Automne

‘De pelgrim’ – Louis Rochelet

​Ik verlaat Bergerac na twee dagen bij vrienden te zijn geweest. Een tekening van een Louis vergezeld me verder op de weg ‘de pelgrim’. De weg gaat langzaam omhoog richting Monbazillac van hieruit heb ik een schitterend zicht op Bergerac en le Perigord. Het is zonnig. De natuur is stil. Weinig tot bijna geen gemotoriseerde voertuigen. Tussen de velden van  wijnranken door brengt de GR6 me van dorp tot dorp.

Bergerac

De natuur begint hier te veranderen van kleur.
Boeiend om te zien hoe de bomen, struiken via  kleuren aantoont hoe de energie aanwezig is in de herfst. Van groen naar geel, oranje en dan rood om dan de bladeren aftegeven aan de aarde. De energie gaat in beweging om richting de wortels krachtig en stevig te worden en om zich dan te kunnen ontvouwen naar de lente toe met een brede krachtige bodem. Wat een prachtige voorbeeld van transformatie. Dalen om nadien terug te kunnen stijgen in continuiteit en evenwicht. Naar binnenkeren en integreren om pas nadien met een stevig basis naar buiten te komen. Geven en ontvangen.
Over de velden hangt een fel wit licht die de kleuren nog meer laat tot hun recht komen. Een bijzonder lumineus licht die vreugde brengt en die ik niet in beeld kan brengen. Ik laat het tot mij komen.

Aangekomen in een dorp volgt een hond me op de weg. Wat een lieverd.
Ik bel aan. Een vrouw doet open en helpt me voor een overnachting. Ik kom terecht in een koeiestel omgetoverd tot luxueze slaapkamer en badkamer. Een zakje met avondmaal wordt voor me klaargemaakt. Een rustige avond alleen met een boekje. Deugddoend.

‘Automne il pleut des feuilles jaune,
Il pleut des feuilles rouge,
L’éte va s’endormir,
L’hiver va venir,
Sur la pointe de ses soulier gelee

Marie chatbouton

Bergerac

Een dikke laag ochtendnevel hangt boven de velden. Het is fris. De natuur tovert met kleuren en contrasten. Ik sta vol bewondering te kijken naar wat moedernatuur me dagelijks schenkt. De natuur is toch wel iets heel bijzonders. Meters spinnenwebben komen te voorschijn. De opgedroogde maïs is als een veld vol goud. De mist danst door de struiken en bomen. Ik blijf even staan om van deze pracht te genieten. Vreugde zindert door gans het lichaam.

Op een paar meters onder mij wandelt er een vrouw, halfgebukt, in het bos. ‘Je suis bien curieuse madame c’est du buis que vous avez dans la main?’ Wat me eigenlijk een beetje zou verwonderen door de aantasting van de rups. ‘Non, madame c’est une plante (de naam ontsnapt me) qui reste jolie jusque a Pacques.’ De vrouw probeert moeizaam nader tot mij te komen om de plant te tonen. ‘Attendez madame je vient a vous’, meld ik haar terwijl ik me tussen de bramen probeer een weg te banen. ‘Si mes enfants me verais ici, je le ferais gronder’, zegt ze terwijl ze me aankijkt. ‘Je crois que ils n’aurais pas tors. Aller, merci et soyez prudente’, meld ik haar terwijl ik terug opwaarts naar de weg ga.

De zoete geur van de den die door de zon vrij wordt gemaakt is aangenaam aanwezig.
Ik herinner me de weg hier nog zoals het gisteren was. Drie jaar geleden was dit een stukje op mijn weg naar compostella. De slang, een boom, een halte, een gesloten bar (gelukkig nu open), en nog zoveel meer. Ongelofelijk hoeveel onze hersenen kunnen opslagen.

Ik stuur een bericht naar Anne-So om te melden dat ik deze avond aankom in Bergerac.
Voor ik verder stap zoek ik kastanjes, zonder stap ik Bergerac niet binnen. Een geschenkje voor Louis en Octave.

Eglise Saint-Jacques Bergerac

Bergerac

Een gedichtje van Louis:

‘La sorcière Augustine prépare
dans sont grand chaudron.
Une patte à bonbon.
Elle y mais des aubergines,
du poivre, des cornichon,
quatre mandarine,
trois beau potiron,
des fleures d’aubepine,
deux limaçon.
Les cousines de la sorciere Augustine adore les bonbon ratatouille a la sauce citrouille.

La Réole

image

27 mei – Ik wandel nog even door de historische stad van La Réole. Over de brug ben ik na een klein half uurtje wandelen terug in de natuur, tussen hoge aangelegde populieren bossen. De wijnvelden zijn plots verdwenen en hebben plaats gemaakt voor de maïsvelden.  Wat geniet ik van de zon. Kilometers verderop een dorpje met een Saint Antoine kerk. Ik ga binnen. Ik draai me om, in het tegenlicht zie ik de vorm van een persoon, Patrick. Naast de kerk is er een pelgrimstafel en stoelen. Samen delen we deze  rustige plaats. Via een mooi gerestaureerd brugje vertrekken we terug en delen we verder de weg. We geraken even de weg kwijt. Het laatste stuk is een geploeter doorheen de modder en via korte en hevige stijgingen. Op een half uur van Bazas stapt Patrick verder naar de office du tourisme voor de sleutel van de refuge. In Bazas zie ik een koppel de straat oversteken “Pardon madame,  c’est le chemin pour le centre ville”? “Oui, oui et ent vous attend et il y a de la place”, weten beiden mij te vertellen.  Op de markt aangekomen, een terras,  een stoel ‘et oui il y a de la place’ aan de tafel van Patrick. Ik plof me neer.

Le popcorn de Thierry

image

24 mei – De weg roept me. Snel krijg ik het ritme terug van de camino. De buizerd komt me een goede reis wensen. Via de Dordogne naar de wijnvelden.  De tocht is zwaar en afwisselend. Stevige hellingen. Door de vele onweersbuien is de grond in de wijnvelden modderig. De klei blijft stevig aan de schoenen kleven. Uit de velden komt een kleine hond naar me toe lopen. Hij heeft een zware ketting rond zijn nek en vind het plezant zijn scherpe tanden te laten tonen. Ik bescherm me met mijn wandelstokken. Ik sta ter plaatse te draaien door de snelheid van de hond. De eigenaar kan net zijn hond in bedwang houden.
Verderop kom ik aan een overstroming. Blootsvoets steek ik het riviertje over. Fris en deugddoend. Ik vergat bijna de popcorn van Thierry.  Met mijn hand grabbel ik in de zak popcorn. Ik draai me rond en zie het mooie landschap rond me. Een 360° cinema.

Bergerac

image

22 en 23 mei – Een dagje rust bij Anne-Sophie (collega fotograaf.Auteur van het boek ‘Souvent, Regine oublie’), Thierry en de kinderen, Octave et Louis, werden twee dagen rust. Anne-Sophie ontmoette ik vorig jaar voor de eerste keer in Barrobjectif.  Een fijne 2 daagse met een bezoek aan Locale 26 waar het onderwerp fotografie niet ontbreekt. Een boeiende voordracht over archeologie.  Genieten van het samen zijn met de kinderen. Gezellige babbels. Boodschappen met Thierry in de supermarkt waar ik met grote ogen sta te kijken naar zijn efficiënte manier van winkelen. Aan de kassa aankomen en vragen of ik zin heb in popcorn. Ik zie in zijn ogen het plezier van het ‘kind’ in hem om het klaar te maken. Ik kan dit hem niet ontnemen.  Hij rent door de winkel heen en terug met een grote glimlach. Ik geniet van dit te mogen zien. Mijn voeten hebben er deugd van om te rusten en gelukkig verdwijnt de zwelling. De kinderen afhalen naar school en bij het naar huis rijden horen we Octave zingen uit volle borst ‘Aleluia,  alleluia. Il y a de la joie dans mon coeur.  Aleluia je chante pour toi’. We eindigen met zijn drieën uit volle borst. Het was een fijn samen zijn en weerzien.

Bienvenue

image

21 mei – Met droge kleren verlaat ik het hotel waar ik van een goede nachtrust heb mogen genieten.  Af en toe laat de zon zich zien. Haar warmte is voelbaar op de huid. Na een waterpartij zie ik een pijl om
links af te slaan. Ik twijfel. Ik neem een weg op een pas afgemaaid gras pad.  Ik zet een stap en nog voor ik mijn voet neer plaats schreeuw ik een vloekwoord uit. ( sorry St . Jacques). Nog 10 cm lager en ik plaatste mijn voet neer op een slang. Ik schrok van haar, zij van mij. Terug haalt een slang mij uit een ‘dwalende gedachte’. Ik denk terug aan mijn twijfel en keer terug op mijn stappen. ‘Just’ de pijl werd te vroeg geplaatst.  Nog voor Bergerac kom ik langs twee mooie, pittoreske dorpjes. Ik hou halte. Eén dorpje heeft een kippenkwekerij. De kippen lopen er vrij rond in het dorp tussen de huizen, in de tuinen en bossen. De regen van gisteren heeft de weg modderig gemaakt. De grond blijft aan mijn voeten kleven. Wanneer je Bergerac binnenkomt loop ik ongeveer bijna twee kilometer doorheen een mooi aangelegd park. Grijze wolken, ze worden donkerder. Ik zie twee lagen wolken naar elkander toegaan en besef dat ik nog weinig tijd heb om mijn regenvest aan te trekken. Net de rugzak op en het begint goed te onweren.  Mijn inschatting was juist. Het enige wat ik kon doen is in de struiken in achterwaartse beweging verdwijnen.  Daar sta ik dan voorovergebogen, leunend op mijn wandelstokken met mijn poep in de struiken.  Zelf deze houding beschermd me niet van de hevige regen. Een uur later kom ik aan bij Anne-Sophie en Thierry. Aan de deur hangt ‘bienvenue Jasmine’. Een warm bad volgt al heel snel met veel lekkernij.