29 september

img_20180930_1907412023126714666947365.jpg

In de deuropening Danila en haar kleinkind. Guy staat me uit te wuiven op straat. Hartelijke mensen.

In Saint Michel de Maurienne wordt de feestdag van de Aertsengel-michael gevierd met een loopwedstrijd… 29 september.
Van klein naar groot…ik supporter mee. Spannend om die kleine jongens en meisjes te zien die het maximum van zichzelf geven.img_20180930_1915058354797893837344422.jpg

img_20180930_1912546817976947218147570.jpg

Verder op de weg… twee mannen. Elk een wandelstok in de hand, kijkend naar beneden in het dal… Ik ben nieuwsgierig. Terwijl ik ze voorbij steek, “Bonjour”… “Je suis un peut curieuse, vous cherchez quelque chose ?”. “Le repos”, antwoord één van de mannen “Le travaille fait peur”, vervolgt hij nog. “Le repos… vous avez bien raison”, zeg ik terwijl ik achterste voren wandel. Ik steek mijn hand op… “encore une bonne journée à vous”.

Eind september ik geniet nog altijd van het warme en droge weer, en hoewel mensen hier in dikke jas al rondlopen… Is de t-shirt en sjort bij mij nog altijd aan de orde. Ik sta even stil langs de weg en check even of ik nog altijd in de goede richting wandel. “Vous arriver à vous en sortire ?”, vraagt een man. “Bhein je me demander juste si il y avais un petit chemin dans le bois”. “Oui, la de l’autre coter cela vous emmene jusque à Saint Julien Mont Denis”. “Super, merci beaucoup, bonne soirée à vous.”

img_20180930_19153440296130269724457.jpg

Een bosweg vol kastanjebomen. Een hoofdhelm ontbreekt nog. Een uur later ben ik in het dorp. Een apotheek… “Bonjour madame, connaissez vous quelqu’un qui pourrait me hébergé pour une nuit svp”. De vrouw belt wat rond. Niets. “C’est pas grave madame. Je cherche un peut plus loin”. “Bhein vous avez pas peur comme ça toute seule ?”… Een vraag die me regelmatig wordt gevraagd.

Angsten is iets dat we zelf creëeren. Angsten, ik had er veel zonder ik me er bewust van was… En oh… velen zijn er al niet meer…clostrofobie in het bos, donker, geluiden ’s nachts, spinnen, sommige benaderingen, honden… Eentje is er nog altijd en me nog niet gelukt… buiten slapen in het bos… dit komt nog wel.
Onderweg heb ik geleerd mijn deuren te openen zodat het licht binnen kan en van mijn angsten mijn vriend gemaakt. Zo verdween één na één de angsten en kon het vertrouwen groeien.
En minder aangename ervaringen hoeven geen angsten voor morgen te zijn.

img_20180930_1915562202898507981808646.jpg

img_20180930_1917086598400865506077235.jpg

 

Petit bonheur

img_20180930_1311157017245145597443746.jpg

Braman

img_20180930_1312106733155477014585005.jpg

‘Le chemin du petit bonheur’… Zalig om de dag mee te beginnen. De zon verbergt zich nog achter de bergen. Hier en daar brand een houtkachel.
Met mijn stokken onder mijn armen en mijn handen gevonden stap ik ontspannen in de naaldbossen, op een zacht naaldbed. Genietend van de vogels, de zwarte eekhoorns met wit buikje die van ene tak naar de ander vliegen.
Aan de ingang van het bos.. een bord… ‘Chasse fermée’… Oef.img_20180930_1315171362175102620858779.jpg

Verbinding… wat voelt het fijn om in verbinding te zijn met al wat is. Met de natuur, mensen, dieren en vele andere zichtbare en onzichtbare wezens. In verbinding met mezelf… met mijn ziel en geest.
Verbinding met de anderen op een tastbare en niet tastbare manier.
Verbinding met… die op zoveel verschillende manieren kan. Waar niet altijd een reden voor hoeft te zijn.
In het gewoon ‘Zijn’ is al een heel diepe verbinding voor jezelf en de ander… Hiermee wil ik dan ook jullie danken voor jullie verbinding.img_20180930_1316311550807752239495102.jpg

img_20180930_1318387614631661397839957.jpg

De weg blijft verder goed verlopen….de weg naar huis… De weg naar ‘thuis’… De weg naar mijn diepste zelf…en wat voelt dit goed. Ik voel me goed, ontspannen en rustig. Niets moet en het diepe vertrouwen en geloof dat er meer is dan wat met het oog zichtbaar is, is niet meer uit mijn leven te bannen.

img_20180928_1226082603832121852335231.jpg

img_20180930_131757694475535157230017.jpg

Aan de vooravond kom ik aan in een dorpje. Mijn rug wordt moe. Tijd om een overnachtingsplaats te zoeken. Een vrouw wijst me de weg naar het gemeentehuis. Links een huis….mijn innerlijke stem… Ik ga naar rechts. Uiteindelijk eindig ik links… Haha, Jasmine, je was er eventjes uit.
Ik bel aan. Een venster op het derde verdiep opent. Ik zie twijfel. Een man komt naar beneden, rent terug naar boven… Ik wacht geduldig… De man komt terug. “Vient”… Een keuken, 3 dames… Koffie… Ten huize en warme onthaal bij Danila en Guy… Een avond die zich opent in het salon. Genietend van de dagelijkse gewoontes die mensen hebben… Huiselijke sfeer. Praten over de streek, de zelfgemaakte pure streekproducten… Génépi, kéfir… Dit zijn van die momenten die zoveel waardevols brengen op je weg. Verbinding, verbonden… Laten we in verbinding gaan, open je aan andere.

Frankrijk

img_20180926_2112236493024362711562625.jpg

 

img_20180926_123337103439516822987741.jpg

De ochtendwolken… geen bergtoppen te zien. Ik verlaat Suza na een fijne babbel met één van de franciscaanse zusters. De eerste kilometers richting ‘Le petit Mont cenis’ 2200 meter hoog, beginnen al onmiddellijk in stijgende lijn. Regelmatig hou ik halte en kijk wat rond me. In de verte schijnt de ochtendzon op de streek van Turino. Een topje van de Sacra di San Michèle is nog te zien…

Hoe hoger, hoe rustiger het wordt, hoe minder voertuigen.
Een brug… omleiding… Ik neem de oever. In de verte komt een vrouw aangewandeld met vier honden.
We zeggen elkander een goede dag en spreken verder in het Frans met elkaar. “Je vais tous les jours marcher. Au moins deux heures cela fait reposer les penser.” “Vous avez êtes à Compostelle”, vraagt Corine me. Waarop ik bevestig. “J’allais faire le chemin avec ma sœur”, deelt ze verder terwijl tranen zichtbaar worden. Haar zus is overleden. In stilte blijf ik naar haar luisteren. We geven elkander de hand. Met mijn tweede hand omvat ik haar hand. Verbinding.. gedeeld… gedragen… hartelijkheid … “Bon retour en Belgique”, roept ze nog. In het diepste van mezelf hoop ik dat ze de nog de kracht mag vinden om de eerste stap te zetten naar Compostelaimg_20180926_2111136487475331928582562.jpg

Rondom zijn watervallen zicht–en hoorbaar. Een eerste klein bergdorp is zichtbaar. Novalesa. In de kerk een paar pareltjes van schilderijen, o.a. één van Michelangelo. De Alpen oversteken gaat goed. Eigenlijk had ik niets te vrezen wat de Alpen betreft na zo een lange voorbereidende tocht in de Apennino. Naar het volgend dorp. Moncenisio. Ik probeer een overnachtingsplaats te vinden. De huizen zijn dicht… en het ene toeristische plaats die nog open is, is ver boven mijn budget. Ondertussen trekken de wolken op, is de zon duidelijk zichtbaar en een intens blauwe lucht komt tevoorschijn. Waw… De bergpieken zijn dichter dan ik dacht.img_20180926_2108514821020653851963513.jpg

img_20180926_2106122854472561007194905.jpg

Sedert het contact met Corine deze morgen voel ik de noodzaak om mijn diepere gevoelens en gewaarwordingen niet te uiten en te delen, eerder ze me eigen te maken en integreren, zodat ze zich diep kunnen gaan wortelen.

Hup, nog een uurtje richting de Franse grens.
In vreugde en zachte kracht kom ik moeiteloos aan in Grand-croix waar ik de nacht zal doorbrengen in een dortoir. Voor het slapen gaan een korte wandeltocht in de supergrote tuin… De maan belicht wat de toppen van de bergen, de sterren schitteren aan de hemel.

pixlr_201809262115402413399196792891930645.jpg

img_20180926_185450481167816779356167.jpg
img_20180926_1852558541669888059480446.jpg

img_20180926_1849186594892557394818627.jpg

Sacra di San Michele

img_20180924_0821134642236625185451566.jpg

De kerkklokken van Trana luiden op de achtergrond. Met een zalige frisse temperatuur verdwijn ik het bos in, langs de rivier.

Na een helende nacht met twee intense wonderlijke, heerlijke, helende dromen. De één mocht ik reizen door een kleurrijk, lumineuze sterrenhemel. De andere een healing op gans mijn lijf waarbij een 2de chakra in zachtheid mocht ontwaken en mijn lijf subtiel dansend in beweging tot leven kwam in volle overgave en acceptatie. In resonantie van tijd…een wedergeboorte. De angst die gisteren in een fractie van een seconde opkwam en ik in vol vertrouwen en hand hand mee verder stapte, werd de vreugde van deze morgen.img_20180925_0943488470585745701715163.jpg

img_20180924_2116232014398541669878285.jpg

Mijn creativiteit bruist langs de weg. Een tekst ontstaat rond het verhaal van de Hazelnotenbomen in België. Ik beleef er plezier aan en het is alsof alles rond mij een nieuw leven werd ingeblazen. Op het moment dat de woorden uit mij vloeien, komt er een wind in de kruin van een hazelaar alsof hij me dankbaar is en me in feest en vreugde dankt.
Ik stop… een uitnodigend dansend geluid…mijn recorder van mijn gsm… Op het moment dat ik de opname wens op te nemen wordt het muisstil… Spirits kan je niet vangen…

img_20180925_0943241531235812103784463.jpg

img_20180924_1336296007104601613066274.jpg

img_20180925_0953426343147559841941596.jpg

img_20180925_0944152962929664687889934.jpg

pixlr_20180925095036477983572038596175042.jpg

img_20180925_0945448775579354047225511.jpg

Een nieuwe buizerdsveer prijkt tussen mijn huid en bril.
Een wagen stopt en vraagt: “Sacra di San Michèle”. “Sisi, cinque chilometri dritto, à piedi”, deel ik hem met vol enthousiasme. Een bosweg neemt me mee 900m hoger.
Op een top sta ik te kijken naar een getransformeerde bijenkast in boekenkast… ‘Oh, zouden de mensen hier de wijsheid kunnen uithalen en beseffen dat de bijen belangrijk zijn’, gaat door meheen.
Ik draai me om om verder te stappen. Omvergeblazen… het ene wat nog uit mij komt is… ‘OooooOOOOO’
Sacra di San Michèle prijkt hoog op een berg badend in het licht.
In een niet vattende tijd brand het licht in mezelf. Hoewel deze weg geen zoektocht, dat er geen vragen en antwoorden zijn van aardsniveau. Is het me duidelijk dat antwoorden naar me toekomen vanuit een totaal andere dimensie en vanuit dit stuk dien ik deze weg verder te wandelen. Alsof een tweede deur werd geopend.
Wat ik heel bijzonder vind is dat zowel in Monte Sant’Angelo als hier in Sacra di San Michèle ik eraan kom op de vooravond van de Volle Maan en ik de plaats mag verlaten met zijn energie.

img_20180925_0947035793756078821302963.jpg

img_20180925_0947507156617661290160506.jpg

img_20180925_0947315053385701905030434.jpg

img_20180925_0948208516059829806207151.jpg

In de Sacra ontmoet ik Dorothea een vrouw uit nederland. Een fijne ontmoeting, een delen, een samenzijn, een afscheid op elk onze weg.
In volle vreugde, vuur en licht stap ik verder deze weg van Liefde.

img_20180925_0948061918904782416970223.jpg

img_20180925_0949433943875217813881130.jpg

De tijd is rijp

Ik wandel langs een terras van bar. Het is 7u30 in de morgen…drie mannen…hun drie hoofden gaan mee in mijn wandelrichting. Ik hoor één van hen zeggen “Arrivo dal mare” … een Sint Jacobsschelp hangt op mijn rugzak.

Na None zie ik plots een heuvel…erachter… ‘un Mirage’… Non, c’est bien les Alpes, verborgen achter een laag vochtigheid en polutie waarvoor de autosnelweg van Turijn naar Frankrijk voor zorgt.

Ik voel een spanning in mijn buik opkomen. Een gelijkaardig gevoel van angst, een gebroken hart van toen ik klein was…als toen er mij iets werd opgedwongen die ik niet wou en waar ik machteloos tegenover stond, het gevoel had alleen in de kou te staan …diezelfde gevoelens had ik ook in mijn nachten… De vele nachtelijke dromen, wat voor mij toen nachtmerries waren… een hel… Van kale ruimtes met een slinger die heen en weer gaat en enkel het geluid ‘tik-tak-tik-tak’… ‘. Gekluisterd aan een bed en een reis met het bed doorheen het heelal aan onmetelijke snelheid…
Oeroude angst. Mijn hart gaat sneller kloppen, mijn ademhaling versneld… rustig Jasmine, rustig Jasmine.

Ik stap een supermarkt binnen. Een lied raakt me. .. verdriet komt aan de oppervlakte…ik loop verder. Ik voel terug angst.
‘Tijd om afscheid te nemen’, gaat door meheen, ik snik. Afscheid van wat was, wie je was, afscheid van een verleden… ik voel door gans mijn lijf… Rouwen… de tijd is aangebroken om afscheid te nemen. Het voelt wat vreemd en toch niet onbekend. Afscheid nemen van wie ik was… angst om al het bekende los te laten en vertrouwen om al het nieuwe te mogen ontvangen.
De tijd is rijp.

Doorheen de jaren heeft men vaak willen sleutelen, me bijbenen, in een richting duwen, gedacht…en soms was de ‘wil’ er om anders te doen en kon ik niet en andere keren wist ik duidelijk van ‘neen’ en rebeleerde ik.
Vaak willen we de andere helpen en bijsleutelen… Zo normaal en intermenselijk. Daarnaast is er nog de vrijheid in groei, de tijd (niet de tijd dat de mens heeft gecreëerd).
De andere de kans geven om te groeien in het tempo die voor het wezen noodzakelijk is en waar wij als mens niets aan kunnen sleutelen…
En toch… Ook al waren bepaalde momenten niet ‘het moment’, ze maakten deel uit van mijn leven. Vreemd hé!

Piossasco

Ik wandel verder en voel spontaan de noodzaak om steun te vragen. ‘Allé Jasmine, stel je niet aan’, zegt een stem in mij… Twijfel…
Jasmine dit is jou stem niet, je hoeft ze niet meer te aanvaarden. Ik neem het hef in handen en vraag hulp, verbinding.
Een afgemaaid velt… een golvende fijne lijn beweegt doorheen het veld terwijl ik schrijf. Het stopt… Terug schrijf ik…. Terug beweegt iets in het veld deze keer op een andere plaats. Laat los Jasmine… Laat los…
Links van me op een paar meter boven het veld… een buizerd…

‘Gij bestaat… daar waar jij hem wenst te zien…’ Op het moment dat deze zin door meheen gaat, begint de zon te stralen in volle kracht en gaar de mais aan het dansen.

13.50 ik wandel door een dorp. Links een waterstroom. Rechts wat huizen….het geluid van couverts en borden… Etenstijd. Hier en daar het geluid van een film…

Mijn dag vult zich met… wandelen… Lange pauzes… Alles gebeurt in een enorme rust, stilte en gedragenheid.
En hoewel ik heel bewust bij mijn weg ben, voel ik de kilometers niet aan mij voorbij gaan. Mijn lichaam voelt vrij… het voelt bijna alsof het klaar is om in volle vertrouwen in overgave te gaan.

Aangekomen in Trana komen mensen spontaan naar me toe om voor me te zorgen. Ik ontvang de sleutel en broodjes worden gebracht.

Trana

None

In de frisheid van de morgen verlaat ik de hartelijke zusters van Sint-Anna. Gekende geluiden die me doen terug denken aan België… koeien. Afgemaaide maisvelden. Ochtenddauw.
Via velden en langs de rivier de Po. Dansende populieren. De opkomende zon boven het platte landschap tovert een zilverkleurig landschap in een gouden.

Een dipje… Mijn lichaam voelt wat gespannen aan. Mijn denken wat onrust. Een spanning is aanwezig om de Alpen over te steken. Ook een oud patroon die aan mij komt sleuren en roet kan gooien in het volhouden. Het is me niet helemaal duidelijk wat. Ik laat gebeuren en neem het verder mee.
Voor nu sta ik even stil, maak ik gebruik van mijn ademhaling en maak mijn lichaam los zodat ik ontspannen verder kan wandelen. Geef ik even wat aandacht aan mijn denken zodat ook dit wat rustiger wordt….het evenwicht tussen denken en hart komt terug.
Zonder je er soms bewust van bent is een dipje er heel snel… en aan een dipje is er ook niets mee. Het mag er zijn. En hoewel ze niet fijn zijn ben ik nadien altijd blij dat ze er waren, telkens brengen ze een groei met zich mee op het spiritueelpad wanneer je deze aankijkt.

Twee eekhoorns zitten elkander… slalom rond de mast en laten mee genieten van hun speelsheid.
In de Duomo van

In de Duomo van Carignano sta ik versteld van de bouwkunst van de religieuze plaats….een halve cirkel, muren vol fresco’s. Een vrouw spreekt me aan, Mariza. Wanneer ze hoort dat ik van België afkomstig ben wordt haar vreugde groot. Ze spreekt vol liefde over haar Belgische vrienden en vraagt me of ik ze ken. Bij deze heeft Mariza me gevraagd de groetjes te doen aan ‘Rita De cock, staat in het onderwijs, haar kinderen ook en woonachtig in Sint-Niklaas’, wie weet geraken de groetjes bij de juiste Rita.
We nemen afscheid waarbij Mariza zegt “Ik hoop nog eens naar België te gaan voor ik sterf”. We geven elkander de hand.

Duomo, Carignano

Langs de weg zie ik plots achter een boom midden de velden… een vrouw, half geleerd op een bureaustoel… “Madame !”, roept ze me na. Ik stap verder. Nog wat verder op mijn linkerkant…een lege bureau stoel, erop een waaier… Prostitutie.

Mijn weg eindigt in None in een gezellig en hartelijke parochie. Altijd wel fijn om hartelijk en warm onthaald te worden op de weg.
Naar de winkel. Bij het buitenkomen staat een man van andere origine op de parking. Ik ga naar hem toe en geef hem wat kleingeld. “Het is niet veel, zelf kan ik niet meer”. Hij kijkt me aan en dankt me met grote vreugde. Geraakt door deze ontmoeting ga ik terug naar de parochie.

Herfst

Een vrouw wandelt voor mij. In haar rechterhand een rieten mand. Links haar handtas. De vrouw komt net van de markt…op weg naar huis. De markt… drie kraampjes… Groenten, kaas, kledij.

Het is rustig in de natuur. Het landschap waar ik doorwandel is heuvelachtig vol met wijnvelden. Er tussen verwilderde gebieden die zorgen voor evenwicht tussen mens en dier.
Bruidsluier, hoppe, hedera, Concolvulvus overwoekeren dan de laag groeiende bosjes. De vos en das hebben hier hun habitat.

De kleine pittoreske dorpen zijn met meer dan de helft verminderd in inwoners. Huizen staan leeg tot een volgende vakantie. Een bejaard koppel zit op een bank te praten. In de verte hoor ik een mannenstem zingen in het Engels… een jogger met een koptelefoon op.

Het is warm… en de warmte zorgt ervoor dat mijn energie wat daalt. Mijn lichaam voelt moe. Terwijl de natuur de herfst ingaat blijft de temperatuur stijgen…te warm voor de periode van het jaar.
En na de hitte van de zomer kijk ik wel uit naar wat afkoeling.
Ik stap een derde seizoen in de herfst.
Ik heb de wijnranken zien groeien en veranderen. Van lege naar stevige ranken vol vruchten die nu worden geplukt en straks zullen worden geproefd. En straks mag ik proeven en laten proeven van mij eigen vruchten.

Mijn schoenen zijn aan een vernieuwing toe. De zool is zijn demping kwijt en zorgt ervoor dat mijn benen sneller vermoeid zijn. Ik kijk uit om straks twee dagen rust te nemen in Chambéry… eerst de Alpen nog.