Alcaracejos

Posted on by

In de velden is paars, wit, geel te bespeuren. De witte bloemblaadjes van de Camille hangen nog naar beneden en wachten tot de zon hen ontwaakt. Mijn tenen genieten van de ochtenddauw.
In de verte hoor ik stemmen, dierengeluiden en bellen… een schapenboer.
Ik hoor ze roepen “venga, venga”, of zoiets. In deze situatie kan ik me voorstellen dat hij roept dat zijn schapen komen, ‘vient vient’.

Hier en daar zijn zwarte boomstammen te bespeuren in de verte.
Onder mijn voeten is de weg oker roestbruin gekleurd en puur natuur, deze natuurlijke bedding, zijn mijn voeten zo blij om.
Op de zijkant… Rozemarijn (Salvia rosmarinus) , Zonneroosje (Helianthemum) , kurkeik, steeneik…

Wandelend doorheen de stilte, de rust die hier over het landschap hangt… er zijn zo van die plaatsen waar ik zo zou willen blijven vertoeven omringd door al dit waardevolle essentie.

Hoge loofbomen met afpellende schors laten me vermoeden dat er een rivier is… war verder kom ik aan de Rio Guadalbarbo. Of toch voor wat ervan overblijft.

Een konijn zit me aan te kijken en rent weg…’Hmmm, voor jou ben ik geen gevaar. Straks val je nog ten prooi aan…’, gaat door mijn gedachten.
Een paar minuten later op een lange weg, die me wat doet denken aan een Afrikaanse weg, vliegen wel een tiental arenden plots boven me weg. Hun uiterste pennen gericht naar boven, laten ze zich drijven naar de horizon.

Af en toe blijf ik staan om het omgevingsgeluiden in me te laten opnemen. Een paar schitterende lichtblauw gekleurde vogels, met zwart kopje en lange staart vliegen al kabaal makend over de weg. In mijn rug het geluid van een wild-zwijn. Wat verder schapen die blèren.
In de hoogte het knarsend geluid van de arend en af en toe, een deuntje mij zo bekend ‘de buizerd’.

Op een moment zie ik iets harig, elegant springen met de kop naar beneden. Ik haal mijn camera boven en bevries. Zou het de lynx kunnen zijn ! Hi, wanneer ik zie dat het een vrolijke ‘patou’ is, schiet ik uit in een lach. Zelf hij kan elegant springen. Zalig.

Een pauze onder een olijfboom, zodat ik de lange tocht van vandaag kan wandelen. 34 km.
Verderop wandel ik door een hectaren groot afgebrand bosgebied. Zo bevreemdend. Hoe pijnlijk deze situatie eruit ziet, zo ongelofelijk bijzonder om te zien hoe veerkrachtig Moeder Aarde is bij het zien van de nieuwe scheuten aan de voet van de afgebrande stammen van de eiken.

Een Duitse herder komt vanuit het niets naar mij gelopen. Een gelebber en een duw in mijn knieholtes. Duidelijk zin in spelen. In de verte zie ik hem verder springen met zijn baasje.

Ik nader Alcaracejos. Hier en daar is een Finca zichtbaar. En… Koeien…. Geen zwarte koeien met wit stippen, wel eerder witte met zwarte stippen. Hi, een dalmatierkoe… Haha… Hmm., zou dit het gevolg zijn van teveel zo’n op mijn voeten.

De lange eentonige vier kilometer, lijken me oneindig te zijn. Aangekomen verwelkomt een vriendelijke dame me in de Albergues voor pelgrims. Ik heb deze avond het kleine knusse huis voor mij alleen.

HIER MEER BEELDEN

Licht

Posted on by

Een rustdag in Granada.
’s Morgens ga ik mee met Hannelore en Chris naar het Alhambra, op goed geluk hopen we nog een ingangsticket te bemachtigen.
Mijn voeten zien af en voel dat ik niet 100% kan doorstappen. Ik ontspan me en vertrouw dat het beter zal worden.
Chris kan een kaartje bemachtigen. Voor Hannelore is het te lang wachten, want straks neemt ze de weg. Ik heb het geluk om het paleis te kunnen zien naar de vooravond.

Na een ontbijt met Hannelore, geven we elkander een knuffel. Zij stapt verder, ik lees wat in een boek. Buen Camino.

Capilla real de Granada. Geraakt door de religieuze kunst binnenin. Schilderijen van Vlaamse primitive zoals Van der Weyden, Hans Menling, Johan Provost en Dierik Bouts… De kleuren, de perfectie in hun werk… allemaal pareltjes. Een beeld van Maria raakt me.

Tussen de Capilla real en de Kathedraal ligt de ligt de kerk van het tabernakel. De deuren zijn net open, er was een privé viering. Ik wandel rond en boel dat ik ruimte en tijd nodig heb om me naar binnen te keren. Ik stap in de kappel van het sacrament. Een dik rood gordijn scheidt de ruimte van de kerk.
Ik neem plaats in de rustigste ruimte. Ik sluit mijn ogen en leg mijn handen op elkaar. Ik maak contact met mezelf en richt mij op mijn hart. Ik stel me open, groet en vraag om hulp. Hulp vragen, niet echt mijn sterkste kant. Ik plaats mezelf in een wit licht en blijf zo een eindje zitten. De notie van tijd gaat verloren. Deugddoend.
Bij het terug naar buiten gaan. Begin ik te wandelen, tot mijn grote verbazing loop ik vrij zonder pijn voelend en kan ik door stappen. Bizar, zelfs de rest van de dag voel ik de ontsteking niet en voelen mijn voeten licht.

Generalife- Alhambra

Bezoek aan het Alhambra. Op de banken van het paleis ‘Nazaries’ wachtend op het bezoekuur. Laat ik me onderdompelen in een innerlijke rust, ik luister naar wat binnen in me afspeelt. Ik voel en hoor mijn eigen hartslag. De eerste dagen in Spanje was het hevig. Ik kon het aan de inspanning en hoogte verschil koppelen. Nadien werd mijn hart rustiger. Het komt en gaat en hoewel dit wat nieuw is voor me, toch heb ik diep van binnen een gerust gevoel en voel ik dat ik me geen zorgen hoef te maken. Soms heb ik het gevoel dat gans mijn Zijn in haar blootje komt te staan.
Dit is nu de derde keer dat ik het Alhambra bezoek, een plaats waar ik zeker terug kom. Het paleis van de ‘Nazaries’ is voor mij tot nu toe één van de mooiste Moorse kunst die ik heb gezien. Een kunst die me enorm aanspreekt, gemaakt met veel zorg en met een schitterende vakmanschap.

N’a een rustdag verlaat ik Granada richting Pinos Puente. Een oninteressant parcour. Onverzorgde buitenwijken en wegen, gedumpt asfalt overal, vandalisme. En eenmaal Granada verlaten is het terug oppassen geblazen voor de zoveel hondenpoep die ligt te loeren tot je erin stapt.
Een ontspannen bad maakt mijn dag goed, niet alleen de dag, gans mijn lijf weet deze ontspanning te appreciëren.

Pinos Puente in de morgen is leeg. Geen kat te zien. De vogels verwelkomen me. In Olivera neem ik een uur rust vóór ik de laatste drie kilometer naar Moclin neem. Hmmm, een 500 stijgen is niet min. En ja hoor, het was puffen. Af en toe sta ik stil ga ik naar binnen, plaats me in het Licht en stap verder. Langs de weg kon ik me optrekken aan kinderen die naast me wandelen en kon ik op mijn beurt hen aanmoedigen. Het was een verademing om aan te komen. Dankbaar om de weg die ik reeds aflegde. En mijn voeten, behalve de blaren die mijn voeten komen versterken, doen het goed.

Voor de mensen die meer beelden wensen te zien. Dit kan op Instagram, Polarsteps, en you-tube.

Guadix

Posted on by

Buen Camino, wensen we elkander toe. De koude ochtend temperatuur is voelbaar op mijn handen. Momenteel bevind ik me op een hoogte van 1200m altitude. De landschappen zijn prachtig. Een eerste dorpje kondigt zich aan in de verte. Eerst nog een afdaling en een pittige stijging trotseren. “Het is allemaal plat”, zei de man deze morgen. Hmmm.
In het dal geniet ik van het geluid van een stromend riviertje. Op de oevers is vorst zichtbaar.

De inspanning wordt beloond wanneer ik de sfeer in het dorp, Jérez del Marquesado, mag opsnuiven.
Een fijn gesprek met twee dames die de straten netjes houden. Beiden gemaskerd, kan ik enkel hun ogen zien, zo sprekend en stralend.
“Bijzonder rustig is het hier in het dorp. De zuivere lucht, het water die rechtstreeks uit een bron van de Sierra Nevada komt. Waarom zouden wij naar het stad gaan, stad is er om te werken. Hier is het gezonder om te leven”, vertelt de vrouw met fierheid. Hmm, idd. een luxe en daar zijn beide dames heel bewust van.

“Alle torens hier zijn van Moorse afkomst, ook de kerk”, vervolgd de vrouw.
De regio hier doet me enorm denken aan Marokko, het Hoge Atlas gebergte. De olijven, dadels, de rode grond.

Mijn knie doet het wat beter. Een goede taping doet wonderen. Maar wat er vooral meer wonderen zou doen is dat ik mijn bovenbenen meer zal mogen trainen, om zowel de knie als mijn heup minder onder druk te zetten. Goede voornemens, hopelijk kan ik ze waar maken.

In Guadix heeft Hannelore – haar Spaans is pakken beter dan het mijne – ervoor gezorgd dat we een nacht in een ‘cueva’ kunnen overnachten. Een grotwoning. Gezellig vertoeven en warmer binnen dan buiten bij zonsondergang. Bijzonder om in zo een woning te leven. Ikzelf zou snel al het natuurlijk binnenkomend licht missen en de vergezichten die men soms kan waarnemen door een venster.

Abla

Posted on by
Abla

Vandaag van Ocana naar Abla. Een korte afstand om dan nadien mijn benen te kunnen laten rusten, alsook mijn Hart.

Onderweg besef ik dat ik nog mag lossen uit mijn bagage. De rugzak is me nog te zwaar en deze laat het via mijn lichaam duidelijk verstaanbaar maken.
‘Als ik dit niet doe, zou het wel het einde kunnen zijn’, gaat door me heen. Ik voel dat dit me raakt en het voelt als een ‘scheur’ op hartniveau. Tranen komen vrij… mijn longen open zich… ruimte… een zee van ruimte komt vrij.

Ik besef dat ik straks mijn binnentent mag achterlaten, ook al had ik het verlangen om in een tent te kunnen slapen. Het maakt mij ook niet minder pelgrim omdat ik het niet kan dragen. Integendeel, durven lossen, kijken wat gaande is maakt me in mijn beleving pelgrim ‘tot op den draad’. En in wezenlijkheid met een tastbaar dak of niet… een dak boven mijn hoofd zal er altijd zijn.

Net vóór Abla, stopt een bakker. Ik laat me verleiden met een koek met crème en een laagje chocolade.

De Albergue ligt op het uiterste puntje bijna van het dorp, met een prachtig zicht op de Sierra Nevada. De temperatuur is hier duidelijk lager dan aan de kust.

Kort na mijn aankomst, komt een Spaanse man aan. Kort en opgejaagd wijst hij mij op de manier van hoe ik met de sleutel van de albergue moet omgaan… Ik voel me wat verdwaasd kijken, ‘Alle, ook een goede dag!’, denk ik dan. “Si, comprendo”, deel ik, hihi, of dit nu werkelijk Spaans is?!, en ik breng mijn twee handen naast elkaar en laat ze beiden wat dalen, gevolgd door een vriendelijke glimlach. Later installeerd hij de regel, ‘daar de vrouwen, daar de mannen.’

Op de middag zet ik me op een terras, met een boekje. Een man komt naast me zitten. En maakt contact. Wat later vraagt hij mijn leeftijd. (Hmm, jaja, hij denkt….), hij deelt zijn leeftijd. De man maakt teken met zijn vinger’ jij-ik’ en kruist zijn vingers op elkaar. (… verkeerd gedacht.) ‘No’, kijk hem aan, en breng mijn aandacht terug naar mijn boek.

Later komen er nog pelgrims aan in de albergue.
Een Zweedse mama en haar dochter. Een Belgische dame ‘Hannelore’ … en later nog Chris. Er is leven in huis.

In de namiddag voel ik mijn hart nog tekeer gaan terwijl ik op bed lig te praten met Hannelore. Ik leg mijn handen op mijn borst en stuur mijn hart Liefde.
De pittige dagen is goed voelbaar in mijn lichaam, want ook mijn knie en voet vragen aandacht. Ik overweeg een extra dag hier te verblijven om terug op eigen ritme te komen en me niet onder druk te laten brengen door de soms wel overdonderende berichten via what’s app van de hospitaliero. Indien niet beter, vraag ik om hier een extra dag te blijven.

Vredeslied

Posted on by

Ik verlaat Rioja via de hoofdweg. Op de bergflank kan men hier en daar holbewoningen zien, die er nu verlaten bij staan.

Voor mij twee dames, die hoogstwaarschijnlijk hun ochtend wandeling doen, ze hebben alvast een vlotte en stevige stap.
Een lange asfaltweg slingers doorheen een wijk waar ieder huis omgeven is door een hoge omheining. Binnen de omheiningen ziet het er piekfijn uit…buiten de omheiningen sta ik iedere keer versteld hoe mensen hun afgedankt materiaal dumpen in de natuur.
Is dit ook niet iets die een andere wending zou kunnen aannemen als mensen meer in verbondenheid met het hart zouden leven? Zonder twijfel!

Mijn geheugen brengt de herinnering aan groene bossen, zachte wegen, donkerbruine aarde. De heerlijke geur van de bossen, de jonge vogels die de lente aankondigen.
Hier zie ik dorheid, stof, stenen… Geen pimpelmezen die hun deuntje zingen.
Wat brengt me hier, gaat door meheen! En toch brengt het landschap iets bekend en voelt het allemaal juist.

Net vóór Santa Fe de Mondujar, zie ik een ganse rotswand met grote openingen. Woningen van toen… Ik kijk even op kaart en zie dat daar een ganse archeologische oppervlakte is. ‘Yacimiento Los Millares’

De kerktoren van Santa fe de Mondujar zingt een deuntje en weergalmt over de vallei. Het is me niet onbekend….ik probeer mee te zingen…. Na nana…. reik nu een hand aan elkander… open je hart voor iedereen….Aan alle medemensen die de vrede wensen… Nnn nnnn…zoiets. Het vredeslied. Dat is nu eens een lied die voor mij overal mag weergalmen… In alle torens over de ganse wereld… en dat het ver en breed mag weergalmen.

Net voor mijn aankomst bij zonsondergang in Alboloduy, voel ik dat er een blaar onder mijn voorvoet is gesprongen. Ooooo…
Het is donker, de straat lantaarns verlichten de kleine steegjes. In de verte een kleine bejaarde dame, ik ga in haar richting en probeer me te verduidelijken in mijn gebrekkig Spaans. “Un Albergues Municipales. Calle Iglesias. Porfavor. ” In een snelheid wijst ze naar iets, vergezeld door een waterval aan woorden. Oeps, dat is te snel en voel dat ik afhaak in mijn bovenkamer. Ze steekt haar arm in de lucht en maakt een teken van’ kom’. Ik vergezel haar, maar het wordt me duidelijk dat ze niet de weg neemt van wat ze me aantoonde. Hebben we elkander verkeerd begrepen? De moedige dame trekt haar zelf omhoog aan de metalen balustrades. Ik duw me vooruit op mijn wandelstokken.
Ik blijf staan, kan niet meer. Mijn voeten doen pijn en mijn krachten zijn op. Ze klopt aan een deur, een man met geel jesje komt naar me toe. Ik keer terug op mijn stappen. Ik dank de vrouw, “muchas grazias, buonas noches.” Amai wat was zij moedig. De lieve dame verdwijnt in haar deuropening. Beetje later sta ik aan de deur van de albergue. Een half uur vroeger, stond ik hier aan het gebouw. Hmm, moeheid, pijn… brachten me uit het Nu.

Puerta de Tierra

Posted on by
rb. Sint-Jacobskerk Almeria, lo. Rioja met zicht op de droge rivierbedding

Almeria. Samen met Chris, een Belgische pelgrim ontvangen we een pelgrimszegen
in het Monasterio de la Purísima Concepción. Het kerkje is gespaard gebleven tijdens de oorlog, daar er geen beelden te vinden waren in de kerk. De inwoners hadden alles verstopt en zo ontsnapte het aan het vuur. We nemen afscheid van Nelly en José.

Op een terrasje wat verder op de Camino neem ik samen met Chris een ontbijt. Café con leche e un bocadillo calido Con tomate, aceite de Oliva, y jamón. Bij betalen schrik ik van de lage prijs op mijn kassa ticket.

Het duurt een paar kilometers voor ik de urbanisatie uit ben van Almeria. In een kerkje in een volgend dorp stap ik naar het wijwatervat… just…. droog.
Het wijwatervat heeft plaats gemaakt voor een ontsmettingsdispenser die er net naast hangt. Besluiteloos sta ik ernaar te kijken en laat dit beeld bij me binnenkomen.
Waar is in godsnaam de bewustwording gebleven! Wanneer zullen mensen wakker worden en niet meer handelen louter vanuit hun bovenkamer en blind vertrouwen in autoriteit en iets buiten zichzelf gaan zoeken.
Wanneer zal de mens opstaan en zijn innerlijke brain gebruiken, contact maken met de buik, daar waar in elk mens zijn/haar kracht is. Niet voor niets dat de darmen gelijken op onze hersenen.
Wanneer zal men deze samen gaan verbinden met het hart. Is het niet wondermooi hoe we zijn gecreëerd.
Niet enkel via onze oren kunnen we horen, laten we leren luisteren naar onze innerlijke stem, onze intuïtie.
Verbind je met je Zelf! Wordt gewaar.

Via een droge rivierbedding ‘Rio Andarax’ wandel ik richting Rioja.
Al heel snel gooi ik mijn wollen kousen uit – waar ik me gevangen in voelde – en kan ik hierdoor de vrijheid in mijn lijf gewaarworden. De wind blaast een lichte bries op mijn voeten, terwijl de zon al hoog staat, voelbaar op mijn hoofdhuid.

Wat bevreemdend wandel ik door de rivierbedding en het dorre landschap. De overgang van België, vliegen over de Franse Pyreneeën – daar waar de assen van mijn grootvader uitgestrooid liggen – voelde als een poort waar ik door mocht.

Terwijl ik aan het wandelen ben, wordt ik verandering in mijn bewustwording gewaar. Het kenbaar gevoel van thuiskomen.
Het gedumpte afval in de natuur doet me aan een flitssnelheid terugbrengen in het horizontale. Gelukkige kan ik even snel mijn lichaam terug gewaarworden in een groter geheel.

De weg gaat rustig verder…aan een huis, een bordje ‘Puertas de tierra’, met er boven een ’11’.

Aangekomen in Rioja stap ik naar de Albergues Municipales waar Nelly me een code gaf om er te kunnen overnachten. Na een tappa – een klein gerechtje op een dessert bord, ideaal voor mij buikje -, een avondwandeling bij volle maan.

Ultreia

Posted on by

Godinne, église Saint-Pierre

Op tafel een huisgemaakt heerlijk ontbijt ‘ à la recette Marie-Pierre’.
Wat later nemen we samen de weg richting de Maas, daar nemen we afscheid… De grote rugzak zit wat in de weg om op een comfortabele manier een goededag te zeggen.
Om het zachtjes aan te doen blijf ik de Maas volgen, kwestie van traag in te lopen en mijn lichaam terug gewoon maken aan een lange afstandswandeling .

Grijze wolken komen te voorschijn. Een frisse bries. In korte broek maar met laagjes op mijn bovenlijf, een paraplu boven mijn hoofd, trotseer ik de eerste regenbui.

Een bakkerij… “Vous avez des toilettes svp”, vraag ik de jonge heer achter de toonbank. “Oui, allez y.” “Je vous fait confiance, je vous laisse mon sac.” “Bhein, madame c’est la plus grande bêtise”, antwoord hij met een grote glimlach. “Bhein, justement cela me fais donner encore plus de confiance”. Een fijn contact.

Op een bankje.. een halte. Een man op de fiets steekt me voorbij. Ik zie hem een ommekeer maken. “Vous allez ou ? À Compostelle !” “Je vais direction les Cathares, les Pyrénées Orientales. Je l’appelle,… sur le chemins de Marie-Madeleine.” De man deelt verder dat hij ooit de weg terug neemt naar Santiago en het nu wat vreemd aanvoelt om de pelgrims niet te zien. Voor hij verdwijnt, steekt hij de hand op en roept” Ultreia!”

In Profondeville ben ik hevig opzoek naar een openbaar toilet. Gesloten. Het gemeentehuis. Vele interne regels zorgen ervoor dat de toiletten niet toegankelijk zijn.” Hmm, bien ambetant. Comment je fais ? Je ne peut pas me mettre dans le jardin public, je vais me prendre une amende.” Ik wacht even. De mense kijken me wat gegeneerd aan en machteloos. “Svp ne placer pas les règles au dessus l’être humain.” Vermits het hoogdringend was vraag ik de verantwoordelijk, vermits daar de sleutel is tot verbod. Plots mag ik in een gebouw verder in de straat, op een andere dienst het toilet benuttigen. Oef, grote opluchting.

Ter hoogte van Godinne wandel ik de natuur in richting la ferme de tricointe. Een grote boerderij die door een multinational is opgekocht en waar conferenties doorgaan, de naam laat ik in het midden. Ik volg een ellenlange omheining met wel vijf barrières. Er een nachtje in het geniep doorbrengen zal niet aan de orde zijn.

Aan een voorgevel hangt een Sint-Jacobs schelp. Een bord ‘in-Finisterre’ ‘Compostella’ l’avenir en Compost- le passer. Ik klop aan, een man doet open ‘Jesus’. De plaats waar Marie-Pierre over sprak. Geen plaats. Hij stopt namelijk als hospitalier en gaat er weg. Mijn ervaring op de weg heeft me geleerd dat welke goede tip ik ook mag krijgen voordien… dit niet kan verwezenlijkt worden. Het is duidelijk dat ik mijn eigen weg dien te wandelen.
Ik eindig de avond aan tafel bij de buren en de nacht breng ik door op hun hooizolder na een avondwandeling en een bezoekje aan 2 ezels en een pony.

Zorg dragen

Posted on by

In de beperking zal men zichzelf ontmoeten, is dit wat de mens zo een angst van heeft? Zichzelf te leren kennen!

Men vraagt vandaag niet om je hoofd aan te spreken, wel te handelen vanuit je hart.
Er wordt gevraagd om aan zelfzorg te doen… mensen wees hier blij om… Het is eens leren op een andere manier omgaan met jezelf. Niet vanuit… het is enkel voor mij… wel voor het groter geheel.
Iedereen krijgt vandaag de kans om zich los te maken van oude patronen en systemen. Wat kies je?

Al jaren hoor ik negativiteit, verzet tegen het patriarchaal systeem. En ja hoor, ik heb hierin ook een lange weg afgelegd tegen de machtsystemen het niet willen meedraaien in. Omdat alles aan die systemen mij deed huiveren, omdat niet wil begrijpen waarom muren werden opgebouwd.
Vorige week kreeg ik nog eens de kans om te zien hoe ik ermee om ga vandaag. En als ik erbij stil sta heb ik alle instituten zowat gepasseerd. En in het korte draaide het allemaal om hetzelfde… het instituut boven de mens.

Jaren heb ik verborgen gehouden dat er een man in mijn leven enorm veel betekende voor me ‘Jezus’. Waarom heb ik het zolang verborgen gehouden, wel door wat uit de instantie door de jaren heen is gevloeid en door wat er zich ernaast heeft opgebouwd.
En ja ik weet… een weten vanuit een gevoel… diep vanbinnen… het zijn de muren niet die opgebouwd geweest zijn waar macht en praal is ontstaan … maar daar wat gebeurt op straat, daar waar we dagelijks samenkomen daar is het om te doen… door zorg te dragen voor jezelf en je medemens.

Een ontmoetingsplaats die sluit… een landsgrens die afsluit… een vlucht die geannuleerd wordt…

Blijf je verder zitten met de gedachte… En de handeling..
– ik ga alleen zijn
– ze beperken me in mijn vrijheid
– alle, ze verbieden ons
– ik mag nu niet meer gaan waar ik wil
– ik zijn mijn centen kwijt
– ik keek er nu naar uit
– pff, ik moet nu thuis blijven
– *$°***€
– wat ga ik nu doen
-…

Wees creatief, apprécieer terug het kleine, wees tevreden met minder, denk niet aan wat ‘jij’ verliest (er is meer dan jij), denk niet in winst…

Laten we als mens niet handelen zoals de oude systemen, instituten. Doe aan Zelfzorg en draag zorg voor je medemens.

Oude angst

Posted on by

Een telefoon, hoe gaat het met je?…

Wat zich vooraf afspeelde, in een paar woorden zonder inhoud, omdat deze geen belang hebben.

Mondelinge agressie, dreiging, fysieke agressie in de rug heeft ervoor gezorgd dat mijn lijf in spanning is gegaan.
Een kapot gesprongen raam in de rug deed de emmer overlopen.
Gevolg een opname in spoed met stroke alarm.

… aan de telefoon voel ik dat het me onrustig maakt door er woorden aan te geven. Met begrip aan de andere kant van de lijn, hang ik op. Dankjewel lieve vriendin.

Ik ben in de situatie gaan kijken wat mijn aandeel was, wat er eventueel in mijn gedrag aanwezig was die iets triggerde bij de andere. Heb ik schuld aan…was mijn eerste vraag.
Telkens kreeg ik een duidelijke ‘neen’. Ik heb geen schuld of hoef me niets kwalijk te nemen aan het feit dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, zorg heb willen dragen voor mezelf en niet wens deel te nemen aan geweld in welke vorm ook. Dat ik geen schuld heb aan het feit dat de andere met zichzelf in de knoop ligt.
… Ik voelde dat deze manier niet meer bij me hoorde. Het klopte niet meer.

Toen kwam de gedachte, wat ik zou kunnen doen naar de ander om het te vermijden en anders doen in de toekomst om het niet meer tegen te komen… Ook dit voelde niet meer juist.

En dan. .. wat komt de situatie me brengen, vertellen? Wat mag er los komen en helen? Dit bracht me een totaal andere energie… ik haalde mezelf niet onderuit of cijferde mezelf hierbij niet weg en kon hierin in Liefde met mezelf blijven.

Maar de angst… die was er nog…het was een oude angst die aan het licht kwam. Eentje die ik meekreeg in de wieg en later aan de lijve ervaarde omdat ik niet deed wat de anderen zouden hadden gewild.
Zaken waarmee ik niet kon en wou mee omgaan omdat ik voelde dat het niet ok was. En op de eerste plaats had ik hier geen angst voor, wel wat eruit volgde nl. de zinnen zoals ‘ als je spreekt of tegen iemand iets zegt, dan…, chantage, manipulatie, dreigingen,.. dit bracht me naar angst. Want ik vond het heel normaal als er iets verkeerd gebeurde om daar melding van te maken omdat ik in het melden niets verkeerd zag, integendeel. Want voor mij… melding doen was helpen.
En als ik dan melding deed, dan kwamen er opmerkingen als… ‘dat heb je zelf gedaan om de schuld op de ander te steken… of… Je, beeld het je in… of… maar allé waar ga jij dit gaan halen (omdat men het eigen patroon niet zag)… of… wat verzin je nu… of… maak er geen drama van… er kwam ongeloof of kreeg zelf de schuld voor het gedrag van anderen.

Ik kwam klem te zitten, tussen mijn intuïtie volgen, dreigementen, agressiviteit… Als ik zou gedaan hebben wat mijn intuïtie aangaf, dan liep ik risico. En als ik het niet deed was er ook risico…Misschien hebben we allen wel ooit die uitspraken gehoord als ‘gatlekker’… en hebben we ooit wel eens angst gevoeld aan de lijve om wat het is om uitgestoten te worden of uitgestoten te zijn geweest. (ik hoop van niet)
Dus leerde ik mezelf af te schermen van de angst die ik voelde, want daarin was broos en kwetsbaar. Wat ik niet wist is door mij af te sluiten van mijn angst ik ook mijn hart toe deed, ik verharde en afstand nam van die bloeiende bloem die in mij aanwezig was. Ik leerde me plooien aan wat de andere wou.

Nooit zou er in mij opgekomen zijn dat ik na zovele jaren een gelijkaardige situatie zou tegen komen. Alleen nu krijg ik de mogelijkheid ze anders aan te pakken. Geen vecht – of vluchtgedrag. Wel erin gaan staan voor wat ‘goed’ is.

Wanneer je in een onaangename situatie kan zien dat beiden een pion zijn in elkanders leven, waarbij de één de ander triggerd. Dan kan je ook doorheen de andere zien en zien dat ook de andere een bagage met zich meedraagt.
Dan is er geen sprake van dader en slachtoffer, goed of kwaad.
Keur ik het gedrag af… jazeker.
Keur ik de persoon af… neen.

En dan met knikkende knieën durven ten rade gaan om hulp waarin we samen hebben gezocht naar wat het beste was voor beiden. In Liefde, in de angst en trouw blijvend aan mezelf de angst aanpakken.
Trillende benen, korte adem, knellende fontanellen. .. Het was een voortdurend spelen in angst en ontspanning de voorbije week. En dit gebeurde niet zomaar. Het is er om
de weg vrij te maken om straks mijn kwaliteiten ten dienste te mogen stellen aan hen die ze nodig zullen hebben.

En ik hoop dat het delen van mijn tekst mensen kan aanzetten tot zelfreflectie. Dat mensen kunnen zien welke impact woorden en daden kunnen hebben op langer termijn.

Maar jij die je herkent in mijn verhaal… cijfer jezelf niet weg, draag zorg voor jezelf en laat de bloem die je draagt niet verwelken.

In dankbaarheid voor de situatie, voor de helpende handen en steun,
In Liefde
Jasmine Marie José

Passie

Posted on by

Op tafel, een schrift, cursus plantkunde, een pen, een dampende koffie, … binnenkort terug examen.
Mijn gedachten… nu… zitten niet bij de inhoud van de les, wel bij het rand gebeuren, en wat deze opleiding me bijbrengt in het groter geheel… het leven.
Vorige week vernam ik dat een examen in het 1ste jaar niet verplicht is om verder te kunnen. Ohh, een dik pak zakte van mijn schouders. De druk, de manier waarop, om naar het 2de jaar te gaan stroomde als vloeiend water van mijn lichaam. Een diepe zucht… opluchting.. . Plots kwam mijn opleiding terug in kleur te staan, als plantjes die ontspruiten bij de eerste lentezon.

Ik moest niets meer en kon verder in mijn eigen ritme en bewuste keuze, ontspannen en verdiepen in wat moeder aarde ons dagelijks brengt aan wonderen en verwondering.

Examens, schoolkeuze, stress…. deze woorden brachten me terug in het verleden. Naar de vele opleidingen die ik heb gedaan en de op korte tijd verschillende job’s.
De eerste opleiding, ik was twaalf… ik moest kost wat kost kunnen naaien. Ik was een meisje… dus…snit en naad. Ik verveelde me op school… alles verliep zo traag… , kon niet stilzitten maar werd ervoor mij toe gedwongen… en dan escape… droomde vaak weg…en als ik niet wegdroomde… dan was ik de ‘clown’ (voor de ander) omdat ik me verveelde, heel vaak… De vakken waar ik altijd met plezier naartoe hing, dat waren de praktijkvakken, vakken waar ik mijn creativiteit kon insteken en waar ik in kon bewegen… zoals sport. In die vakken voelde ik leven stromen… De leerkracht plastische opvoeding kon niet snel genoeg een opdracht geven.
Om me te temperen kreeg ik soms dubbele opdrachten… en nog was ik soms te vroeg klaar…
Vanaf mijn 14 de werkte ik dan ook nog eens op de middag.
Afgestudeerd… ben ik wat blijven verder werken in de horeca voor een jaar.
Een paar intérims… in een juwelierszaak, juwelen mogen ontwerpen, tekenen en de etalage decoreren. Ik bleef er de periode net voor Kerst tot na Valentijn…
Een plantenzaak… het was zalig… Ik herinner me nog goed die ene zin die me is bijgebleven, ‘Jasmine is een goede werkster. Eén keer iets uitleggen en ze is ermee weg. Ze trekt haar plan, zie werk, ik hoef niet te zeggen. En wat ze doet, doet ze goed.’
De fabriek… brrrr… daar huiverde ik van en werd misselijk van opgesloten te worden en het moeten een bepaald cijfer binnenhalen, het presteren…
De kippenslachterij… één voor één zag ik die kippen voorbij komen aan de lopende band. Nen poot en… slackkkk deed het mes… ik had een bout in de hand… hmmm… Al snel verveelde het bandwerk me. Geen sociaal contact. Eén second zat mijn aandacht elders… het was raak… De bout, werd mijn vinger. Gedaan de kippen. Ik werd ontslaan omdat ik de keuze had gemaakt om tijdens mijn werkuren mijn vinger te laten verzorgen, naaien en om tetanusspuit.
Parketbedrijf. .. megagrote machines stonden hels lawaai te maken. Mijn armen waren te smal om de vellen hout vast te nemen. En mijn benen te kort om ze op een deftige manier op de tafel te leggen om te lijmen. Ik bleef doorwerken, niet luisteren naar mijn lijf… gevolg… verrekte knie…meniscus…op de OP tafel… Gedaan met parket.
Een praline winkel…. hmmm…

Krantenwinkel. Oh, daar kwam ooit eens een Indiër binnen, ik kreeg een rood steentje. Hij keek me aan en las mijn toekomst… Vroeg of laat zal jij een job doen die iets te maken heeft met gelijkheid, rechtvaardigheid… jurist, gerecht, politie… of zoiets. Ik zie die man nog altijd voor mijn ogen. Een dikke zwarte snor, donkere ogen en blauwe tulband. Een Sikh. Hmm, toen wist ik nog niet dat ik een jaar nadien zou binnenstappen bij de rijkswacht… Als ik nu stil sta bij zijn woorden… zit er een rode draad in mijn leven….

Een jaar voor mijn opleiding van rijkswacht werd ik gezelschap dame bij een 85 jarige vrouw van adel. Haar entourage maakte me dit al snel duidelijk met regels… Eén van de regels was dat ik overdag niet bij mevrouw was op haar kamer, en ze geen contact wenste en ze om achttien uur moe was en moest gaan slapen. Hmm, ik vroeg me toen af vanwaar, van wie en waarom die er waren. Dit werd me al snel duidelijk.
Mijn job was inslapen en zorgen dat de nacht goed verliep. Ik sliep in een kamer met baldakijn en een grote… nachtbel…
Een nauwe band kwam er al snel met haar, eentje zonder veel woorden. De vrouw was zeer geletterd, las veel en hield veel van Franse documentaires over de natuur. Van vier zware slaappillen (met zware gevolgen ”s nachts) , bracht ik ze naar een halveke. Achttien uur in bed, werd eenentwintig uur, pas na het nieuws en haar geliefde documentaire. Haar haren en huid waren broos. Ipv medicatie of dure shampoos kreeg ze een haarbadje met natuurlijke ingrediënten en wreef ik haar huid in voor het slapen gaan. Ik zie ze nog liggen met haar wit masker. Na twee maand kreeg de vrouw terug levenslust. ”s Morgens verliet ik het huis pas wanneer ik haar persoonlijk had gezien. Het ochtend ritueel, een goededag, hoe was de nacht, op het bed samen de krant zien, een zoen…’ À ce soir’, riep ze me telkens met een brede glimlach toen ik haar kamer deur achter mij dicht deed. De band die ik met haar had was helaas niet zonder gevolgen voor beiden. Een verpleegkundige zorgde ervoor dat ik daar een jaar nadien niet meer welkom was…en mevrouw… zat terug in haar gevangenis…
Bij de rijkswacht… haha… Ik dacht dat dit iets voor mij was… jaja, de praktijk dat was iets voor mij. ‘Da.. was plezant’. Ik amuseerde me hierin. De theorie, het militair structuur, de…. Om dan nog maar te zwijgen van de gevolgen dat ik daar mijn ‘coming-out’ had gedaan…. Kortom, dit was werkelijk niet mijn plaats, wat ik altijd wel dacht als jonge spruit en ‘halve knechtebrokke’ (zo noemde men mij vaak). Een ander deel in mij zag, voelde … wat toen de Indiër deelde… dat de inhoud hier niet aan de orde was…nl. rechtvaardigheid, gelijkheid…

1996 (7) stop ik het maatschappelijk getolereerd werkveld… en begint een lang bewust werkveld binnenin mezelf… Een Universeel geschenk.

Verschillende studies vat ik aan. Psychiatrisch verpleegkunde, houtbewerker, restaurateur antiek, D- cursus, ik ga terug naar het kunstacadémie, tuinarchitectuur, als hobby mag ik 4 jaar redactrice zijn van een plantentijdschrift, opleiding lichaamswerk. Reiki, herboriste. Sommige heb ik afgewerkt en kunnen voltooien, de praktijkscholen. Daar waar niets op papier hoeft te staan. Ander heb ik noodgedwongen moeten stopzetten omwille dat ik theoretisch niet kon presteren, ook al had ik onderscheiding op praktijk. Leerkrachten begrepen het niet.
… Jah, er bestaat ook nog iets anders… En andere ben ik nog mee bezig…

Andere zijn stopgezet omdat ik niet te kneden ben in een vakje. Dit gaat gewoon niet, het gebeurt en het is niet van niet willen… soms wens ik het zelf, want het zou mijn leven gemakkelijker maken denk ik dan soms van mezelf… maar dat ben ik dan niet en voel ik tegenkantingen in mijn lijf. Neem ik afstand van mezelf, van mijn eigen centrum en voel ik me niet goed in eigen ‘thuis’. Net dan maak ik het mijn leven ongemakkelijk. Waarom zou ik dit dan gaan doen… om erbij te horen?! Maar bij wat, vraag ik me dan af.

De keuze van mijn eigen weg te wandelen is niet altijd gemakkelijk geweest, want vaak kreeg ik tegenkantingen en het was niet altijd evident om er krachtig te blijven in staan. Het aanvoelen, zien dat andere het niet konden begrijpen of erin komen gaf me vaak het gevoel alleen te zijn en in de kou te staan. Dit deed pijn… het was vaak voelbaar als een bodemloos vat. Maar niemand kon dit vat gaan invullen, behalve mezelf.

Waarom deed het pijn…omdat ik te afhankelijk was van de ander, omdat ik op zoek was naar iemand die me begreep, met me mee kon spreken, wist over wat ik het had, waardoor er dan eventjes iets werd opgevuld… alleen zat de kans erin dat ik het kon kwijt spelen… en natuurlijk het gebeurde, want ik zocht het bij de ander.

Buiten mezelf. Het voelde als tegen een stroom invaren… en dit kon/kan behoorlijk vermoeiend zijn. Waarom zeg ik kon/kan omdat dit een weg is van voortdurend leren in het leven. En leren, het leven gaat met vallen en opstaan.

Vorige week vroeg ik uit nieuwsgierigheid aan een collega, om het naar mezelf toe te trekken en eruit te leren… ‘waarom is het voor jou belangrijk om een papier te hebben op het einde van de opleiding’.
Oeps, een vraagstelling die blijkbaar wel stof deed opwaaien…

Ik voelde voor mezelf dat het belangrijk was goed bij mezelf te blijven, in vertrouwen dat mij keuze ok is en vooral trouw aan mezelf.
Ook al is het niet altijd gemakkelijk om reacties, gedrag van een ander niet binnen te laten komen en het bij de ander te laten.
Voel ik hoe het soms aan een zijden draadje hangt om te gaan twijfelen en te denken dat ik niet goed doe… jaja, te denken…

Mijn ‘Zijn’, mijn capaciteiten zijn niet afhankelijk van een papier. Geen enkele job die ik heb uitgeoefend heb ik gestudeerd of een diploma van en toch werd ik erin gewaardeerd en herkent voor mij kennis en kunde door de werkgever. Ik heb ooit mijn eigen huis verbouwd, gemetst, plankenvloer gelegd… en toch had ik nooit leren metsen en had ik hiervoor geen diploma… wat ik niet kon of niet voor mij was gaf ik door aan een ander. Vandaag ook al woon ik niet meer in het huis, ik ben fier wat ik daar heb ik verwezenlijkt en het mag gezien worden. Als ik kijk naar mijn studiekeuzes en alles wat ik heb geleerd, gedaan en neergezet in de praktijk is gebeurd vanuit passie. Als een verlengde van mezelf. Passie die het vuur in mij aanwakkert en ervoor zorgt dat ik in mijn kracht sta… als een kruis die zich neerzet in de aarde en zijn wortels gaat verspreiden. En neen geen passie waar ik me aan verbrand, want dit is niet de passie waarover ik spreek.

Ik word de laatste tijd sterk gewaar dat ik op de proef wordt gesteld alsof ik wordt klaar gestoomd … Een periode waar mijn geduld ook sterk op de proef wordt gesteld, daar waar ik vroeger sneller tot aktie kwam, voel ik vandaag dat het belangrijk is om geduld te hebben, trouw te blijven aan mijn ‘neen’ en er tijd en ruimte wordt gemaakt voor een stevige fundering te leggen.
Mijn kracht in evenwicht komt tussen het horizontale en het vertikale, en de vertikale as zelf heel stevig begint aan te voelen. Deze niet meer moet ingezet worden om me tegen de stroom in te bewegen, wel met de stroom mee… mij neerzetten.

Ondertussen ligt mijn cursus hier onaangeroerd… tijd om deze in handen te nemen… En mijn ga verdiepen in de boeiende stof van planten, stofklassen, inhoudstoffen en nog zoveel meer.