Alençon

Van een overgoten kleurenbad naar een weldoend modderbad. Eindelijk is het beginnen regenen na al die maanden droogte.
Een, twee, drie mensen op paddestoelen jacht.

Getoeter… Eén wagen en nog één… rijden aan een snelheid door het bos. Opgefokte Honden. Ruiters in maatpak. “Bonjour madame”, terwijl de jonge heer zijn hoofddeksel afneemt en buigt, zittend op het paard. Paarden in galop. ‘La chasse au courre’.
Ik voel dat wat hier rond mij aan het gebeuren is, me diep raakt. Pijn en kwaad.
Onder de noemer van vriendelijkheid, voornaam zijn, beleefdheid en even galant zijn… met verderop een duidelijk bord ‘prenez soins de nos chiens. Chasse en courre’.
Een hert of andere wild in het nauw drijven totdat het uitgeput is. Met wel meer dan 20 ruiters, auto’s, honden tegen één. Dit noem ik een laffe daad.

In Alençon vergezel ik ’s avonds François en Mildrette, waar ik zal overnachten, naar de St Leonard kerk. Tijdens de misviering gaat mijn aandacht naar een glasraam. Een van de fijnste en prachtigste glasramen tot nu toe rond de aertsengel Michael.

Sacrum

Belleme

Na een ontbijt met de priester, een uitwisseling en een pelgrimszegen, ben ik al heel snel de natuur in, in deze bijzondere regio ‘La Normandie’.
Zeven maanden de aarde voelen onder mijn voeten, in beweging. Waar ik ontvang, mag dragen, delen en straks verder zal doorgeven.
Een weg van vuur naar licht wandelend naar het water toe. Een weg vol symbolen en tekens.
Van intens werken naar het ontvangen zonder nog te hoeven gaan zoeken en waar ontspanning zijn plaats krijgt.

Omcirkeld door warmoranje, geel en groen. Bomen bewegen in de wind, hun kracht is voelbaar als armen die me verder duwen richting zee. De zuurstof rijke lucht vult mijn longen. Gedragen door moeder natuur. Ontroerd.
Mijn sacrum… opent en ontvangt. Stroming. Een bron van leven.
Een traan van vreugde.
Een traan van dankbaarheid.

Beweging is leven… met evenwicht tussen het aardse en het hogere. En waar beiden elkander raken… daar is voor mij het oneindig vertrekpunt… Het hart.

Met de ondergaande zon, de warmte die de dag met zich meebracht, de vogels met hun avondlied… De sfeerlampen die een voor een sfeer achter het raam brengen. Breng ik een boeiende en leerrijke avond door bij zuster Michaele met als onderwerp evenwichtig.

Gastvrijheid

Van de ene gastvrijheid in de andere. De eenvoud en openheid van de mensen. Een uitnodiging hier, een uitnodiging daar. Het samen vreugde delen en door in eenvoud Zijn een lichtpuntje voor een andere mogen zijn. Dieren komen me een goededag wensen en zelfs de grootste hond die zijn terrein beschermt komt zich tegen mijn benen wrijven en vraagt om gestreeld te worden. De natuur die me een dagelijks kleurenbad schenkt. De frisse lucht, aarde, zuurstof… De geuren en kleuren. Een lichaam bruisend van leven. Een prikkeling hier, een prikkeling daar.

Mijn lichaam, ziel en geest worden gevoed. Een dankbare evenwichtige wisselwerking.

Préaux-du-Perche

Saint-Gauburge

Saint-Cyr-la-Rosiere

Belleme

Koester je waarden

Met regen en een hevige wind stap ik langs landelijk wegen.
Mijn paraplu, mijn maatje bij slecht weer zorgt ervoor dat ik droog en uit de snijdende wind blijf.

De kracht van de wind… en er in evenwicht blijven instaan zorgt ervoor dat een zin van gisteren terug komt in mijn gedachten. ‘… tu est une emerdeuse…’. Een zin die er kwam nadat ik vrijuit persoonlijke ervaringen deelde in een open gesprek. Rechtuit was de vrouw en dit was ok.
Het bracht me de kans te voelen dat deze zin niet meer op mijn schouders weegt, ik hierin gegroeid ben, dat pijn ontbrak, ik niet meer onderste boven was en er geen verdediging niet meer was.

” je l’ai tellement entendu cette remarque que je croyais vraiment que j’étais mauvaise et cela m’enlever la confiance en moi même”. Dit vond ik wel belangrijk te melden wat gevolgen van zo een uitspraak kunnen zijn.

En ik zal het waarschijnlijk af en toe zijn voor sommigen. En dat is OK.

Daar waar onrecht is.

En als ik het bekijk op de momenten dat ik zo een opmerking kreeg dan was dit op het moment dat de ander niet kreeg wat hij of zij voor ogen had.

… gelijk, waar men macht probeerde te hebben, poging tot manipulatie, tot contrôle, wanneer waarheid aan het licht kwam…

Erin blijven staan was niet gemakkelijk, diep van binnen wist ik waarvoor ik stond dat het ‘goed’ was.

Er zullen altijd momenten zijn waar mensen die door hun manier van doen en zijn een gevoel van schuld kunnen teweegbrengen, het gevoel van klein te houden, Vernederen, De fout te geven, Uit te sluiten.

Ik vind het dan heel belangrijk om eerst naar binnen te gaan en te voelen wat het met me doet. Is daar nog een oud zeer of niet. Mezelf in vraag te stellen. Het onderscheid te kunnen voelen is het iets van de ander of van mezelf.
Verder te blijven groeien in openheid, met respect en mildheid naar mezelf…te geloven en vertrouwen in eigenkracht en waarden. Er in te gaan staan met een blijvend open hart zonder zichzelf uit te sluiten en zonder de ander af te wijzen. Want het gedrag van de ander ontstaat niet zomaar en heeft ook een verleden waar vaak pijn en angst is.

Wees trouw aan jezelf ook al is angst en pijn aanwezig. En vooral zichzelf niet afwijzen en blijvend in Liefde staan.

En wat de ander ook mag zeggen….eenmaal je in je eigen kracht staat, in zelfvertrouwen draag je niet meer wat van een ander is.

Koester je waarden die je hart vullen en waarvoor je mag gaan staan. Want ja je bent het waard.