Goddelijk Zelf

goddelijk Zelf

Liefde… Ik zal hier niets nieuws schrijven want liefde is al eeuwen het onderwerp die menigte bezig houdt en inspireert.


… verboden… passionele… verborgen..
broeder…zuster…speels… lichamelijk… geloofs…

zoveel… waar ratio probeert een verklaring aan te geven.

Liefde is voor mij het grootste, belangrijkste woord, gevoel, gewaarwording, beleving… die ik meedraag, me vergezeld al sedert mijn geboorte, doorheen het leven en me ook nooit zal verlaten. Liefde is een uitdaging, iets warms, oneindig, groots, zachts, liefs…

De grootste les in mijn leven is Liefde, ze voelen en ze gewoon laten Zijn zonder ik er iets mee moet. Liefde, het goddelijke die in mij aanwezig is, in ieder van ons. Liefde is puur.
Liefde is vrij, daar zit geen verbod en pijn op als je ze vrij laat… Pas wanneer ik er iets mee wil doen dan gaat liefde zich… Uiten, omzetten en vastzetten in handelingen. Die kunnen klein zijn, onschuldig, kunnen met ons lichaam alle richtingen uitgaan… daar waar het ratio er zich in vermengd en liefde buiten zichzelf wordt geplaatst.

En telkens wanneer ik iets wens neer te schrijven over liefde of er over wens te brainstormen voel ik een zeker behoefte om tranen zachtjes te laten vloeien. Tranen die mijn lijf energetisch komen vullen, die mijn lijf laat ontwaken en alles wat vloeibaar is door mijn lichaam vloeiend mag bewegen.

Liefde Is

Liefde is oneindig

Liefde is in mij… Altijd

Gedragen

Ik herinner me nog toen ik een klein kind was dat de eerste man waar ik op verliefd werd… neen… het was niet mijn papa, hij zorgde wel voor de verbinding…wel Jezus, ik voelde me nauw verbonden met wie hij was.
Mijn ouders heb ik zelden tot nooit naar de kerk zien gaan. Zelf ben ik er naartoe geweest tot rond mijn 13de op de momenten dat mijn doopmeter aanwezig was. Ik wou zoveel mogelijk momenten met haar doorbrengen wanneer ze er was. Toen zij overleed ben ik niet meer geweest of nog een paar keer. Het was niet meer hetzelfde. Ik miste iets.
Ik keek maar rond, hoorde en zag dingen die ik niet passend vond met wat vooraan werd verkondigd. Het was vaak zo tegenstrijdig. Het was alsof ik al die tijd ervoor in een bubbel zat. Een bubbel van Liefde.
Ik zat nadien meer rond te kijken naar de structuur van de kerk. Was geïnteresseerd in de rietenstoelen, het flinterdunpapier van een rood boekje en liet de geur van wierook mijn ziel vullen en wegdromen.

Op een dag in oktober zag ik een prachtige wijwatervat liggen in de etalage. Niet te groot, wit natuursteen met het lichaam van Jezus. Ik sprak met mijn vader af om dit samen te kopen voor mijn moeder haar verjaardag. Toen leefde mijn vader nog thuis. Zo gezegd zo gedaan. Het vat kwam op een smalle muur te hangen… tussen de slaapkamer deur van mijn ouders en mijn eigen slaapkamer.
Iedere morgen stak ik mijn vinger erin en maakte mijn kruisteken voor ik de deur uitging naar school. Dit duurde een paar maanden. Nadien werd het vat af en toe nog gevuld, onaangeroerd of zelf droog te staan…

Op de middelbare school voelde ik me niet echt op mijn plaats. Ik voelde me vaak heel alleen en verloren. Verveelde me en voelde me vaak anders. De gesprekken kon ik niet echt volgen. Gesprekken rond uitgaan, discotheken, de bloemetjes buiten zetten… van maandag tot woensdag was het praten over de liefjes van het voorbije weekend en vanaf woensdag was het voorbereiding naar het weekend. Door het zien en horen bleef mijn gevoel van integriteit groeien, mijn waarden en normen werden hierdoor steviger.
Mijn weekends waren werken in de horeca om mijn Tampax te kunnen betalen omdat ik maandverband niet aangenaam vond. Ik was 14. En uitgaan als meisje was sowieso uitgesloten.
Toen ik de toelating kreeg was ik twintig, de goesting was over en voelde me telkens niet goed wanneer ik toch een stapje buiten zette. Ik vond daar maar niets aan. Mja… De fases van het leven en/of eerder het beeld dat de maatschappij voorschotelt van hoe leeftijdfases verlopen. Hmm, telkens liep ik erin mee, ik wist van niet beter en telkens voelde ik dat het niet juist was. Niet klopt met mijn Zijn.

Ik weet nog dat ik als jong volwassenen soms zei, “oh, ja als het me niet lukt in het leven dan wordt ik non.” Als ik nu ga voelen waarom ik dit toen zei, was omdat ik ergens de reactie van andere hierop wou zien. Soms werd ik ook uitgelachen, pestgedrag… “haha, gi goat een nunne komen.”
Omdat ik trouw wou blijven aan mijn waarden…
Het voelde onveilig en was telkens geraakt. Het deed pijn.
… en toch wat zij niet wisten… ik had ook een ander pad van liefde ernaast lopen. Waar ik trouw aanbleef en veel betekenis had in mijn jeugd en mij geholpen heeft doorheen mijn zoektocht naar wie ik was.

En dan de verschillende gebeurtenissen signalen van de laatste jaren. Laatste maanden… Vézelay, Maria Magdalena, Madeleine, de ontmoeting met… een Roos, een tekening die kwam bevestigen wat gaande was/is in mijn leven. Teksten, talrijke symbolen, mensen die mij ook iets komen vertellen, de ontmoetingen…. Het Heilig Huwelijk binnenin mezelf, mijn naam.
Mijn naam… iemand zij me nog laatsleden “ik kan echt die naam niet koppelen aan je, dat lukt me niet…”. Net op het moment dat ik bewust de keuze maak om mijn volledige tweede naam voluit te schrijven ‘Jasmine Marie Josee’. Ik heb altijd ergens gevoeld dat ikzelf mijn naam niet volledig kon dragen, er iets ontbrak. En nu voelt het juist aan Jasmine Marie Josee. (Marie werd niet genoteerd op mijn geboorte akte. Zonde niet! En als ik het volledig nog zou maken, dan komt nog een David erbij)
Ja, dit is de naam die ik verder volledig wens te dragen, daarin wens ik te staan. Ik mag ze beiden dragen… Zo wordt ik graag in de toekomst aangesproken. In verbondenheid met mijn doopmeter, grootmoeder, Marie, Yeshua, Maria van Magdala…

In het delen met mijn hartsvriendinnen de laatste tijd kon ik de woorden niet meer inhouden, werd ik geduwd om te uiten wat ik te zeggen heb. Nl. of ik al of niet geroepen wordt om in te treden. Telkens word ik diep ontroerd en geraakt in wat ik deel. En telkens voel ik hierbij dat het alsmaar krachtiger wordt. En ik niet meer wens te ontkennen. Tranen van vreugde waar mijn hart zich telkens meer weet te vullen in Licht en Liefde en mag gewaarworden dat ik telkens dieper en dieper thuis mag komen.
Waarin ik geen twijfel niet meer voel, geen oordeel niet meer opzit en geen afstand niet meer wens te nemen van wat zich aanbied. Integendeel.
Het moeilijkste was/is het bewust worden dat ik niet in de maatschappij sta zoals vele andere vrouwen. Wat wel is, het weegt niet op tegen mijn vreugde.

Hoe het zich verder zal uiten. De weg zal mij verder wijzen. Wat ik wel weet dat ik mijn opleiding Herboriste wens af te werken samen met de prachtige mensen in mijn klas. Ook hierin heb ik me nog nooit zo thuis gevoeld als in deze opleiding. Altijd uitkijkend naar de volgende les. Geboeid door de lesgevers. En het enthousiasme in mijn lijf is soms niet te temperen en verder iets doen met kruiden in de toekomst… Jazeker.

En in welke vorm het zich zal gieten… Pfff, dat zien we wel. Zeker niet volgens het katholieke structuur. Niet mijn keuze.
Non, zuster, sister… wat het ook moge zijn
Jasmine Marie Josee

~SamenZijnInAllEenheid~

Bevrijding

img_20180213_2045471466033110.jpg

De weg naar bevrijding is dit een eeuwige weg of heeft deze een eindmeet…gaat erdoor meheen.
Wie weet komt een antwoord wel nooit op deze vraag…

Wat wel is dat durf en moed nodig zijn om jezelf in de spiegel te kijken en om terzelfdetijd in die onvoorwaardelijke liefde te blijven staan zonder jezelf te verloochenen. Onvoorwaardelijk lief hebben niet enkel naar de ander, ook naar mezelf.

Het gaat voor mij niet om je te bevrijden van de ander, wel zorg te dragen voor jezelf en je te bevrijden van wat in jezelf aanwezig is en leeft.   De rest volgt dan vanzelf. Je kan de ander zien als een pion in je leven die je de kans komt brengen diepe stukken in jezelf te transformeren.
Wat niet wil niet zeggen dat je je moet wegcijferen of aanvaarden wat de ander je brengt. Grenzen stellen is belangrijk. Wat gisteren was kan ik niet veranderen, wel kan ik vandaag keuzes maken. De keuze om me te laten respecteren.

Nog altijd als kind en zus van…hoop ik hen te mogen zien groeien naar ruimte waar wraak, manipulatie, macht, jaloersheid… mag omgetoverd worden in Liefde. Waar de vrouw een plaats mag krijgen in gelijkwaardigheid en met respect wordt benaderd. Of is dit een illusie geworden!  Ik kan me niet inbeelden dat je hier gelukkig van wordt om duister te handelen. Integendeel.
De mogelijkheid te kunnen zien wat achter  handelingen schuilt en vanwaar ze komen, bracht  me de moed om telkens verder te doen.
Alleen roept mijn lijf en ziel om zelfzorg.

De machteloosheid bracht me naar ‘niet begrijpen’, nadien kwaadheid en grenzen stellen. We zijn een week verder. Mijn lichaam brengt me duidelijke signalen. Verschillende angsten zijn de kop komen opsteken. Oude pijnen, oeroude patronen … schrik om wanneer ik door wraak, agressie wordt benaderd er een gelijkaardig stukje in mij wordt geraakt, een oerinstinct die  mezelf gaat beschermen. Schrik dat dit stukje dezelfde weg zou kunnen opgaan als wat ik al zo vaak in mijn leven heb gezien en gehoord. Ook al ben ik me bewust dat mijn kracht en bewustzijn groot genoeg zijn om te vertrouwen.
Misschien wordt het tijd om het te aanvaarden en te healen.
Angst om te durven mijn eigen leven te gaan leiden omwille van de reacties die zouden kunnen afkomen en waardoor ik het gevoel krijg dat ik hen in de steek laat.

Mijn leven is de grote wereld intrekken in ontmoeting gaan met anderen en gewoon ‘Zijn’. Daar verlang ik naar. Waar wederzijds respect, warmte, vertrouwen en authenticiteit mag zijn. Mijn leven te delen met mensen die gelijke waarden hebben. Een leven in ‘Liefde’ . Het is tijd om die stap te zetten en me los te maken van gedragingen die ik niet wens en uitspraken (echo’s) uit mijn hoofd te krijgen.