Susa

Amai, wat was me dit een nachtje. Plots kwam ik terug in een pelgrims plaats met 5 andere pelgrims. Drie pelgrims die zich ergerden aan elkaar… De ene snurkte… De andere babbelt… de ander wandelt… De fixatie was zo groot op wat hen stoorde dat dit wel 10 maal erger leek te zijn … Tot… tot ik plots zei “e.. O.. Basta perfavore”, het werd stil. Hmmm… en dan… snurkt en babbelde ik zelf in mijn droom… hi…oordoppen is nu eens een goede uitvinding.

Bij mijn vertrek is mijn bril spoorloos. Ik was ervan overtuigd dat hij op mijn bed lag. Na even mijn rugzak uit te pluizen vertrek ik met een paar grammen minder op mijn neus. Ik laat los… Ik vertrouw, wie weet bellen ze deze avond om te zeggen dat hij terug gevonden is. Nog even naar de bar om een koffie. Ik vul mijn dagboek in en klaar is kees. Uit de bar, naar rechts richting Susa. De Alpen… Niet te zien.. Een grijze dag en wat fris, dit was ik niet meer gewoon. Niet erg… het licht schijnt van binnen.

Voor de rest gaat het heel goed met me op een paar spanningen na die voelbaar zijn op mijn lijf. Wat stramheid in de onderrug en het bed van deze nacht heeft er niet echt goed aangedaan. Een paar nieuwe taping op benen en voeten. Voor de rest moraal tiptop… Humeur kan niet beter… Mijn Italiaans met de dag beter… nog twee dagen om te oefenen.

De weinige mensen op straat… een kort babbeltje en een ‘ciao’. Een vriendelijke bakker. Een apotheker die haar opperste best doet in het Frans terwijl ik antwoord in het Italiaans…Mijn lievelingsstripfiguur mogen terug zien van vroeger ‘Sara key’… op een boekenkast… Een fijne herinnering…een plakboek.

En dan bij aankomst in Susa naar de zusters Franciscanen. De vrouw van het onthaal vraagt me of ik van Antonino kom. “OH… mes lunettes” antwoord Ik onmiddellijk. Yes… terug gevonden. Morgen mag ik ze om 8uur afhalen aan het station.

Naar de avond toe klaart de lucht op, de zon… De eerste bergtoppen zijn zichtbaar. Oehoe… Onder een sterrenhemel mag ik gaan slapen… neen een niet buiten… Achter glas, vanuit een zacht bed.

Nog een fijne avond aan iedereen… toedeloe.

None

In de frisheid van de morgen verlaat ik de hartelijke zusters van Sint-Anna. Gekende geluiden die me doen terug denken aan België… koeien. Afgemaaide maisvelden. Ochtenddauw.
Via velden en langs de rivier de Po. Dansende populieren. De opkomende zon boven het platte landschap tovert een zilverkleurig landschap in een gouden.

Een dipje… Mijn lichaam voelt wat gespannen aan. Mijn denken wat onrust. Een spanning is aanwezig om de Alpen over te steken. Ook een oud patroon die aan mij komt sleuren en roet kan gooien in het volhouden. Het is me niet helemaal duidelijk wat. Ik laat gebeuren en neem het verder mee.
Voor nu sta ik even stil, maak ik gebruik van mijn ademhaling en maak mijn lichaam los zodat ik ontspannen verder kan wandelen. Geef ik even wat aandacht aan mijn denken zodat ook dit wat rustiger wordt….het evenwicht tussen denken en hart komt terug.
Zonder je er soms bewust van bent is een dipje er heel snel… en aan een dipje is er ook niets mee. Het mag er zijn. En hoewel ze niet fijn zijn ben ik nadien altijd blij dat ze er waren, telkens brengen ze een groei met zich mee op het spiritueelpad wanneer je deze aankijkt.

Twee eekhoorns zitten elkander… slalom rond de mast en laten mee genieten van hun speelsheid.
In de Duomo van

In de Duomo van Carignano sta ik versteld van de bouwkunst van de religieuze plaats….een halve cirkel, muren vol fresco’s. Een vrouw spreekt me aan, Mariza. Wanneer ze hoort dat ik van België afkomstig ben wordt haar vreugde groot. Ze spreekt vol liefde over haar Belgische vrienden en vraagt me of ik ze ken. Bij deze heeft Mariza me gevraagd de groetjes te doen aan ‘Rita De cock, staat in het onderwijs, haar kinderen ook en woonachtig in Sint-Niklaas’, wie weet geraken de groetjes bij de juiste Rita.
We nemen afscheid waarbij Mariza zegt “Ik hoop nog eens naar België te gaan voor ik sterf”. We geven elkander de hand.

Duomo, Carignano

Langs de weg zie ik plots achter een boom midden de velden… een vrouw, half geleerd op een bureaustoel… “Madame !”, roept ze me na. Ik stap verder. Nog wat verder op mijn linkerkant…een lege bureau stoel, erop een waaier… Prostitutie.

Mijn weg eindigt in None in een gezellig en hartelijke parochie. Altijd wel fijn om hartelijk en warm onthaald te worden op de weg.
Naar de winkel. Bij het buitenkomen staat een man van andere origine op de parking. Ik ga naar hem toe en geef hem wat kleingeld. “Het is niet veel, zelf kan ik niet meer”. Hij kijkt me aan en dankt me met grote vreugde. Geraakt door deze ontmoeting ga ik terug naar de parochie.

Herfst

Een vrouw wandelt voor mij. In haar rechterhand een rieten mand. Links haar handtas. De vrouw komt net van de markt…op weg naar huis. De markt… drie kraampjes… Groenten, kaas, kledij.

Het is rustig in de natuur. Het landschap waar ik doorwandel is heuvelachtig vol met wijnvelden. Er tussen verwilderde gebieden die zorgen voor evenwicht tussen mens en dier.
Bruidsluier, hoppe, hedera, Concolvulvus overwoekeren dan de laag groeiende bosjes. De vos en das hebben hier hun habitat.

De kleine pittoreske dorpen zijn met meer dan de helft verminderd in inwoners. Huizen staan leeg tot een volgende vakantie. Een bejaard koppel zit op een bank te praten. In de verte hoor ik een mannenstem zingen in het Engels… een jogger met een koptelefoon op.

Het is warm… en de warmte zorgt ervoor dat mijn energie wat daalt. Mijn lichaam voelt moe. Terwijl de natuur de herfst ingaat blijft de temperatuur stijgen…te warm voor de periode van het jaar.
En na de hitte van de zomer kijk ik wel uit naar wat afkoeling.
Ik stap een derde seizoen in de herfst.
Ik heb de wijnranken zien groeien en veranderen. Van lege naar stevige ranken vol vruchten die nu worden geplukt en straks zullen worden geproefd. En straks mag ik proeven en laten proeven van mij eigen vruchten.

Mijn schoenen zijn aan een vernieuwing toe. De zool is zijn demping kwijt en zorgt ervoor dat mijn benen sneller vermoeid zijn. Ik kijk uit om straks twee dagen rust te nemen in Chambéry… eerst de Alpen nog.

Juan Carlo

Een donkerbruine contoir , in de fond van de kast een spiegel. Alcohol flessen kleuren de kast….stoom…de koffiemachine… Opgeklopte melk, een cappuccino. Mensen komen binnen…de ene koffie na de ander, brioches worden bijgevuld.

Langs de weg ga ik binnen in een paticeria.
Foccacia. Een man ziet mijn schelp. Enthousiast vraagt hij me of ik naar Assisi ga…”le Tau et la Colombe”, voegt hij eraan toe. En vertelt dat hij eens een vrouw had ontmoet die naar Assisi wandelde. “No, controverso”. De krijgt tranen in zijn ogen en geraakt ontroerd. Hij draait zich om en zegt tegen de andere mensen “hebben jullie dit gehoord”. Hij maakt een neerbuigend gebaar met zijn handen op elkaar. Ik bestel een foccacia… “No no”, hoor ik. De man wenst mijn brood te betalen. Ik dank hem en geven elkander de hand. Ik vraag zijn naam. “Juan Carlo”. “Grazie mille, Juan-Carlo” en buig mijn hoofd voorover.

Even terug naar de stilte. Een kleine toevoeging aan wat voor mij de beleving is van stilte. Het is niet gelijk aan je afsluiten of ontvluchten. In stilte’ Zijn’ is met hart en ziel in openheid blijven staan naar jezelf en anderen. Van hieruit vertrekkend kunnen woorden dan ook een totaal anders voelen en aankomen bij anderen. Ze vertrekken dan niet meer vanuit een wil, wel vanuit hart en buik.

In de verte komt iemand aangewandeld. Een hoedje… rugzak… wandelstokken. Een pelgrim. Marion. Marion wandelt ‘le chemin de Vézelay’ van Vézelay naar Assisi. Het was lang geleden dat ik nog eens een pelgrim ontmoette.
De appels rollen van de straat..
In het dorpje Rocchetta Palafea hou ik een halte. Een aangename babbel in een bar. Wanneer de dame hoort dat mijn Italiaans niet mijn moedertaal is, begint ze in het Engels te praten. Wat fijn. Ik probeer terug te praten in het Italiaans.
De kleur en structuur van de aarde is veranderd van rood en vaste structuur naar wit en zandgrond.

Montabone

Rocchetta Palafea

In Canelli ga ik naar het toeristisch infobureau. Twee jonge dames Eleonora en Serena helpen bij het zoeken naar een overnachting. Om 22u mag ik gaan aanbellen bij de priester. In afwachting maak ik me nuttig en help Eleonora en Serena bij de voorbereiding van het wijnfeest voor volgend weekend.

Acqui Terme

De deur gaat open van de feestzaal. Het licht gaat aan. Net op tijd uit het kampeerbed. Een man van het rode kruis… bloedafname… De mensen stromen toe en gaan allen in een lijn naast elkaar zitten. Ik maak mijn rugzak klaar en loop van de ene kant van de zaal naar de andere kant. Hun hoofden volgen mijn bewegingen. Bij het verlaten van de zaal roep ik “Buona journata à tuti. Ciao”.

Het is een plezier om de GR paden te gebruiken in Liguria, piedmonte, Aosta vallei. Kortom ‘Noord-Italie’. Ze zijn goed uitgestippeld en verzorgd, een aanrader.

De geur van curry, tijm, munt, den. Hier en daar een wit plekje in de verte, een huis verlicht door de ochtendzon. Een uitnodigende najaarsdag… Richting Acqui Terme.
Op de toppen… van de ene heuvel naar de andere. Bomen in Ikebana stijl.
Het geluid van een vogel… Het stromend water zo een 300m lager…
Ik sta te kijken naar dit bewonderenswaardig landschap… en neem in me op.
Een vraag komt bij me op ‘zal ik dit missen’ de vraag verdwijnt al heel snel met de wind. Waarom zou ik het missen… want de gewaarwording draag ik met me mee.

Iemand stelde zich de vraag ‘zal ik nog kunnen wennen aan de stad’. Daar kan ik vandaag nog geen antwoord opgeven, momenteel geniet ik nog altijd van wat de natuur met zich meebrengt en af en toe schakel ik steden er tussenin, kwestie van evenwicht erin te houden. Wat ik wel weet is dat bewegen en natuur belangrijk zullen blijven en een dagelijkse portie zal zijn.

Na drie uur ben ik eindelijk beneden aan de rivier… Water… Ik ga uit de kleren en geniet van een bad midden de bergen en bomen. De vissen zwemmen rond mijn benen. De temperatuur is zalig. Ik streel met mijn handen over de oppervlakte van het water. Een goed gevoel en diepe rust. Ik sluit mijn ogen.
Bladeren zijn hoorbaar. De wind draait rond me heen… Een buizerd… De bladeren landen zacht wiebelend op de aarde. De herfst wordt aangekondigd.

Wat fijn om terug in het noorden van Italië te zijn. De hartelijkheid, vriendelijkheid is er terug het is niet alleen zichtbaar ook voelbaar in de omgeving. Een glimlach, een goede morgen… Vooral het zien dat mensen meer open en blij in het leven staan. We samen een gesprek kunnen aanknopen. Deugddoend. Ook de gastvrijheid is terug.

De dag eindigt in Acqui Terme daar waar het water zomaar aan 70° uit de grond komt en ruikt naar…
Ik overnacht bij een zuster. Voor het slapen gaan delen we de avond. Een fijne babbel over haar land vanwaar ze komt, de Filippijnen. Wanneer ik mijn kloosterkamer in ga, een kamer van 2 op 3, hoor ik de zuster praten tegen haar kanaries. Verder in de gang een repeterend koor…. Ik val in slaap.

Ps. Al eens geprobeerd om het verschil te voelen tussen een gefronsd voorhoofd en ontspannen voorhoofd, wat dit met je doet?