Nacht

img_20180529_0925521239378128231376386.jpg

Vercelli

img_20180529_0924063611241674203997644.jpg

img_20180530_0943034376730010792435827.jpg

Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’

img_20180530_0946494428986349267271778.jpg

img_20180530_0947198857731367646304479.jpg

img_20180530_0950283167517749961780942.jpg

img_20180530_0950507334539464900193270.jpg

img_20180530_0951358186258070928771151.jpg

De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.

Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.

Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.

img_20180530_0954458861436358767805604.jpg

Robbio

img_20180530_0954587912233802078885344.jpg

img_20180530_1002065627102030095563543.jpg

img_20180530_1335275563878894796759845.jpg

img_20180530_1337546860569098100671060.jpg

In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.

Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.

Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…

img_20180530_1340234810739080349030588.jpg

img_20180530_1342384578781665343315230.jpg

img_20180530_1849244752706752401900151.jpg

Abbazia di Sant’Albino – Mortara

 

 

 

Bella dormanti

Piverone

“C’est tous normal ça… depuis ma femme n’est plus la”, zegt Julio in gebroken Frans terwijl hij haastig terug naar zijn wagen stapt. Hij had iets vergeten. Acht uur dertig… een mistige laag hangt over het land. De krekels zijn al goed aktief. Een hevige wind. Zou er onweer in de lucht hangen! Julio brengt me terug waar mijn vorige dag eindigde.
Naar de bakker… buiten staat Julio te bellen in zijn wagen… ik koop een gebakje, erop staat een hart… Ik doe zijn autodeur open en geef hem het pakje… Sluit de deur. Ik ga terug naar de bakker om af te rekenen. Julio komt binnen en verteld met fierheid dat ik in zijn huis heb overnacht. Geven zonder iets terug te verwachten… Het spontane en daarbij kunnen zien hoeveel onverwachte vreugde je aan iemand kan schenken door gewoon te zijn… Zoveel vreugde ontvang je onverwachts terug. Een wederzijds verbondenheid.

Buona giornatta, buona sera, buona notte … Grazie… … Arrivederci….ciao… We kennen ze allemaal, de inhoud van deze woorden. Ze zijn zo eenvoudig te gebruiken… En zo waardevol.

Tussen de wijngaarden…langs een Romaanse kapel in ruïne. Een man staat zijn wijnranken te snoeien. Door de mist zijn de bergen spoorloos geworden. Ik voel iets in mijn rug… een hond loopt me achter, blaffend en aanvallend. Ik draai me net op tijd om en spreek hem aan. Hij blijft blaffen… “si, bellisimo, si si… Jaja je hebt gelijk…”. Ik verzet een stap vooruit. Hij heeft schrik en verdwijnt van de weg om verder te blaffen in een lager veld.

Op een balkon staat een bejaarde vrouw. Twee druppels water mijn grootmoeder. Krullend haar, fijn getekende lippen. Groot met een wat voorover gebogen houding. Ronde oorbellen. Haar gebaren en hoe ze naar haar bloemen kijkt… Het zou haar kunnen zijn… Ik kan haar zo voor me halen… Haar horen… Wat hield ik van haar en nog altijd, ook al is ze er niet meer. De lange gesprekken samen, haar delen, mij in vertrouwen nemen, mij beschermen… Haar wijsheid en interesses. In gedachten even bij haar.

Een man op fiets… een snelle afdaling. In zijn ene hand een plastiekzak. Met zijn andere hand houdt hij zijn stuur vast. “Bravo… Bravo… Ciao”, roept hij me toe met een grote glimlach.
Twee mensen wandelen in tegenrichting. Alberto en Susana. We zeggen elkander een goede dag en stappen naar elkander toe. Een fijne en intense energie is voelbaar. We wisselen kort de weg uit en ervaringen over pelgrimeren. Ze hebben een vereniging opgericht die Rome en Compostella zouden verbinden. Alberto vraagt mijn blognaam.

In de namiddag zijn de eerste rijstvelden zichtbaar tussen wat maïs velden en hooivelden. Boeren zijn zijn aan het werken. Ik hou een halt en sta te kijken naar hun werk. Een boer komt langs met de traktor. Hij steekt zijn hand op en zwaait vanuit de pols gevolgd door een glimlach. Een warm gebaar. Ik zwaai en lach terug. Een zachtgebaar die me raakt… Geraakt door de zachtheid van een man. Een gebaar die mijn eigen Ying raakt. Het doet me stilstaan bij de woorden van een vriend die laatstleden tijdens een wederzijds opengesprek met me deelde wat in mij aanwezig is en waar de man zich in aangetrokken zou kunnen voelen… Ik zal het mijn yang noemen… De man geraakt door de yang aanwezig in de vrouw en de vrouw geraakt door de Ying in de man… Ik laat het berusten… Italië zal me hier verder duidelijkheid in brengen.

Zou ik nu zelf zo een ‘Bella dormanti’ kunnen zijn! Ik sta even stil omwille van de jeuk aan mijn kuit. Ik hoor een kikker plonzen en verdwijnen. Haha… een vluchtende prins…

Hoe verschillend gebaren kunnen zijn, zelfs hierin is een taal. Een hand omhoog steken, zwaaien vanuit de pols, vanuit de schouder, vanuit de elleboog…

’s Avonds geniet ik van een concert in Santhia.

Santhià

Bella dormanti

Lago Pistino

Een overnachting bij Matheo en Anna Maria was meer dan deugddoend. Ik open het deurvenster van mijn kamer. Een salamander vlucht weg. De krekels. De zon, de geur, de luiken.. het doet me denken aan mijn grootouders toen ze in Zuid Frankrijk woonden. Een ontbijt samen met Fabien en Hélène genietend van het samenzijn en de heerlijke verse natuurproducten uit de tuin of van plaatselijke boeren. Een yoghurt is hier smaakvoller dan bij ons. Niet raar als je ziet in welke prachtige natuurlijke weiden ze mogen vertoeven.
Nog even op de foto voor op de FB pagina en een foto voor de verzameling rugzakken van Anna-Maria voor een nieuwe dagtocht.

Af en toe zijn bergen nog zichtbaar en kan ik ze bewonderen, afhankelijk in welke richting mijn weg gaat. Ik heb genoten van de bergen. De uitzichten waren prachtig. Nieuwe en andere landschappen staan me op te wachten.

Ivrea

Via een Populieren bos – die het goed doet op vochtige gronden – verlaat ik Borgofranco. De frisheid die het bos met zich meebrengt is deugddoend. Het verschil in temperatuur is duidelijk voelbaar en hoger bij het afdalen in de vallei. De uitlopers van de bergen zijn vochtig. Verschillende meren zijn aanwezig in de streek. Aan het meer of Lago in het Italiaans ‘Pistino’ neem ik de langere weg rond het meer en ik betreur het me niet. De vergezichten en openhemel schenken me een prachtig zicht.
De koekoek, kikkers, konijnen, Vlaamse haaien kruisen mijn weg.
En dan… Ja… Wie zegt vochtigheid zegt… MUGGEN. Aanvalleeeennnn, en ze missen me niet, zelfs door mijn kleren. Was turtle Ninja Michelangelo hier nu maar.

In Ivrea doe ik een poging om een koffie te bestellen. Blijkbaar veranderd de naam in deze regio. Ik probeer er wijs uit te raken van café Lungo (mini straf), naar café Americano (mini met kannetje water, bah), naar een café Lungo tassa grosso (een doorlopende café lungo maar dan langer doorgelopen, in een doorsnee tas, een Doppio (dubbele koffie) daar staat mijn haar van recht.

Mijn lichaam voelt vrij. Een aangename stroming is voelbaar. Mijn lichaam voelt sensueel en eigenlijk voel ik een behoefte om een kleedje te dragen, blootsvoets, rugzak af en te zwieren met mijn lijf.
In de namiddag stap ik een kerkhof binnen… wat verschillend in vergelijking bij ons. Een kerkhof is een ideale plaats voor water, wc, gras en rust.
Op mijn kuiten is de avondzon nog voelbaar, vooraan staat de maan al hoog.

Bollengo

La Bella dormanti

In Piverone stap ik de apotheek binnen. Ik word geholpen voor een overnachting. Uiteindelijk beland ik bij Julio. Een aangename man. Met fierheid toont hij me ’s avonds een boek over een pelgrimstocht in Jeruzalem. Aan de muur in zijn woonkamer hangt een kaart van Spanje waarop zijn Compostella weg is aangeduid, de Frances.

Met het prachtige goed klinkende woord’ la Bella dormanti’ val ik in slaap. (Een heuvel waar de schone slaapster zichtbaar is).