Een pakje

Terwijl ik even een pauze neem tussen het zemen van de vensters en werken in de tuin, bel ik mijn moeder op om te weten hoe het met haar gaat. Een paar weken geleden kwam ze lelijk ten val.
Na wat praten over haar gezondheid en kort voor we afscheid nemen… ‘ah ja mama, wil je mij nog eens vertellen hoe de namen zijn van mijn grootouders?’. Mijn mama begint op te sommen en ik voel dat ik haar eventjes moet helpen om er de aandacht bij te houden. Zowel de grootouders van mijn ma als van mijn pa kwamen aan beurt. Een naam trok mijn aandacht’ Madeleine’. Mijn klein stemmetje in mijn richtte mij verder naar haar.
Even situeren wie Madeleine was. Mijn moeder, haar vaders moeder.
“Mama, wie was die vrouw voor jou?” “Mijn grootmoeder. “, antwoord mijn mama. “Mama, ik bedoel wat betekende je grootmoeder voor jou? Wat was ze voor jou?”
“Vele, ik was heel graag bij haar. Ik was er de woensdag, zaterdag en zondag. Ik ging er graag naartoe. Daar mocht ik veel meer dan thuis. Thuis mocht ik niet veel bewegen.”
Het gesprek verliep soms met stiltes en ja’s.
Toen mijn mama zwanger van me was stierf haar grootmoeder Madeleine met wie ze een nauwe band had. Een maand stond nog voor de deur voor ik de grote wereld met mijn eigen zintuigen mocht ontdekken en mijn ouders en broer mocht groeten.

Ik voelde dat er hier iets was, iets duwde die aan het licht wou komen. Een nieuwe sleutel naar…
In verbinding met mijn moeder en trouw aan mezelf vroeg ik verder naar het verloop rond deze gebeurtenissen.

Bij het verlies van haar grootmoeder wou mijn mama nog een laatste maal afscheid van haar nemen. Dit werd haar verboden door haar vader, met de reden dat ze zwanger van me was en hierdoor een miskraam kon hebben. Een pijnlijk moment voor mijn moeder.
Zo gezegd, zo gedaan. Emotie van kwaadheid bleef aanwezig bij haar… Dat was het… Afgesloten. Zwijgen, onderdanig zijn was de boodschap. Macht…

Waar men toen niet bij stil stond. Dat een klein wezentje al acht maanden aan het meeleven was.
En hoewel ik het verhaal al eens had gehoord en het toen niet volledig binnenkwam omdat ik nog in pijnstukken zat, kwam vandaag alles binnen als puzzelstukken die in elkaar pasten.

De onuitgesproken gevoelens, de emoties, de handelingen…van toen bleven sluipend en in stilte meeleven in herhaalde gedragspatronen in de huiselijke sfeer tot op vandaag nog.
Een potje met deksel erop, breekt vroeg of laat, wat de inhoud ook moge zijn. Vroeg of laat als de tijd rijp is uit dit zich, komt het naar buiten via een andere weg.
Het is dus alles behalve afgesloten…

Tot NU, wat dit deel en mezelf betreft. Want die situatie kreeg ik ongevraagd als een pakje mee tijdens mijn geboorte.
Door het feit dat ik trouw ben gebleven aan mijn wilskracht, mijn doorzettingsvermogen. De vele signalen die ik heb mogen ontvangen en nog. Blijvend het leven in vraag stellen. Blijven vertrouwen en geloven in mezelf en het groter geheel.
Maakte vandaag dat ik het pakje van ‘schuld’ en alles wat hier nog bij was mocht transformeren naar een geschenk. Het voelt als een kers op de taart.
Een geschenk van het leven.
Ik voelde dat er ruimte in mij en rond mij vrij kwam. Mijn lichaam vulde zich met een diepe stille hartsvreugde en werd verlost van een jarenlang meedragen van iets die niet van mij was.

Dankbaar om het leven.

In Licht en Liefde,

Jasmine

Onderdak

Reeds 6 jaar ga ik pelgrimeren en vraag ik mensen of ze mij onderdak kunnen bieden voor 1 nacht. De ontmoetingen zijn mooi, warm, eenvoudig en vol van liefde.
Vaak krijg ik negatieve reacties van andere pelgrims op de manier hoe ik het doe. Misschien omdat ze er niet klaar voor zijn, zoals Mevr. Duboc ook deelt vanuit haar ervaring.
Trouw blijf ik aan mijn weg.
Het korte verhaal van mevr. Duboc (zie link hieronder) doet me denken aan mijn weg.

Op een dag kreeg ik een hotelkamer aangeboden. Mijn hart gevuld met liefde, werd alsmaar groter… Liefde. Deze Liefde bracht me de mogelijkheid om op mijn beurt deze liefde verder te delen.
Een andere dag. Zag ik een vrouw haar angst om me onderdak te geven. Ik liet haar tijd zodat ze kon gaan voelen. Ik bracht uiteindelijk de nacht bij hen door. ”s morgens bij vertrek antwoordde de vrouw’ wat ben ik blij dat je aangeklopt hebt. Je leerde me mijn angst opzij zetten en mijn deur te openen voor een onbekende. Het was ook geen toeval dat je hier kwam (de vrouw had een moeilijke dag…) Je was als een engel die kwam aankloppen.

Twee verhaaltjes uit de zovele…
Wanneer je de deur van je hart opent voorbij de angst, gaan er andere deuren open.

Deze getuigenis van mevr. Duboc bracht me terug op mijn wegen. De pelgrimswegen die vandaag deel uitmaken van hoe ik in mijn dagelijks leven sta. Dankbaar om haar delen, een prachtig en warm voorbeeld die aantoont hoe we allen ergens met elkander verbonden zijn.

Vandaag is het net 1 jaar dat ik terug ben van mijn pelgrimstocht een tocht die een grote groei bracht op mijn weg binnenin mezelf. De enige weg die voor mij bestaat, telkens opnieuw. Ieder dag.

De komende zomer vertrek ik naar Reines les Bains in le département Aude. 🙏

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10157606287693476&id=676288475

Advent

De donkerste dagen van het jaar.
Vandaag zijn we de 1ste zondag van de Advent.
Dat symboliseert dat we steeds iets dichter naderen tot Kerst. Voor Christenen een herinneringsmoment om de geboorte van Jezus te vieren, dichter naar het Licht.
Een periode van verstillen en waakzaam zijn, een periode van verwachting en hoop.

Daarnet zag ik een kerstfilmpje waar E.T in verscheen. Hmmm, ik herinner me die film alsof het gisteren was. Jeugdsentiment. Ik herinner me ook de Kerstdagen toen ik klein was, waar alle kinderen samen speelden en waar verbondenheid zichtbaar was.

Verwachting en hoop… twee woorden die me als kind en soms als volwassen ongelukkig hebben gemaakt omdat ik het buiten mezelf was gaan zoeken. Binnenin bleef ik met een diepe, niet tastbare leegte zitten.

Dankzij mijn moed, doorzetting, blijven geloven in de goedheid, in mezelf, het hart en de keuze te hebben gemaakt de weg van puurheid en authenticiteit te nemen. Ooit heb gezegd ‘ik ga pelgrimeren’, kan ik voelen dat al een paar jaar die niet tastbare leegte is verdwenen en zich gevuld geeft met iets groots, oneindig.
Terwijl ik dit schrijf wordt ik me bewust en gewaar dat verwachting en hoop een totaal andere invulling en draagvlakte krijgt in mijn leven.

Om de verbondenheid die zichtbaar was deze te laten leven in voelbare verbondenheid…
Om de ‘verwachting en hoop’ kracht bij te zetten…
Om wat voorbij is af te ronden…
Om dankbaarheid…
Om de weg naar het Licht…

In Liefde te dragen….,

zal ik deze namiddag deze periode versterken met een ritueel. Bij valavond zal ik een vuurkorf aansteken om dan vanuit het vuur de eerste donkere kaars van de advent aan te steken als symbool van verbondenheid.

Een ritueel is altijd krachtiger wanneer je dit met meer kan doen. Daarom nodig ik je uit bij me thuis. Breng je eigen intenties mee, laten we ze delen zodat ze breder gedragen kunnen worden.
Laten we samen stappen richting het Licht en het de wereld insturen.

Wens je erbij te zijn.
Wees welkom bij me thuis in de Burg. Van Gansberghelaan 7 in Lemberge.
Ik begin de vuurkorf om 16u30 aan te steken om dan om 17u een kort ritueel te doen. (graag een seintje vooraf)

Wat breng je mee…

Een blok hout voor op het vuur.
Een kaars.
Een dekentje.

Nadien eten we iets kleins samen in de vorm van potluck (iedereen brengt iets lekkers mee)
Wens je iets te delen tijdens het ritueel, poëzie, muziek… Breng gerust mee.

Thee, water is aanwezig.

We sluiten af om 19u.

Warme groet,
Jasmine Marie José