Een auto is hoorbaar buiten de muren van de dorpsoven. Mijn armen komen langzaam uit mijn slaapzak, de warmte van de oven heeft ervoor gezorgd dat een constante temperatuur aanwezig was. Ik zet mijn bril op, op uurwerk van mijn telefoon zie acht uur dertig. Waw, wat heb ik goed geslapen. Langzaam kom ik uit mijn slaapzak gekropen. Ik trek al mijn beschermlagen tegen de koude uit. Vest met pluimen, 1…2..t-shirt in wol, een lange wollen onderbroek, wollen kousen.. Ondertussen staat het vuur terug aan en maak ik het mijn gezellig trek mijn wandelkleren aan en open de deur. Een laagje ijs glinstert op het hout. De geur van de houtkachel komt langs mijn neusvleugels. Wat verder een waterbron. Ik stap naartoe breng mijn handen in het ijskoud water, sluit mijn ogen en geniet van dit heerlijke pure ochtendfrisheid. Mijn ogen sluitend, ik breng mijn aandacht naar mijn ademhaling, een vogelgezang vult de stille weldoende omgeving. Wat een rust. Ik snij een stukje verse gember voor mijn innerlijke weldoening en maak me verder klaar om terug de weg op te gaan, richting Nasbinals. Kort na het dorp verlaat ik de GR 65 richting een waterval.
In Nasbinals beslis ik om mijn wandeldag te eindigen en mijn benen wat rust te schenken. In de gîte ontmoet ik er pelgrim Arsène die samen met mij was gestart in Le Puy. Zijn rugzak ziet er pakken lichter uit. Oef, want zwaar gepakt was hij. Samen met een andere pelgrim Willy delen we onze ervaring van pelgrimeren en de voorbije dagen.
Ik probeer mijn dagboek wat bij te vullen. Mijn dag is zo gevuld met alle schoonheid rondom mij en genietend van wat is, dat schrijven uit het NU moment me soms wel energie kost. Dan laat ik het voor wat is, wat komt en mag zijn zal komen. Wanneer de mannen terug zijn van het restaurant gaan we allen afgestemd op elkaar op hetzelfde uur slapen, voor mij tenminste horizontaal liggen want een vroege slaper ben ik niet. “slaapwel Willy, slaapwel Arsène” “Slaapwel Jasmine”, gaat af in koor. Nog geen vijf minuten nadien hoor ik Willy met een zacht gesnurk. Zalig, hij is al in dromenland terwijl ik mijn beelden van de dag bekijk…
Na een weldoende nacht gaat mijn tocht verder richting de Aubrac. Maar eerst nog wat proviand voor onderweg. Wanneer ik aan de kassa kom schrik ik wat van de prijzen, die toch wel fiks opgelopen zijn.
In een dorpje ben ik opzoek naar het openbaar toilet. Helaas gesloten wegens winterperiode net zoals de vele kranen waar in de zomerperiode de wandelaar zijn fles kan vullen. De nachtelijke temperaturen dalen hier nog ver onder de nul, tot wel min 10 graden. Ik klop aan een deur. Een vrouw doet open. Ik schat haar begin de zeventig, wat rond van vorm, steunkousen en met een wat voorovergebogen lichaam. Haar gezicht ziet er zacht uit en met haar lieve glimlach kijkt ze me aan. Een vrouw met een moederlijke uitstraling waar je wel zin zou krijgen om onder haar vleugels te vertoeven. “Dag mevrouw, zou ik even jullie toilet mogen gebruiken. Deze van het dorp is niet open”. “Natuurlijk kom binnen”, terwijl de vrouw me de weg wijst. Voor ik terug de deur uit ga vraagt de vrouw of ik iets warms wens te drinken, met plezier aanvaard ik de uitnodiging. Terwijl de koffie machine het heerlijke geluid maakt van pruttelen en haar aroma door de keuken verspreid, staat de vrouw haar middagmaal klaar te maken. Chinese kool ligt op tafel. In de pan een stuk vlees waar af en toe een scheutje witte wijn ontvangt kwestie van te blussen. Terwijl ze met haar mollige handen de kool vast neemt om in parten te snijden vertelt ze me ondertussen gans haar levensverhaal. Ik breng mijn elleboog op tafel en leg mijn hoofd in mijn hand terwijl ik aandachtig naar haar luister en geniet van dit huiselijk tafereel. Het is warm binnenshuis. Haar man komt erbij zitten. Jacques. Hij zegt niets tot het moment zijn vrouw uitlegt wat hij voorhad. “Ik ben het leven beu”, deelt hij me met een zachte stem, mij aankijkend, met moeite kan hij articuleren. Hij kreeg een paar jaar geleden een hersenbloeding. Ik hou hen nog even compagnie. Vóór het verlaten van het huis vraag ik hen hun adres. Een kaartje zal hen deugd doen.
Mijn weg gaat in stijgende lijn en al heel snel kom ik op een altitude van 1200m in het Parc naturel régional de l’Aubrac. Wanneer ik op het hoogste punt kom zie ik de warme gloed van de avondzon. Ik check even mijn kaart om te zien hoever het nog is naar een dorp. Het is hier zo mooi dat ik zin heb om hier te overnachten, ik kan het me echter niet veroorloven wat betreft de nachtelijke temperaturen. Ik wacht tot de zon volledig onder is en aanschouw dit prachtig natuurspel. De schoonheid geeft me kracht en bij het vallen van de nacht vind ik midden een dorp een broodoven. Daar waar wekelijks vroeger het brood werd gebakken. Ik zet de twee banken die er staan tegen elkander en maak mijn bed. Ik ga op zoek naar houtsprokkels en in een verlaten schuur vind ik hier en daar een stuk droog hout om mij op te warmen. Met het licht van de houtkachel denk ik aan deze prachtige dag en aan wat ik de voorbije dagen al heb mogen beleven en ervaren. Met een vreugdevol gevoel val ik in slaap.
Ik wandel richting de gîte, restaurant die ik gisterenavond was binnengestapt. Ik was er niet gebleven omdat ik geen nood had aan een volpension. Ik duw de deur open. Monique de eigenares komt in de zaal. Haar zoon staat achter de toonbank. We wensen elkander een goede morgen. “Heb je nog iets gevonden om te slapen?”, vraagt Monique me met een uitnodigende glimlach. “Ja, ik ben wat verder gaan slapen bij Monsieur Coco en nu kom ik hier een heerlijke koffie drinken”, deel ik terwijl ik mijn rugzak neerzet en mijn vest uittrekt. “Bonjour, een koffie alstublieft”, Monique en ik geraken aan de babbel. Monique deelt me situaties over het gedrag en de evolutie door de jaren heen van pelgrims op de Podiensis. Over hoe weinig respectvol sommigen zijn met de materie van anderen en in de omgang met anderen. Iets wat me niet verwonderd. En dit is voelbaar langs de weg wanneer ik ga aankloppen aan de deuren. Vele bewoners zijn het beu.
Men gaat in de tuinen zitten van de bewoners, laat de vuiligheid achter in de prachtige natuur, overmatige luidruchtigheid, ploft zich neer aan een tafel en vult gans de ruimte waardoor andere geen kans hebben om bij te zitten, komt binnen zonder een goede dag, zet de chauffage vollenbak om kleren te laten drogen, dekens die op de grond liggen, deuren en lichten die blijven openstaan bij vertrek, eigen afwas die met niet opruimd… En tegen een vrouw die jong van geest is, nog altijd goed fit, die ervoor zorgt dat de pelgrim aan betaalbaar tarief een heerlijke maaltijd ontvangt, die een huiselijke sfeer heeft in haar herberg zeggen ‘zou je niet beter met pensioen gaan’ en dit omdat het interieur niet passend is naar de smaak van de pelgrim een interieur die niet meegroeide met het commercieel gedoe en mode. De verhalen die ik soms hoor, wel ik schaam me in hun plaats. Elementaire beleefdheid is een minimum wat we kunnen doen. Want ja jij pelgrim, vergeet niet dat je iedere dag ergens wel onderdak ontvangt en eten op je bord krijgt. Velen kunnen dit vandaag op de wereld niet zeggen. Zonder hen zou je deze weg, deze wegen niet bewandelen. Dus laten we respect hebben voor alles wat je ontmoet ook al is het niet altijd naar je zin. Ik verlaat de zaak en we maken nog een grap om te relativeren. En mensen wanneer je ooit in Saint Alban sur Limagnole aankomt ga zeker eens binnen bij Monique en haar zoon. Neem de tijd om aan te komen en proef haar heerlijke omelet aux cèpes en dit voor maar drie euro.
En laat ik dan nog op zij de verhalen van de commercanten onder elkaar. Soms denk ik dat ik hier beter een soap zou neerschrijven. Ik zou al heel snel een boek kunnen publiceren. Hihi.
Daar waar succes is en waar men zijn limiet niet kent is heel vaak onvrede. Het verwijderd ons vaak van wie we zijn omdat men voortdurend de ogen naar buiten richt en niet zozeer meer naar binnen.
Ik wandel richting de kerk. Een man spreekt me aan. We blijven wat praten. Wanneer ik de kerk binnenstap en terug naar buiten kom zie ik de man mij opwachten. Hij vraagt me, “Denk je dat wat gebeurt is in Turkije dat dit in Frankrijk kan gebeuren?” Ik laat het even stil worden en vraag hem waarom hij me deze vraag stelt. “Uit nieuwsgierigheid en drie jaar geleden was er ergens in Frankrijk een kleine aardbeving”. “Zelf heb ik geen glazen bol en kan ik niet in de toekomst kijken. Ik kan wel delen, waarom zou Frankrijk er gespaard van blijven! De natuur reinigt zichzelf en zal altijd zorgen voor balans. De natuur blijft altijd in beweging en vermits wij daar deel van uitmaken is het belangrijk om samen met haar te werken en niet tegen haar. Kijk naar het ijs. Wat doet het ijs verwarmt door de zon, het smelt. Ijs die geen warmte krijgt zet zich verder uit. Als het ijs dan nog eens opgesloten zit in iets, dan gaat het omhulsel barsten op termijn. Kijk nu even naar de mens. Zo gebeurt dit ook met ons lijf. Wanneer we tranen niet laten vloeien gaat het zich ophopen en gaat het ergens een uitweg zoeken, die uitweg is vaak ziekte en ziekte kan men zien als een reiniging. En die ziekte kan ons iets bijbrengen ook al is dit voor velen geen evidentie om te aanhoren.
Ik kom op de plateaus van de Aubrac. Een wind komt opsteken. Het landschap is veranderd in openvlaktes met veel naaldbomen. Onder mijn voeten een zachte bedding met een vulling van aarde en naalden van de bomen. Ik bewonder een rode wouw die zich laat glijden op de golven van de wind. Wat een elegantie. Tijdens een pauze kijk ik naar mij dij. Ik wordt gewaar dat het wat stijf, dik en warm aanvoelt. Wanneer ik mijn broekspijp af doe zie ik inderdaad een ontstoken dijbeen die er gezwollen uitzie en daar waar de prik is staan er gele vochtige blaasjes. Bij aankomst in Aumont Aubrac stap ik een apotheek binnen voor een antihistaminica en antibacterie zalf. Ik zoek het klooster en vraag aan een zuster of er iemand is die me zou kunnen onderdak geven, un Acceuil pèlerin. De zuster belt iemand op. “Annie kan zou jij deze avond een pelgrim kunnen ontvangen?”, vraagt de zuster aan telefoon. Een uur later komt Annie af. Ze opent een deur en voel dat ze gehaast is. Het wordt me duidelijk dat ik in een commerciële gîte terecht ben gekomen en dat een acceuil pèlerin hier een totaal andere invulling heeft. Gelukkig toch een dak boven mijn hoofd en een gezellig ingerichte gîte. Ik zou zeggen een luxe gîte. Ook al is dit niet wat ik zoek op de weg.
“Goedemorgen. ,” “Goedemorgen, heb je goed geslapen?”, vraagt Marc. “Alvast veel beter dan de vorige nacht, dankjewel. Marc, ik zag je slaapzakken hangen boven in de kamer. Hoe onderhoud jij ze?” en deel het verhaal van mijn slaapzak. “Ja dat ken ik, mijn zoon heeft dat ook ooit eens gedaan. Ik wil je niet ontmoedigen, maar dat kan je nooit meer goed krijgen. Ik was ze nooit”, deelt hij me met opgetrokken ogen. In de loop van de dag bel ik de winkel waar deze werd aangeschaft. Eenzelfde antwoord. Zuttt! Het is wat het is.
De weg begint deze morgen in klimmende richting met een dikke pak sneeuw. Ik stijg richting de 1300m. De sneeuw is best te doen zonder sneeuwraketten. De natuur is zo bewonderensmooi dat ik soms vergeet te stappen. Met volle teugen geniet ik van het landschap en de stilte die de sneeuw met zich meebrengt. Een stilte en leegte in al zijn vol-heid. Ontroering, tranen van vreugde
Bij het stijgen komt mijn grootmoeder even in mijn gedachten. Ik krijg een binnenpretje. Mijn grootmoeder vond dat ik als puber benen had als bonenstaken, wat wil zeggen, rechte benen zonder enige vorm. Ook al was ik er even ingestapt in de niet zo fijne opmerking, begreep ik vanwaar deze kwam en verzachte haar opmerking. Mijn grootmoeder had benen die dubbel waren in omtrek dan mijn benen, kloek gevormd ver van mannequin vorm of wat zij mooi vonden. Hoe haar benen waren in evenwicht met de rest van haar lichaam. Haar harde bolster kon ze zo moeilijk doorbreken, gelukkig kon ik erdoor zien.
Terwijl ik even stil sta om beelden in de lucht te nemen voel ik iets over mijn been wandelen. Een insect zit gevangen. Ik probeer snel mijn broek uit te trekken. Te laat. Nog vóór ik deze kan bevrijden werd ik geprikt. Een pijnlijke beet van een daas. Daar sta ik dan midden een veldweg met rugzak en broek af en een pincet in de hand om te verwijderen wat ze in mijn dij achterliet.
De schoonheid van het sneeuwlandschap die ik hier mag waarnemen en beleven, heelt de sneeuwstorm die ik vorig jaar aan de lijve heb ondervonden op de Primitivo. In een plaatselijke bar geraak ik aan de babbel met de vrouw des huizes. Een man komt binnen en zijn eigen gemaakte pâte. “Goedendag, wij hebben elkander gisteren ontmoet. Ach, als ik wist dat je zo een heerlijke pâte had in huis dan was ik aan je deur komen aankloppen”, zeg ik al lachend. We geraken aan de babbel en als hij hoort vanwaar ik kom begint hij alle discotheken op te sommen die in de buurt lagen van mijn ouderlijk huis. De wereld is klein.
Op het hoogste punt ‘Le Sauvage’ komt een bejaarde man gestaag aangewandeld. Aan zijn voeten is Tosky, de hond van de chef-kok. De man weet me te vertellen dat de hond meewandelt met de pelgrims en zijn baasje hem soms moet ver halen. soms moet zijn baasje hem halen. “Je hebt geluk met het weer. Vorige week was er regen en was het stappen in een dikke mist”, deelt de man goed ingeduffeld in zijn winterkledij terwijl ik in sjort naast hem sta. Na onze korte babbel zorg ik ervoor dat de hond niet met me meewandelt.
Aan de kapel van St. Rochus wijst een man me de weg en deelt een tip voor een overnachting in het dorp waar ik zal stoppen. Om geen koud te vatten stap ik verder. Achttien uur. ‘OK, Jasmine je hebt nog een half uur de tijd voor het volledig donker wordt. Net op tijd haal ik het dorp Saint Alban-sur-Limagnole. Hélène helpt me een overnachtingsplaats te vinden na heen en weer te wandelen en te bellen. Finaal eindig ik bij Monsieur coco die me in zijn gîte ontvangt.
1u29, 3u35… 5u45 klaar wakker… ik heb het te koud om me nog even om te draaien. Snel in mijn kleren, een stukje gember om me inwendig op te warmen. Ik open de deur van de schuur en bewonder de open heldere hemel. De grote beer, de kleine beer en tal van andere constellaties. Op de grond fonkelen de aangevroren dauwdruppels. Ik breng me in beweging en vul mijn rugzak. Voor ik de deur dichttrek van de schuur controleer ik of alles is zoals het was en of ik niets vergeten heb.
De zon komt traag tevoorschijn achter de bergen terwijl de maan nog hoog aan de hemel staat. Het evenwicht en de continuïteit van de natuur. Yingyang. Het brengt me even terug toen ik een week geleden in Luik was bij de zusters Benedictinessen. Tijdens de misviering hoorde ik de geschriften Genesis, het scheppingsverhaal… ‘Er moet van alles groeien op het land. Planten met zaad en bomen met vruchten.’ En zo gebeurde het. Op het land kwamen allerlei planten met zaad en allerlei bomen met vruchten. En God zag hoe mooi het was. Toen werd het avond en het werd ochtend. Dat was de derde dag.’… Een vreugdevolle warme gloed stroomde door mijn lijf. Na de viering zag ik Mère Madeleine. Met een warme omhelzing begroeten we elkander. “Ik dacht dat ik je zou gemist hebben” “Ik wou niet vertrekken zonder je een goedendag te zeggen”, deel ik haar. “Hoe mooi is dit hé om met het Gn. te vertrekken en vóór de start van een nieuwe tocht”, deel ik verder. We lachten elkander warm toe.
In de verte zie ik een toren in Saugues. Op de voorgrond een groot houten beeld van ‘La bête de Gevaudan’, of het een Légende is of waargebeurd is me niet duidelijk, de ene zegt wel de andere niet. Het verhaal gaat over een grote wolf die mensen aanviel. Ik daal de weg af naar Saugues. De toren die ik in de verte zag en dacht dat het een graantoren van een bedrijf was, heeft een voor mij een wat lompe architectuur. Een toren die ooit een burcht was.
Na Saugues draai ik me om en kijk ik naar het open landschap vanwaar ik kom. Ik voel de zon stralen door mijn broek. In de verte zie ik net boven de horizon een bruine laag in de hemel. Luchtvervuiling.
Een jonge juffrouw komt aangewandeld met haar paard, een hond speelt tussen haar benen. Een jack Russell. Ik wandel een stukje mee met hen. Wanneer ze naar links afdraaien roep ik nog van ver “een fijne dag nog. En hoe noemt het paard?” “Ashram”, zegt de juffrouw. “En wat is jouw naam en deze van de hond?” “Ik noem Lydia en de hond Robin” “Dag Lydia, dankjewel voor het fijne delen.”
Een lichte dennengeur komt vrij met de eerste zonnestralen. In La Clauze twijfel ik of ik overnacht in la maison de la béate. Een béate is een vrome vrouw die zich inzette voor de educatie van de kinderen op het platteland. Ze onderwees taal, catechese en de kunst van kantwerk. Het was ook een huis waar volwassenen elkander ontmoeten tijdens de wakes. Vandaag wordt deze gebruik als herberg, of kapel of is in privé handen terecht gekomen. Terwijl ik wat rust op de bank komt de haan eventjes zijn schoonheid en gekraai demonstreren.
Ik stap nog een vier kilometer tot in Le Villeret-d’Apchier. Ik klop aan een deur. De 92 jarige Yvonne brengt me naar la maison de béate om er te overnachten. In een verborgen kast schuilt een bedje. Amai wat was de Béate klein. Nog geen 20 min later komt iemand af met een ander voorstel waar ik warm zal onthaald worden. En inderdaad ik ontmoet Marc (wat niet zijn echte naam is), in de avond doet hij mij zijn levensverhaal. We delen een maaltijd, praten over boeken en vooral over wat wandelen in de natuur met zich meebrengt.
Natuurlijk licht komt in mijn kamer. Beneden hoor ik beweging. Michel de eigenaar van gîte is wakker. Ik maak mijn rugzak klaar voor een volgende dag. Wanneer ik de trappen afdaal zie ik Michel zitten aan zijn lange houten tafel, met zijn telefoon bij de hand. “Goedemorgen Michel een nieuwe zonnige dag staat ons te wachten.” “Goedemorgen Jasmine heb je goed geslapen.” “Ja hoor heel goed beter dan de vorige nacht, dankjewel. Ik denk dat mijn bezorgdheid rond mijn slaapzak me wat wakker heeft gehouden de vorige nacht.” Michel heeft verse koffie gezet die we samen opdrinken terwijl we een intense babbel hebben rond gevoelens, verwachtingen, eenzaamheid, pelgrims… en bewustwording. Hoe leg je soms iets uit aan iemand die een blinde vlek heeft waarin je gewaar wordt dat er weerstand, ontkenning, kwetsbaarheid en die toch openstaat en wil groeien. De laatste tijd maak ik gebruik van voorwerpen die in de buurt zijn om iets te duiden. Ik laat ze een voorwerp uitkiezen die passend is voor een personage in het verhaal. Zo kan de persoon de situatie vanop een afstand bekijken en wordt het al heel snel duidelijk waar de vork in de steel zit. Ongelofelijk wat er soms gebeurd. Een tweede pot koffie komt op het moment dat ik klaar ben om te vertrekken. Ik geef eraan toe en voor ik me er bewust van ben staat de klok al heel snel op elf uur. “Alle Michel nu moet ik er werkelijk van door, tijd om in beweging te komen. Ik ben al over mijn grens gegaan en dit begin ik gewaar te worden.” Geen évidente situatie wanneer je weet dat je een leegte achterlaat bij de persoon wanneer je vertrekt. Ik hoop van harte dat zijn verdriet zal omslaan naar vreugde. En dat hij in de toekomst blij pelgrims zal uitzwaaien in plaats van verdriet te voelen.
In Rochegude neem ik de tijd om de kapel te zien van Sint-Jacobs. Helaas is ze gesloten, maar zijn ligging is al de moeite. Er naast staat een toren. De oorsprong van deze gebouwen is van de 12°eeuw en heeft reeds vele veranderingen ondergaan.
In Monistrol-d’Allier hou ik een korte pauze in de enige bar die open is. De eigenaar een Engelsman vraagt me waar ik deze morgen ben gestart. “Och ik ben pas rond de middag gestart. Ik heb een lang gesprek gehad met een eigenaar van een gîte die het nodig had” De man vraagt me wie en wanneer ik dit deel krijg ik non-verbaal gedrag die boekdelen spreekt. Ik stop de man onmiddellijk waarbij hij me deelt, “kijk naar mijn ogen en je zal zien dat ik een goed mens ben.” “Meneer ik zie in je ogen evenveel schoonheid in je ogen als deze van Michel. Ik kan alleen delen wat mijn ervaring en gewaarwording is en de rest is ballast van jaloersheid en mensen die het niet goed voorhebben met een ander.
De Podiensis kent wat gevolgen van zijn succes. Wanneer succes zich installeerd en het men te groot ziet en nooit genoeg, de weg gebruikt om zijn verwachtingen in te vullen dan ontstaan er soms vreemde en niet aangename situaties zoals jaloersheid. Het valt me ook op hoe zelfstandigen werkelijk bijna aan het verdrinken zijn in wat ooit een groot succes heeft gekend, en vooral wanneer men vandaag hoort welke tarieven ze dienen te betalen. Bv. Electriciteit voir een hôtel uitbater is van 3000 euro naar 7000 euro gestegen. Hmm, ik zou niet in hun schoenen willen staan. De angst is hoorbaar en voelbaar.
Ik wandel nog verder tot zonsondergang en kom langs een kapel van Maria Magdalena gelegen in de diepte van een kloof en boven een rivier. De kapel dateerde uit de 17°eeuw. Helaas is de deur gesloten. Ik twijfel even of ik hier zal overnachten in de nissen van de muur die verwarmt is door de zon. Ik stijg nog wat tot ik in het dorp Escluzels aankom. Zoekend naar een plaats om te overnachten kom ik terecht in een schuur waar ik de nacht zal doorbrengen.
Le Puy-en-Velay. Gisteren avond kwam ik na zonsondergang aan in le Puy. Na wat zoeken voor een overnachting kwam ik aan bij de zusters Franciscanessen. Het reizen had mij vermoeid en ik kwam al snel horizontaal te liggen in mijn slaapzak. Toen ik er inlag voelde er iets vreemd. Ik herkende hem niet meer, er was iets veranderd aan de materie. De dikke kraag die rond de hals was om mij warm te houden was plat. De luchtigheid van mijn ganzenveren was niet meer. En op mijn buik voelde ik enkel de stof. Hmm, ik begreep het niet en maakte me zorgen want de kamer was behoorlijk fris en voelde de koude door mijn slaapzak heen en wetend dat ik soms buiten zal slapen wist ik dat er een probleem zou komen. De geur van mijn slaapzak was anders. Ik kijk naar de witte letters op de stof , wat ooit wit was. Er kwam meer duidelijkheid. Ik check even bij E., een hartsvriendin waar ik laatst logeerde. Inderdaad de ganzendons kreeg een metalen trommel te zien. De wasmachine. Mijn grootste zorg was comfortabel de nacht doorbrengen. Wanneer een slaapzak met ganzenveren wordt gewassen dan verliest deze zijn veerkracht en gaat het vet van de veren verloren waardoor men zich niet meer kan warmen. Daarbij komt, wanneer dit in een te kleine trommel wordt gewassen en gedroogd dan breken ook de veren.
Ik kreeg onmiddellijk het voorstel om een nieuwe aan te schaffen. Daar voelde en voel ik me niet goed bij. Mijn slaapzak is nl. mijn bed, en wanneer ik tussen mijn tochten een warm nestje zoek dan mag ik altijd op haar rekenen en staat er een bed op mij staat te wachten bij haar thuis. Dan klopt haar voorstel niet voor me. En wat voor me nog meer doorslaggevend is in mijn keuze, is dat mijn slaapzak gewassen geweest is met een hartelijke intentie en om mij te plezieren. Dan vind ik niet dat ik dit kan waarmaken. Ik zie wel wat de komende dagen mij zullen brengen en met de hoop dat het nog herstelbaar is.
Na een misviering in de verwarmde aangenaam aanvoelende kapel, ontvang ik samen met een andere pelgrim, in een serene intieme sfeer, de pelgrimszegen. Ik verlaat le Puy op de Podiensis, één van de bekendste en meest drukke wegen in Frankrijk richting Compostella.
Ook al voelde het ijzig koud deze morgen bij het starten, mag ik na vijf minuten stappen mijn wintervest uittrekken zodat mijn lijf vrij kan gaan ademen. Ik volg de GR65 en al heel snel zit ik midden de natuur. Hier en daar is nog wat sneeuw zichtbaar. Ik kom langs kleine dorpen waar zo een dertig mensen leven. Af en toe staan borden met wat uitleg over het leven in de regio.
In het eerste dorp hou ik een halte in een café. Zes mannen staan aan het contoir. De geur van Ricard vult de plaatselijke bar, gemengd met de geur van mazout. Het is even wennen na de pure lucht van buiten. Voor mij zijn er twee kleine honden aan het ravotten. Met hun muil nemen ze elkander vast. Een vrouw komt binnen, Chantal. Met haar handen in haar zakken, een pet op haar hoofd, neemt ze plaats aan het contoir. Ze kijkt me aan. “Het zijn twee broertjes” deelt ze me. Er volgt een gesprek rond rozen en grootmoeders tussen de mannen. Een muziek wordt opgezet ‘C’est aujourd’hui dimanche….’ ik flist even terug in het verleden. ‘Les roses blanche’ van Berthe Sylva. Het volgend onderwerp is politiek en wat de mensen onder hun neus hangt. Prijsverhogingen. ‘Tous ensemble, tous ensemble nous irons’, zingt een man. Een manifestatie is op komst. Op de achtergrond hoor ik het deuntje van het 13u nieuws, de vrouw des huizes zit achteraan in een keuken.
Ik stap nog verder tot in Saint Privat-d’Allier. De avondzon kleurt de natuur warm oranje. Bij mijn aankomst kan ik nog net het silhouet waarnemen van het dorp. Mijn eerste avond eindigt in een gîte waar Michel me uitnodigd aan zijn tafel. Het onderwerp vrouwen, pelgrims en de commercanten. Rond 22uur rond ik de avond af na een goed gevulde eerste wandeldag.
Nu even terug naar de posts op FB. waarop ik had gereageerd. Ik zal hier heel bewust geen namen vernoemen omdat het mij daarom niet gaat. Wel om de mens te leren aanzetten tot nadenken en niet zomaar blindelings te reageren. Of alles aannemen als waar.
Een paar maanden geleden zag ik een video verschijnen op FB gepost door een politieker.
Wat was te zien en te horen: Mensen met een andere huidskleur. Met kleurrijke kledij en sjaals, klederdracht uit een ander land. Pamfletten met Arabische taal. Er werd iets uitgeroepen in een taal die ik niet begreep, wel kon uit maken dat het Arabisch was. Wat kon ik er uitmaken: Een manifestatie.
De geschreven tekst boven de video was een regelrechte provocatie en oproep tot haat. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar de mens en zijn functioneren, met deze ingesteldheid ben ik gaan kijken wat de reactie hierop waren. Mijn hart was aan het bloeden en stond perplex van de agressieve inhoud. Ik kon niet anders dan hierop te reageren en proberen de mens bewust te maken. Het gaat mij niet om politiek wel om de manier waarop.
Ik schreef het volgende:
“… begrijpt u wat er hier wordt uitgesproken? Kent u hun taal? Kan je dit even voor me vertalen?
Misschien zouden er hier dan wel meer genuanceerde opmerkingen komen en mensen breder kunnen kijken dan gewoon een filmpje waar weinigen tot niemand er iets van begrijpt.
Het ene wat hier te zien is zijn mensen met andere origines (te zien aan de klederdracht en vlaggen) die staan iets uit te roepen . Meer dan dit kan ik niets uitmaken van dit filmpje.
Indien wel dan zou ik als een kip zonder kop je achterna lopen en hierbij zeggen ik besta niet. (dat komt goed uit voor de politiek, niet waar!?) en zou ik interpretaties maken van een voorgekauwde verdoken agenda.
Het menselijk brain is door de jaren heen volgestoken met bepaalde beelden door media, sociale media, movies met politieke achtergronden en verdoken agenda’s. Mensen zijn hierin gemanipuleerd geweest en nog altijd en het resultaat is hier massaal te lezen. Tot zover dat sommige niet meer weten wat van hen is, of van iemand anders. En die verdoken agenda’s zijn net gecreëerd om verscheidenheid in stand te houden omdat jullie daar voordeel uithalen. Niet waar? Anders zou je dit niet doen, toch!”
Recent zag ik twee posts verschijnen, de ene was over spirituele energie, kracht lijnen ergens verborgen, geheim gehouden zogezegd onder de zee. De andere had te maken met natuurgeneeskunde iets die niet mocht geweten zijn.
In beide gevallen zagen de profielfoto’s er heel verzorgd uit. Beiden waren professoren. En beiden hadden eenzelfde aanpak om de lezer in de maling te nemen. Ik trok eerst mijn voorgevoel in twijfel. Een interessante en gezonde beweging om te zien of ikzelf niet beïnvloed ben en neutraal sta in mijn beweging en mijn portie gezonde nieuwsgierigheid heeft me al goed op weg geholpen hierin. Beide namen waren niet passend bij de foto. Het was een nepaccount. Hieronder de tekst die ik schreef bij de arts en gezonder voeding:
“Mensen blijf wakker. Heb je iets voor, stap naar een gekende natuurarts bij je in de buurt. Verbreed je kennis bij plaatselijke herboristen.
Leer bewust te lezen en neem alles niet zomaar voor waar… Dit is een marketing stunt die je beetnemen al bij de eerste zinnen nl.
Hij schrijft: …één van de grootste risico’s van mijn carrière nemen. Want ik ga de verborgen geheimen onthullen…. Denken jullie nu echt dat hij een risico neemt? Integendeel door het zo te schrijven heeft hij jullie al beet in jullie mind en ben je al verkocht aan wat hij je wil verkopen. Want het gaat enkel om dit… Jullie armer maken. EN met alle fact checker op FB als hij dan toch zou een risico nemen en een waarheid zou verhullen, zou hij hier dan werkelijk al 3 weken actief kunnen blijven… neen… Want wie iets wil onthullen wordt binnen de 24 uur gecensureerd.
Hij schrijft: .. Daarom vraag ik je om het vertrouwelijk te houden. En dit artikel met niemand te delen…. Wat gebeurt hier, hij heeft je een gevoel dat je belangrijk bent en hij iets heel speciaal doet voor je. En deze vraag stellen op FB gaat er dan geen lampje branden!
Hij zegt schrijver te zijn van verschillende bestsellers. Zijn bestsellers zijn nergens te bespeuren. En iemand die bestsellers schrijft zou toch wel gekend zijn. Vind u niet?
Hij schrijft: … Je dierbaren heel makkelijk kunnen beschermen tegen al deze medische propaganda… Wel dit is even manipulatief als de hoe de bigpharma en politiek deed met de vaccins nl. De woorden dierbaren beschermen of helpen,. gebruiken. Terwijl hij zelf een propaganda aan het voeren is.
Ps. Even melden dat ik geen enkel voordeel heb bij niemand. Wel dat ik een bewuste lezer ben en zie hoe manipulatie hier wordt ingezet om een gewone marketing stunt. Wens je gezond te leven begin met je voedingskast te checken, begin met wat je eet te checken, neem minder hooi op je vork en stel rust in, ga in de natuur wandelen, beweeg. En de helft van je medicijn kast zal verdwijnen. Leef bewust en je wordt automatisch gezonder. Dit kost jullie niets. “
In beiden gevallen maakte men de mens wijs dat het iets geheim was. Dat er tijdsdruk op zat. En dat het aanbod aan een lage prijs was, maar dat het snel moest gebeuren. En langdradig tekst hield de lezer in spanning en op het einde leek het alsof je een enorme gunst werd gedaan.
Amai, ik zag zoveel mensen blindelings in iets trappen. Zijn er dan zoveel mensen die geformateerd zijn, zo goedgelovig, zich geen vragen stellen.
Maar als men kijkt naar alle voorbeelden die ik nu heb opgesomt. Alles draait om geld en macht. En voor beiden is de mens tot heel veel in staat. Ik hoop dat dit delen, mensen zal helpen om wat bewuster in het leven te staan en vooral geen voeding meer zullen geven aan mensen die andere prioriteiten hebben en geld boven de mens zetten.
Wat maakt iets ondraaglijk? Het is tegen iets in gaan…tegen pijn, tegen het niet ontvangen van wat men wil, een niet opgevulde verwachting…. Dit is als in een zeestorm tegen de stroom in zwemmen. Dit is tegen het leven ingaan. Men berokkend zichzelf kwaad. Wie in acceptatie gaat, geeft zichzelf de kans om in beweging te blijven en laat het leven stromen waardoor er een mogelijkheid is dat er iets anders in de plaats kan komen. Met acceptatie bedoel ik niet iets opgeven, wel in wat zich voordoet blijven open staan. Gewaarworden, onder ogen zien, verwelkomen. Dat is zichzelf de vraag stellen: wat komt het mij vertellen? Niet er tegenin gaan, niet in gevecht gaan zoals ik zo vaak hoor en zie en wat ik zelf zo vaak heb gedaan. Niet in ‘ik heb gelijk’ maar wel in dit zijn mijn waarden, hier blijf ik trouw aan en hierin blijf ik staan. Wat gebeurd is kan je niet terug draaien. Het is. Je kan er wel uit leren en in groeien.
Een paar voorbeelden:
Een professor die beslist om mijn gezonde gal te verwijderen tijdens een operatie, zonder mij daarover aan te spreken én met als reden: ‘het is om in de toekomst pijn te vermijden indien men een gelijkaardige operatie moet doen. Een gal heeft geen nut.’ Ik herinner me het moment dat dit mij gedeeld werd. Ik had kunnen kwaad worden. Dit kon ik niet omdat ik besefte dat men dit niet kon herstellen. Ik was wel verwonderd. Nadien sprak ik de arts aan: “in het vervolg wens ik op de hoogte gehouden te worden van zo een gebeuren. En wens ik nog altijd zelf te beslissen wat mijn pijngrens is.” Het heeft me geleerd om mijn lichaam te laten respecteren door derden en om te durven gaan staan voor iemand aan wie je je lichaam toevertrouwt, ook al ben je soms afhankelijk van hen. En dit zal zo blijven in de toekomst, in zelfbeschikking. Mijn intuïtie zal ik niet meer verloochenen.
Een agent die naar me toekomt tijdens de zogezegde herdenking van de overledenen van de overstroming in 2021, terwijl er niet herdacht werd, mensen uit officiële instantie werden bekroond die zogezegd aktief waren tijdens de overstroming in Chenee. Hij vroeg me:” mag ik je een zoen geven of een hand? ” Hij kreeg nl. gradatie voor zijn geleverde werk nog geen twee maand na de overstroming terwijl een massa aan mensen nog in de modder aan het ploeteren was. Gradatie voor een zogezegd geleverd werk, terwijl zijn ploeg de dag van de overstroming niet te zien was na de oproep tot evacuatie en zelf niets had uitgeroepen zodat mensen zich veilig konden stellen. Daar ik niet hou van zulke hypocrisie stelde ik hem de vraag waar hij was op het moment van de evacuatie. Toen kreeg ik als antwoord, omdat hij blok stond voor mijn bewijzen: “Wat wil je doen? De wereld verbeteren?” Dit ging trouwens gepaard met een sarcastische glimlach. Dit is absoluut niet mijn intentie, wel zaken aan het licht brengen die verdoken zijn zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Wanneer je opstaat voor wat juist is, zul je altijd jezelf in de spiegel kunnen zien. En wat de overstromingssituatie en het gebeuren er rond betreft: vroeg of laat zal, in tijd en ruimte, het licht erop schijnen.
Het niet slagen in een opleiding met als reden “Jasmine, je hebt een mooi hart…. maar we weten het niet juist. We kunnen er niet echt de vinger op leggen en daarom raden wij je trauma-werk aan.” Nog vóór ik mijn resultaat kreeg had ik een vermoeden. Dit vermoeden kwam al na een vraagstelling in het begin van het schooljaar. Het kwam ook doordat men mij, net voor het ontvangen van het resultaat, een contract in de hand duwde (die twee jaar ervoor had moeten gebeuren bij aanvang van de cursus) en tot dwingens toe wou laten tekenen. Een contract die een monopoly nam op activiteiten die hen niet eigen waren. Men legde een verbod op aan niet afgestudeerde studenten om de activiteiten nog uit te oefenen, zoals gegeven in de opleiding, zoals bv osho meditatie en andere meditaties. Ik was de enige die niet geslaagd was. Een herkansing kreeg ik niet, wetende dat er twee collega’s geslaagd waren terwijl ze rondliepen met zelfdodingsgedachten. Traumawerk was hier niet nodig. Ik ben er niet tegen ingegaan. Ik ben blijven open staan voor de anderen en terzelfder tijd trouw gebleven aan mezelf. Heel mijn zijn had er vrede mee. Vrede in het feit dat ik niet kan samenwerken met mensen die cliënten om de tuin leiden. Wat heb ik hieruit geleerd? Te blijven staan in mijn waarden en blijven ‘neen’ zeggen aan iets wat voor mij niet ok voelt, zoals manipulatief gedrag. Het bracht me de kans om op afstand te kijken naar de situatie en de opleiding. Het liet me inzien dat het manipulatief gedrag al aanwezig was nog voor mijn aanvang bij de opleiding. Graag wens ik mij hier te verduidelijken. Een centra voor gezondheid openen en laten draaien kost geld. Men doet investeringen. Men wil te snel gaan groeien. Die investeringen dienen echter betaald te worden. En deze betaling gebeurt door de cliënt. Een opleiding in het centrum start enkel wanneer je een aantal studenten hebt bv 8. Een opleiding dat niet doorgaat is je ruimte niet betaald krijgen, je lesgevers…. Hoe kan je dit dan voor elkaar gaan krijgen want men kan zich niet permitteren dat het centrum niet draait voor een jaar. Wel, dit is eenvoudig. Je zegt tegen de cliënt die een privé-sessie volgt: “Het zou je goed doen om in groep te oefenen.” Maar wanneer er je als cliënt, door de jaren heen, wijs werd gemaakt dat je niet kan functioneren in groep, dan ga je dit geloven. Maar ik deed het want je vertrouwt de begeleider, ook al word je op zwakke plek aangesproken, je stapt er in. Wanneer je als cliënt na een eerste jaar voelt dat je daar verder wenst in te stappen omdat het je aanspreekt. En dan zo ook het tweede jaar instapt, omdat je met meer vertrouwen in het leven gaat staan. Je laat zien, door wie je bent, dat je niet kneedbaar bent, niet manipuleerbaar en niet binnen een bepaald vakje past, dan kon ik mijn ‘ niet geslaagd’ zijn een plaats geven. En eigenlijk kreeg ik bij deze gebeurtenis een geschenk, een waardevol geschenk. Ik kon inzien dat er absoluut niets mis was met mij in een groep. Ik was blij te zien hoe trouw ik aan mezelf bleef, mezelf respecteerde en niet omkoopbaar was voor een stukje papier. En dit was voor mij belangrijker dan het stukje papier. Heb ik er spijt van? Neen absoluut niet. Wel vind ik de manier waarop totaal niet ok. Kan ik zien vanwaar het komt? Ja. Is het daarom goed hoe het is gebeurd? Neen.
Daarom raad ik iedereen aan die een opleiding wenst volgen om de tijd te nemen, om aan te voelen of dit wel OK is. Of het klopt voor jou. Wat jouw verlangens zijn. Waar jouw behoeftes liggen. Weeg even af met anderen centra. Vergelijk. Luister. Ga niet overhaast te werk. En weet ook dat een opleiding een grote hap uit je budget is, ook al worden daar verscheidene redenen aan gegeven dat deze het waard zou zijn.
Een meertje. Het spiegelgladde water reflecteert de naaldbomen aan de oever. Een serene rust hangt over het landschap. Harmonieuze donkere tinten van blauw vullen het beeld. Een lichtpunt, hoog aan de hemel, de maan. Schaduwen worden zichtbaar. ‘Wat is het hier zalig vertoeven. Wat een stilte’, gaat door meheen. Hier en daar worden ringen zichtbaar. In het duister kan ik een glimp opvangen van roeiboten die traag over het water glijden naar een gezamenlijk middenpunt. Een ster wordt gevormd. In iedere boot staat een persoon gekleed in een lang gewaad met kap. Het zachte maanlicht weerkaatst op het water en laat de gezichten ophelderen. De boten en personen komen naderbij. Plots kom ik tot besef dat ik zelf op een roeiboot sta en bij hen hoor.
Ik word wakker. Stap mijn bed uit en wandel halfslapend naar het toilet.
Wanneer ik terug onder mijn lakens duik, slaap ik al snel terug in en kom ik in een laag tussen droom en realiteit. Onrust is aanwezig. Mijn borstkas en hals beginnen warm aan te voelen en te jeuken. Kleine bubbeltjes zijn voelbaar.
Een gewaarwording die al meer dan een week aanwezig is. Tijdens mijn slaap wordt ik me bewust van wat deels de oorzaak is. Ik heb recent een bloedonderzoek laten doen en de resultaten hebben me wat in spanning gebracht. Intoleranties en niet goed werkende organen. Een ongemakkelijk gevoel dat ik in controle zou moeten gaan en vrijheid zou verliezen bij het kiezen van voedsel en niet meer vanuit intuïtie en spontaniteit. Het ongemakkelijk gevoel om afhankelijk te zijn van anderen overviel me. Ik voelde me letterlijk gepakt op mijn longen en bij de keel. Ik werd gewaar dat ik hierdoor in stress was gegaan en ik lucht nodig had. Het werd wat rustiger.
Dit was nog niet volledig gaan liggen, een ander iets kwam voorbij flitsen. Een tijdje geleden zag ik drie post voorbij komen op FB over verkoop en politiek met een inhoud van manipulatief gedrag, stokerij… waar ik het niet kon laten om op te reageren. Tot mijn grootste verwondering werd er niet op gereageerd en dacht dat het verwijderd werd. Gelukkig niet. En hoewel de behoefte er was om erover te schrijven, deed ik het niet. De ene na de andere kwam in mijn geheugen aan een snelheid terug tijdens mijn slaap. Mijn hoofd werd onrustig. Mijn lijf draaide van rechts naar links. Ik voelde dat ik in mijn droom werd gepusht. Iets duwde me om in eigen kracht te gaan staan. In een fractie van seconden kwam een ganse boterham door meheen. Om ermee aan de slag te gaan, het durven verder delen zonder angst om met de vinger gewezen te worden. Mezelf geen schuldgevoel opleggen om er over te hebben gesproken. Durven neen zeggen tegen gedrag die niet ok is en dit aan het licht te brengen. Plots werd mijn slaap rustiger toen deze tsunami aan beelden en woorden gaan liggen was, ik wist wat ik ermee te doen had. Verder delen. Ik kwam ’s anderendaags wakker. Mijn huid was duidelijk rustiger geworden, de spanning was verdwenen.
Het is ongelofelijk wat ik allemaal waarneem, alsof er niets meer verborgen kan zijn en de lagen flinterdun geworden zijn in de maatschappij. Hoe sterk het zichtbaar wordt dat materie/geld primeert en hoe de mens aan de slag gaat om het te bekomen. Waar geld en macht belangrijker zijn geworden dan het individu. En natuurlijk het is er altijd geweest. De omvang van vandaag is echter niet meer te vergelijken met toen. Hoe meer het zichtbaar wordt hoe mensen zich voordoen, welk een beeld ze van zich geven om het te bekomen en in een nog diepere laag en voor mij de belangrijkste, hoe men zich gaat gedragen om gezien te willen worden, erbij te horen, te voldoen aan de ander, mee te doen aan… En op zich is daar niets verkeerd aan zolang je je niet verwijderd van je eigen zijn, kern, bron, van je pure Zijn, eerlijk bent met je zelf. En eigenlijk vraag ik me af of dit wel mogelijk is, want eenmaal je eraan begint kan je niet meer zonder, wordt de identificatie groter en zonder je het weet wordt je meegeslepen in iets die niet van jou is. Want die identificatie vulde een leegte. En zo creëerd men iets waarbij hij of zij zich verder verwijderen van zichzelf en een makkelij wordt van een voorgekauwde maatschappij. Terwijl we net in een ommekeer zitten en het zo belangrijk is geworden om dichtbij, trouw bij zichzelf te blijven en in eigen kracht te gaan staan. Nog meer dan vroeger.
Leegtes worden opgevuld met externe zaken… en die leegte… blijft leeg. Het is zelf een illusie te denken dat die gevuld wordt. Al eens werkelijk de moeite gedaan om hier bij stil te staan en te gaan zien doorheen je denken, je gedragingen in vraag te stellen. En die leegte… Is het hart. Het hart, liefde, liefde voor zichzelf.. wat niets te maken heeft met egoïsme of wat ons men ook wijs heeft gemaakt. Liefde kan nooit opgevuld worden door iets of iemand anders. Dat leeg gevoel, sommigen kunnen dit zelf aanvoelen als een bodemloos vat – wat ondraaglijk kan aanvoelen- zal zolang leeg blijven zolang je niet mee aan de slag gaat en durf aan te kijken wat je werkelijk mist….in essentie.
Door durven te kijken in de spiegel en je zelf af te vragen ‘ben ik dit werkelijk of heb ikzelf een beeld gecreëerd van hoe ik zou willen dat de ander me zien’. En zolang je dit niet doet kunnen ze met je doen wat ze willen omdat je je verder en verder verwijderd van je centrum. Je kan zelf niet meer denken, aapt na, wordt bijna een robot. Wens je werkelijk zo verwijderd te zijn van jezelf?
Neen tijd en ruimte in alles wat je doet. Vertraag. Check, check eventueel twee keer. Durf jezelf in vraag te stellen. Wil ik dit wel. Voel ik me er goed bij. Klopt dit wel voor me. Is dit werkelijk mijn behoefte. Wat heb ik werkelijk nodig. Draag ik zorg voor mezelf. Waar liggen mijn angsten, durf deze onder ogen te zien. Ze zijn vaak minder ernstig dan je denkt. Sluit de tv. Ga de natuur in. Ontdek terug jezelf. En vooral wordt wakker. Durf neen te zeggen aan de ander, het is een ja aan jezelf. En die neen wil daarom niet altijd zeggen dat je iets zal verliezen. En als je dan wel iets verliest dan is het omdat het niet bij je hoort, omdat er iets anders op je staat te wachten.
De weg naar... 