Terwijl ik wacht bij de apotheek tot 19 uur voor een overnachtingsplaats…
Even in het kort:
Een gezellig gesprek met mijn mama…
Ontbeten met Jacqueline, een vrouw van 89, terwijl haar man Felix nog even rustte. Het was een fijne en hartelijke ontmoeting.
Ik ontsnapte aan de onweersbuien om me heen en genoot van de mooie natuur en de veranderingen in het weer. Het was fris en vol zuurstof. Ik luisterde naar een man die wat verdrietig was.
Ik vond het fijn om onbekende wegen te verkennen zonder te weten waar ik uitkwam.
Cecile bood me een warm nest aan in een grote boerderij aan het water, omringd door de natuur. Het is een paradijs voor de kleine prins en mij. Slaapwel iedereen!
Milan RoyalSaint-Pierre-les-ÉtieuxLes Bateliers de l’Alliers
Prèsbytere de la ChatresSaint JeanvrinMaurice (89) et Jeanne (82)- Jeanne:’Ont va pas vous oublier, quelle belle rencontre’…’On va pas aller avec vous, vous aller trop vite’. ‘Vous etes dans mon coeur’, antwoord ik terwijl ik me omdraai.Les Archers – pottenbakkersdorp
Goedemorgen allemaal. Voor jullie die me dagelijks volgen op deze blog.
Ik moet iets bekennen. Er is al een tijd een gevoel in mij dat ik niet echt aandacht heb gegeven. Ik voel de behoefte om dit te delen, zodat het kan leven en veranderen.
Terwijl ik nu op een terras in de zon zit en geniet van nietsdoen, voel ik dat er twee bewegingen in mij plaatsvinden. De eerste is het verlangen om naar buiten te komen, de tweede is de behoefte om naar binnen te gaan.
Naar binnen: cocon, rust, integreren, stilte, vertragen…
Naar buiten: met weinig woorden aanwezig zijn.
Ik heb vaak signalen ontvangen en bevestigingen in ontmoetingen, maar ik blijf ze negeren, ook al maken ze me gelukkig en geven ze een gevoel van thuiskomen.
Er was een moment dat de energie zo sterk was dat ik me voorstelde dat ik als een vuurpijl het universum in zou schieten. 🙂
Zelfs mijn dromen geven me al een paar weken berichten die ik nog niet helemaal begrijp.
Daarom voel ik nu de behoefte om niet veel te schrijven, omdat woorden me ervan weerhouden om volledig te voelen wat er aan het groeien is. Woorden blokkeren mijn energie om vrij te stromen. De enige klank die voor mij nu goed aanvoelt, komt uit mijn buik en bestaat uit niet-bestaande woorden. Ik ben me ervan bewust dat ik een nieuwe fase inga en dat ik mijn energie nodig heb om in balans te blijven.
Daarom zal ik voorlopig mijn weg niet meer delen via tekst, maar via beelden. Ik besef dat velen mijn blog graag volgen en hierop wachten, maar het zou niet eerlijk zijn tegenover mezelf en jullie om loze woorden te delen zonder diepgang. Diepgang die ik wil laten leven en groeien in het echt.
Tot binnenkort met beelden op deze blog of in levende lijve.
Ik open de deur. De zon schijnt op de kerktoren. Bij de bakker ruikt het lekker naar koffie. Met een boek en een pot koffie aan mijn rechterkant, en wat brood, begin ik mijn dag.
Na het borstelen, de afwas en opruimen, verlaat ik met veel zorg de gite. Op tafel laat ik een pot kweeperen stroop met een briefje voor de hospitalière. De kleine gite in Cluis is een fijne rustplek. Net als bij veel pelgrimsherbergen is het belangrijk om met zorg om te gaan met de ruimtes en spullen en er dankbaar voor te zijn.
De weg vandaag gaat over veel harde wegen. Het is warm, bijna 20° voor begin november. Wat een geluk, nog maar vijf dagen regen sinds 16 augustus. Een groot deel van de ochtend zing ik langs de weg.
In Neuvy Saint Sepulcre trakteer ik mezelf op een etentje en bezoek ik de basiliek met het altaar in een rond gebouw. De namiddag breng ik door op velden en graswegen, af en toe praat ik met de koeien, zelfs de stier komt erbij. Het is mooi om te zien hoe een moeder koe voor haar kalf zorgt. Vlinders fladderen om me heen en de natuur is nog groen. Herten kijken me aan terwijl de avondzon ondergaat. Vroeg in de avond kom ik aan in la Châtre. Ik breng de avond door in de cinema in een mooie zaal om de film ‘l’école buissonnière’ te bekijken, over natuur, liefde, verbinding en delen.
Hup, richting Gargilesse verder langs het water en via de GR 654.
Fietsers komen mijn kant op. Wow, ze rijden snel en dat met een afgrond naast hen. Ik zou dat niet durven. Op een grote rots boven het water, dat wel zeventig meter diep is, geniet ik van het mooie uitzicht. Mijn telefoon gaat. Mijn mama, we hebben een fijn gesprek.
Ik geniet van de rust en stilte van het water. De warme kleuren van de bomen weerspiegelen in het water. Die reflecties trekken steeds mijn aandacht.
Terwijl ik een helling afwandel, fietsen twee jongens omhoog. Ze zien er moe uit, ik maak ruimte voor hen. ‘Dank je!’, zegt één van de jongens. ‘Zorg goed voor jezelf’, antwoord ik. Een eindje verder haalt een oude vrouw haar hout binnen. Achter haar staat een man in een geruit hemd met klompen. Hij kapt het hout.
GargilesseRomaanse kerk en zijn prachtige fresco’s in de CrypteFresco – crypte
Aangekomen in Gargilesse hoop ik op een warm plekje met koffie en iets lekkers, helaas lukt het niet want het is een feestdag. Oeps, verder maar op een lege maag.
Met de zon achter me, de vele kraanvogels in de lucht,de kraaien en merels die weg vliegen, terwijl de roodborstjes en pimpelmeesjes vrolijk zingen, denk ik even aan mijn dierbaren die zijn overleden. Aan mijn meme (moederszijde) die op haar sterfbed lag, die één oog opende toen ik binnenkwam in haar kamer en monpelde : ‘ik ben nog niet dood ze’, in het West Vlaams. Achter haar strenge uiterlijk en hardheid was ze zo fragiel. Pepe die soms zo jaloers kon zijn en had veel praten, maar had zo een klein hartje. Pepe l’eau (had een huisje aan het water) waar ik niet durfde te bewegen omdat hij altijd op me lette, maar hij was ook zacht van binnen. En mémé l’eau, die weigerde haar dochters te zien, ze was zo rancuneus maar diep van binnen had ze pijn. Ik ben blij dat ik verder kon kijken dan wat buiten zichtbaar was. Ik hield van hen, met hun imperfecties. Met een open hart komen er mooie herinneringen naar boven die me vreugde geven op mijn pad. Hartverwarmend.
Aan mijn doopmeter die me met weinig woorden kon begrijpen en mijn steun was.
Dampierre
Voor de tweede keer zag ik vandaag een uil wegvliegen. Ik wist niet dat ze zo groot waren. Ze zijn zo stil, zwevend over de velden. Een wezel komt mijn kant op. Het is bijna avond en ik nader mijn voorlaatste dorp voor Cluis. De geur van soep komt naar me toe. Hmm, ik sluit even mijn ogen. Een witte rookpluim stijgt boven een kookpot uit… De avond valt. Terwijl de zon aan mijn rechterkant ondergaat in een warme gloed, staat de maan links helder aan de hemel. Het is bijna volle maan.
Tip: op de weg naar Compostela neem vanaf Gargilesse de GR654 tot in Crozant ipv de pelgrimsweg
Het venster is wazig. Er zitten dauwdruppels op. Ik ga even naar buiten. Brrr… er ligt vorst op de planten. Ik warm mijn eten van gisteren op. Ondertussen ruim ik de gite op en maak mijn rugzak klaar. Na het ontbijt ga ik naar het gemeentehuis om de sleutel terug te geven en te betalen. Een koffie in de bar en dan ben ik klaar voor vertrek.
In plaats van de Compostella route kies ik voor de GR 654. De weg daalt naar de rivier, of het nu la Creuse of l’Indre is, ik weet het niet want is er wel een grenslijn in het water. Vandaag verlaat ik het departement la Creuse voor l’Indre via de brug van Crozant. Soms begrijp ik de departementen niet goed. Een prachtig stuk GR route, van Crozant naar Cuzion wandel ik door de bossen en langs het water bij le lac d’Éguzon en zijn stuwdam.
Het is fijn om andere paden te kiezen dan de bekende Compostella-routes. Dit is beter voor je voeten, zo trotseren ze minder asfaltwegen, en de natuur geeft me meer energie. Het is minder vermoeiend, of beter gezegd, een gezondere vermoeidheid.
Een pelgrimstocht. Het gaat niet om het aantal kilometers, de snelheid of het einddoel. Voor mij draait het om de intentie bij elke stap en ontmoeting met mezelf en anderen. Het is rust vinden in het verleden om balans te hebben in het heden, zodat ik me geen zorgen hoef te maken over morgen.
Je wandelt de weg op je eigen manier, rekening houdend met je noden en met respect voor jezelf. Je doet het vooral voor jezelf, en daarna pas voor anderen. Altijd dezelfde paden wandelen zorgt ervoor dat je steeds dezelfde ervaringen hebt. Het doorbreken van deze routine en nieuwe horizonnen verkennen voelt goed. Het is vernieuwend en verrijkend. Angsten verdwijnen, zodat je weer kunt groeien. Die eerste camino was nodig om vandaag te begrijpen wat belangrijk is. Stel jezelf open op een manier die je respecteert binnen je grenzen. Zet stappen naar anderen met de ogen van een kind open en nieuwsgierig.
Net voor Cuzion loop ik een lange weg door het bos. De laatste stappen voor vandaag. Voor mij mijn schaduw die me de weg wijst. Boven mij honderden kraanvogels (Les Grus). Aan de horizon staat een heldere volle maan omringd door het diepe blauw van het blauwe uurtje.
Een doosje tonijn, twee appels en pompoenjam… een pakketje van Paulette. De zon schijnt. Met een extra trui, handschoenen en goed ingeduffeld vertrek ik voor een nieuwe dag.
Even terug in de tijd.
Twee dagen geleden, na een wandeling van Bourganeuf naar Chatelus, kwam ik vroeg aan. Ik had geen zin om in dit dorp te blijven, omdat er geen plek was om anderen te ontmoeten. Ik herinnerde me dat Bénévent daar betere mogelijkheden voor had. Maar ik twijfelde of ik moest gaan of niet. Uit ervaring weet ik dat twijfelen niet helpt, dus luisterde ik naar mijn gevoel en koos ervoor om te gaan. Ik had behoefte aan contact met mensen.
De weg was echter nog lang en ik was moe om verder te lopen. Bij de eerste duim kreeg ik al een lift. Een fijne babbel tijdens de rit… de mensen brachten me 20 km verder naar Bénévent, de laatste etappe van ‘la voie de Rocamadour’.
In de vooravond had ik een leuk gesprek met een vrouw over symboliek en ervaringen tijdens de reis. Nadien had ik een overnachting bij Dominique de Gent, met zijn bijzondere achternaam, en samen met zijn dochter en kleinkinderen keken we ’s avonds naar Josephine Ange Gardien. Ik was blij dat ik naar mijn intuïtie had geluisterd.
Het vertrek in Bénevent was regenachtig en koud. Niet plezant. Gisteren kwam ik vermoeid aan in La Souteraine na 10 km stappen en 10 km in autostop.
Vandaag realiseerde ik me waarom ik gisteren zo moe was. Ik viel in de valkuil van niet in het nu te zijn, met gedachten over mijn volgende pelgrimstocht, de keuze om te liften om tijdsdruk te vermijden, en mijn verantwoordelijkheden voor mijn metekind. Ook de weersomstandigheden hebben mijn fysieke toestand beïnvloed. Dit zorgde voor spanning in mijn lijf, wat leidde tot pijn in mijn onderrug en verminderde kracht in mijn onderbenen, wat uitputtend was.
Iedere stap zette ik vandaag bewust neer. Voel ik spanning, dan blijf ik even staan en neem ik de tijd om in mijn lichaam te komen voordat ik verder ga. Al zingend loop ik door de velden, improviserend met klanken. Mijn mond beweegt in alle richtingen, zelf in de dorpen, en dan zing ik ‘bonjour’ als ik iemand ontmoet. Dit is bevrijdend en ik voel mijn lichaam ontspannen, mijn humeur is vrolijk. Het is oké dat dagen zoals gisteren bestaan, want ook een baaldag heeft zijn waarde, ook al is het niet leuk. Het wegduwen van deze gevoelens heeft geen zin. Sterker voordoen dan ik ben, werkt alleen maar tegen me. Dit was ooit onderdeel van mijn overleven. Het onder ogen zien van mijn gevoelens is waardevol. Wanneer ik me bewust ben van wat er gebeurt, kan transformatie plaatsvinden. Het is een proces waarin laag voor laag wordt onthuld, in een vloeiende beweging zonder druk. Daarvoor ben ik dankbaar voor mijn weg, mijn inzichten en mijn kracht. Dankbaar dat ik vandaag trouw kan blijven aan mezelf en voor wat er is en hoe het mag ontstaan.
Aangekomen in Crozant krijg ik hulp bij het vinden van de sleutel voor de gite. Ik ontvang ook gratis toegang tot het interactief centrum om kunstenaars en impressionisme te leren kennen. De zin om terug te tekenen groeit. De kleine prins kijkt mee.
Rond mij staan vier bedden in een slaapzaal. Terwijl ik schrijf, voel ik de warmte van een elektrisch vuurtje op mijn rug. Lange neonlampen maken deze ruimte onaangenaam. Buiten waait de wind af en toe tegen de deuren. Het portaal van de kerk is verlicht, zichtbaar vanuit mijn bed. Mijn ogen willen rusten.
Jeanne:’Ont va pas vous oublier, quelle belle rencontre’…’On va pas aller avec vous, vous aller trop vite’. ‘Vous etes dans mon coeur’, antwoord ik terwijl ik me omdraai.
Hup, richting Gargilesse verder langs het water en via de GR 654.
Le Coeur de la Rose - Heart of the Rose 