6 april – Er zijn zo van die dagen dat je voelt dat je lichaam niet mee wil. Wel ik heb het gevoel dat dit zo een dagje zal zijn. Dit wordt versterkt door de koudere temperaturen en de grijze lucht. Kilometers, uren gaan voorbij. Rond 14 uur heb ik het voor bekeken, ik word moe en neem het eerstvolgende dorp, les Mazures. Ik kan er overnachten in de plaatselijke feestzaal. Ik vind het heel fijn om even tijd en ruimte te hebben voor mezelf voor het slapen gaan. Er wordt aan de deur geklopt. Twee heerlijke stukken appeltaart krijg ik om mij te verwelkomen in les Mazures. Terwijl ik de taart proef…weg alle somberheid van de dag.
La Belle Verte
Han-s-Meuse
5 april 2014 – ‘Allé la courageuse, et un et deux…’ roept een man gekleed in een blauwe overall, een pet. Met twee volle rode kaken kijkt hij me aan. Hij stak net zijn koeien over de straat tot in de weide.
Ik verlaat Chooz en kreeg een tip om ‘La Belle Verte’ te volgen. Wat ik ook doe. Aan een kerkplein op een hoek van wegje staat een pracht van een huis. Zo eentje waar de fantasieën de vrije loop krijgen…Een voor een steek ik de deuren open en ontdek ik alle hoekjes van het huis. In een torenkamer, een zetel en een oud portret schilderij. Een portret met een lang verleden.
Het geluid van een deur haalt me abrupt terug naar de realiteit. Een vrouw komt net uit haar huis. Ik draai me om en kijk nog even het huis aan. Op de muur ‘rue du paradis’.
Een zonnestraal verwelkomt me op ‘La Belle Verte’. De zon is de ganse dag van de partij. De mooie energie van de mensen die ik gisteren mocht ontmoeten vergezeld me de ganse dag. Op de middag doe ik een dutje in de voortuin van een Kasteel. Na 24km eindig ik aan de voet van de kerk in Fumaux
La pomme de Geofroy
3 april – Mijn wekker loopt af om 6:30 om een uurtje nadien te vertrekken richting Dinant. Ik kan vandaag de lagere temperatuur heel goed verdragen. Het is alsof mijn rugzak vandaag ook veel minder weegt. Het stappen gaat vlot. In de Abdij van Leffe ga ik om mijn stempel voor in mijn credential. Jammer, genoeg kan ik de binnenkant van de Abdij niet zien. Gesloten in 2014 staat in grote letters vermeld. Dinant voelt voor mij somber aan. De vele zaken staan te koop of leeg. La grotte prehistorique staat erbij als een plaats midden in de woestijn, roest en onbruikbaar.
Op de middag geniet ik van een rustpauze in compagnie met Mevr. Gans. Samen eten we ‘la pomme de Geofroy’, een appel die ik de dag voordien kreeg van mijn gastheer. Na Dinant neem ik terug het GR pad. Tussen Dinant en Blaimont een prachtig stuk met bossen en open landschappen. De bossen op deze plaats stralen iets heel bijzonders uit, iets feeëriek. Tijdens een volgende rustpauze probeer ik mijn ogen wat te sluiten. De hoest houdt me wakker. Rondom het gezang van de vogels. En hier, of aan het thuisfront ze hebben allen dezelfde taal 🙂 , het brengt ook een gevoel verbondenheid. De laatste stappen zijn zwaar, eenmaal raden… bergopwaarts. Deze keer staan geen honderden denneappels als soldaatjes om me de weg te openen, wel bosanemoontjes die hun laatste kracht hebben bewaard om mij al dansend naar boven te duwen en zich voelbaar sluiten om de nacht in te gaan wanneer ik hen voorbij ben.
Collégiale Notre-Dame
Op weg naar Spanje
1April 2104 – Na 2 dagen slapen in een bijzonder huisje waar mijn lichaam tot rust is gekomen, sta ik klaar voor mijn eerste dag op de Camino. Ik neem de trein van Gent naar Namen om vandaar wandelend mijn weg verder te zetten. Eerst een tussenstop in de Bozar – Brussel voor Zurbarán – Master of Spain’s Golden Age. Een schitterende selectie van monniken, heiligen, religieuze taferelen en stillevens.
Voor een immens kunstwerk van de Onze-Lieve-Vrouw van de rozenkrans, sta ik haar aan te kijken. Zij kijkt me op haar beurt aan. Ik bewonder deze schoonheid en hoe langer ik ze aankijk hoe meer ik bijna het gevoel heb dat ze uit het doek stapt, tot leven komt. Een schitterend begin. Dank je wel Jacqueline voor de tip.
Namen – zachtjes beginnen zit er niet in. Onmiddellijk brengt de GR me naar de Citadel, klimmen en puffen dus. Een voorbereiding vooraf in hoogtestage was prima geweest 😉 De omgeving is prachtig. Bos in bos uit. Mijn eerste blaar voel ik aankomen, Alsof een blaar een must is op de Camino. Naar de avond toe wandel ik verkeerd richting de B&B, 4 km extra en dit voel ik goed in mijn lichaam. Ik voel dat ik een grens overga. Met het muziek van ABBA – I have a dream kom ik uiteindelijk een uur later aan in ‘La Source Fleurie’.
Gare de Namur
Après 2 jours de sommeil dans une chaleureuse petite maison où mon corps s’est reposé, je suis prêt pour mon premier jour sur le Camino direction Compostelle. Je prends le train de Gand direction Namur puis je continue mon chemin à pieds à partir de là.
Je fait d’abord une escale au Bozar à Bruxelles pour une exposition de Zurbarán – Maître du Siècle d’Or espagnol. Une belle sélection de moines, saints, scènes religieuses et natures mortes. Devant une immense œuvre d’art de Notre-Dame du Rosaire, je la regarde. Elle me regarde à son tour. J’admire cette beauté et plus je la regarde, plus j’ai l’impression qu’elle sort de la toile et prend vie. Un merveilleux début pour commencé mon pèlerinage. Merci Jacqueline pour m’avoir fait connaître ce grand artiste.
Namur. Commencer doucement n’est pas une option. Le GR m’emmène immédiatement à la Citadelle, je grimpe, je souffle.
Une préparation à l’avance avec un stage en altitude n’aurait pas fait du mal, ou est ce que c’ est plus top une condition physique qui est à zéro. 😉
Le cadre est magnifique, je marche de forêt en forêt. Je sens ma première ampoule arriver sur mon talon, comme si une ampoule était un passage obligé sur le Chemin. Vers le soir je marche à contresens vers le B&B, quatre km supplémentaires, je me sens bien dans mon corps. J’ai l’impression de franchir une ligne. Sur la musique d’ABBA – ‘I have a dream’ j’arrive enfin une heure plus tard à ‘La Source Fleurie’.
De eerste stap
De eerste stap naar Santiago de Compostela! De lichamelijke eerste stap zou april 2014 zijn, welke dag is nog niet gekend. Eigenlijk kwam mijn eerste stap al veel langer.
Deze zomer op mijn terugweg van Portugal naar België, zag ik een buizerd vliegen hoog boven de rotsen. De buizerd daalde om te rusten op een rots. Liudmila, mijn metekind was toen aan mijn zijde. Ik wou dit delen met haar en de buizerd laten zien. Ik parkeerde de wagen langs de weg. Terwijl we stonden te wachten tot de buizerd terug zou gaan vliegen, hoorden we op de achtergrond geklater van stromend water. We draaiden ons om en zagen er een brugje. Beiden nieuwsgierig wat er aan de andere kant van het kabbelend beekje was, kwamen we op een mooie open plaats met een kapel en wat verder zag ik de schelp van Santiago de Compostela. We waren blijkbaar op één van de wegen die leiden naar Compostela. Na een korte pauze keerden we terug naar de wagen. De buizerd zat er nog altijd. Ik dacht we hebben de buizerd niet zien wegvliegen, wel hebben we een mooie plaats ontdekt. We stapten de auto terug in. Kort erna vloog de buizerd weg. Kilometers verderop zien we een andere buizerd, we volgen hem met de wagen. Een oude abdij, een Sint Jacobschelp.
28 februari.
We zijn bijna een maand verder en nog een maand te gaan voor mijn uiteindelijk vertrek op 5 april. De rugzak is gevuld met het belangrijkste. Soms komen er nog dingen bij en andere zaken gaan eruit. Niet gemakkelijk wanneer ik me wil beperken tot een minimum en toch wil zorgen voor enig comfort. Comfort betekent hier voor mij, geen koud hebben, een goede nachtrust en geen pijnlijke voeten. Hoewel dit laatste waarschijnlijk niet te vermijden zal zijn.
Enige twijfel ontstaat er of ik toch geen camera zou meedoen. Oorspronkelijk was ik dit niet van plan omwille van het gewicht en om afstand te doen van materie…. Jasmine op stap zonder camera….hmmm
Hoe meer ik ga wandelen en bewust wordt van mijn tocht naar Compostela, hoe meer ik besef dat je niet zomaar zonder reden zo een tocht onderneemt. Een innerlijke reis van loslaten en vernieuwen. In de hoop dat wat op mijn schouders ligt draaglijker mag worden, een plaats zal krijgen, om dan op het einde van de weg hand in hand verder te mogen wandelen. En hoe meer ik eraan denk, hoe meer ik het gevoel krijg dat deze groter wordt. Eén iets is zeker de wilskracht is aanwezig. Een boodschap die ik aan mezelf graag meegeef is aanwezig te zijn in het NU, met mildheid, zorg en liefde voor mezelf.
Le Coeur de la Rose - Heart of the Rose 