Dans les champs

Posted on by

hdr

À table pour le petit déjeuner en compagnie de Linda. Linda a parcouru le chemin de Compostelle en passant par Cluny, Norte voici quelques années.

Ma journée me mène dans les champs et le long de routes campagnardes. De jeunes lapins sautillent le long du chemin. Des hirondelles rasent les champs. Les fleurs de camomille répandent un agréable parfum. Les faisans me surprennent à chaque fois qu’ils prennent leur envol hors des ruisseaux. De temps à autre j’aperçois un papillon. Ma peau est moite.

À Wagnelee une femme me crie “Vous faites le chemin?”  Je me retourne et lui réponds “Une partie madame.” “Oh, je le dis à mon mari, il sera content.” Entre temps le mari est sorti, Ghislain. Ma gourde est remplie. Un café m’est offert. Et je reprends mon chemin avec une banane en plus.

À Fleurus je regarde mon gps. En arrière-plan des chamailleries. Des mots durs. Mon attention quitte le chemin. Devant, derrière, à droite, à gauche… il se passe plein de choses autour de moi. Mon attention revient lorsqu’une voiture s’arrête à ma hauteur. Je relève la tête. Une question bien connue suit “Vous allez où?”. Une conversation, une proposition.

“Tu continues ta marche et quand tu en as fini pour aujourd’hui je viens te chercher. Un souper. Une chambre. Un petit-déjeuner et demain matin je te ramène là où je suis venu te chercher. Je n’ hésite pas. Une heure plus tard je suis à Jemeppe-sur-Sambre chez Etienne.

Etienne est fier de me montrer la carte sur laquelle tous les chemins qu’il a déjà empruntés, pour se rendre à Compostelle, sont indiqués. Comme un trophée au mur. Une proposition pour un repas du soir suit. Une pizza au village. La pizzeria est fermée. La pizza est remplacée par un sandwich garni d’une saucisse ‘Zwan’ et de choucroute au café du coin. Tout le monde regarde le football. Jamais pensé que j’acclamerai le football.

Après la première mi-temps je vais dormir. Etienne me raccompagne vers sa maison d’un mouvement entre coupé. Il quitte à nouveau la maison pour aller voir le reste du foot. Un peu plus tard j’entends klaxonner et crier….un premier but pour la Belgique. L’euphorie dans la rue me laisse m’endormir joyeuse.

GPX Bestand Houtain-le-Val  à/naar Lambusart

Langs velden

Samen met Linda aan de ontbijttafel. Linda wandelde een paar jaar terug de weg via Cluny, Norte naar Compostela. De dag gaat via velden en landelijke wegen. Jonge konijnen huppelen in de velden. Zwaluwen scheren over het land. Kamillebloemen verspreiden een aangename geur. Fazanten laten me telkens schrikken wanneer ze uit de gracht komen gevlogen. Af en toe is een vlinder te zien. Mijn huid voelt klam aan.

In Wagnelee roept een vrouw: “Vous faite le chemin?” Ik draai me om. “Une partie madame.” “Oh, je le dis à mon mari, il sera content.” Ondertussen is de man, Ghislain, buitengekomen. Mijn drinkfles wordt bijgevuld. Een koffie wordt aangeboden. Ik vertrek, een banaan rijker.

In Fleurus sta ik te kijken op mijn gps. Op de achtergrond geruzie. Harde woorden. Mijn aandacht verdwijnt van de weg. Voor, achter, rechts, links… er gebeurt van alles rond mij. Mijn aandacht komt terug wanneer een wagen stopt. Ik kijk op. Een alom bekende vraag volgt: “Vous allez où?” Een babbel, een voorstel. “Je stapt verder. Wanneer je gedaan hebt voor vandaag, pik ik je op. Een avondmaal. Een kamer. Een ontbijt en morgen voer ik je terug naar waar ik je heb opgepikt.” Ik twijfel niet. Een uur later ben ik in Jemeppe-sur-Sambre bij Etienne. Etienne toont fier zijn landkaart met alle wegen naar Compostela die hij wandelde. Net een trofee aan de muur. Een voorstel voor een avondmaal volgt, pizza in het dorp. De pizzeria is gesloten. De pizza wordt vervangen door een suikersandwich met een Zwanworst ertussen en choucroute in een plaatselijk café. Iedereen kijkt naar het voetbal. Nooit gedacht dat ik ooit nog zou supporteren voor het nationale elftal. Na de eerste helft ga ik slapen. Etienne vergezelt me, met houterige bewegingen, tot aan zijn huis. Hij verlaat terug het huis om de rest van het voetbal te bekijken. Een beetje later hoor ik getoeter, geroep… een eerste doelpunt voor België. De euforie in de straten doet me met een blijheid in slaap vallen.

Contrast

Posted on by

dav

Dworp. De Groene Jagerstraat. Inderdaad, ik ga op jacht naar groen. De natuur. Na drie dagen op ‘Litha Fest’ is het contrast sterk voelbaar. Van drukte naar stilte, van veel volk naar alleen zijn. Het gezang van de merels. Zuurstof. De wind. De bomen. Het ontroert me. Dankbaar dat ik kan genieten van het samenzijn, alsook van het alleen kunnen zijn.

In het bos van Soigne, een getik op de achtergrond. Ik draai me om. Een golfterrein aan mijn linkerkant. Drie mannen, netjes gekleed, hun kar voortduwend. Aan de ene kant een strak grasveld, struiken netjes gesnoeid. Bomen die er erg keurig bij staan. De andere kant varens, afgevallen takken, kleurige wilde planten, dennenappels en onder mijn voeten slijk. Twee verschillende werelden gescheiden door een prikkeldraad. Een handgebaar als teken van goedendag verbindt ons met elkaar. Eén en dezelfde wereld.

Uit het bos. In de verte een berg netjes afgelijnd met op de top iets zwarts zichtbaar. Ik probeer te achterhalen wat het mag zijn. Ik blijf mijn ogen fixeren op het topje. De Leeuw van Waterloo. Naast mij een grote linde, eronder een kapel. Aan de voet drie houten blokken, de helft opgebrand, nog warm aanvoelend. Ernaast een klein wit vel papier. Een handtekening, een uur, Justitia, prison… een datum. Zou deze brief een verband hebben met het vuur, stel ik me de vraag. Ik steek het tussen de tralies van de kapel. In de vooravond maken de grijze wolken plaats voor de zon. Vandaag is het midzomer: een moment om even naar binnen te keren en stil te staan bij wat de voorbije maanden me hebben gebracht. Ze waren niet allemaal rooskleurig. Een periode waarin ik er hard tegenaan ben gegaan. Vandaag ben ik me bewust van wat het mij allemaal heeft bijgebracht en dat het een rijker persoon van me heeft gemaakt.

Houtain-le-Val. Vierkantshoeves, een vervallen kasteel, een Sint-Jacobskerk. Ondertussen is het al na twintig uur. Ik bel bij verschillende huizen aan voor een slaapplaats. La salle communale. Noppes. Na een groot half uur zoeken, mijn laatste toevlucht, de enige brasserie. Ik stel de vraag aan een vrouw die er werkt. Natacha. Ze verzet bergen om iets voor mij te vinden. Een koffie en een overheerlijke maaltijd worden me aangeboden. Zomaar uit het niets. Het raakt me. Tweeëntwintig uur, een wagen komt aangereden. Ten huize van Linda zal ik de nacht doorbrengen. Dankbaar.

GPX Bestand Dworp naar Houtain-le-Val

Contrast

Dworp. Le chemin du chasseur vert (De groene jagerstraat). En effet, je vais à la chasse à la verdure. La nature. Après trois jours passés au ‘Litha fest’ le contraste ce fait nettement ressentir. De l’agitation au silence, de la foule à la solitude.

Le chant du merle. Oxygène. Le vent. Les arbres. Ça m’émeut. Reconnaissante de savoir apprécier la compagnie et aussi de savoir être seule.

Dans la forêt de Soignes, un tapage en arrière-plan. Je me retourne. Sur ma gauche un terrain de golf. Trois hommes bien habillés, qui poussent leurs chariots.

D’un côté une pelouse bien serrée, des buissons bien taillés. Des arbres bien positionnés. De l’autre côté des fougères, des branches tombées, des plantes sauvages colorées, des pommes de pin et sous mes pieds de la boue. Deux mondes différents séparés par un fil barbelé. Un signe de la main comme bonjour nous relie les uns aux autres. Un seul et unique monde.

Sortie du bois. Au loin, une colline soigneusement délimitée et au sommet quelque chose de noir. J’essaie de savoir ce que cela peut être. Je continue à fixer mon regard sur le sommet. Le lion de Waterloo.

Près de moi un grand tilleul, avec en dessous une chapelle. Au pied trois morceaux de bois, à moitié consumés, encore chaud au toucher. A côté un petit morceau de papier blanc. Une signature, une heure, justitia, prison, … une date. Je me demande si cette lettre a quelque chose à voir avec le feu. Je la mets entre les barreaux de la chapelle.

En début de soirée les nuages gris font place au soleil. Aujourd’hui on fête le solstice d’été:  un moment de repliement sur moi-même et de recueillement sur les choses que ces derniers mois m’ont apportées. Elles n’étaient pas toutes roses. Une période durant laquelle j’ai été à l’encontre de pas mal de choses. Aujourd’hui je me réalise tout ce qu’elle m’a apporté et qui ont fait de moi un être plus épanoui.

Houtain le Val. Une ferme en carrée, un château en ruine, une église Saint-Jacques. Entretemps il est déjà passé vingt heures. Je sonne à plusieurs portes pour trouver à me loger. La salle communale. Rien. Après une bonne demi-heure passée à chercher, mon dernier recours, l ’unique brasserie. Je pose ma question à une femme qui y travaille. Natacha. Elle remue ciel et terre pour me trouver quelque chose. Un café et un délicieux repas me sont offerts. Tout simplement sans manières. Cela me touche. Vingt-deux heures, une voiture arrive. Je vais dormir chez Linda. Reconnaissante.

Tournai

Posted on by

 

dav

Detail église Saint-Jacques Tournai/ Sint-Jacobskerk Doornik

“Aie!” Mon corps est raide. Il semble avoir une humeur matinale. Mal de dos. La mauvaise posture devant l’ordinateur exige son due.

“Bonjour”, dis-je à mon frère lorsque je descends l’escalier. “Yowww”, me répond une voix grave. Sept heures. Le magasin de mon frère David est déjà très fréquenté. Petit-déjeuner. Liudmila est prête pour partir à l’école. Encore rapidement se brosser les cheveux, mettre un élastique. Bisous. “Succès avec tes examens.” Je lui fais signe de la main.

Je ressens une tension corporelle comme si c’est moi qui dois passer des tests.

Au fond de moi, je croise les doigts!

Une demi-heure plus tard je marche en silence le long de l’Escaut, une rivière qui prend sa source dans le nord de la France, pour traverser ensuite la Wallonie, la Flandre, les Pays-Bas avant de rejoindre la Mer du Nord.

Juste avant Tournai (Doornik) je rencontre trois oies. Très sûres d’elles et tenant la cadence elles viennent à ma rencontre. “Hoho, du calme”, leurs dis-je. Je m’écarte en sautant sur un talus. Elles continuent leur chemin en se balançant. Elles tournent un instant la tête comme pour rendre un salut militaire. Quand je regarde leurs derrières se balancer je me dis qu’elles n’ont pas de problème de bassin, si elles ont un bassin….

Église Saint-Jacques de Tournai. Puissante, pure et belle par sa simplicité. I love it (j’aime). L’art y trouve sa place, grâce justement à la simplicité du site. En arrière-plan de la musique d’orgue, joué par quelqu’un qui a de l’expérience. Un homme entre. D’un pas ferme il se positionne entre les chaises. ‘Clapclap’, en joignant les mains. Il se retourne. Regarde l’orgue. Il se tient droit les bras croisés. Un silence. Le craquement des escaliers annonce la descente de quelqu’un. Une femme. “C’est ma femme”, dit l’homme. “Demain elle a examen et elle est venue s’exercer”, me dit-il encore. La femme a l’air agitée. “Vous êtes stressée madame, pour votre examen! Si monsieur ne me l’avait pas dit … j’aurais cru que vous jouez déjà depuis des années. C’était magnifique!” “Merci, oh oui du stress. Pourtant je ne joue que depuis trois ans”, me dit-elle. “Eh bien, chapeau”, et je lui souhaite bonne chance.

De Tournai j’accélère le pas direction Pecq. Liudmila va nager ce soir et j’aimerais l’accompagner. Ça pourra se faire, puisque je suis chez elle une demi-heure avant de partir. Ma soirée se remplie d’acclamations, de soutien pour les examens et de travaux ménagers. Et bien sûr du plaisir d’être ensemble. Cette fois je dors sur mon matelas pneumatique posé sur le matelas pour un repos plus confortable.

GPX Bestanden Rollegem – Mont-de-l’Enclus/Kluisbergen

Doornik

“Auw!” Mijn lijf voelt stram aan. Mijn lichaam heeft blijkbaar een ochtendhumeur. Lage rugpijn. De ongezonde lichaamshouding aan de computer eist zijn tol. “Goede morgen”, wens ik mijn broer wanneer ik de trap afdaal. “Yowww”, antwoordt een diepe stem terug. Zeven uur, het is al druk in de winkel van mijn broer David. Ontbijt. Liudmila staat klaar om te vertrekken naar school. Nog vlug haren borstelen, elastiek erin. Zoen. “Succes hé, met je proefwerk.” Ik zwaai. Een spanning is voelbaar in mijn lijf, bijna alsof ik zelf een proefwerk zou gaan afleggen. Ik duim!

Een half uur later wandel ik langs de stilte van l’Escaut (de Schelde), een rivier die in Noord-Frankrijk ontspringt, verder stroomt via Wallonië, Vlaanderen, Nederland en zo richting de Noordzee gaat. Net voor Doornik ontmoet ik drie ganzen. Zelfzeker en in cadans komen ze recht op me af. “Hoho, rustig”, spreek ik hen toe. Ik maak een grote zijsprong op een verhoogde berm. Ze wandelen wiebelend verder. Draaien even hun hoofd opzij, net alsof ze een militaire groet brengen. Wanneer ik hun wiebelende poep zo bekijk, hebben ze alvast geen last van hun bekken, als ze al een bekken hebben…

Sint-Jacobskerk Doornik. Krachtig, puur en schoonheid in al haar eenvoud. I love it. De kunst komt hier echt tot zijn recht, net door de eenvoud. Op de achtergrond orgelmuziek, duidelijk iemand met ervaring. Een man komt binnen. Met een stevige stap plaatst hij zich tussen de stoelen. ‘Klapklap’, handen tegen elkaar. Hij draait zich om, kijkt naar het orgel. Een rechte houding, armen gekruist. Een stilte. Het gekraak van de trappen kondigt aan dat iemand de trap afdaalt. Een vrouw. “C’est ma femme”, zegt de man. “Demain elle a examen et elle est venue s’exercer”, volgt er nog. De vrouw ziet er wat opgejaagd uit. “Vous êtes stressée madame pour votre examen! Si monsieur ne me l’avait pas dit … j’aurais cru que vous jouez déjà depuis des années. C’était magnifique!” “Merci, oh oui, du stress. Pourtant je ne joue que depuis trois ans”, weet de vrouw me te vertellen. “Eh bein, chapeau”, en ik wens haar succes.

Vanuit Doornik zet ik een tandje bij richting Pecq. Liudmila gaat deze avond zwemmen en ik zou haar graag willen vergezellen. Het lukt. Een half uurtje voordien ben ik bij haar. Mijn avond vult zich met supporteren, steunen voor het examen en wat huishoudelijk werk. En een warm samenzijn. Deze keer slaap ik op mijn opgeblazen matras bovenop de matras voor een comfortabele nachtrust.

 

Sint Jakobskerken in Wallonië

Posted on by

 

DSCF5982-2

Gent 11 mei 2016 – Mijn woonkamer. Mijn ogen sluiten. Ik hoor de vogels. Het geronk van een vliegtuig, op weg naar een verre bestemming. Voor mijn ogen zie ik weidse velden. Ik sta op de rand van een bos. De bladeren maken een ritselend geluid. Ik kan de geur gekoppeld aan dit beeld bovenhalen. Het voelt goed. Het voelt rustig. Het is stil geworden….

Beneden gaat een garage poort open. Ik open terug mijn ogen.

Binnenkort zet ik mijn weg verder en zal ik alle Sint Jakobskerken in België via een wandelweg met elkaar verbinden.  Als opwarmer zal ik eerst Doornik verbinden met de weg van vorige zomer.

Het 40 dagen concept wordt waarschijnlijk een 40+40 dagen 😉 . Op dezelfde manier, met 1euro per dag.

Vorige zomer ben ik erin geslaagd met 37,68 euro. Op deze wandeltocht kreeg ik ook donaties waaronder in totaal 125 euro. Dit bedrag zal ik op mijn beurt doneren. Voorlopig nog onbekend. De weg zal me daar meer duidelijkheid in brengen.

Eerst nog even wachten op mijn schoenen die in herstelling zijn en dan….

 

Open en warm hart

Posted on by

Landskouter 25 maart – Vrienden hadden voor donderdag een reis geboekt naar Zweden voor een congres. Een reis naar een fantastisch project  – The International Youth Initiatie Program of YIP, waar één van hun dochters aan deelneemt. Door de terreuraanslag was de vriend het ‘noorden kwijt’ en bracht het hem angst, twijfel en nog vele andere gevoelens.

In die periode zou ik zorg dragen voor hun thuis. En ook al zou hun reis niet doorgaan, ik voelde dat ik naar hen toe moest. Gewoon er ‘Zijn’ en eventueel mijn hulp aan bieden. Is het enige wat ik kon doen voor hen.

Het verhaal rond dit project, de afstand tussen ouders en kind, de gevoelens en emoties die er aanwezig waren op het moment… Het was ontroerend mooi en het zou jammer zijn dat ze er niet heen konden.  Het klinkt misschien vreemd, buiten is het Lente. Het is volle maan. En met die kracht van moedernatuur en in mezelf laat ik de terreur, waar ook ter wereld, deze me niet van mijn lood slaan. Ik stelde voor om hen te voeren waar het ook moge zijn. De vriend kreeg terug moed, de angst voorbij.

Gisteren mocht ik hen brengen naar de luchthaven in Amsterdam. De radio stond aan, het nieuws. Weinig woorden tussen ons.
De grens voorbij, geen nieuws niet meer hoorbaar. We zaten met zijn drieën naast elkaar, schouder aan schouder.
Het werd stil in de wagen. Steun en kracht was voelbaar.
Op schiphol aangekomen zag ik twee lachende gezichten. Een zoen als teken van een fijne reis.

Ik wens jullie allen een open en warm hart.

Fijne paasdagen aan iedereen!

Ruimte en tijd

Posted on by

DSCF2327Regelmatig zie ik de volgende Quote verschijnen op Facebook.
Telkens voel ik dat dit iets met me doet.
Het voelt zo tegenstrijdig.
De gedachte alleen al, is al een vorm van wraak.

‘Ne jamais chercher la vengeance envers l’ennemi.
Le temps s’en charge.’- Auteur inconnu

Vanishing Twin

Posted on by

20151130173148_00001-2

7 maart 2016 – Begin 2016 is heftig geweest. Ik werd bewust van oude patronen die terug aan het licht kwamen. Er was geen ontsnappen aan. Geen nieuwe uitwegen ter beschikking. Het ene oud patroon volgde de ander al heel snel op. De pijn was te voelen op harts niveau, zowel fysisch als psychisch.

Er was maar één mogelijkheid om eruit te komen. Erin stappen. Dwars erdoor. Door de angst heen, met de angst mee. De pijn toelaten en er ontspannen proberen in te staan.
Richting transformatie.
Pas begin februari was het alsof ik terug in het leven stond.
De pijn verdween als een speld in een hooiberg. Het transformatie proces kon beginnen.

Tijdens de opleiding ELW (vzw Nel), het voorbije weekend kwam ik in aanraking met een ander stukje in mezelf.
De tijd was rijp. Ik werd geconfronteerd met mijn geboorte. Tijdens een meditatie kwamen er beelden te voorschijn. Het drong niet onmiddellijk tot me door, tot het moment dat ik in groep een ademhalingsoefening kreeg. Het bleef niet meer bij de beelden. Wat ik gewaar werd was overduidelijk en bevestigend. Ik zat er plots middenin. De baarmoeder. Met vertrouwen en de steun die ik voelde rond mij kon ik het laten gebeuren.

Zo een tien jaar geleden kwam ik voor de eerste keer in aanraking met ‘familie opstelling’. Ik zie me daar nog zitten op de stoel naast de begeleider.
Voor mij, een touw op de grond. Mijn levenslijn. En een persoon die ik had aangewezen als representant die mijn levenslijn afliep.
Mezelf. Mijn spiegelbeeld.
Hoe verder de persoon verwijderd was van het NU en dichter bij mijn geboorte kwam, hoe meer hartklop ik voelde.
Aan het punt van mijn geboorte, dacht ik ‘dit is het eindpunt’. Niets was minder waar, de tocht ging gewoon door. Eén stap.
Mijn buik voelde vreemd, onwennig.
Rond mijn hals een witte sjaal.
Eén hand, deze van de begeleider. Mijn sjaal. Ik hangde.
Ik hapte naar lucht. Mijn hand greep de sjaal. Ik kwam niet op adem. Een paar seconden wist ik niet meer waar ik was. Wat er gebeurde.
‘Geen paniek, je bent hier’, hoor ik nog zeggen. Ik keek de begeleider aan. Ik zag zijn mondhoeken naar achter. Ik interpreteerde dit als een glimlach. Mijn ogen voelden groot, open. Een traan. Ik durfde niet te spreken.
De angst had mijn lichaam toegenepen.
Ik had afstand gedaan van het gebeuren.
‘Je stelt je waarschijnlijk vragen?’, terwijl hij me aankeek.
Een uitleg volgde…’Vanishing Twin Syndroom’ was het laatste wat ik er nog kon bij horen.

Dit was toen mijn eerste en laatste ontmoeting met familieopstelling en het woord Vanishing Twin. (wil je er meer over weten, klik dan HIER)

Tussen toen en nu kwam de situatie en het woord sporadisch eens terug aan de oppervlakte. Ik had er verder niets meegedaan.

Waarom? Oh, dit heeft verschillende redenen. Het geweld die mijn lichaam heeft aangevoeld tijdens de sessie. De angst die extra voeding had gekregen. Het vermijden van beelden die ik als kind zag. Een niet meer veilig voelen bij de begeleider en het centrum. Hieruit vloeide toen ongeloofwaardigheid. Ook al ben ik even gaan checken en verder gaan zoeken bij het thuiskomen.
Internet…gaan luisteren bij mijn ouders…Echografie was toen niet gebruikelijk. Of…hebben artsen toen gezwegen om de vreugde niet te ontnemen van de ouders… Het was allemaal vaag. Antwoorden voldeden niet aan mijn verwachtingen. Mijn denken kreeg geen voldoening. Mijn gevoelens zaten nog heel diep verborgen. Niemand kon me helpen, zelfs ik niet. Ik kwam in een impasse terecht.

Dit was toen.

Vandaag.

Natuurlijk kon niemand me toen helpen, ik duwde het onbewust weg. Ik plaatste het toen buiten mezelf. Het was te confronterend. Lag het aan de begeleiding? Het heeft er zeker geen goed aangedaan. Het heeft het proces enkel uitgesteld.
Het universum had nog eerst iets anders voor mij in petto.
Ik was er niet klaar voor. Mijn lichaam was er toen niet klaar voor. Ik had de draagkracht nog niet.
Vandaag kan ik voelen en zien dat het diep vanbinnen niet onbekend was. Kan ik voelen dat het al altijd aanwezig is geweest al sedert heel klein.

Het gevoel van ‘ik ben niet alleen’ kon ik niet plaatsen. Ik voelde het wel, maar wat kon ik ermee?
Hoe ga je delen met anderen dat je wat je voelt in je lichaam, je het gevoel hebt dat je niet alleen bent.
Dat er nog iets is. Maar wat! Ik kon het zelf geen plaats geven, hoe kan je het dan in woorden omzetten.
Al eens iets proberen delen met anderen wat niet tastbaar is? Waar geen bewijzen voor zijn! Hoe breng je zoiets onder woorden zodat je je begrepen zou voelen!
Gelukkig dat ik niet in de middeleeuwen leef. Het risico van de brandstapel zou waarschijnlijk groot zijn. En eigenlijk moet ik nog zover niet terug. Toen ik twintig jaar geleden mijn eerste stap in de psychiatrie zette. Hoorde ik mijn grootmoeder het woord ‘zottekot’ gebruiken. Dan ga je best maar zwijgen.

Ik herinner me nog mijn post ivm het kind in mij die ik had terug gevonden tijdens mijn tocht naar Compostella. Ik had er toen een eureka gevoel bij.
Vandaag heb ik dit eureka gevoel niet en dat terwijl ik besef dat het bewust worden van dit deel van me, die ook mijn leven is, hierdoor wel veel zaken een plaats zal krijgen. Plots werden veel zaken mij overduidelijk.
Kan ik de vele nachtmerries, angsten, mezelf opsluiten in de kast opzoek naar de warmte van de schouw, het gevoel dat er iemand mijn voeten vast nam, de aanwezigheid van iemand in mij kamer… Mijn nachtmerries krijgen plots een totaal andere betekenis.

Iets is zeker, ik laat me door niemand meer beïnvloeden hieromtrent. Geloven of niet.
Mijn lichaam weet beter dan wie ook en daar vertrouw ik op.
Ik stap het leven in met wat is.
En tot mijn grote verwondering is er een rust gekomen. Heb ik de behoefte niet meer te zoeken via verschillende wegen naar waarheden of een waarom.
De waarheid is in mij.
Het mag eindelijk een plaats krijgen in mijn leven…

Ik heb het recht op bestaan en dit samen met mijn zielebroertje.

 

Ik en mezelf

Posted on by

L1006785-bewerkt-2

Gent 18 februari 2016 – Een gesprek. De andere en ik, ik en de ander.
We staan recht tegenover elkaar.
Het onderwerp. Iets vertellen vanuit het ik-gericht zijn, de andere willen helpen versus iets meedelen vanuit je ‘zijn’ zonder verwachtingen.

Een vraag. Een aanraking. Oogcontact. Mijn lichaam.
We blijven elkander aankijken.
Een intens contact.

Ik voel mijn mondhoeken in een opwaartse beweging gaan.
Het antwoord komt niet. Niet dat ik het niet ken, integendeel. Woorden verdwijnen. Er beweegt iets door mijn lichaam. Alsof er iets mij naar boven trekt en terzelfder tijd iets naar beneden, naar de aarde. Intens.
Vibrerend.
Mijn woorden komen er niet meer uit. Geen uitleg. Ik heb het idee dat woorden uitéénvallen. Letters.
“Ah, wat is dat! Voel je dat!”, krijg ik eruit met een krachtige stem. Ik begin te lachen, van een niet wetend hoe mij gedragen.
Ik word bewust dat mijn woorden overbodig zijn. Woorden, mijn gevoel.
“Stop, laten we lossen. Voel!”, hoor ik mezelf zeggen.
We krijgen het antwoord in een andere vorm. Ik voel een stekende pijn in het hart. Mijn hand. Mijn borstkas. Vreugde. Kracht.
Voor de eerste keer voel ik mijn lichaam in een totale verbondenheid, in continuïteit . Iets is veranderd. Ik voel geen angst.
Zelfs de pijn in de hartstreek baart me geen zorgen. Vertrouwen.
Het is me niet vreemd. Herkenning in me diepste. Ik en de ander, de ander en ik.
Mezelf met mezelf met de ander.

Frisse lucht. Mijn lichaam vraagt beweging. Trams, bussen. Ik huppel. Ik hou me in. Mensen kijken me aan, of denk ik dat ze me aankijken. Foert. Ik huppel verder. Water. Een plaswater. Het verlangen van een klein kind komt naar boven. Al huppelend, springend verplaats ik me over het plein. Ik spring de hoge treden naar beneden. Aarde. Ik leg mijn handen op de aarde.

Ik ga even terug op mijn stappen. De avond afronden.
Nog even een liedje  ‘Uniao’. Ik verdwijn.
Op het perron wacht ik op de tram. Vanuit mijn bekken voel ik mijn lichaam in beweging komen. Ik wiebel. Ik dans. Subtiel. Ik laat zijn wat er gebeurd is. en probeer het niet te begrijpen, te verwoorden.

Het is al laat. Mijn bed. Het ene been komt naast het ander te liggen. Ze zoeken plaats onder de frisse lakens. Met mijn twee handen neem ik het laken vast. Mijn dons. Mijn huid. Ik laat me dragen ik word gedragen.