De Heilige lijn

Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Mont Saint Michel. Drie van de zeven heiligdommen aan de Aertsengel Michael die op een geheimzinnige, denkbeeldige en volmaakte lijn liggen en elkander verbinden.

De zeven zijn:
Skellig Michael (Ireland), St Michael’s Mount (Groot Brittanie), Mont Saint Michel ( Frankrijk), la Sacra di San Michele (Piemonte, Italie), Monte San’t Angelo ( Puglia, Italie), Monastero di San Michele (Griekenland), Monastero di Monte Carmelo (Israel).

En ook al liggen ze zo ver van elkaar, toch liggen ze op een volmaakte lijn. Deze in Europa liggen dan ook nog eens perfect op een zelfde afstand van elkaar. Best wel verrassend.

Bepaalde dingen zijn me opgevallen bij de 3 heilige plaatsen nl.

De omvang van de 3 plaatsen in Europa gaan van klein naar groot

De plaats waar ze gelegen zijn. Monte San’t Angelo ligt onder de grond – aarde, vuur
– Sacra de San Michèle ligt in de hoogte – lucht, licht
– Mont Saint Michèle – midden in het water

De plaats van het beeld Aertsengel die het meest opvalt bij aankomst.
-monte Sant Angelo, onder de grond, Sacra di San Michèle, ernaast. Mont Saint Michel, op de top.

En er is maar één die in onvrede leeft de Mont Saint Michel. Het is vandaag nog altijd de plaats waar onenigheid is en waarover een conflict bestaat en dit is voelbaar. nl. Behoort hij tot Bretagne of Normandie. Visueel behoort hij tot geen van beiden, want nergens grenst hij aan… hij bestaat op zichzelf.

In de keuken van het pelgrimshuis zijn er 3 studenten aanwezig. Samen nemen we het ontbijt. Een delen. Wat fijn om te horen dat jongeren tussen de 17 en 22 jaar zich in vraag stellen. Een jaar ertussenuit gaan om te zoeken, te kijken wat ze werkelijk willen “J’ai besoin de me retrouver qui je suis vraiment, car j’ai l’impression ce que je fait ne m’appartient pas”. Knap en dat er nog velen mogen volgen.

Een zuster komt de keuken binnen, sœur Emilie , een zachte en open vrouw. Een fijn contact. Ik stel haar voor mijn kamer te kuisen omdat die een schoonmaakbeurt best kan gebruiken. Ondertussen kreeg de keuken al zijn beurt.
We spreken wat over de ontvangst voor pelgrims. Ik krijg te horen dat er op de middag een misviering is. Oef, daar ben ik blij om, ik hoef niet te wachten tot zondag. Dankzij haar kan ik de kerk van de abdij vroeger binnen en krijg ik de ruimte om de sfeer op te snuiven.

Tijd om vuur aan te steken…Kaarsen…één voor deze plaats, één voor iedereen want we hebben het allen nodig en één voor een jong gezin.

Een broeder in wit gewaad staat voor een lang touw die uit het dak komt. Hij neemt het vast… trekt het touw naar zich toe, de klokken beginnen te luiden.
Ik daal af in de crypte voor de viering. Een kleine geborgen eenvoudige ruimte onder de linker vleugel van de kerk. Een warmte, ruim gevoel is voelbaar op bekkenniveau alsof ik in mijn eigen lichaam gezeteld ben. Vreugde en ontspannen.

Na de viering verlaat ik de abdij. Op een van de terrassen heb ik een vergezicht over de omgeving. Tijdens de viering is de Mont Saint Michel in het water komen te staan. De baarmoeder, dit kwam bij me op toen ik in de crypte aanwezig was.
Tijd is gekomen om naar huis te gaan. Tijd om af te ronden.

Opgeven

Via la Voie verte zet ik mijn weg verder. In Saint-Hilaire-du-Harcouët ga ik opzoek naar een wasserette. Kleren uit, andere broek aan. Een man draait vriendelijk en met respect zijn rug naar toe… alles in de… Wasmachine. Hmm, met de camera had ik geen rekening gehouden. Oepsss

Alles terug aan… en terug vertrokken voor een rechte aangename lijn. De zon, warme temperaturen, kleuren en geuren vergezellen me.

Tegen valavond kom ik aan in Ducey. Het zoeken naar een overnachtingsplaats verloopt niet goed. Angst is voelbaar bij de mensen. En in angst hebben mensen vaak de vreemdste gedragingen en niet altijd de meest aangename.
Wordt ik nu op de laatste avond voor aankomst aan de Mont Saint Michel nog eens op de proef gesteld om te zien of het werkelijk in me zit. Misschien.
Met wat de weg me bijgebracht heeft blijf ik met een open hart en in acceptatie doorgaan, wat het resultaat ook mag wezen. Ook al staat iemand voor me te liegen en is de waarheid achter de deur hoorbaar.

Voor de eerste keer in vier jaar tijd ben ik meer dan twee uur aan het zoeken. Een jonge vrouw komt me tegemoet. Pff, ik geef het op. Tot de jonge vrouw mijn weg kruist, iets me duwt en ervoor zorgt dat draai ik me om…en nog voor ik de jongen vrouw aansprak wist ik diep vanbinnen dat het goed was. “Mademoiselle, …” en ja hoor een deur gaat open bij haar mama. Twee nieuwe engelen op mijn weg.

Later in de avond kwamen dingen duidelijk wat er gaande was en het waarom. Twee andere engelen, via e-mail – ook zij groeien mee met de tijd 😉- brachten duidelijkheid.
Thema, volhouden in zachtheid, zelf-vertrouwen, zelf-waarde versus opgeven (niet meer geloven) en die een omgekeerde spiraal veroorzaakt van de voorgaande items.

‘Tu peux être fière de toi, tu vas réussir. Hier soir, tu as mis de la lumière dans notre vie et dans notre foyer. On est bien content de t’avoir accueilli.’ Annie-Claude

En het andere was een aanmoediging voor een ‘thuis’ bij aankomst.

Jésus

Domfront

Midden in de nacht ontwaken voor een breed hoekvenster… zalig… Sterren fonkelen aan de hemel. Ik denk terug aan het hartelijk gesprek die ik gisteren avond had met een priester.
Een gesprek waar voelbaar werd geluisterd vanuit een diepe verbondenheid. Na in het kort het tot stand komen van de weg te hebben gedeeld hoor ik de woorden… “l’arcange Michel, fra François…”een stilte volgde”… et Jesus? “. Zijn vraag raakte me diep. Tranen rolden over mijn wangen. Jesus is iemand waarmee ik me altijd nauw verbonden heb gevoeld en altijd aanwezig is.
Zo die vraag horen… opende wel iets binnenin mezelf.

Nadien werd me gevraagd of ik ook verbinding had met de eucharistie. “Non, je resent rien…” Neen, ik heb er geen voeling mee. En dit veranderd ook niets aan mijn verbondenheid en nauw band, ook heb ik er geen nood aan en zie er de meerwaarde niet van in.

Ik dommel nog wat in en geniet verder van dit vredig huis en met zijn inwoners. In de morgen verlaat ik Domfront, ik daal de oude vestingen af tot aan Notre Dame sur l’eau een 12°eeuwse kerk. Waar hemel en aarde elkander raken. Ik wandel vandaag op une voie verte. Een lange lijn in de natuur… gedachten op oneindig.

Domfront

‘Bhein, ils faut avoir du courage’ of ‘je vous admire…’, uitspraken die ik vaak hoor.
Nochtans heb ik gedaan zoals vele anderen iedere dag doen. Ontwaken, de nodige zelfzorg en in beweging komen. Een nieuwe dag tegemoet.

Wat wel anders is, is dat ik leef op het ritme van wat de mens in werkelijkheid aankan. Een ritme van mijn lichaam samen met het ritme van de natuur. De enige ‘tijd’ die in werkelijkheid bestaat. De rest is iets wat ik mezelf zou gaan dwingen of opleggen tegen mijn nature in.
Ik besef dat ik straks terug in een maatschappij zal stappen die op een ander ritme leeft. Een ritme waar ik me vaak heb in verloren. Waarin ik niet trouw was aan mezelf, omdat ik van het idee was dat het zo moest.
Een ritme die ik als kleine ukkepuk al op de speelkoer niet voor te vinden was. Uitspraken als ‘ze is zo stil, scheelt er iets… blabla, blabla…’ Dus de kleine ukkepuk zei ‘OK, laten we dan meedoen’ . Alleen, dit was ik niet en werd ik al snel uitgesloten, wat ik dan niet begreep en zo komt men al snel in een visieuze cirkel die je jaren met je kan meeslepen.

Mijn leven bestond uit 80% hoofd en mijn lijf volgde maar. Het gevolg hiervan was dat ik niet meer in verbinding was met mijn ‘Zijn’ en niet in verbinding met je ‘Zijn’ is ook niet in verbinding met de ander. Een parasiet zorgde ervoor dat een operatie noodzakelijk werd- na mijn eerste pelgrimstocht– waarbij mijn lijf bijna volledig doormidden werd gesneden, dit bracht verandering en bewustzijn met zich mee.
En wanneer beiden aan de orde zijn kom je al snel oude patronen tegen, waarin je voelt dat dit niet meer bij je hoort. In dit niet meer wensen komt opstand, omdat dit de enige manier is die ik kende om me te kunnen losmaken van wat ikzelf had gecreëerd om te kunnen bestaan in de maatschappij. De weg naar transformatie en ook de opstand transformeert zich. Foert wat was ik kwaad als ik terug in eenzelfde situatie stond, deze keer niet als kleine ukkepuk maar de volwassenen die in haar eigenwaarde en Zijn aanwezig was tijdens mijn laatste opleiding. Terug interpreteerde men wat ik zo vaak had gehoord ‘ik zonderde me af’ . Daar waar voor mij net de plaats was om in een veilige omgeving te groeien en mij te openen. Daar kreeg ik het deksel op de neus. Dit deksel was een ‘STOP’ om ‘neen’ te zeggen tegen mezelf en mezelf niet meer te kneden omdat men het graag zo had gewild binnen een kader.

Wel… ik geloof in de mens, in het leven.

Waar ik niet in geloof zijn die muren, wanden die ontstaan zijn in groepen, instanties en opgetrokken zijn uit angst om zich te beschermen, af te schermen … die ervoor zorgen dat discriminatie is ontstaan, een niet meer kunnen delen vanuit een vanzelfsprekendheid, macht, zelfzucht, eilanden, die er net voor zorgen dat mensen zich afzonderen van zichzelf, jaloezie ontstaat, afkeuren, dualiteit en nog zoveel meer.

Het is meer dan tijd dat de muren mogen dalen en we allen hand in hand door het leven gaan waarin evenwicht en harmonie zijn plaats mag vinden waarin we de mens zien verder dan wat de ogen kunnen zien. Dit is alvast mijn intentie.

Sacrum

Belleme

Na een ontbijt met de priester, een uitwisseling en een pelgrimszegen, ben ik al heel snel de natuur in, in deze bijzondere regio ‘La Normandie’.
Zeven maanden de aarde voelen onder mijn voeten, in beweging. Waar ik ontvang, mag dragen, delen en straks verder zal doorgeven.
Een weg van vuur naar licht wandelend naar het water toe. Een weg vol symbolen en tekens.
Van intens werken naar het ontvangen zonder nog te hoeven gaan zoeken en waar ontspanning zijn plaats krijgt.

Omcirkeld door warmoranje, geel en groen. Bomen bewegen in de wind, hun kracht is voelbaar als armen die me verder duwen richting zee. De zuurstof rijke lucht vult mijn longen. Gedragen door moeder natuur. Ontroerd.
Mijn sacrum… opent en ontvangt. Stroming. Een bron van leven.
Een traan van vreugde.
Een traan van dankbaarheid.

Beweging is leven… met evenwicht tussen het aardse en het hogere. En waar beiden elkander raken… daar is voor mij het oneindig vertrekpunt… Het hart.

Met de ondergaande zon, de warmte die de dag met zich meebracht, de vogels met hun avondlied… De sfeerlampen die een voor een sfeer achter het raam brengen. Breng ik een boeiende en leerrijke avond door bij zuster Michaele met als onderwerp evenwichtig.

Gastvrijheid

Van de ene gastvrijheid in de andere. De eenvoud en openheid van de mensen. Een uitnodiging hier, een uitnodiging daar. Het samen vreugde delen en door in eenvoud Zijn een lichtpuntje voor een andere mogen zijn. Dieren komen me een goededag wensen en zelfs de grootste hond die zijn terrein beschermt komt zich tegen mijn benen wrijven en vraagt om gestreeld te worden. De natuur die me een dagelijks kleurenbad schenkt. De frisse lucht, aarde, zuurstof… De geuren en kleuren. Een lichaam bruisend van leven. Een prikkeling hier, een prikkeling daar.

Mijn lichaam, ziel en geest worden gevoed. Een dankbare evenwichtige wisselwerking.

Préaux-du-Perche

Saint-Gauburge

Saint-Cyr-la-Rosiere

Belleme