CrazyWise

Posted on by

‘The wound is the place where the Light enters you”

Rumi

Deze week zag ik op FB een krachtige documentaire verschijnen ‘Crazywise’. Dankbaar aan de mensen die zo een doc. delen en verder delen.

Het wachtwoord is: CWDUTCH

Deze week deelde ik nog een goede vriend – tussen lachbuien door en leuke verhalen uit het verleden – een kort verloop van mijn leven.
Hij keek en luisterde verbaasd naar wat ik zei. Door zijn verbaasdheid kon ik gewaarworden dat, dat wat geweest is, het ok was en dat het mij bracht tot wie ik vandaag ben geworden. En ik duidelijk kon voelen dat ikzelf het verhaal niet meer was, er niet meer in sta. Net aks een slang die haar vel achtergelaten heeft🙏

Als kleinkind had ik vreemde angstige dromen. Ik reisde door het heelal, zag inwitte ruimtes…. Durfde toen niet gaan slapen want de beelden waren er al nog voor ik mijn ogen dicht deed. Ik vechte tegen het slapen gaan. MIjn ouders wisten geen raad. Een dokter werd in de nacht opgebeld, ik kreeg een injectie in de poep om rustig te worden of ik kreeg de opmerking het was aandacht…
Ik ging slapen in de hoop niet meer te ontwaken…
Op 25 jarige leeftijd nam ik het besluit om na jaren zoektocht vrijwillig de psychiatrie in te stappen… Ik werd me bewust dat ik het niet meer alleen kon. 2 jaar fulltime opname. (uitspraken als ‘wat heb je nu weer misspookt… spookten jaren door mijn hoofd)
Wanneer ik telkens na een wegloopbui (omdat mijn lijf zuurstof, openheid, natuur, aarde, lucht, beweging nodig had om te kanaliseren) in een witte kille beangstigende cel terecht onder dwang en met neuroleptica (waarvan ik nog meer angsten kreeg omdat ik hierdoor niet geaard kon blijven) … terwijl ik altijd bleef delen ‘laat 1 of 2 personen aan de deur staan en ik zal zonder enig verzet meegaan’. Ongeloof bleef/blijft hierin aanwezig….
Ik vond mijn weg niet meer. Automutilatie… Had een paar zelfmoordpogingen achter de rug – aandacht zei men en dat klopt ook. Het voelde voor mij als mijn laatste kreet, een noodkreet omdat ik geen andere mogelijkheid zag om nog in verbinding en me verstaanbaar te maken naar de ander – tot toen die laatste keer… wanneer ik mezelf uit mijn lichaam zag treden. Een angst zorgde ervoor dat een diepe kracht in mij mij terug haalde. Oh neen… mijn tijd was absoluut niet gekomen.

Ik kwam uit de psychiatrie opname en deed nog 8 jaar psychoanalyse verder. Startte een opleiding psychiatrische verpleegkunde. Na 10 jaar voelde ik dat het genoeg was, voelde terug mijn zelfvertrouwen en was klaar om verder te stappen. De arts kon me niet laten gaan… en telkens zei hij ‘kunnen we het de volgende keer erover hebben’. ‘ok dokter’ . Die volgende keer kwam niet. Zo ging dit een paar keer door. Tot ik werkelijk er genoeg van had en een duwtje kreeg door mijn partner die me attent had gemaakt op zijn gedrag. Hij zag en aanvaarde mijn STOP niet.
Toen vroeg ik mijn dossier op. Wat was ik kwaad toen ik het las. Tijdens de jaren opname, therapie had ik een intieme relatie met een therapeut. Wat was, was heel mooi… we waren twee mensen die steun vonden aan elkaar in liefde. En inderdaad deontologisch was het niet ok. Wat ik toen las in mijn dossier, was niet ok. De stempel die kreeg, ook de beschuldiging aan mijn adres ivm de relatie. En hoewel de relatie zeker niet evident was, moeilijk zelf en toch ook mooi. Ze is een geschenk geweest en zorgde ervoor dat ik afscheid kon nemen van de psychiatrie. Zowel ambulant als mijn opleiding. 🙏

Toen kwam ik in het alternatief circuit terecht…

Ik had me aangesloten bij een groep waar we uren prachtige liederen/mantra’s zongen onder invloed van een medicinale plant. 2x per maand. Ik miste geen beurt en plande mij leven naar die 2 keer per maand.
De start van dit spiritueel werk was een opener om de verbondenheid terug te kunnen voelen met wat ik verloren was. De medicinale plant had de kanalen terug geopend. Het was hard labeur.
Door het feit dat er onderzoek werd gestart van buitenaf naar de bijeenkomsten, het gedrag en gevecht te zien van wat er toen gebeurde rond mij, werd ik me bewust dat ook hierin iets niet klopte. Bij het laatste werk (zonder medicinale plant, want het werd verboden door de staat) kreeg ik te horen van de Spirit ‘het is niet buiten je dat je het moet gaan zoeken, je hebt het in je’. 🙏 Het zorgde ervoor dat ik uit verslavend kon stappen rond en in me.

Toen kwam lichaamswerk….het was een opener naar mijn emoties en gevoelens, vooral om terug te leren wat ze waren en het onderscheid. Eerst individueel. Daarna in groep op aanraden. Zogezegd zouden groepen mij deugd doen. Zo belandde ik in een opleiding, om hierin zelf mensen te begeleiden. Ook hierin voelde ik een groot tekort op het vlak van wat diep in mij was. Ik voelde en kon me niet verstaanbaar maken wat mijn spirituele weg was.

Terzelfde tijd was ik begonnen aan mijn pelgrimstochten. Door de natuur, de beweging kon ik terug in contact komen met wie ik in werkelijkheid was. Kon ik terug gewaarworden, mij terug meer en meer openen en durfde ik meer en meer te vertrouwen op mezelf. Leerde ik inzien dat mijn angstige dromen geen nachtmerries waren, dat ik in contact was met het Universum. 🙏
Ik werd me bewust dat ik de opleiding niet verder wou zetten, Ik voelde ook dat ik werd gekneed naar iets, een structuur, een systeem die niet passend was aan hoe ik de mensen wenste te begeleiden. Ik zag de meerwaarde niet in om mensen bewust te laten maken terug te leren ademen, aarden, te voelen met oefeningen binnen een gesloten ruimte. Terwijl dat de natuur dit allemaal te bieden heeft.
In synchroniciteit kreeg ik te horen dat ik niet geslaagd was voor mijn 2de jaar… “Jasmine… je hebt een heel mooi hart…. MAAR… er is iets wat we niet kunnen duiden, waar we niet bij kunnen… communicatie… we stellen voor dat je traumawerk doet…” (Weten dat er 2 van mijn collega’s wel geslaagd, met zelfmoord gedachten zat. mijn 💡begon te schijnen 😉)
Er was niets mis met me ten opzichte van groepen ( men moest een cijfer halen om de opleiding te starten)
Ik ben alleen niet kneedbaar om ergens in een groep te passen. En zag in door de jaren heen dat ik de kracht had en heb om voorbij de muren mijn eigen weg te bewandelen tegen de stroom in en trouw te blijven aan mezelf.
…

Het pelgrimeren ging/gaat verder. Ik kan ook inzien dat deze ervaringen mij geholpen hebben en deel maken van mijn weg. Want zonder die ervaringen was ik ook niet gegroeid en kon ik vandaag het verschil niet zien.

Het is wel duidelijk dat het in de zorgsector niet altijd ideaal is. Is het niet omwille van de eigen bagage van de therapeut of begeleider (het zijn ook mensen) is het blijven in een hiërarchische positie staan ten opzichte van cliënt waarin gelijkwaardigheid dan ontbreekt (van mens tot mens)of is het vaak door de druk om zoveel mogelijk centen te verdienen – is dit dan leven over eerder overleven (dan neemt men afstand van waarom men in oorsprong is begonnen, om mensen te begeleiden, ondersteunen)….

Waarom deel ik hier een fractie van een verhaal, die ooit mijn verhaal was. Niet om medelijden op te wekken. Wel omdat het delen, verbinding kan brengen. Om aan te tonen dat het geen ‘ver van mijn bedshow is’, het realiteit ook is in onze contreien en er nog veel werk aan de winkel is.
En ik ben overtuigd met vele andere dat de start van groei… De weg van bewustwording is, van naar binnen te gaan kijken om van daaruit naar buiten te komen in verbinding met al wat is.

Ook bij het bekijken bij dit filmpje die er is gekomen, in synchroniciteit. Kan ik ernaar kijken met vreugde. Ik zag mijn eigen leven voorbij passeren en gaf mij ook hier een bevestiging dat ik uit iets gestapt ben.

Een gevoel van kracht, vreugde en dankbaarheid voor een weg die achter mij ligt en een nieuwe weg die ik aan het bewandelen ben.
Wat mij vooral geholpen heeft is een diepe oerverbinding die ik niet verloren was.
De verbinding van te blijven vertrouwen, te geloven in mezelf en telkens de kracht te hebben om verder te doen. En vooral het oordeel dat ik over mezelf had.
Ook al heb ik me zelf veel in vraag gesteld of wat ik voelde, zag en gewaar werd wel normaal was of dat het eerder een hallucinatie was.
Mensen zeiden me ‘minder zweven of ik ben daarvoor te nuchter of kom met je voeten op de grond… ‘.
Ik kan je zeggen dat ik me nog nooit zo sterk geaard gevoeld heb zoals de laatste jaren en maanden.

Geloof me, als je je aangesproken voelt door mijn schrijven, mijn blog en als je twijfelt.
Diep van binnen is het in jou aanwezig… neem de durf en moed om het terug vinden… diep in jezelf.

🙏 In verbondenheid 💕

Jasmine Marie José

In Licht en Liefde

Zien

Posted on by

Lang geleden toen ik nog fotografeerde…

Verborgen achter mijn camera, het voelde veilig en zeker in grote massa en zalen. Mijn camera was mijn compagnon en hielp me om weg te glippen uit situaties. Achter mijn camera was het rustig en stil, veilig. Een stilzwijgend communicatiemiddel. Mijn klank.

Ik herinner me het moment toen ik gewaar werd, welke beperking het was om door een klein gaatje te kijken naar het onderwerp die ik in beeld wou nemen, naar de wereld. De zoeker. Ik zocht.
Ik begon te fotograferen met beide ogen open. De één kijkend in de zoeker, de ander ernaast. Mijn focus veranderde en leerde hierdoor anders kijken.

De camera kreeg in mijn belevingswereld een bredere invulling. Mijn camera leerde mij terug in contact komen met mijn gevoelens.
Hoeveel keer ik ontroerd werd door wat ik mocht zien, een geboorte, een huwelijk, de microwereld, de natuur…tot ik soms vergat op de ontspanknop te duwen.

Het kijken die voor mij eerder mentaalgericht was groeide naar zien waarin gans mijn lichaam terug mocht aanwezig zijn.

Toen ik begon aan mijn eerste pelgrimstocht. Nam ik bewust geen camera mee. Ik wou me vrijer gaan voelen in de materie en was tevreden met de camera op mijn telefoon. Sommigen begrepen niet dat ik als gepassioneerde fotograaf mijn talent opzij zette. Wat ik eigenlijk niet deed. Het was anders.

Ik begon de wereld op een andere manier te zien. Ik werd hierdoor opener en meer in contact met mezelf en met wat rond mij gebeurde. Ik stond niet meer naast, wel in de wereld. Van contact kwam meer en meer verbinding. Verbinding met mezelf, verbinding met anderen.
(Mijn fotografie was ook niet meer noodzakelijk, dit is een ander verhaal die ik eerder schreef.) Hierdoor werd ik bewust dat ook al had of heb ik geen camera bij, mijn talent niet verdwenen was. Integendeel ik zie hierdoor veel meer, nog sneller, bewuster, mijn talent werd een meerwaarde en nam een breder veld in mijn leven.

Van tastbare gesloten materie, naar open gedragen verbonden materie…

Van buiten naar binnenin mezelf en omgekeerd.

Van toeschouwer… naar deel van het Universum

Jasmine Marie José

Gedragen

Posted on by

Ik herinner me nog toen ik een klein kind was dat de eerste man waar ik op verliefd werd… neen… het was niet mijn papa, hij zorgde wel voor de verbinding…wel Jezus, ik voelde me nauw verbonden met wie hij was.
Mijn ouders heb ik zelden tot nooit naar de kerk zien gaan. Zelf ben ik er naartoe geweest tot rond mijn 13de op de momenten dat mijn doopmeter aanwezig was. Ik wou zoveel mogelijk momenten met haar doorbrengen wanneer ze er was. Toen zij overleed ben ik niet meer geweest of nog een paar keer. Het was niet meer hetzelfde. Ik miste iets.
Ik keek maar rond, hoorde en zag dingen die ik niet passend vond met wat vooraan werd verkondigd. Het was vaak zo tegenstrijdig. Het was alsof ik al die tijd ervoor in een bubbel zat. Een bubbel van Liefde.
Ik zat nadien meer rond te kijken naar de structuur van de kerk. Was geïnteresseerd in de rietenstoelen, het flinterdunpapier van een rood boekje en liet de geur van wierook mijn ziel vullen en wegdromen.

Op een dag in oktober zag ik een prachtige wijwatervat liggen in de etalage. Niet te groot, wit natuursteen met het lichaam van Jezus. Ik sprak met mijn vader af om dit samen te kopen voor mijn moeder haar verjaardag. Toen leefde mijn vader nog thuis. Zo gezegd zo gedaan. Het vat kwam op een smalle muur te hangen… tussen de slaapkamer deur van mijn ouders en mijn eigen slaapkamer.
Iedere morgen stak ik mijn vinger erin en maakte mijn kruisteken voor ik de deur uitging naar school. Dit duurde een paar maanden. Nadien werd het vat af en toe nog gevuld, onaangeroerd of zelf droog te staan…

Op de middelbare school voelde ik me niet echt op mijn plaats. Ik voelde me vaak heel alleen en verloren. Verveelde me en voelde me vaak anders. De gesprekken kon ik niet echt volgen. Gesprekken rond uitgaan, discotheken, de bloemetjes buiten zetten… van maandag tot woensdag was het praten over de liefjes van het voorbije weekend en vanaf woensdag was het voorbereiding naar het weekend. Door het zien en horen bleef mijn gevoel van integriteit groeien, mijn waarden en normen werden hierdoor steviger.
Mijn weekends waren werken in de horeca om mijn Tampax te kunnen betalen omdat ik maandverband niet aangenaam vond. Ik was 14. En uitgaan als meisje was sowieso uitgesloten.
Toen ik de toelating kreeg was ik twintig, de goesting was over en voelde me telkens niet goed wanneer ik toch een stapje buiten zette. Ik vond daar maar niets aan. Mja… De fases van het leven en/of eerder het beeld dat de maatschappij voorschotelt van hoe leeftijdfases verlopen. Hmm, telkens liep ik erin mee, ik wist van niet beter en telkens voelde ik dat het niet juist was. Niet klopt met mijn Zijn.

Ik weet nog dat ik als jong volwassenen soms zei, “oh, ja als het me niet lukt in het leven dan wordt ik non.” Als ik nu ga voelen waarom ik dit toen zei, was omdat ik ergens de reactie van andere hierop wou zien. Soms werd ik ook uitgelachen, pestgedrag… “haha, gi goat een nunne komen.”
Omdat ik trouw wou blijven aan mijn waarden…
Het voelde onveilig en was telkens geraakt. Het deed pijn.
… en toch wat zij niet wisten… ik had ook een ander pad van liefde ernaast lopen. Waar ik trouw aanbleef en veel betekenis had in mijn jeugd en mij geholpen heeft doorheen mijn zoektocht naar wie ik was.

En dan de verschillende gebeurtenissen signalen van de laatste jaren. Laatste maanden… Vézelay, Maria Magdalena, Madeleine, de ontmoeting met… een Roos, een tekening die kwam bevestigen wat gaande was/is in mijn leven. Teksten, talrijke symbolen, mensen die mij ook iets komen vertellen, de ontmoetingen…. Het Heilig Huwelijk binnenin mezelf, mijn naam.
Mijn naam… iemand zij me nog laatsleden “ik kan echt die naam niet koppelen aan je, dat lukt me niet…”. Net op het moment dat ik bewust de keuze maak om mijn volledige tweede naam voluit te schrijven ‘Jasmine Marie Josee’. Ik heb altijd ergens gevoeld dat ikzelf mijn naam niet volledig kon dragen, er iets ontbrak. En nu voelt het juist aan Jasmine Marie Josee. (Marie werd niet genoteerd op mijn geboorte akte. Zonde niet! En als ik het volledig nog zou maken, dan komt nog een David erbij)
Ja, dit is de naam die ik verder volledig wens te dragen, daarin wens ik te staan. Ik mag ze beiden dragen… Zo wordt ik graag in de toekomst aangesproken. In verbondenheid met mijn doopmeter, grootmoeder, Marie, Yeshua, Maria van Magdala…

In het delen met mijn hartsvriendinnen de laatste tijd kon ik de woorden niet meer inhouden, werd ik geduwd om te uiten wat ik te zeggen heb. Nl. of ik al of niet geroepen wordt om in te treden. Telkens word ik diep ontroerd en geraakt in wat ik deel. En telkens voel ik hierbij dat het alsmaar krachtiger wordt. En ik niet meer wens te ontkennen. Tranen van vreugde waar mijn hart zich telkens meer weet te vullen in Licht en Liefde en mag gewaarworden dat ik telkens dieper en dieper thuis mag komen.
Waarin ik geen twijfel niet meer voel, geen oordeel niet meer opzit en geen afstand niet meer wens te nemen van wat zich aanbied. Integendeel.
Het moeilijkste was/is het bewust worden dat ik niet in de maatschappij sta zoals vele andere vrouwen. Wat wel is, het weegt niet op tegen mijn vreugde.

Hoe het zich verder zal uiten. De weg zal mij verder wijzen. Wat ik wel weet dat ik mijn opleiding Herboriste wens af te werken samen met de prachtige mensen in mijn klas. Ook hierin heb ik me nog nooit zo thuis gevoeld als in deze opleiding. Altijd uitkijkend naar de volgende les. Geboeid door de lesgevers. En het enthousiasme in mijn lijf is soms niet te temperen en verder iets doen met kruiden in de toekomst… Jazeker.

En in welke vorm het zich zal gieten… Pfff, dat zien we wel. Zeker niet volgens het katholieke structuur. Niet mijn keuze.
Non, zuster, sister… wat het ook moge zijn
Jasmine Marie Josee

~SamenZijnInAllEenheid~

Een pakje

Posted on by

Terwijl ik even een pauze neem tussen het zemen van de vensters en werken in de tuin, bel ik mijn moeder op om te weten hoe het met haar gaat. Een paar weken geleden kwam ze lelijk ten val.
Na wat praten over haar gezondheid en kort voor we afscheid nemen… ‘ah ja mama, wil je mij nog eens vertellen hoe de namen zijn van mijn grootouders?’. Mijn mama begint op te sommen en ik voel dat ik haar eventjes moet helpen om er de aandacht bij te houden. Zowel de grootouders van mijn ma als van mijn pa kwamen aan beurt. Een naam trok mijn aandacht’ Madeleine’. Mijn klein stemmetje in mijn richtte mij verder naar haar.
Even situeren wie Madeleine was. Mijn moeder, haar vaders moeder.
“Mama, wie was die vrouw voor jou?” “Mijn grootmoeder. “, antwoord mijn mama. “Mama, ik bedoel wat betekende je grootmoeder voor jou? Wat was ze voor jou?”
“Vele, ik was heel graag bij haar. Ik was er de woensdag, zaterdag en zondag. Ik ging er graag naartoe. Daar mocht ik veel meer dan thuis. Thuis mocht ik niet veel bewegen.”
Het gesprek verliep soms met stiltes en ja’s.
Toen mijn mama zwanger van me was stierf haar grootmoeder Madeleine met wie ze een nauwe band had. Een maand stond nog voor de deur voor ik de grote wereld met mijn eigen zintuigen mocht ontdekken en mijn ouders en broer mocht groeten.

Ik voelde dat er hier iets was, iets duwde die aan het licht wou komen. Een nieuwe sleutel naar…
In verbinding met mijn moeder en trouw aan mezelf vroeg ik verder naar het verloop rond deze gebeurtenissen.

Bij het verlies van haar grootmoeder wou mijn mama nog een laatste maal afscheid van haar nemen. Dit werd haar verboden door haar vader, met de reden dat ze zwanger van me was en hierdoor een miskraam kon hebben. Een pijnlijk moment voor mijn moeder.
Zo gezegd, zo gedaan. Emotie van kwaadheid bleef aanwezig bij haar… Dat was het… Afgesloten. Zwijgen, onderdanig zijn was de boodschap. Macht…

Waar men toen niet bij stil stond. Dat een klein wezentje al acht maanden aan het meeleven was.
En hoewel ik het verhaal al eens had gehoord en het toen niet volledig binnenkwam omdat ik nog in pijnstukken zat, kwam vandaag alles binnen als puzzelstukken die in elkaar pasten.

De onuitgesproken gevoelens, de emoties, de handelingen…van toen bleven sluipend en in stilte meeleven in herhaalde gedragspatronen in de huiselijke sfeer tot op vandaag nog.
Een potje met deksel erop, breekt vroeg of laat, wat de inhoud ook moge zijn. Vroeg of laat als de tijd rijp is uit dit zich, komt het naar buiten via een andere weg.
Het is dus alles behalve afgesloten…

Tot NU, wat dit deel en mezelf betreft. Want die situatie kreeg ik ongevraagd als een pakje mee tijdens mijn geboorte.
Door het feit dat ik trouw ben gebleven aan mijn wilskracht, mijn doorzettingsvermogen. De vele signalen die ik heb mogen ontvangen en nog. Blijvend het leven in vraag stellen. Blijven vertrouwen en geloven in mezelf en het groter geheel. Mijn wijsheid. Zien en kijken binnenin mezelf.
Maakte vandaag dat ik het pakje van ‘schuld’ en alles wat hier nog bij was mocht transformeren naar een geschenk. Het voelt als een kers op de taart.
Een geschenk van het leven.
Ik voelde dat er ruimte in mij en rond mij vrij kwam. Mijn lichaam vulde zich met een diepe stille hartsvreugde en werd verlost van een jarenlang meedragen van iets die niet van mij was.

Dankbaar om het leven.

In Licht en Liefde,

Jasmine

Onderdak

Posted on by

Reeds 6 jaar ga ik pelgrimeren en vraag ik mensen of ze mij onderdak kunnen bieden voor 1 nacht. De ontmoetingen zijn mooi, warm, eenvoudig en vol van liefde.
Vaak krijg ik negatieve reacties van andere pelgrims op de manier hoe ik het doe. Misschien omdat ze er niet klaar voor zijn, zoals Mevr. Duboc ook deelt vanuit haar ervaring.
Trouw blijf ik aan mijn weg.
Het korte verhaal van mevr. Duboc (zie link hieronder) doet me denken aan mijn weg.

Op een dag kreeg ik een hotelkamer aangeboden. Mijn hart gevuld met liefde, werd alsmaar groter… Liefde. Deze Liefde bracht me de mogelijkheid om op mijn beurt deze liefde verder te delen.
Een andere dag. Zag ik een vrouw haar angst om me onderdak te geven. Ik liet haar tijd zodat ze kon gaan voelen. Ik bracht uiteindelijk de nacht bij hen door. ”s morgens bij vertrek antwoordde de vrouw’ wat ben ik blij dat je aangeklopt hebt. Je leerde me mijn angst opzij zetten en mijn deur te openen voor een onbekende. Het was ook geen toeval dat je hier kwam (de vrouw had een moeilijke dag…) Je was als een engel die kwam aankloppen.

Twee verhaaltjes uit de zovele…
Wanneer je de deur van je hart opent voorbij de angst, gaan er andere deuren open.

Deze getuigenis van mevr. Duboc bracht me terug op mijn wegen. De pelgrimswegen die vandaag deel uitmaken van hoe ik in mijn dagelijks leven sta. Dankbaar om haar delen, een prachtig en warm voorbeeld die aantoont hoe we allen ergens met elkander verbonden zijn.

Vandaag is het net 1 jaar dat ik terug ben van mijn pelgrimstocht een tocht die een grote groei bracht op mijn weg binnenin mezelf. De enige weg die voor mij bestaat, telkens opnieuw. Ieder dag.

De komende zomer vertrek ik naar Reines les Bains in le département Aude. 🙏

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10157606287693476&id=676288475

Broderie Anglaise

Posted on by

 

img_20191129_1345595347274572463841879.jpg

Deze morgen in de badkamer sta ik voor de spiegel. Mijn lijf zegt me geen bh te dragen. ‘mja je gaat naar de kine. Is dit wel verstandig’, zegt mijn hoofd.
‘ik heb wel kleren aan hé’, antwoord mijn Zijn.
‘… dan zal ik bij het binnenkomen vermelden dat ik geen bh aan heb’, antwoord het hoofd terug (een beschaamdheid, onwennigheid is voelbaar bij deze melding. Alsof ik mij op voorhand moet gaan afschermen of verantwoorden)
‘Waarom zou je!’, zegt mijn Zijn.
‘Mja, hoe ziet het er dan uit’, zegt mijn hoofd….
Ik sta in de spiegel en ik kijk me aan… ‘Anders’, zegt het Zijn.

Ik stap de deur uit….vrij.

Ik herinner me mijn eerste bh’s, wit katoen in ‘Broderie Anglaise’, die ik cadeau kreeg van mijn tante die een lingeriewinkel had in de Pyreneeën. Ik voelde blijheid, niet zozeer omwille van het prachtig stralend wit stofje die in mijn ogen scheen en het cadeautje.
Wel de blijheid om de verbondenheid die ik hierin vooraf mocht gaan voelen – toen die keer in mijn grootmoeders keuken. De zon scheen doorheen het raam. Grootmoeders kookpot stond op het vuur, een vleugje tijm en rozemarijn hangde in de ruimte – dat twee vrouwen, mijn grootmoeder Marie José en mijn tante Servane aandacht schonken aan mijn lijfje, aan mijn lichaam. Twee vrouwen die aandacht schonken aan mijn vrouwZijn, niet voor het uitzicht, het oog van de buitenwereld….wel om wie ik was/ben.
Dat ene moment toen – en verheugd dat de herinnering terug is – voelde ik me stralen, voelde ik me gezien. Alsof het ‘licht’ op mij scheen, zo voelt het vandaag als ik naar dat ene moment terug kijk, zie en voel. Dankbaar.

Waarom zou ik de vrijheid van mij ribben beperken die de adenhaling mogelijk maken. Waarom zou ik een voelbare druk op mijn ribben toelaten en verhinderen hun volle functie uit te oefenen.
De vrijheid geven aan de ribben is ook mijn longen en hart in hun volle capaciteit toelaten.

En wat materie betreft, de bh.

Laten we ons eigen niet beperken, vastzetten, met hoe we eruit zouden moeten zien. De gedachten ‘hoe zal ik voorkomen, eruit zien voor de andere’… bevrijd je van die kooi en laat die gedachten varen voor wat ze zijn.
Laten we aandacht geven aan wat in elk van ons aanwezig is. Laten uitstralen wat we binnenin onsZelf dragen, meedragen. In elk van ons schijnt ergens wel het licht… schijn…

Op reis…

Posted on by

Dankbaar om het weekend en wat het subtiel met zich meebracht. Een thuis waar mensen zich goed voelen, waar gedeeld kan worden, warme omarming, geven en ontvangen, waar evenwicht voelbaar was en is. Waar openheid en kwetsbaarheid zijn vrijheid nam. Het voelen hoe iets wordt gecreëerd. Dank aan alle aanwezigen 🙏
Dit weekend mocht ik mij laten begeleiden in een trancereis naar de onder- en bovenwereld met duidelijk visuele beelden en boodschappen.

Bij het even uitoefenen en na een vraag. Verscheen het hert met de woorden geduld en vertrouwen.
Toen ik de onderwereld instapte had ik de vraag ‘toon mij de volgende stappen in wat ik nu nodig heb’. De onderwereld stopte niet bij een landschap… Ik werd dieper meegenomen in een heel diepe spleet met een duidelijke boodschap ‘niets worden voor je iets wordt’. Hoewel ik werd geraakt, voelde ik diep van binnen dat dit mijn weg is die ik te gaan heb. Toen ik naar bovenkeek zag ik mijn krachtdier het hert uit zijn gewei kwam een vlinder die zich ontpopte. Een woord kwam ‘vreugde’.

Aan de bovenwereld stelde ik bewust geen vragen. Ik kwam in ontmoeting met Merlijn in de kruin van een boom. Toen verscheen een unicorn die in een energetische spiraal, blauw-wit licht naar boven mee werd genomen. De boodschap die ik kreeg ‘sta in je licht en kreeg een licht mantel over mij heen’.

Om te eindigen kregen we allen nog een klankbad. In zachtheid en vreugde gedragen. Er was zoveel te zien dat het in woorden niet te vatten is.
San ik ben je dankbaar voor je begeleiding en wat je bracht. Jou kracht, zachtheid, warmte en rust die je in je meedraagt en meeneemt tijdens je begeleiding is werkelijk een meerwaarde.

In dankbaarheid
🙏

Inleiding

Posted on by

‘Hoe begin ik nu aan mijn boek. Met een inleiding. Ja ok, maar wat schrijf ik erin. Hoe zal ik wat ik wens te delen duidelijk kunnen over brengen. Zullen de lezers mij begrijpen’, gaat er door mijn gedachten terwijl ik nog ontspannen in bed lig met mijn ogen dicht .
Een stem spreekt me aan, of tenminste ik hoor een klank die niet vanuit mijn gedachten vertrekt. Iets of iemand spreekt me aan.

‘Het is, wordt tijd dat het kruis in evenwicht komt. Dat beide benen even lang mogen worden. Als teken van evenwicht. Evenwicht tussen man en vrouw in en buiten onszelf. En het kruis mag leeg zijn, als teken van licht en oneindigheid’
Ik open mijn ogen. Ik stel me deze keer geen vragen meer. Geen twijfel. Geen denken die me wil saboteren. Eerder als een vanzelfsprekendheid, het hoort bij me. Ik mag hierop vertrouwen.
Het is… vertrouwt.

Ik stond op, wandelde naar de keuken. Een nieuwe vruchtbare dag.

Jezus had allang niet meer aan het kruis moeten hangen. Hij is al lang in ons midden en we plukken de vruchten van wat hij bracht en verwezenlijkt heeft met zoveel anderen die hem voor en nabij waren. Ze zijn allen licht, oneindig.
Dragen we niet allen het goddelijke in onszelf.

De gelijke benen… evenwicht…tussen vadershemel en moederaarde. Het evenwicht in elk van ons, het evenwicht tussen de mannelijke en vrouwelijke energie. En ook het evenwicht terug brengen in het verhaal van Jezus.

In het boek zal ik mijn persoonlijk weg beschrijven vanaf mijn geboorte tot nu… een weg van zoeken wie ik in werkelijkheid ben. Een weg van zoeken naar het evenwicht en waarin ik net als het beeld van het kruis mag transformeren van vast naar oneindig, van onevenwicht naar evenwicht, van duister naar licht.

Signalen

Posted on by

img_20191027_1348183520251105708052122.jpg

‘Een open geest in een gesloten lichaam…’ hmmm met die woorden kom ik midden in de nacht wakker. Vier uur in de morgen.
Naar links, naar rechts… ‘Alle, vanwaar komt die stem nu in eens’ … Onbewust, bewust… Ik herinner me een van de lessen van de Vipassana waarin ik nog hoor zeggen ‘er is geen onbewust, ook ’s nachts niet, alles is bewust’.

Ik sta recht en ga naar het toilet. Klaar wakker. De maan schijnt in de kamer en maakt het overbodig om het licht aan te steken. Ik geef toe aan het ontwaken. Ik voel me fris. De stilte van de nacht doet goed. Ik voel de nood om neer te schrijven, neem mijn kladblok van de telefoon en begint te schrijven. Ik voel mijn bewustzijn verruimen ‘Een open geest in een gesloten lichaam’ hmm, het woelen in bed… het verandert… ik word gewaar…
de stilte van de nacht brengt me naar, een open geest in een open lichaam. Alles wordt ruimer. Mijn woorden komen moeiteloos vanuit mijn hersenen en volgen de weg via mijn vingers die tokkelen op het scherm. Zelfs het getokkel, signaal van iedere getik vervaagd en voelt als ver.

Ik besef plots dat ik onrustig ben beginnen worden in mijn slaap door een gebeurtenis deze zomer. Vandaar dat de zin kwam ‘een open geest….’ Onderhuids sleep ik al een paar weken iets onaangenaam met me mee en kan of kon ik het niet volledig plaatsen. De laatste weken trok ik voortdurend de kaarten van Merlijn en Maria Magdalena. De boodschap is energieheling en onvoorwaardelijke liefde.

In mei werd een vuurtje in mij aangewakkerd door de mooie zachte woorden aan mijn adres. Ik werd terug verliefd. Ik hield eerst wat afstand. Ik voelde wel dat het lontje brandend werd gehouden.. er ontstond een spel tussen beiden. Ik proefde van de spanning van wat verliefdheid met zich mee kan brengen en dat was fijn, tot ik werd gezoend. Innig gezoend… De verliefdheid van mij groeide naar liefde. Ik leefde bijzondere momenten, soms ook van verwarring omdat in het samen zijn ook momenten aanwezig waren rond Maria Magdalena en Jeshua. Het was allemaal wat vreemd. Ik kon het ook niet goed plaatsen, eerder durfde niet. Ook de weg van onvoorwaardelijke Liefde was voor mij aanwezig. Intense momenten van samen zijn en blijven staan in processen die werden aangewakkerd. Het was vaak verwarrend vooral door een welles, nietes spel. Aantrekken en afduwen.

Terzelfde tijd kwamen er ook andere signalen die ik ergens negeerde.
Ik herinner me op een morgen dat er intuïtief dingen bij me opkwamen en ik niet wou aannemen. Woorden, zinnen…. Ik werd dingen gewaar in mijn lijf. Op dit moment kreeg ik volgende tekst voorgeschoteld op FB:

‘Activiteiten, ontmoetingen, zo veel dingen komen op je af in het leven!
Maar vraag je af, voordat je je verbindt, of het wel of niet bij zal dragen tot je spirituele vervolmaking.
Daarvoor zijn er altijd waarschuwingssignalen.

Als je iets donkers ervaart in je denken, iets troebels in je gevoelens of besluiteloosheid in je wil, verbind je dan niet, want dit is de absolute maatstaf.
Velen herkennen dit: er was duidelijk iets dat hen had gewaarschuwd, maar omdat de zin om hun verlangens te bevredigen sterker was, hebben ze er geen gehoor aan gegeven en dan volgen vanzelfsprekend teleurstelling en spijt.
Er zijn altijd waarschuwingen, niemand kan zeggen dat hij ze niet heeft gekregen, maar je slaat er geen acht op, want je wordt te zeer in verleiding gebracht, te zeer aangetrokken.
Vervolgens blijft je niets anders over dan je te beklagen: ‘Ach!
Als ik dat geweten had…’
Maar het is te laat.
Leer dus te luisteren naar die innerlijke stem die je waarschuwt.
Omraam Mikhael Aivanhov’

… en nog duwde ik het weg. Iets in mij wou het niet aanzien, aanhoren. Mijn ego nam de bovenhand. Dan is er de gekende uitspraak ‘Wie niet horen wil moet voelen’… wel ik ben aan het voelen en doorvoelen.
Pijn en verdriet komt af en toe de kop op steken en dat is ok. Dan neem ik het aan en ga ik ernaar kijken, voelen en doorvoelen vanwaar het komt en kom ik in diepe duistere kanten terecht.
Ik zat in een periode waar flinterdun het kleine meisje naast de volwassen vrouw stond. Het kleine meisje die zich nog heeft vastgebeten in het niet willen verliezen van iemand die zij lief had en de volwassen vrouw met haar liefde die herhaaldelijke pogingen deed om in onvoorwaardelijkheid te blijven staan, zelfs nog vandaag doorheen het niet eerlijk, open en oprecht zijn. Best wel verwarrend. Ik bleef toen hopen en volhouden door de tal van signalen die ik kreeg. Telkens in mijn achterhoofd bleef ik zeggen dat het met bindingsangst te maken had en had ik geduld. Diep vanbinnen heb ik echter mijn klein stemmetje verwaarloosd, mijn ego was krachtiger. Vandaag kan ik gelukkig afstand nemen in Liefde terug kijken zien en voelen. Het was veel meer dan.

Gisteren had ik een gesprek met twee vriendinnen los van elkaar. Dankbaar voor hun openheid en zich kwetsbaar op te stellen. Het thema was graag zien en hoe in relatie te staan tot de ander… één wat niet aanbod kwam en ik miste in het delen was, hoe staan we in relatie tot onszelf binnen een relatie. En dit is er eentje dat vaak vergeten of niet wil gezien worden omwille dat het voed of nog niet kunnen zien omdat we het systeem niet door hebben. Patronen die we hebben opgebouwd om als kind te overleven. En wanneer we als kind een overlevingspatroon hebben opgebouwd is dit meestal ontstaan vanuit onveiligheid en vanuit een basisbehoefte die niet werd ingevuld nl liefde. Als kind ben ik beginnen zorg dragen voor, had ik hierin snel door dat ik op deze manier aandacht kreeg, ik hunkerde naar liefde. Ik ben die liefde leren gaan halen buiten mezelf. Het bodemloos vat bleef echter leeg omdat ik het toen bij de ander zocht.
Ik wist van niet beter.
Daardoor nam ik in het groeien als kind verder afstand van mezelf, mijn eigen bron daar waar liefde is. Daar waar liefde is in elk van ons. Afstand nemen van je eigen bron val je ook gemakkelijk ten prooi van een ander.
En wanneer je op het pad van bewustzijn bent zegt men dan vaak ‘dat weet ik wel allemaal…’ Het gaat hem alleen niet over weten, wel aan de lijve te voelen en dat is vaak doorheen de pijn. En is het ook belangrijk het voelen toe te laten, want dat is het begin van helen. In dit helen leer je zorg te dragen voor jezelf, jezelf te respecteren, grenzen te stellen, los maken van… en deze dingen gaan niet altijd over een zacht pad en kan je niet anders dan je proberen los te rukken van… om vooruit te kunnen en dat doet pijn omdat je terzelfde tijd met het kind en de volwassen bent, op weg om deze samen te brengen. Het kind die vele jaren dragen van een vast patroon en de illusie moet achterlaten en de volwassen in het Nu die afscheid neemt van iemand waaraan ik mijn liefde heb gegeven.

En de zin ‘Ach als ik het had geweten’, ik wist het, alleen heb ik er niet naar geluisterd. Ik heb een bewuste keuze gemaakt in het Nu en daar heb ik mij verantwoordelijkheid in te dragen en er mijn lessen uit te leren. En gelukkig heb ik de laatste jaren de Liefde in mezelf mogen ontmoeten dankzij mijn pelgrimeren. Blijkbaar had ik nog eens een reminder nodig. Het was voor mij ook niet te doen om de liefde bij de ander te vinden zodat mijn liefde zou gevuld worden,wel het verlangen om eerder de wederzijdse liefde te zien…

En de beste les is hierin geweest en is…. Zelfzorg, want ik heb geen zorg gedragen voor mijn heilige tempel. Trouw blijven aan mezelf, zonder mijn liefde weg te geven…

In onvoorwaardelijkheid gaan staan… naar mezelf.

Nieuwsbrief

Posted on by

img_20191102_1926297300340699354503423.jpg

De herfst een periode waar we met z’n allen meer binnen leven en ook waar velen zich meer naar binnen keren… in zichzelf. Een periode van loslaten.

Voor mij een periode van stilte, rust… Leven op het ritme van de natuur. Vertragen. Trager bewegen. Een periode van creativiteit… schrijven, tekenen.

Een periode van in dankbaarheid en liefde terugblikken, koesteren, mezelf omarmen, broeden, en om telkens terug herboren te worden.

Iets waar ik op terugblik en een thema die de voorbije zomer toch wel heel krachtig aanwezig was… – met soms wel heftige momenten van verwarring, waarin mijn lichaam bewegingen nam waar ik het zelf niet altijd kon begrijpen en waarin ik me soms niet durfde uit te spreken omdat mij denken soms de bovenhand nam. Ontmoetingen en gewaarwordingen die met het mentale niet te vatten zijn.

En ook momenten van intense vreugde, zachtheid, genegenheid, een diepe verbondenheid op ziels niveau, liefde, Liefde, een ruimte die als leeg aanvoelde, een lege stilte, waarin zelfs die leegte niet leeg is, wel gevuld met het onzichtbare. Het tastbare onzichtbare waarop ik mag rekenen en vertrouwen. Een intens terug zien van iemand die ik lang geleden verloren was.

Een periode waarin evenwicht zoeken tussen hemel/aarde, ziel/lichaam, mannelijk/ vrouwelijk, broer/zus, man/vrouw… samen kwamen, verenigd… wat ik het heilig huwelijk binnenin mezelf noem en niet anders kan noemen. Om van hieruit verder te laten groeien in evenwicht en verbinding in mezelf en delen met anderen.

Een thema die ook sterk voelbaar is en was rond me. Ik kon deze zomer het beeld, de materie van man/vrouw niet meer afzonderlijk zien, het was en is voor mij niet meer het één of het ander, wel één. We zijn allen levende wezens, mensen. Samen groeien in verbinding naar éénheid.

En het evenwicht en verbinding buiten ons kan enkel groeien en tot stand komen wanneer we in onszelf ook die twee kanten aanvaarden zonder de één of de ander weg te duwen of te zeggen ‘dit hoort niet bij…’ Wel door ze aan te zien, te voelen en ze te omarmen.

Een onderwerp die me vandaag nauw aan het hart ligt en o zo waardevol in deze tijden.

Recent kreeg ik een nieuwsbrief met als titel ‘Zijn jongeren het noorden kwijt? Sommigen voelen zich noch man, noch vrouw.

De inhoud, de benadering raakte me, vooral na mijn persoonlijke weg van de voorbije zomer en de gesprekken die ik met mensen had over dit thema, mensen van alle leeftijden. Een nieuwsbrief die ik niet links kon laten liggen en waarop ik gereageerd heb.

Graag deel ik dan ook de brief en mijn reactie erop. (Ik heb bewust de auteursnaam en vanwaar het komt verwijderd omdat dit ook niet terzake doet.)

‘ Zijn jongeren het noorden kwijt?
Sommigen voelen zich man, noch vrouw
Het is een vreemd verschijnsel dat in de media steeds meer aandacht krijgt, jongeren die de scheiding tussen man en vrouw niet meer trekken. Het moet allemaal gelijk zijn, geen hokjesdenken, geen labels plakken. Gender, dat bestaat niet, beweren ze. En toch gebruiken jongeren een hele reeks nieuwe labels waarmee ze zich identificeren zoals genderfluïditeit, non-bilair, agender, genderexpressie, genderneutraal, genderinclusief enz. Wat is er echt aan de hand!

In het magazine, Sjiek komen drie twintigers aan het woord die openlijk over hun gender-probleem spreken. ‘Ik voel me man, noch vrouw!’ zeggen ze, maar het zijn geen transgenders die van geslacht wensen te veranderen. Hoe komt het dat jongeren het contact met zichzelf verliezen. Seksuele gevoelens zijn sterk aanwezig en gerelateerd aan het verschil in geslacht. Hebben sommige jongeren het contact met hun lichaam verloren of zijn ze gevoelloos geworden? Leven ze in een mentale wereld waarin alles beredeneerd wordt en perse een naam moet krijgen? Lijden jongeren aan problemen die ze niet accepteren en daarom er een andere uitleg aan geven? We weten het niet en zoeken naar een verklaring.

Melissa
Melissa in 23 jaar oud en is journalist, zij omarmt haar mannelijke kant. Ze zegt: ‘Gender dat bestaat voor mij niet. Ik geloof er niet in en daarom vind ik het allesbehalve makkelijk om het te omschrijven. Begrijp me niet verkeerd, ik ben wel degelijk een vrouw. Zo ben ik geboren en daar voel ik me comfortabel bij… Ik omarm mijn mannelijke kant, maar dat betekent helemaal niet dat ik me mannelijk voel. Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat er veel meer bestond dan enkel man of vrouw. Gender is een spectrum, besefte ik toen. De invulling daarvan is voor iedereen een beetje anders. Persoonlijk voel ik me meer op mijn gemak bij de term non-binair.’ Het is vreemd dat jongeren tegen labels zijn terwijl ze er voortdurend nieuwe uitvinden. De geslachtelijke voorplanting is een feit zowel bij de mens, dier of plant. Dat moet geaccepteerd worden. Man en vrouw zijn hoort tot de essentie van het leven. Het chromosale geslacht wordt al bij de bevruchting bepaald. Ieder man heeft een vrouwelijke kant zoals ieder vrouw een mannelijke kant heeft. Het is vanzelfsprekend dat mensen die andere kant min of meer tot uiting laat komen in gedrag, kleding, hobby’s enz. Daar is niets mis mee.

Gelijkheid tussen mannen en vrouwen
Uit de drie interviews blijkt dat deze drie jongeren kiezen voor een zelfde uitgangspunt, namelijk de gelijkheid tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn gelijk, hebben dezelfde rechten en plichten. Het goedbedoelde gelijkheidsprincipe schakelt helaas de eigenheid uit. Feministen zien dat over het hoofd en vatten alles letter op. Dat getuigt van een gebrek aan verbeelding. Jongeren die opgroeien in een wereld van gelijkheid zonder eigenheid borduren daarop verder. Ze zitten opgescheept met een fundamentele denkfout met nare gevolgen. Mannen en vrouwen zijn wat hun eigenheid betreft zowel fysiek, mentaal en psychische anders. Mannen en vrouwen hebben dezelfde organen op uitzondering van de geslachtsorganen en toch zijn er grondige verschillen. In de geneeskunde houdt men daar rekening mee. Vrouwen hebben bijzondere kwaliteiten die we nooit bij een man terugvinden. Bepaalde beroep liggen beter bij vrouwen dan bij mannen of omgekeerd. In de Nederland klagen de brandweervrouwen dat ze geen promotie kunnen maken omdat de fysieke proeven op mannen zijn gericht en van het gelijkheidsprincipe wijkt men niet af.

Samuel
Samuel is 22 jaar, werkt als model en is acteur en koester zijn vrouwelijke kant. Hij hecht veel belang aan zijn kleding en zijn uiterlijke. Hij snuffelt wel eens in de afdeling van de vrouwenkleding omdat hij een smalle taille heeft en krijgt dan steeds dezelfde opmerking van de verkoopsters: ‘Je weet toch dat je een vrouwenbroek koopt? Kleding is cultureel en conventioneel bepaald en heeft niets met de eigenheid van man of vrouw te maken. Het gender is echter biologisch bepaald. Samuel zegt: ‘Ik kan er mij daar zo aan ergeren. Verschillen mogen er zijn, maar het zit zo ingebakken in onze samenleving dat het soms polariserend werkt: het is man versus vrouw. Terwijl genderdiversiteit net een rijkdom is.’ Samuel vertelt dat hij als tiener heel wat frustraties heeft gehad. Ook bij hem zien we een sterke beïnvloeding van het eenzijdig gelijkheidsprincipe waarop hij verder bouwt en toch is er de zoektocht naar zichzelf. Veel jongeren verliezen in dit digitaal tijdperk het contact met de werkelijkheid.

Inke
Inke is 22 jaar, is journalist, activist en auteur. Zij zegt: ‘ Tienerjaren zijn sowieso moeilijk, maar de zoektocht naar mijn gender, dat was echt een pure hel. Ik was verward, onzeker en lag in de knoop met mezelf. Ik had een genderdysforie, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam, voelde me angstig en had paniekaanvallen. Ik begreep niet dat mensen me neerhaalden omdat ik anders leek te zijn dan wat de maatschappelijke normen voorschreven.’ Ook Inke spreekt over ‘maatschappelijke normen’ terwijl het onderscheid tussen man en vrouw genetisch is bepaald en slechts een culturele reflectie kent. Bij Inke ligt het probleem dieper. We vragen ons af of ze haar probleem niet eenzijdig als genderprobleem verpakt!

Moeilijk om zichzelf te zijn
Uit deze drie verhalen leiden we af dat jongeren het steeds moeilijker hebben om zichzelf te zijn. Er zijn geen normen en waarden meer terwijl referentiekaders ontbreken. Jongeren zijn op zoek naar een houvast. Ze zijn opgegroeid in een digitale wereld, die voor een deel een schijnwereld is. Ze missen verbeeldingskracht en zijn vervreemd van wie ze echt zijn. Het idee van de maakbare mens is overal nog aanwezig. Er worden te veel schijnidealen nagestreefd. Ieder mens beschikt over een unieke persoonlijkheid en daar moet men op zoek gaan in plaats van verward te geraken van de vele theorieën met ronkende ideeën. We moeten terugkeren naar de eenvoud van het leven, want daar alleen is essentie te vinden. Indien er toch een genderprobleem zou zijn, moet dat dringend onderzocht worden zodat een gepaste hulpverlening kan aangeboden worden.

Mijn antwoord.

‘Beste,

Ik las de nieuwsbrief en liet hem even rusten. Vandaag voel ik dat ik er toch wens op in te gaan omdat het onderwerp me nauw aan het hart ligt en ik het belangrijk vind het niet zomaar te laten voorbij gaan in een stilzwijgen.

Ik schrik wat over het zwart-wit denken, beperkende visie rond het thema noch man, noch vrouw.Iets wat me eigenlijk wel verwonderd voor een….

Al even stilgestaan dat tijden groeien en veranderen. Dat denk processen breder te vinden zijn dan enkel in de hersenen. En dat het lichaam meer is dan wat uiterlijk zichtbaar is en men zich voor ogen houdt. De weg naar bewustzijn. Dat het hem niet zozeer gaat over de materie/ lichaam/voertuig man-vrouw. De jongeren wel de openers zouden kunnen zijn naar het breder doorvoelen, gewaarworden en beleven en de weg nemen van elk uniek te zijn en de mens niet meer te zien als gescheiden man- vrouw, wel als mens, wezen naar het SamenZijn.

Wat als die jongeren – blij dat ik me daar dan ook bij mag voegen op mijn leeftijd, want ik voel me nauw betrokken bij wat zij neerschrijven- net door zich in vraag te stellen, net de weg van vrijheid binnenin zichzelf mogen ontmoeten. Een weg die hen mogelijks naar evenwicht zal brengen binnenin zichzelf, waardoor meer evenwicht buiten en rondom hen ook voelbaar levendig zal worden. En net daardoor vroeger zichzelf zullen kunnen zijn.

Zij hebben hun eigen referentiekader, die waarschijnlijk niet meer stroken met wat we al eeuwen kennen. En welke jongere is nooit opzoek geweest naar een houvast, daarvoor hebben we in de geschiedenis het woord ‘puberteit’ tot leven gebracht. Was, is dit niet zozeer een woord om te duiden dat jongeren niet voldoen aan wat ‘volwassenen’ denken het idee te hebben dat het zo ‘moet’ Zijn!

Misschien hebben die jongeren net meer verbeeldingskracht en gaan ze net meer de weg naar binnen van wie ze echt zijn, dan wat velen pas kunnen ontdekken op een veel latere leeftijd.
Jongeren die durven zichzelf, de wereld, de medemens en samenleving in vraag stellen… Mensen naar mijn hart.

En om te eindigen wat is ‘de essentie’ van het leven?

In de hoop ik met mijn delen een wat bredere, open kijk heb meegebracht,

Groet ik u,

Jasmine ‘

Terwijl ik hier nu naar buiten zit te kijken met een dampende pot koffie. Geniet ik van de zon, de glinsterende parels op het gras, de haagbeuk met zijn kleurrijke warme tinten, het gezang van de vogels die massaal op zoek zijn naar voeding en die speels rond de appelboomstam elkander nazitten…

Wens ik jullie allen een zonovergoten zon-dag.

Jasmine