26 december, ik kijk uit om 10 dagen in de nobele stilte te stappen tijdens de Vipassana meditatie.
In de namiddag kom ik aan. Sleutels, handtas, boeken, telefoon…alles wat de hersenen kan triggeren of in verwarring brengen wordt afgegeven.
Ik maak kennis met mijn kamergenote. Een fijne babbel. Vóór het avondmaal meld ik haar dat ik de stilte instap. Met aandacht ben ik bij mijn ademhaling en heel snel voel ik de rust nog voor de 10 daagse begint. Een rust die sedert mijn laatste pelgrimstocht praktisch altijd aanwezig mag zijn, alsof gans mijn wezen een draai van 180 graden heeft gemaakt.

’s Avonds krijgen we in de meditatie ruimte onze plaats toegewezen. Een paar regels worden opgesomd en een gelofte wordt afgelegd om de Anapana techniek aangeleerd te krijgen. Anapana is een observatie van je natuurlijk inkomende en uitgaande ademhaling. De ademhaling, een tool die in ieder van ons aanwezig is en ervoor kan zorgen dat er evenwicht komt tussen de mind en het gevoel. Zonder toevoeging van iets, geen hallucinogene, geen beeld om te aanbidden, gewoon een natuurlijk object om te focussen. Rust en concentratie installeert zich. Ontspannen begin ik de gezamenlijke meditatie. Om 21u30 kruip ik onder de dons en al heel snel ben ik in andere sferen.

De gong. Een wekker. 4 u in de morgen.
Een losse broek, t-shirt, mijn wollendeken, slippers…ready to go. Mijn naakte voeten genieten van de frisheid van de nacht. De natuur slaapt nog.
De eerste meditaties in de vroege uren zouden de krachtigste zijn, zo voel ik ze ook aan.

In de loop van de voormiddag voel ik een pijn opkomen aan mijn heiligbeen. Het is me niet vreemd en de pijn kan wat verzachten met een plank tegen mijn rug. Ik vraag deze aan de assistent teacher. De meditaties gaan verder en ik zit al heel snel in een diepe rust. Op de middag wordt mij gevraagd naar de teacher te gaan, ze wenst me te zien ivm de plank en mijn rugpijn.
Ondertussen is iets aan de oppervlakte gekomen, ik kan het niet onmiddelijk plaatsen. Iets zegt me dat het niet klopt dat ik hier ben in tijd en mijn plaats niet op het matje is, wel aan de andere kant nl ‘dienen’. Niet alleen ‘dienen’ voor anderen, ook ‘dienen’ voor mezelf. Een evenwicht tussen geven en ontvangen, ontvangen en geven. Al een ruime tijd is dit item voelbaar aanwezig. De groei naar zelfontwikkeling. En nochtans heb ik zo uitgekeken naar deze 10 daagse en ben me ook bewust hoe dankbaar het is hier te mogen zijn.

Ik vraag de assistent teacher mee naar de leerkracht zodat ik me vrij kan uiten in het Frans zonder teveel mijn woorden te moeten zoeken in het Engels.
Het onderwerp ‘plank’ krijgt ruimte. Het onderwerp ‘gevoel’ wordt door de leerkracht geparkeerd nadat ze vermeld dat dit een trigger van het denken is op de pijn. Ik ben me bewust dat ik niet iemand ben die ga lopen van lichamelijke pijn en de laatste jaren niet gaan lopen ben van psychische pijn. Integendeel, beiden hebben me al veel geleerd en doen inzien. Lagen verdwijnen en bij iedere laag komt angst bloot te liggen, telkens erna kijkend en omarmen om verder naar een diepere laag te gaan. De weg verder naar mijn innerlijk kind, mijn ziel.

De leerkracht sluit het gesprek af met de plank.
‘Et que faites vous avec mon ressenti?’, vraag ik de leerkracht. Er wordt me gevraagd hoelang het zou duren voor ik terug een 10daagse zou doen. Waarop ik meld waarschijnlijk binnen een jaar. ‘Take it as gift that you have the possibility to be here. Take this gift’. Een geluk waar ik me bewust van ben. In deze periode is de wachtlijst heel lang en vele studenten willen hier aanwezig zijn. De reden waarom ik de melding maak van mijn gevoel nog op de eerste dag. Echter voor mezelf voel ik aan dat ik mijn innerlijke stem mag volgen want dit is ‘my own gift’ en dat ik me niet mag laten beïnvloeden door deze zin van de leerkracht.
Geen twijfel, geen gedachte van afgewezen te voelen, geen nood aan erkenning of begrepen te willen worden. Het woord ‘trigger’ komt terug bij de leerkracht waardoor het geen opening niet meer laat en ik laat het voor wat is.

Ik ga naar mijn kamer en voel dat er iets niet klopt, alsof puzzelstukken rond me heen dwarrelen.
Liggend op mijn bed focus ik me op mijn ademhaling. Een evenwicht installeert zich in mijn lijf. Mijn adem. Geen verlangen of verwachting, geen afkeer of angst is aanwezig.
Verschillende situaties komen terug aan het licht en ik bekijk ze als een toeschouwer. Situaties waar ik een handeling stelde vanuit mijn puurheid, mijn waarden, mijn diepste zelf. Telkens werd er niet geluisterd en werd een handeling gesteld vanuit een conclusie, gekleurd door eigen ervaring, beleving. De laatste gebeurtenis was zo heftig dat gans mijn lijf en ziel als een enorme breuk aanvoelde. En niet enkel mijn lijf, ook de persoon die naast me zat viel in mijn beleving als een kaartenhuis in elkaar! Ik voelde verraad. Een vertrouwen werd geschonden, verbinding werd verbroken. Mijn ideaalbeeld viel ineen….maar vooral er werd mij een waarheid opgedrongen. Op dit moment had ik geen verweer. Ik kon niets doen, gans mijn ziel barste in huilen uit, ik werd diep geraakt.

Ik deel graag dit voorbeeld met jullie omdat ik voel dat het wakker mag worden.

Een les. Een opdracht. Een groep. Door de opdracht zag ik rondom mij zuchten en rollende ogen. Een melding van de begeleider kwam erbij, ‘wie het dichts bij 1 januari verjaart begint straks’. Ik hoorde datums vallen, ik zag spanning ontstaan en zag het humeur rondom mij veranderen. Hoewel de melding eenvoudig was nam het de spanning niet weg. ‘Wie zegt dat we vooruit moeten gaan tellen, het kan ook 31 december zijn ipv 2 januari’, meld ik ontspannen en spontaan. Gewoon puur vanuit mijn graag zien, zomaar vanuit het niets zonder enige verwachting. Oeps…deze melding bracht extra spanning. Een negatieve tegenreactie kwam naar me toe. Ik kon in mijn kracht blijven staan en melde ‘er is hier enkel gemeld het ‘dichtsbij’ en geen richting’. Toch was het blijkbaar niet evident. Om de verder groeiende spanning weg te nemen, terwijl dit niet mijn intentie was, stelde ik voor om te beginnen. In een fractie van een seconde werd ik bewust dat ik hier een voorstel deed om de spanning weg te nemen in de groep. Ik trok mijn woorden in en melde het waarom. Ik hoefde geen schuld te voelen voor mijn woorden.  Ik liet het voor wat het was, bleef in mijn eigen kracht staan en stapte terug de zaal in. En natuurlijk was ik wat ontgoocheld hoe de reacties naar me toe kwamen en voelde ik pijn. Maar wel fier dat ik heb durven op mijn woorden terug komen en inzicht kreeg.
Voor mij was het een krachtig voorbeeld van hoe rigide we soms in het leven kunnen staan, rechtlijnig zonder afwijken terwijl het leven vol vloeiende bewegingen zit.
Terug in de zaal komt de begeleider naar me toe. Gaat naast me zitten. Haalt een voorbeeld naar boven ivm een afspraak op een data die voorbij is. ‘Kan je naar de afspraak komen?’ ‘Natuurlijk niet, als persoon kan je niet terug in de tijd. Behalve met een teletijdmachine…die bestaat niet’, was mijn antwoord. ‘Op een tijdslijn kan je nooit terug in de tijd’ vertelde de begeleider.
Mijn blij gevoel werd in een ruk naar beneden gehaald. Mijn ziel werd geraakt. De begeleider vermelde er nog bij ‘je hebt melding gemaakt ivm de data om de spanning weg te nemen die je zag vanuit je eigen angst’. Een conclusie werd getrokken en ik voelde een macht aan de andere kant. Ik werd getroost door haar.  Ik had zelf de kracht niet om te zeggen dat het niet juist was, dat ook de troost niet klopte, terwijl diep vanbinnen mijn lijf aan het schreeuwen was van onrecht.

Terwijl ik dit nu neerschrijf zie ik de dynamiek die er toen is geweest, een klare kijk op de situatie. En begrijp ik waarom het wakker werd en ik het met jullie mag delen. Dit puzzelstukje was nodig om nog meer te zakken in mijn eigen geloof, waarden en vertrouwen. Vooral dat ik …mijn graag zien… niet hoef te verdringen of weg te duwen. Had de situatie van de meditatie zich niet voorgedaan, had ik de beslissing niet genomen om erin te geloven, was ik gaan twijfelen of volgzaam geweest…dan had ik geen duidelijkheid op deze situatie gekregen en de velen die vooraf zijn gegaan. Of misschien wel, echter niemand kan dit zeggen of de woorden ‘wat als….misschien’ daar ben ik niets mee…

Het fysiek, psychisch geweld die ik als kind heb ervaren thuis, op school en niet kon gaan lopen. Als kind alle mogelijke vormen ben gaan zoeken, huilend in slaap viel met mijn hoofd in het hoofdkussen en hoopte dat ik in slaap zou vallen en op een andere plaats wakker zou mogen worden.

De arts die mij twintig jaar geleden niet kon laten gaan, terwijl ik mijn zelfvertrouwen had terug gevonden maar de kracht nog niet had om op te stappen.

Allemaal situaties waar autoriteit, macht sterk aanwezig waren. De wijzende vinger ‘omdat ik het zeg’… wat voor mij niet klopt in een wereld waar ik hoop en nog altijd geloof dat we allen naast en met elkander kunnen staan in verbinding, waar geen superioriteit aanwezig is. Het besef dat achter ieder persoon een verleden aanwezig is, elk met zijn of haar eigen bagage, misschien wel deels gelijklopend. Het bewust zijn en zien  bij mijn ouders  vanwaar ze kwamen kon ik hierdoor de kracht opbrengen om vol te houden op mijn weg om mezelf niet te verliezen en het kleine vlammetje brandend te houden. Een leerkracht, vader, moeder, arts, begeleider, therapeut…jij en ik… we kunnen elkander enkel de weg wijzen door de ander in zijn waarden te laten. Het is de ander die de weg zal bewandelen.

Dankzij deze voorbeelden en de andere gelijkaardige situaties uit het verleden. De situatie van nu, worden zaken me duidelijk.
Ik kon alles vanop een afstand bekijken. Geen angst, geen weerstand, geen pijn…wel een duidelijkheid…
Opkomen voor mijn waarden. Opkomen voor wat voor mij juist voelde. Vertrouwen op mijn intuïtie, mijn eigen gevoel. Mijn zijn, mijn ziel. Geen nieuwe sankara die zich installeerde. Ik werd me bewust dat de oude sankara kon verdwijnen door aktie te nemen, (Sankara is een gewoonte of reactie die zich opnieuw herhaald door de geest, lichaam, spraak. Het zijn gewoontepatronen van de geest die zich manifesteren in de vorm van verlangens of afkeer). Er kan gezegd worden, je hebt pijn gevoelt, een pijnsensatie kan een Sankara van afkeer zijn (omdat je wilt dat iets verdwijnt, weggaat). Ik zou hier eerder durven zeggen dat de lichamelijke pijn mij eerder inzicht heeft gebracht, want deze bracht me naar de leerkracht. En door in contact met haar te komen kreeg ik inzicht op oude diepere patronen.

Ik besefte dat als ik bleef tijdens de meditatie dat er weerstand zou komen. Dat ik me onderdanig zou gaan opstellen en niet in mijn eigen waarden zou gaan staan. Dat ik in een oud patroon zou terecht komen. Ik voel me echter klaar om in het diep bekende terug te gaan staan en mezelf te respecteren. Klaar om met mijn kracht in het leven te staan. Mijn innerlijk kind verder te laten groeien.

Terug naar de meditatie….

Ik klop op de deur van de assistent teacher en meld haar dat ik stop. Een half uur later zit ik bij de leerkracht.
‘Ik probeer je te begrijpen’, weet de leerkracht mij te vertellen. Er is niet echt iets te begrijpen antwoord ik terug. Het is. Ik voel wel dat ik het moet doen. ‘Je gaat weg voor de pijn?’ ‘Neen, hoor. Ik kan lichamelijk pijn aan.’ De leerkracht blijft met haar gelijk naar me toe en begrijpt ook dat ze me niet kan tegenhouden.
De leerkracht laat me gaan, we danken  en excuseren ons naar elkaar toe. Met respect voor elkander. Er is evenwicht, geen strijd voelbaar. Oef…ik hoef niet meer te gaan strijden om mijn waarden af te schermen…transformatie vind plaats.

Ik pak mijn gerief in en in stilte verlaat ik het centrum. Een deugddoende wandeling. Dankbaar om het inzicht, de kracht, de durf. Me kwetsbaar op te stellen. Om de zachtheid waar ik in mag staan zonder enig weerstand en angst. En ook al ben ik niet op het matje blijven zitten, ik voel me niet schuldig, want wat ik geleerd heb blijft groeien in beweging.

Voor mij een mooi voorbeeld van herhalingen in het leven die noodzakelijk zijn op de weg naar bewustwording. Waar pijn en angst worden getransformeerd naar zachtheid en liefde. Dat alles verbonden is met elkaar.

Het was een boeiend en rijk jaar uitkijkend naar wat 2018 zal brengen…en hoe verder ik in zelfontwikkeling ga , hoe meer ik geniet van op deze wereldbol te mogen staan. Hoe meer de energie van het hogere voelbaar mag worden.
Een jaar waar ik heb mogen inzien dat in kwetsbaarheid staan niet altijd gepaard gaat met afschermen en weerstand. Durven te melden wat ik voel doorheen de angst om te verliezen, zonder mezelf te verloochenen. Mezelf heb leren vergeven. Durven mijn ziel blootgeven. Leren nog meer vertragen en in diepe rust durven gaan. Mijn donkere kant dieper heb durven aankijken. Op weg naar mezelf, naar het licht in verbondenheid, daar waar we elkander kunnen ontmoeten zonder dualiteit. En vooral mogen ontmoeten wat liefde is in de essentie.

Ik wens iedereen zelfontwikkeling met vertrouwen, geloof, hoop op de weg die je bewandelt op jou manier. De weg die je naar de essentie zal brengen waar harmonie en liefde voelbaar is in gans je wezen.

Tot in 2018,

Mijn Beste Wensen,

Jasmine Debels