Cien brengt ons terug naar de Pinte waar we gisteren waren aangekomen in het ontmoetingscentrum. Naast mij in de wagen… een bergje pannekoeken die we hebben gebakken.
In het ontmoetingscentrum is er een beurs van Oxfam. “Jasmine wil jij op die knop druk?” Een gele grote drukbol. Op de muur een projectie. Ik klop af. Een nummer verschijnt… 197…1+9+7=17…1+7=8
Hmmm, en we gaan verder…Ik ben vandaag net 8 maand op stap.
Mijn telefoon gaat af. ‘We staan op de parking’, Katleen en…. Janne. Ik zoek Lut en we verlaten de ruimte.
Een fijn weerzien. Een knuf aan Katleen. Mijn nieuwsgierigheid wordt opgewekt.
Janne… daar is ze dan. Op mijn verjaardag mogen vernemen dat ze opkomst was. Een paar weken geleden geboren. Vandaag voor de eerste keer mogen ontmoeten… Een pasgeborene.
Ik kijk Janne aan. Een traan rolt over mijn wang… Woorden worden vervangen door een Liefdevolle uitwisseling die alle woorden overstijgen.
We beginnen de dagtocht via de GR 128.
Met vier op stap, best een fijn aanvoelen. Rond de middag hebben we zin in een pauze. Katleen belt een vriend op, Lode. We wandelen verder en bellen een half uur later aan. Een fijn weerzien en warme ontvangst. Terwijl Janne aan de borst drinkt deel ik mijn verhaal en ervaring rond Liefde, woorden en de Christuservaringen op de weg.
Een warm gevoel gaat door meheen… Een begrijpen aan de andere kant… Verbinding, verbondenheid, een thuisgevoel. Telkens wanneer ik het mag delen wordt de gewaarwording versterkt. Voel ik stuwingen op hartniveau en geraak ik ontroerd vol vreugde.
’s Avonds komen we aan aan de kerk van Afsnee, Saint Jean Baptiste. Naast de kerk een zaal. Mensen zijn aan het zingen. Een koor. We blijven even buiten luisteren tot een man ons ziet. Ik roep hem, Peter en vraag of er iemand ons kan helpen aan een overnachting. Peter nodigt ons uit bij hen thuis. Bij Lut en Peter… En hun kleinkind… Michelle.
Zo een waardevol iets. Waar zoveel aanwezig is. Hoe dichter ik bij het thuisfront kom, hoe meer ik kan zien en gewaarworden welke weg ik heb afgelegd. Vooral hoe ik kan zien via anderen hoe ik veranderd ben. Ik ben me bewust dat hierbij sneller mijn ruimte en grenzen mag gaan respecteren om niet mee te gaan in iets wat niet van mij is.
Hoe dichter ik kom, hoe meer ik het beeld voor me zie van een trechter. Niet in de richting naar het smalste stukje toe. Wel van het ZijnInAlleenEenheid naar de grote groep, de massa waar de hoop is dat we kunnen uitgroeien naar SamenZijnInAlleenEenheid. De menigte voelt wat bangelijk aan.
Gisteren kregen we een fijne overnachting bij de vriendelijke en gastvrije Baronheer in Lozer. Straks mogen we aan de ontbijttafel ten huize Sien en Paul.
Uitkijkend om straks een hartsvriendin en de kleinste pelgrim op mijn weg te mogen ontmoeten ‘Janne’.
Graag deel ik met jullie de tekst over het interview met Sim. Eronder is er dan een foto-video montage te zien die een globaal zicht brengt over de weg.
Jasmine is niet aan haar proefstuk toe. In 2014 trok ze naar Compostela. In 2015 wandelde ze de Sint-Jacobsweg, die alle Sint-Jacobskerken in Vlaanderen met elkaar verbindt. In 2016 deed ze hetzelfde in Wallonië. Zo ontstond een nieuwe pelgrimsweg, tussen alle Sint-Jacobskerken in België. Nu trok een innerlijke stem haar naar Assisi.
Assisi, Rome en…
Jasmine Debels• Sinds een aantal jaar vertrouw ik erop dat er een groter geheel is dat me leidt. Toen ik vertrok naar Assisi dacht ik: Dan kan ik evengoed langs Rome passeren. En waarom niet terugkeren langs Compostela. Maar dat was een mentale constructie. Het werd me snel duidelijk dat die weg niet klopte.
Onderweg werd Jasmine telkens opnieuw herinnerd aan deaartsengel Michaël.
Ik voel me sterk aangetrokken door de manier van leven, de natuurbeleving en de inzichten van Franciscus van Assisi. En Franciscus had een nauwe band met de aartsengel Michaël. In Rome heb ik beslist om 600 km verder te wandelen naar Monte Sant’Angelo (It), een bedevaartsplaats voor de aartsengel, en terug te keren langs de Sacra di San Michele nabij Turijn (It) en de Mont Saint Michel (Fr), twee andere plaatsen toegewijd aan de engel. Nu was alles juist.
Vertrouwen op gastvrijheid
Als een pelgrim vroeg Jasmine elke avond onderdak waar ze op dat moment was.
Jasmine Debels• Meestal klopte ik aan bij de eerste deur waarnaar ik geleid werd. In België en Frankrijk waren dat meestal gewone gezinnen. In Italië de pastorie. In België is aankloppen bij een pastorie niet zo evident omdat regels verhinderen dat je er overnacht of omdat ze leegstaan. De eerste deur was meestal de goeie.
Verrassend, maar de enige plaats waar ik buiten heb moeten slapen is Assisi. In erkende pelgrimsplaatsen was er wel vaker weerstand bij onverwachte aankomst. Als pelgrim heb ik geen eisen. Ik slaap even goed op de grond of op een tafel als in een bed.
Pelgrimeren betekent voor mij leven in het nu. Ik bel niet op voorhand dat ik afkom, want ik weet niet wat de dag mij zal brengen. Ik weet niet wat er onderweg gebeurt. Kan mijn lijf het wel aan?
De mensen zijn bang
Jasmine Debels• Ik ervaar dat mensen angstig geworden zijn. Waarom reageren ze vijandig? Het komt er bijna altijd op neer dat ze geen ruimte meer nemen, geen tijd meer nemen en stress hebben. Dan kan je niet in communicatie en verbinding staan.
Als je wandelt heb je de tijd en de ruimte om te luisteren naar je eigen lijf. Dan kan er eigenlijk nooit iets gebeuren. Ik ben vertrokken met het idee dat ik nooit meer mijn hart sluit. Ik ben dankbaar dat ik me dat voorgenomen heb. Het was niet altijd gemakkelijk, maar het heeft mijn hart krachtig gemaakt. Ik heb wel af en toe grenzen moeten stellen, dat wel. Maar ik blijf in verbinding met mijn hart.
En de volgende tocht…?
Jasmine Debels• Die komt er niet. Dit is mijn laatste. Tenzij ik ertoe geroepen wordt… (lacht)
Ik zou graag een pelgrimshuis beginnen. En in 2019 wil ik met een groepje werk maken van de officiële erkenning van de pelgrimstocht langs alle 29 Sint-Jacobskerken in België. Want niet iedereen kan of wil naar Compostela. Ik zou willen dat de tocht in België aangeduid wordt zoals de GR-paden. Dan kunnen mensen vertrekken zonder voorbereiding. Dat is heel belangrijk. Het zou fijn zijn om in sommige dorpen overnachtingsplaats te regelen. Dan kan je de hele 1600 km wandelen in 80 dagen. Als de Belgische pelgrimstocht officieel wordt, zal ik hem ieder jaar wandelen. Want hij moet wel in orde blijven.
Zet gewoon de eerste stap
Jasmine Debels• Pelgrimeren kan ik iedereen aanraden. Zet de eerste stap. Pak je rugzak, goede schoenen en vertrek gewoon. Zonder voor te bereiden. Voor m’n eerste tocht naar Compostela heb ik na een halve dag de computer toegedaan. Anders zou ik nooit vertrokken zijn. De ervaring doe je wel op onderweg.
Woorden ontsnappen, ontbrekende woorden.
Geen inspiratie en ook geen behoefte.
Signalen komen en gaan.
Woorden verdwijnen en vervagen.
Ieder woord voelt bijna aan als een inbreuk op wat is. Van losse oppervlakkige woorden naar een diepere waarde
Ik zou hier terug een verhaaltje kunnen schrijven over hoe mijn dag is verlopen. Mijn ontmoetingen en zoveel meer.
Echter voelt het vandaag niet juist als ik het zou doen. In het kort… ik geniet van elke dag, van elke ontmoeting met de ander en mezelf. En dit is zichtbaar en voelbaar om meheen.
De behoefte is er om naar binnen te gaan.
Om de woorden die eventueel opkomen deze te laten zijn… Laten bestaan zonder ze te uiten.
De letters, de woorden laten dalen… daar waar ze gedragen worden…waar we ze een diepere bodem hebben en waar ze zullen vertrekken pas wanneer het me duidelijk wordt dat gans mijn lijf er klaar voor is.
In nog minder dan een maand ben ik terug op Belgische bodem. Zeven waardevolle maanden draag ik met me mee. De laatste maand stap ik beetje bij beetje de stilte waarin ik terzelfde tijd mijn creativiteit zal gebruiken in voorbereiding van het ‘Pelgrims-thuis’, waar ik mensen zal begeleiden vanuit eigen ervaring. Rekening houden met… en vertrekkend vanuit de noden en behoeften van de pelgrim/mens in een omgeving waar je je thuis mag voelen of waar je gewoon langs kan komen voor een tas thee en een boek lezen in stilte… en nog zoveel meer.
Ps. Al eens stilgestaan bij het vertrekpunt van je woorden, van waaruit, en met welke behoefte ze ontstaan zijn?
De harmonieuze kleuren brengen warmte op mijn weg. Aarde rood, zacht oranje, krachtig geel.
Un parfait mariage.
Een mannenstem weerklinkt in de verte, een hond nabij.
De reiger wacht zijn prooi af.
De mens verliest zijn waardigheid.
Geparelde slingers bengelen boven mijn hoofd.
Een spin wacht in haar web.
Een jong hert vergaat tot as. Ook de mol is heengegaan.
De zon verwarmt mijn rug. Noordwaarts.
Mijn mantel verlicht… De naaktheid nabij.
Een vogelverschrikker staat me stoïciens aan te kijken.
Het gezang van de monniken roepen me binnen. Abdij van Saint Benoît.
Een baby raakt de huid van de vrouw, de borst, in naaktheid verbonden. De klank van voldoening trilt en brengt vreugde.
Een homeopathie tip bij de apotheek een dankbare en tevreden klant. De apotheek bekijkt me wat schuin.
Een pelgrim zittend langs de weg… Een teveel aan Te… Het einde van zijn tocht.
Een bar. Een knipoog hier… een duim omhoog… een glimlach… Verbonden.
Op de achtergrond weerklinkt, ‘Quand l’amour sera roi…’
Quand l’amour est roi.
In de regen en met een scherpe wind verlaat ik Clamecy, via een grindpad en langs windmolens.
In gedachten herinner ik mijn mystieke nachtdroom van deze nacht. Zonder angst en vond het best intrigerend. Boeiend en een vernieuwende ervaring. Het is al een paar dagen dat ik er duidelijke en belangrijke boodschappen ontvang zonder enige inspanning.
Ik probeer de beelden terug voor ogen te halen. Een metalenpoort met een engel waar de zon doorscheen, maar waar de schaduw op de grond totaal iets anders was. Een rots met een gebouw erop en waar ik de boodschap kreeg om ernaar toe te gaan omdat daar het antwoord was…
Op de linkerkant een open veld, rechts een grote dikke haag die me afschermt tegen de felle wind, ik ben de boeren dankbaar. Voor de tweede maal spot ik een bijna witte vos.
Een rustpauze in een plaatselijk café ‘la maison du chasseur’. Een vrouw opent de deur, in een roze katoenen lange broek en bijhorende gebloemd T-shirt. Twee mannen zitten aan een tafel in een blauw werkplunje.
De vrouw weet me te vertellen dat ze de derde generatie is die in het huis woont. De tijd is hier stil blijven staan. Ik geniet van de eenvoud die hier is en de openheid van de mensen.
Een babbel met de mannen. Voor mijn neus een bokaal oploskoffie en een kan heet water.
De kachel die midden de ruimte staat verwarmt mijn koude benen. De muren zijn geel gekleurd nog van toen de tijd we in een café mochten roken. Blij dat die tijd voorbij is.
Na een goede rustpauze en opwarming verlaat ik de nog authentieke, hartelijke plaats in zijn eenvoud en puurheid. La simplicité authentique.
’s Avonds klop ik aan bij een priester. Eerst op zijn Frans en al heel snel in het WestVloams. Norbert ut Bavikhove. Nen paster van tvolk en ien noar min herte. Gein poespas of protocol, integendiel. Een warme ontmoeting. Een avond waar ik geniet van zijn verhalen en het delen van zijn leven.
Het ochtendgebed. Het voelt hier goed en ik hou van de manier waarop de ochtendgebeden gebeuren. Met muziek en zingend. Een vrijheid en openheid is voelbaar. Hier kan ik plaatsnemen zonder dat spanning voelbaar is in mijn lijf en hoewel men de ruimte ‘kerk’ noemt voelt het voor mij zo niet aan. Er mogen meer van die plaatsen zijn. Een plaats waar Liefde en diepe verbondenheid voelbaar is. En hoewel er structuur is – een noodzaak wanneer men weet dat er hier duizenden mensen in een keer samenkomen- is doctrine hier niet voelbaar.
Er komt iemand naast me zitten, we zeggen elkander een goede morgen. De vrouw stapt terug op en gaat verder zitten. Een andere vrouw kijkt me aan en beslist verder te gaan zitten. Iets waar velen hier waarschijnlijk niet zouden bij stil staan. Voor mij was dit vroeger geen leuk iets. Ik voelde me hierbij als een vreemde, afgewezen, raar… alles wat niet goed was voor mijn zelfvertrouwen.
Ik ben me bewust dat ik het niet meer naar mezelf toetrek en voel me niet meer afgewezen. Oef… en dit gevoel opzich versterkt terug mijn zelfvertrouwen.
Na een dag Taize vervolg ik ‘la voie verte’, waar er de keuze mogelijkheid is tussen asfalt en zachte berm. Een zalige ochtendfrisheid is aanwezig. De verse marretakken hangen in dikke trossen in de bomen. Het kasteel van Cormatin vervaagt in de ochtendnevel. Hier en daar is een fietser die me kruist. Kraaien vliegen over de velden.
De herfst is voelbaar. Ongelofelijk hoe snel de natuursveranderingen gebeuren in dit seizoen.
Op een kruispunt dichtbij Taize, een *biologische bakker. Na een kort gesprek zegt een vrouw, “Eh bien, je suis très heureux de vous avoir rencontrer et de entendre que les gents ouvre encore leur porte. Cela fait plaisir.”
In Saint Gengoux, stap ik binnen in de bijzondere kerk uit het jaar 1120. Een tekst staat geschreven onder één van de beelden van de kruistocht en raakt me. Een tekst die ik waarschijnlijk al vele malen heb gelezen maar nu pas kan zien met mijn hart en daardoor kan begrijpen, ook al is het soms bangelijk (lees zonder angst) of tenminste me met grote verwondering, stomverbaasd me laten stilstaan. Oude geschriften van eeuwen oude gebeurtenissen, verwijzen naar gebeurtenissen uit mijn jeugd, waar zelfs namen gelijkend zijn. Telkens is een korte pijn voelbaar en terzelfde tijd wordt het geheeld en is liefde aanwezig.
Gisteren kwamen er bedenkingen bij me op bij het lezen van een tekst over Herodus en Pilatus, Jezus… Angsten… afwimpelen geen verantwoordelijkheid nemen…Eigenwaarde…Rechtvaardigheid.
Het reflecteert naar situaties in het nu en doet me inzien dat er vandaag na zoveel eeuwen, het er nog altijd opdezelfde manier aan toegaat.
En hoewel ik geen geschriften ken en weinig ervan afweet. Diep, heel diep van binnen is er altijd een diepe verbinding geweest met de man die Jezus heet.
Lavoir–Saint Genoux
In de namiddag wandel ik tussen de weilanden met natuurlijke omheiningen. Van het ene middeleeuws dorp naar een ander. Open landschappen met talrijke buizerds. Het voorlaatste dorpje voor Germany draagt prachtige straatnamen… Rue de la pléiade, chemin du poètes…
’s Avonds gaan de deuren open bij Georgette. Een vrouw van 91 jaar met een lichte vorm van Alzheimer die thuis wordt verzorgd door haar dochter Pierrette en Jacky haar schoonzoon. Een zoveelste warme welkom.
Ik sluit de deur van de pelgrimsherberg. Een man staat te rusten op zijn krukken. “Bonjour monsieur, une belle journée nous attent.”… en zo begint een gesprek met een bewoner over angst, moed en volhouden.
Twee woorden die in vele levens aan de oppervlakte liggen. En wanneer we hier te lang aan denken en onze bovenkamer ermee vullen…. Dan… Wel de eerste stap wordt telkens opzij geschoven.
De moed, volhouden eerlijk ik weet zelf niet waar ik ze haal…of toch… Gedragen door het hart… Iedere dag mag het groeien en blijven groeien… En dan delen… Delen wat groeit en zo ontstaat terug plaats voor wat groeit en ontstaat evenwicht….
“Et votre lessive. Comment vous faites ?” … “Que trouver vous de mes vêtements.” “Bhein il sont propre” “Et oui il le sont… Et pourtant cela fait dix jours que il n’ont pas êtes laver.” Vous savez c’est tous comme la tête, le corps ce purifie. “Bhein, je vous admire madame…”
Parter dans l’instant présent, faites confiance et le chemin vous apprendra.
Vrij, vrijer wandel ik een nieuwe dag tegemoet. Een jonge vrouw in kleurrijke kledij met rugzak komt aangewandeld. Eli of Élisabeth. We staan een lange tijd de babbelen langs een wei waar geiten ons staan aan te kijken. Af en toe geraken we ontroerd door ons delen…
“Est ce que vous pensez que vous allez encore faire des pèlerinages?” “Non, très profondément je resent que c’est le dernier. Je rentre enfin à la maison…. Après quatre ans et plus, le temps est venue de partager et de construire un endroit pour le partage.” De vrouw krijgt tranen in haar ogen wanneer ik dit vertel. “Je suis heureuse d’entendre vos mots cela me donne du courage et de la force. Cela me touche ce que vous dites.” We geven elkander een knuffel en nemen afscheid.
Samen met de kleine prins redden we een bidsprinkhaan op de baan. De derde die we mogen ontmoeten. Deze was echter aan haar laatste uur gekomen.
De geitenboerin rijdt heen en terug met haar wagen op de veldweg. “Alle hup… Oeee… Oeee… Vous n’avez rien à faire ici.” De geiten waren uitgebroken.
Mijn dag eindigt in Cluny bij de zusters. Een warm hartige ontvangst… Zuster Marie-Agnes.
Voor de avondgebeden ga ik op boodschappen. Een heerlijke quiche op het menu deze avond met een salade en een zelfgemaakte vinaigrette.
Twee dames wandelen uit een kinderwinkel… “… Bhein… Lettres aux père Noël…”
Gigou vergezeld me een paar tientallen meter op de weg, Pistou de bordercollie loopt vooruit.
Geiten, schapen, ezels, roodborstjes verwelkomen me in de ochtend. De natuur is droog voor de tijd van het jaar. Sommige bomen staan kaal na de hevige wind van gisteren.
Het wandelen blijft goed verlopen. Geen last aan de voeten, geen blaren, ontstekingen. Geen moeheid, integendeel… boordevol énergie. Ik voel me werkelijk gedragen op de weg.
Ik voel ook zoveel liefde in mij… Alsof ze onuitputtelijk is, wat ik eerder nooit zo diep en zo vol heb gevoeld.
Ik vind het voor mezelf ook belangrijk om wat ik voel, om die eerst ten volle in mezelf te dragen en er zorg voor te dragen, in plaats van ze weg te geven. Wat ik vaak heb gedaan. Het is bijna als een kind die ik mag wiegen ‘mezelf’ om het dan opnieuw geboren te laten worden. Maw om dan met mijn liefde naar buiten te komen, stevig gefundeerd. Zo voelt het aan.
Het is nog wat zoeken naar evenwicht, en wat temperen, want owee wat verlang ik om mijn liefde te delen. Het brengt me soms in verwarring. En o zo blij dat het er is.
De vroege vooravond. Een mist sluier komt dichterbij. Het wordt af sneller donker vandaag. Voor de eerste keer mag ik de warme herfstkleuren van dichtbij beleven. Wat een prachtige periode de herfst. Een periode en komende periode die ons zoveel te bieden heeft.
Vederlicht en vrij van ballast stap ik de avond in richting Beaujeu. In een plaatselijke winkel vraag ik na waar l’accueil pèlerin is. Naar la cure, waar de priester de pelgrims onderdak schenkt. Ik klop aan. Een venster op het eerste verdiep gaat open. “C’est pourquoi ?”. Ik vraag of hij iemand kent of of hijzelf kan helpen. Een neen antwoord.
Ik check of ik duidelijk de juiste persoon heb. Het klopt. Niet erg, teken dat ik hier niet moet zijn. Ik ga terug naar de winkel. Een uitnodiging volgt.
Binnen een veertig minuten mag ik terug komen bij sluitingstijd. Ik zet mijn rugzak af. En wandel wat verder.
Een man stopt langs de weg. “Je vous est vue toute à l’heure sur la route. J’ai vue votre coquille. Vous aller à Compostelle ? Non, j’y suis aller il y a quatre ans. Je vais au Mont St Michel. Vous l’avez fait ?” “Oui, une part de Le Puy à Conques. Je l’ai fait en étant musulman.” Een uitnodiging volgde voor een overnachting. “C’est gentille. Il y a juste une personne qiu vient de me le proposer. Une prochaine fois. Tu t’appelle comment ?” “Mohammed.” “Enchanter, moi c’est Jasmine.” Zalig… daar geniet Ik nu van…
De ochtendzon komt de kast in de kamer vuurrood kleuren. Ik draai me nog even. Zondagmorgen. Een uur later verlaat ik het hartelijk en familiaal huis van Olivier en Sophie nadat Benoît mijn credential wist te vullen met wat zijn klein stemmetje kwam vertellen.
Ik wandel langs grote wijndomeinen. Een hevige wind blaast in de wijnranken en zorgt ervoor dat de elektrische draden een zingend geluid maken. Ikzelf wordt geduwd door de wind.
Al sedert twee dagen voel ik dat er iets aan het veranderen is rondom mij in de natuur. Alsof een weg zich vrij aan het maken is.
Al een paar keer op deze pelgrimsweg voel ik in mijn rug duidelijke entiteiten die me volgen. Ze zijn met velen en een kleur van wit-blauw. Eerst vond ik dit vervelend en overdonderend. Nu is het ok dat ze er zijn, ik laat deze zachtaardige wezens toe. Ik heet ze welkom.
Hoe verder ik naar het noorden stap, hoe naakter en steviger ik me voel.
De gewaarwordingen, het voelen komt ook meer naar voor en wordt belangrijker dan woorden. Wat op zich me meer moeite begint te vragen. Ik laat gebeuren. Ik kan zelfs mijn gewaarwordingen niet in woorden omzetten, omdat het niet in woorden kan geplaatst worden en overbodig is. Het voelt wat onwennig aan.
De velden in de beaujolais kleuren oker zoals de kleur van de muren. Een bord langs de weg komt dit bevestigen, ‘Au pays des pierres dorées’ .
Een dak die me doet denken aan l’hospice de Beaune. Plots is de herfst duidelijk aanwezig.
Vele wijnranken dragen nog vruchten. De vendanges zijn gedaan. Wanneer er een te grote hoeveelheid aan druiven is, blijft de overschot gewoon hangen omwille dat er een limiet is op de productie. Zo spijtig om zoveel voeding verloren te zien gaan. Ik vul af en toe mijn pot en geniet van die heerlijke vruchten.
Een tal van vragen en zinnen stromen plots door meheen… Ik noteer ze onmiddellijke in de notebook van mijn telefoon. Wel handig wanneer ik aan het wandelen ben, zo verlies ik niets en kan ik mijn hoofd onmiddellijk terug vrij maken… Allemaal zinnen met betrekking tot de opbouw en wat me te doen staat in 2019. Spannend en zo juist voelend. Wat fijn om iets te mogen verwezenlijken die zo vloeiend allemaal naar me toe komt.
Na meer dan twintig kilometer hou ik halte voor vandaag in St Cyr le Chatoux. Ik klop aan aan de eerste deur. Een vrouw met openblik komt de deur openen. Een man met een vrolijk gezicht komt erbij. Hij maakt een woordspeling in het Frans en het klikt onmiddellijk.
Ik leg uit dat de mensen niet teveel moeten voorbereiden en ik in mijn sac à pelo of sac à viande zal slapen. De vrouw Gigou (Gilberte) voegt er een ander woord aan toe ‘Sac à rêves’. Wel dit voelt nu eens goed ze… Ik voel me soms werkelijk in een conté de fée, alles gaat zo spontaan en vloeiend.
Het huis voelt ook aan als een tovernaarshuis en hoewel Bruno een kortere baard heeft zou hij passen in de rol van een lieve tovenaar. Caesar, de zoon steekt de openhaard aan. Bruno vraagt raad ivm een camera. Ondertussen staat de maaltijd op het vuur. Witloof in de oven.
Een poes hier, eentje daar… Félix, Boule de Poil, Caramel, Flocon, Tigrou en de hond… Pilou.
Jacques’ de kat, oorspronkelijk ‘Jacqouille’ (de naam die de buurman gaf aan zijn poes, maar niet naar omkijkt) komt aan de deur… honger.
Ik open de deur, hup, recht naar zijn eetpot, even rond mijn benen draaien en hop terug naar buiten.
Ik verlaat het huis na een gezellig ontbijt, afwas en het bed opmaken. Het is warm buiten en muts en trui zijn onmiddellijk overbodig. En hoewel het hier op een paar honderd kilometers noodweer is, blijf ik verder genieten van de nu al meer dan zes maand zon. Het landschap is verbluffend. Vanop een plateau van 850m kijk ik uit op een dal bekleed door wolken, aan de andere kant de Alpen in de verte waar de verschillende dieptes in afstand nog zichtbaar zijn.
Ik wandel afwisselend op de GR59 of le ‘Chemin d’Assise’ die ik soms ook wel ‘Chemin de Vézelay’ omdat ik deze weg in de omgekeerde richting wandel en op de asfalt weg.
Ik herinner me nog heel goed mijn eerste pelgrimsdag op 1 april 2014… Een tendinitis (ontsteking) kwam fiks verandering steken in mijn weg. Pff.. wat was dit toen een knoop in mijn hoofd waar ik niet uitgeraakte. Een tal van scénario’s speelde in mijn bovenkamer… De grootste was ‘mislukkeling’. Gedachten die me kwamen uitdagen, die me naar beneden haalden.
Terwijl mijn hart en buikgevoel mijn kwamen vertellen wat me te doen stond… Zorg dragen, mildheid en vooral van mezelf houden.
Deze knoop doorhakken was een van de moeilijkste, wel een van de waardevolste… ik begon van mezelf te houden.
De eerste stap naar mezelf, de eerste stap naar mijn eigen weg te bewandelen. En zo kwam ik zonder kaart, map, GPS 3 maanden later kwam ik aan in Compostella. Wandel je eigen weg, met wat nodig is in het moment. En als de weg wat afwijkt, of kilometers verschillen, .. het is geen afwijking, het is jou weg.
En als ik mijn eigen schaduw niet had ontmoet dan was ik niet in licht het komen te staan.
En ook andersom als er geen licht is, dan kan ik mijn eigen schaduw niet zien.
Een witte bestelwagen rijd heen en terug en kruist me meerdere malen. Hmm, als hij zo verder blijft rijden – plankgas in het stijgen – dan zal zijn oud bakje het niet lang volhouden.
De bladeren van de bomen beginnen te bewegen. En dwarrelen voor mij. Vreemd. Een geur van oude vochtige kloostergangen komt langs mijn neus heen. Ik kijk rond me heen. Ik zie niets. Geen wind is voelbaar. Het voelt wat frisser. Ik draai me om… Wolken… Ik blijf staan en laat me meeslepen, open mijn armen en bewonder wat aan het gebeuren is. In een mum van tijd bevind ik me van de een wereld in de ander. Het is muisstil. Mystiek. Het bos heeft een totaal andere gedaante, er wordt zelfs gedanst.
Ik draai rond mijn as, hoofd naar achter, armen gespreid…. Dankbaar.
Liefde is werkelijk overal…. overal… men hoeft enkel het te zien en te voelen. Ik daal verder…mist komt en gaat… van omhullen naar het wegtrekken… verdwijnen naar openen… Het tovert voortdurend.
Een bel is hoorbaar… er komt iets aangewandeld op vier poten… een hond… Hij komt en gaat… Draait rond me heen… Zichtbaar, onzichtbaar. Een oude ziel. Hij komt me een goede dag zeggen.
De witte bestelwagen zie ik plots rustig afdalen en uit de mist tevoorschijn komen.
Hij stopt. Prutttpruttt… zegt de motor. Panne.
Ik draai me om. “Je peut vous aider ?”.
“Oh, il va redémarré”, zegt de man terwijl hij aan de sleutel draait en probeer te starten “mes ils faut être patient !”
“Et lui parler en douceur et le caressée, cela peut aider”, voeg ik eraan toe.
De man vraagt wat ik doe. Zijn wenkbrauwen gaan opwaarts na de korte uitleg. Zijn auto doet het nog altijd niet. ” À pied je n’est pas de stress et de voiture qiu tombe en panne.” “Bhein, oui mes ils faut le faire quand même.” “C’est comme aller travailler mes alors sans stress.”
Ondertussen doet zijn auto het terug. Ik steek mijn hand op en zie hem nog een paar keer verschijnen op de weg.
De zon is terug en reist met me mee. De vogels zijn terug hoorbaar. De mist is weg.
Ik kom aan in een pittoresk dorp Saint Sorlin-en- Bugey. Ik stap nog verder langs de Rhône naar Lagnieu.
Ik hoor en zie een eekhoorn en blijf er staan. Geen zwarte niet meer, wel de roestbruin met een witte buik. Ik maak een geluid waarbij de eekhoorn nieuwsgierig is en dichter komt. We blijven communiceren. Hij twijfelt.
Een babbel met een meneer….in het dorp vallen er wat regendruppels. Postkaarten staan buiten aan een etalage. Ik ga binnen in de winkel. “Bonjourrrr”. “Bonjour”, zegt een mannenstem. “Monsieur il tombent des goûtés et vos cartes postales sont dehors.” “Ah, oui. J’avais oublier. Merci.” Hij draait zich nog even om, “Merci pour votre gentillesse.” Ik groet met een glimlach.
La cure. Een vriendelijke en hulpzame priester doet open. Doet een belletje. Neemt me mee in de wagen. Zet me af aan de winkel waar ik mijn aankopen kan doen. Komt me terug oppikken en voert me 4 kilometer terug naar Saint-Sorlin. Stopt aan een huis. Een bejaarde vrouw komt buiten met een sleutel. De sleutel waar ik kan overnachten. Ik laat alles gebeuren. Het vloeit. Zalig.
Aan haar deur stond ik twee uur geleden stil nadenken of ik zou halte houden in het dorp. Mijn energie was nog voldoende om verder te stappen wat goed was want anders had ik geen eten. Niets is zomaar, alles heeft een reden.
Een tv en een dvd speler… Aha… Geen DVD… Alle, hup opzoek naar een dvd in het dorp. Een avondje cinema. Op het programma ‘The talented Mr. Ripley en Julie Lescaut’
Koken. Tafeldekken. En een etentje bij kaarslicht.
De weg naar... 