VrouwZijn

img_20190706_2210256795261793221845521.jpg

img_20190705_2032064197191097692279003.jpg

img_20190706_2209222758105585924048508.jpg

Ik word wakker midden de nacht van een hels gedonder. De bliksemschichten verlichten de kamer. Het gordijn zwiert van recht naar links.
Ik kruip uit mijn lakenzak en zwier hem rond mijn bovenlichaam. De lucht kleurt donker met een rode gloed. Een warme windstroom komt langs mijn lijf.
Ik wandel terug naar mijn bed en val onmiddellijk terug in slaap dans ‘les bras de morphee’.

Een uur later ontwaak ik mezelf, nog voor de wekker, door mijn eigen stemgeluid ‘hou ermee op’… een droom.
Om 8.00 ga ik samen met Aude (medepelgrim, die 12 dagen meestapt) en nog 2 andere Belgische medepelgrims naar de pelgrimszegen. Deze keer voelt het anders, geen ettelijke kilometers vooraf. Wel het startpunt.

 

Bijzonder wanneer ik terugkijk naar de laatste twee maanden en wat er zich allemaal al heeft aangeboden als voorbereiding.
Een periode waar de vertikale en horizontale lijn, zoals ik ze benoem samen zijn gekomen.
Waar ik terug in contact ben mogen komen met mijn bekkengebied. En vooral waar bekken en hart in continuïteit terug in contact is kunnen komen.
Een periode van afscheid van oude gedragspatronen, afscheid van systemen, oude dynamieken die mij belemmerden te groeien en in mijn volle kracht als vrouw te staan. Dankbaar om wat was.
Waar het vrouwelijke en het mannelijke in mezelf mocht de weg nemen naar evenwicht.
De laatste 10 dagen herkende ik me bijna niet. Hihi. Jasmine op de fiets met een rok of kleedje. Binnenin, mijn innerlijk landschap voelt zo evenwichtig en krachtig, fier dat ik me na jaren ten volle vrouw kan voelen. Waarin ik gewaar mag worden dat ik ten volle welkom ben en mag Zijn met al wat is, zonder er maar iets moet weggeduwd worden. En dat ik het ook ten volle kan delen. Wat een vrijheid. Het voelt zelfs vreemd om in broek op stap te gaan.

Ten volle vrouw kunnen Zijn. Waw, en dan nog mogen vertrekken vanuit deze bijzonder krachtplaats gewijd aan Marie Magdalena richting Jeruzalem, Jesus.

Op weg naar huis…

De weg van vrouw-man zijn
Moeder aards en Vadershemels. De weg van de Aertsengel Michael die voor mij symbool staat voor evenwicht.

 

We wandelen door bossen, langs veldwegen. Een ontmoeting met een pelgrim ‘Michel’ 🙂
”s Avonds overnachten we op het onverwachts in een gîte d’ etappe, een oude koeie stal als dortoir.
Wanneer ik als laatste het bed in stap begin het te onweren.
Ik draai me om en ga met mijn hoofd aan mijn voeteinde liggen op mijn buik. Ik geniet van deze natuurkrachten van zo dichtbij te mogen ervaren. Een rust is in mijn lijfje aanwezig. Een diepe verbondenheid is voelbaar met het thuisfront… Dromenland… Ik ontwaak terug wanneer de donder boven mijn hoofd hangt en wanneer ik de grond onder het bed voelt trillen.
Wat een schoonheid, wat een kracht.

Marie-Agnès

Ik sluit de deur van de pelgrimsherberg. Een man staat te rusten op zijn krukken. “Bonjour monsieur, une belle journée nous attent.”… en zo begint een gesprek met een bewoner over angst, moed en volhouden.
Twee woorden die in vele levens aan de oppervlakte liggen. En wanneer we hier te lang aan denken en onze bovenkamer ermee vullen…. Dan… Wel de eerste stap wordt telkens opzij geschoven.
De moed, volhouden eerlijk ik weet zelf niet waar ik ze haal…of toch… Gedragen door het hart… Iedere dag mag het groeien en blijven groeien… En dan delen… Delen wat groeit en zo ontstaat terug plaats voor wat groeit en ontstaat evenwicht….

“Et votre lessive. Comment vous faites ?” … “Que trouver vous de mes vêtements.” “Bhein il sont propre” “Et oui il le sont… Et pourtant cela fait dix jours que il n’ont pas êtes laver.” Vous savez c’est tous comme la tête, le corps ce purifie. “Bhein, je vous admire madame…”

Parter dans l’instant présent, faites confiance et le chemin vous apprendra.

Vrij, vrijer wandel ik een nieuwe dag tegemoet. Een jonge vrouw in kleurrijke kledij met rugzak komt aangewandeld. Eli of Élisabeth. We staan een lange tijd de babbelen langs een wei waar geiten ons staan aan te kijken. Af en toe geraken we ontroerd door ons delen…
“Est ce que vous pensez que vous allez encore faire des pèlerinages?” “Non, très profondément je resent que c’est le dernier. Je rentre enfin à la maison…. Après quatre ans et plus, le temps est venue de partager et de construire un endroit pour le partage.” De vrouw krijgt tranen in haar ogen wanneer ik dit vertel. “Je suis heureuse d’entendre vos mots cela me donne du courage et de la force. Cela me touche ce que vous dites.” We geven elkander een knuffel en nemen afscheid.

Samen met de kleine prins redden we een bidsprinkhaan op de baan. De derde die we mogen ontmoeten. Deze was echter aan haar laatste uur gekomen.

De geitenboerin rijdt heen en terug met haar wagen op de veldweg. “Alle hup… Oeee… Oeee… Vous n’avez rien à faire ici.” De geiten waren uitgebroken.
Mijn dag eindigt in Cluny bij de zusters. Een warm hartige ontvangst… Zuster Marie-Agnes.
Voor de avondgebeden ga ik op boodschappen. Een heerlijke quiche op het menu deze avond met een salade en een zelfgemaakte vinaigrette.
Twee dames wandelen uit een kinderwinkel… “… Bhein… Lettres aux père Noël…”

Een warm gevoel vanbinnen.

La maison

De wijnranken zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor weilanden. Van boerderij naar boerderij…In mijn zak gepofte kastanjes die ik meekreeg van Didier waar ik overnachte.

Ik denk terug aan de zin ‘niet in de negativiteit te blijven’, nadat ik het verhaal van de priester aan iemand toevertrouwde van een paar dagen geleden. Terwijl het voor mij gewoon een delen was van de situatie tegen iemand met wie ik een nauwe band heb. Net zoals ik het belangrijk vond het te delen op de blog om het kenbaar te maken aan anderen die volgen. Niet om het naar de mens te richten.. wel om het probleem aan te kaarten in openheid.
Terwijl ervoor mij niets negatief aan vasthangt noch bij mezelf, noch naar de andere toe. Ok het was niet aangenaam en ik voel ook geen ballast.

Durven de realiteit onder ogen zien, angsten voorbij. Zonder weg te duwen, zonder ervan weg te lopen, zonder het de rug toekeren. Bij onaangename situaties gaan we dan sussen, minimaliseren, banaliseren. Dit kan omwille dat we niet weten hoe ermee om te gaan, uit eigen angst, onmacht, confronterend is, terwijl luisteren dan gewoon voldoende is. Gevoelens als pijn zijn ook niet te banaliseren want hiermee gaat men het gevoel van de ander ontkennen, minimaliseren. Met het risico dat de ander zich afsluit en het gevoel van pijn naar binnenkeert en zichzelf hiermee op termijn gaat onbewust pijn doen. .

Het verwoorden van een ervaring die je pijn deed of iets onaangenaam bracht, je gevoelens uiten daar is niets mis mee. Het werkt bevrijdend, zolang je er niet blijft indraaien. Blijf je erin draaien dan maak je van jezelf een slachtoffer, waardoor men het dan buiten zichzelf bekijkt en het bij de ander legt.
Het verwoorden en delen is niet verkeerd wanneer ieder met een open hart aanwezig is want dan is het een gezamenlijk dragen.

Had ik er niet overgesproken de avond zelf dan zat ik er waarschijnlijk vandaag nog mee.
Die ervaring was ook niet de eerste op de weg die te maken hadden met het instituut kerk en de gevolgen van wetten en regels (ook al zien sommigen ze zo niet), die gecreëerd geweest zijn uit angsten, onzekerheden, vanuit machten…
Vandaag heb het idee dat net deze instituten – ook instituten die niet met de kerk te maken hebben – slachtoffer worden van wat ze zelf hebben gecreëerd.
Door muren op te bouwen en deze instand te willen houden wordt je gevangen binnen je eigen muren.
Zei Jezus niet ‘ga heen en vermenigvuldig u’! Lees het als gedachtengemeenschap. Ga en groei met een open hart Ipv sluit je op en wees angstig.

Een wagen stopt.. Een man draait zijn venster open. “Vous êtes sur le chemin de Compostelle?”….”Ah je comprends mieux, si non j’aurai dit que vous n’êtes pas dans la bonne direction. Vous avez tous ce qui vous faut ?” … “Oui merci”. Een kortstondige ontmoeting. ‘Et en se souhaite une bonne journée.’

In de verte hoor ik jodelen. Het is middag. Het valt me op dat ik weinig tot geen paddestoelen heb tegengekomen in vergelijking met vorig jaar dezelfde periode. De grond is duidelijk droog.
Een kudde geiten, ik blijf er een tijd naast staan. En wanneer dit in stilte zonder veel beweging gebeurt dan zie je zo hun gedrag veranderen. Af en toe komt hun typische geur onder mijn neusvleugels.
Een vrouw staat met een oranje petje haar was uit te hangen. Wanneer ik aan de andere kant van de heuvel ben roept ze de paar geiten die in de wei staan op stal.
Zeventien uur, de weinig krekels die er nog zijn laten zich nog horen.
Een ontmoeting met een pelgrim uit Keulen die voor veertien dagen op stap gaat. Een warm onthaal en aangename ontmoeting met ‘Jacques’ l’hospitalier van het eenvoudig en warm pelgrimshuis.
In een gesprek vraagt Jacques, “vous êtes une sœur ?” “Non, pourquoi ?” “Parce que vous dîtes ‘la maison'”, na dat ik vertelde dat ik naar huis belde.
Zo voelt het ‘je vais à la maison’ in de bredere zin van het woord.

Mohammed

Gigou vergezeld me een paar tientallen meter op de weg, Pistou de bordercollie loopt vooruit.
Geiten, schapen, ezels, roodborstjes verwelkomen me in de ochtend. De natuur is droog voor de tijd van het jaar. Sommige bomen staan kaal na de hevige wind van gisteren.

Het wandelen blijft goed verlopen. Geen last aan de voeten, geen blaren, ontstekingen. Geen moeheid, integendeel… boordevol énergie. Ik voel me werkelijk gedragen op de weg.

Ik voel ook zoveel liefde in mij… Alsof ze onuitputtelijk is, wat ik eerder nooit zo diep en zo vol heb gevoeld.
Ik vind het voor mezelf ook belangrijk om wat ik voel, om die eerst ten volle in mezelf te dragen en er zorg voor te dragen, in plaats van ze weg te geven. Wat ik vaak heb gedaan. Het is bijna als een kind die ik mag wiegen ‘mezelf’ om het dan opnieuw geboren te laten worden. Maw om dan met mijn liefde naar buiten te komen, stevig gefundeerd. Zo voelt het aan.
Het is nog wat zoeken naar evenwicht, en wat temperen, want owee wat verlang ik om mijn liefde te delen. Het brengt me soms in verwarring. En o zo blij dat het er is.

De vroege vooravond. Een mist sluier komt dichterbij. Het wordt af sneller donker vandaag. Voor de eerste keer mag ik de warme herfstkleuren van dichtbij beleven. Wat een prachtige periode de herfst. Een periode en komende periode die ons zoveel te bieden heeft.

Vederlicht en vrij van ballast stap ik de avond in richting Beaujeu. In een plaatselijke winkel vraag ik na waar l’accueil pèlerin is. Naar la cure, waar de priester de pelgrims onderdak schenkt. Ik klop aan. Een venster op het eerste verdiep gaat open. “C’est pourquoi ?”. Ik vraag of hij iemand kent of of hijzelf kan helpen. Een neen antwoord.
Ik check of ik duidelijk de juiste persoon heb. Het klopt. Niet erg, teken dat ik hier niet moet zijn. Ik ga terug naar de winkel. Een uitnodiging volgt.
Binnen een veertig minuten mag ik terug komen bij sluitingstijd. Ik zet mijn rugzak af. En wandel wat verder.

Een man stopt langs de weg. “Je vous est vue toute à l’heure sur la route. J’ai vue votre coquille. Vous aller à Compostelle ? Non, j’y suis aller il y a quatre ans. Je vais au Mont St Michel. Vous l’avez fait ?” “Oui, une part de Le Puy à Conques. Je l’ai fait en étant musulman.” Een uitnodiging volgde voor een overnachting. “C’est gentille. Il y a juste une personne qiu vient de me le proposer. Une prochaine fois. Tu t’appelle comment ?” “Mohammed.” “Enchanter, moi c’est Jasmine.” Zalig… daar geniet Ik nu van…

Veyrin

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als tweeverliefden. Verderop een boer op het land in een reuzemaaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rodetinten kleuren de horizon.

Yenne

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostella, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxusrups veranderde de buxusbossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

Verder thuiswaarts

Na een terras en een tentoonstelling, 13u30 station Chambéry… Els neemt straks haar trein… richting huiswaarts … Ik terug mijn pelgrimsweg… richting… thuiswaarts.
Na de lichte ochtendregen, komt de zon terug te voorschijn. Mijn regenjas verdwijnt al heel snel in de rugzak.
Ik neem dezelfde weg van gisteren richting le Lac du Bourget.
Zondag, de vele wagens zoeven heen en weer op de autosnelweg. Een leeg fietspad.
Ik draai me even om en zie de wolken wegtrekken, in de verte is de sneeuwlaag dikker geworden.

Gisteren was het bikini en zwembroek weder… vandaag is dikkere kledij te zien rond de Lac.
Ik wandel nog verder tot valavond. Een lange nieuwe wandeltunnel, deze verbind Bourdeau en Saint Jean-de-Chevelu. 1500 meter met ‘le musée de chat’. Muurschilderijen rond cultuur, typische gerechten, geschiedenis, kunst… in la Savoie.

Bourdeau

Wanneer ik de tunnel uitkom… voelt het vreemd, een heuvelend landschap. De vergezichten op de bergen is verdwenen.
Nog even tot aan het dorp Saint-Jean. Ik bel aan een deur. De buren hiervan hebben ondertussen het licht in de woonkamer uitgedaan. Beiden staan in het donker achter het venster me aan te kijken, tot ze doorhebben dat ze zichtbaar zijn. De dame komt naar buiten, de andere dame waar ik aanbelde is er ondertussen ook. De twee dames helpen me zoeken naar een overnachtingsplaats. Ik voel dat ze er wat onwennig en angstig bijstaan en doen er van alles aan om me 6 km verder te brengen met de wagen. Ik weiger en zeg hierbij “merci beaucoup pour votre aide. Mes je vais continuer à cherchez dans le village. Je suis complètement confiant au chemin”. En ja hoor…. wat verder komt een vrouw naar buiten ‘Claude’ waar ik een gezellige avond met haar deel.

Saint Jean de Chevelu

Bezoek

Foto:Els Van Bosbeke

Ontwaken zonder wekker…in het gezelschap met vriendin Els die me een bezoek brengt op mijn pelgrimstocht. Ongewassen mijn kleren in en een verse koffie halen beneden, om dan terug kleren uit… terug bed in en genieten van het eerste heerlijke geurende koffie in gezelschap.

Foto: Els Van Bosbeke

Samen wandelen, smakelijk eten, glaasje drinken, picknick… genieten aan het meer, terras, muziek beluisteren… hihi, naar thuis kijken…elk zijn weg delen, luisteren…warmte… Genegenheid… Hartelijkheid… voelen…boeken…film…evenwicht… aannemen…geven…ontwaken…vriendschap…onvoorwaardelijk… groeien… transformatie… Zijn…
Dankbaarheid… Liefde… Leven… Genieten… Verbondenheid… SamenZijn

Een korte opsomming en delen van het deugddoend weerzien… Dankjewel Els …en tot

Ik nodig jullie, lezer graag uit naar volgende link waar je het werk van Els kan bewonderen.

https://www.elsvbphotography.com