Paaszondag

Posted on by

image

20 april – 07:00 ik ontwaak.  Ik doe de deur open van het pelgrims lokaal. De maan is nog van de partij. De zon schijnt al. Een half uur later verlaat ik deze plaats. Het dorp slaapt nog. Niemand te zien. Wat velden en terug het bos in. De vogels zingen uit volle borst. Een openlucht concert. Zalig!  Net het bos uit hoor ik in de verte klokken luiden. Ik hoop nog een deel van de viering aanwezig te mogen zijn. Ja hoor een half uur later wandel ik de eenvoudige kerk van Eaux-Puiseaux binnen. Een fijn gevoel.
Na de viering spreken mensen me aan met grote verwondering,  waaronder Jocelyne. Een bijzonder contact. Openhartig, vreugdevol…een vanzelfsprekend contact. Het maakt me vrolijk. Met stevige en vreugdevolle stappen ga ik verder. Auto’s rijden traag voorbij. Sommigen zwaaien,  anderen roepen vanuit het venster “Bon chemin, bonne Pâques”. Een beetje verderop komt Jocelyne me te voet tegemoet.  “Cela vous dit de dejeuner avec nous”, vraagt Jocelyne. Met open armen aanvaard ik deze uitnodiging. Nog een paar familieleden zijn aanwezig, alsook een klein meisje, Auxanne. Samen met Jocelyne verstoppen we voor Auxanne chocolade eitjes. Zit ik een half uur later met hen aan tafel en mag ik een verrukkelijke kip van de boerderij proeven. Wandelen in de tuin. Een middagdutje in het gras. ’s Avonds de openhaard mogen aansteken en samen picknicken rond het vuur. Een dag vol warmte, gelukzalige momenten, liefde. Ik eindig de dag in een zalig bed onder een zacht donsdeken.

Sommeval

Posted on by
Sainte-Madeleine in Troyes

Sainte-Madeleine in Troyes

19 april 2014 – De stad ontwaakt. Verse boter croissants en een kopje koffie in een bar. Naast mij twee dames. Onderwerp het huwelijksfeest. Het voelt vreemd aan, net alsof het gebeuren rondom mij uit een totaal andere wereld komt. Ik geniet van de straatbeelden op de plaatselijke markt. Voor ik de stad verlaat nog eventjes naar la Saint Madeleine. “Elle est adorable”zei iemand tegen me. Dit kan ik alleen maar bevestigen. Mijn lievelingsstraatje, Ruelle des Chats. Vanuit Troyes neem ik ‘la voie Vertes des Viennes’, de naam van een klein riviertje die er is. Tal van eenden zijn aanwezig.  Ze doen me denken aan de eenden op de kermis, die een rondje zwemmen en hun kontje die zorgen voor evenwicht.
De blauwe lucht veranderd in hoge wolken en in de verte zie ik deze vervagen in éénzelfde tint, grijs. De zwaluwen vliegen aan een snelheid net boven de koolzaad bloemen, net alsof ze dansen. Ze kondigen regen aan.
Ik hoor de eerste krekels op mijn weg (glimlach) dit geluid doet me denken aan het Zuiden.
Wat verder het 9 km lange bos van Laines-aux Bois. Ik vraag nog even aan 2 fietsende heren een bevestiging voor de weg. Plots valt een van beiden op de grond. Hij kijkt me aan met een glimlach en bloost. Ik had nooit gedacht dat er ooit iemand voor me zou gaan knielen 🙂 (jaja wielrenners hij had clickpedalen, sstttt niet vertellen 😉 ). Hi, het was net alsof we alle drie pretoogjes hadden om het gebeuren.  “Allé, a toute l’heure peut etre” roept één van beide mannen me nog na.
Na het lange bos verheug ik me bij het zien van de eerste huizen van Sommeval. Aan de ingang van het dorp een logeerplaats voor pelgrims.  Keukentje, toilet, warmwater en een verwarming. Alles wat een pelgrim nodig heeft. Ik had me net gewassen en net op tijd een pull aan. Een wagen stopt.  De deur gaat in één ruk open. De burgemeester. ”  Vous avez tous ce que vous voulez” vraagt hij me. Een uur later komt hij terug met paté, hesp, brood, taart, chocolade koek, chocolade, fles fruitsap.

Laines-Aux-Bois

Laines-Aux-Bois

La magie

Posted on by
Les Grèves

Les Grèves

17 april 2014 – Een nieuwe dag ontwaakt. De zon laat zich heel subtiel door de bladeren zien. De ochtendfrisheid is goed voelbaar op mijn huid. De vogels zingen uit volle borst. Een lange laan, een grastapijt.
Nadien volgen uren wandelen langs ‘le canal de la Haute Seine’. Eén rechte lijn. Je kan er bijna met je ogen dicht op stappen. Mijn lichaam neemt éénzelfde kadans. Benen, armen, één vloeiende beweging. De zon staat ondertussen al hoog. Mijn hoofd komt mooi rechtop. Ik ga vooruit zonder bijna te voelen dat ik een voet op de grond plaats. Ik bel de priester van Payns, verantwoordelijk voor de pelgrims. “Allo, presbytère de Payns” antwoord een man met een vreemd accent. “Bonjour mon père, je suis un pelerin pour Compostelle….”. Mijn zin nog niet volledig af krijg ik volgend antwoord ” Ecoute je n’ai pas le temps de m’occupé des pelerin dans la semaine Sainte”. Euhhhhh, verstomd sta ik voor mij uit te kijken.
In de verte langs het kanaal zie ik een bejaard koppel hand in hand wandelen. Haar rokje wiebelt heen en weer op het ritme van haar heupen. Hij een wandelstok in de rechterhand. Eventjes staan ze stil. Ze legt haar hoofd op zijn borstkas. Hij geeft haar een zoen. Op de voorgrond een wezel die naar me komt toegelopen. Bruusk stopt de wezel voor me, alsof hij beseft dat hij er niet alleen is. De wezel keert terug op zijn passen. Hou eventjes halt, kijkt me aan om dan verder te verdwijnen in het lange gras. Ondertussen sta ik naast het koppeltje. “C’etais jolie a voir votre amour l’un pour l’autre”. “C’est la magie du Canal”, antwoord de man met een glimlach.

Clesles

Clesles

Somber

Posted on by

6 april – Er zijn zo van die dagen dat je voelt dat je lichaam niet mee wil. Wel ik heb het gevoel dat dit zo een dagje zal zijn. Dit wordt versterkt door de koudere temperaturen en de grijze lucht. Kilometers, uren gaan voorbij. Rond 14 uur heb ik het voor bekeken,  ik word moe en neem het eerstvolgende  dorp, les Mazures. Ik kan er overnachten in de plaatselijke feestzaal. Ik vind het heel fijn om even tijd en ruimte te hebben voor mezelf voor het slapen gaan. Er wordt aan de deur geklopt. Twee heerlijke stukken appeltaart krijg ik om mij te verwelkomen in les Mazures. Terwijl ik de taart proef…weg alle somberheid van de dag.

La pomme de Geofroy

Posted on by

DSCF5346

3 april – Mijn wekker loopt af om 6:30 om een uurtje nadien te vertrekken richting Dinant. Ik kan vandaag de lagere temperatuur heel goed verdragen. Het is alsof mijn rugzak vandaag ook veel minder weegt. Het stappen gaat vlot. In de Abdij van Leffe ga ik om mijn stempel voor in mijn credential. Jammer, genoeg kan ik de binnenkant van de Abdij niet zien. Gesloten in 2014 staat in grote letters vermeld. Dinant voelt voor mij somber aan. De vele zaken staan te koop of leeg. La grotte prehistorique staat erbij als een plaats midden in de woestijn, roest en onbruikbaar.

Op de middag geniet ik van een rustpauze in compagnie met Mevr. Gans. Samen eten we ‘la pomme de Geofroy’, een appel die ik de dag voordien kreeg van mijn gastheer. Na Dinant neem ik terug het GR pad. Tussen Dinant en Blaimont een prachtig stuk met bossen en open landschappen. De bossen op deze plaats stralen iets heel bijzonders uit, iets feeëriek. Tijdens een volgende rustpauze probeer ik mijn ogen wat te sluiten. De hoest houdt me wakker. Rondom het gezang van de vogels. En hier, of aan het thuisfront ze hebben allen dezelfde taal 🙂 , het brengt ook een gevoel verbondenheid. De laatste stappen zijn zwaar, eenmaal raden… bergopwaarts. Deze keer staan geen honderden denneappels als soldaatjes om me de weg te openen, wel bosanemoontjes die hun laatste kracht hebben bewaard om mij al dansend naar boven te duwen en zich voelbaar sluiten om de nacht in te gaan wanneer ik hen voorbij ben.

DSCF4715-2

Collégiale Notre-Dame

Op weg naar Spanje

Posted on by

1April 2104 – Na 2 dagen slapen in een bijzonder huisje waar mijn lichaam tot rust is gekomen, sta ik klaar voor mijn eerste dag op de Camino. Ik neem de trein van Gent naar Namen om vandaar wandelend mijn weg verder te zetten. Eerst een tussenstop in de Bozar – Brussel voor Zurbarán – Master of Spain’s Golden Age. Een schitterende selectie van monniken, heiligen, religieuze taferelen en stillevens.

Voor een immens kunstwerk van de Onze-Lieve-Vrouw van de rozenkrans, sta ik haar aan te kijken. Zij kijkt me op haar beurt aan. Ik bewonder deze schoonheid en hoe langer ik ze aankijk hoe meer ik bijna het gevoel heb dat ze uit het doek stapt, tot leven komt. Een schitterend begin. Dank je wel Jacqueline voor de tip.

Namen – zachtjes beginnen zit er niet in. Onmiddellijk brengt de GR me naar de Citadel, klimmen en puffen dus. Een voorbereiding vooraf in hoogtestage was prima geweest 😉 De omgeving is prachtig. Bos in bos uit. Mijn eerste blaar voel ik aankomen, Alsof een blaar een must is op de Camino. Naar de avond toe wandel ik verkeerd richting de B&B, 4 km extra en dit voel ik goed in mijn lichaam. Ik voel dat ik een grens overga. Met het muziek van ABBA – I have a dream kom ik uiteindelijk een uur later aan in ‘La Source Fleurie’.

image

Gare de Namur

Après 2 jours de sommeil dans une chaleureuse petite maison où mon corps s’est reposé, je suis prêt pour mon premier jour sur le Camino direction Compostelle. Je prends le train de Gand direction Namur puis je continue mon chemin à pieds à partir de là.
Je fait d’abord une escale au Bozar à Bruxelles pour une exposition de Zurbarán – Maître du Siècle d’Or espagnol. Une belle sélection de moines, saints, scènes religieuses et natures mortes. Devant une immense œuvre d’art de Notre-Dame du Rosaire, je la regarde. Elle me regarde à son tour. J’admire cette beauté et plus je la regarde, plus j’ai l’impression qu’elle sort de la toile et prend vie. Un merveilleux début pour commencé mon pèlerinage. Merci Jacqueline pour m’avoir fait connaître ce grand artiste.

Namur. Commencer doucement n’est pas une option. Le GR m’emmène immédiatement à la Citadelle, je grimpe, je souffle.
Une préparation à l’avance avec un stage en altitude n’aurait pas fait du mal, ou est ce que c’ est plus top une condition physique qui est à zéro. 😉
Le cadre est magnifique, je marche de forêt en forêt. Je sens ma première ampoule arriver sur mon talon, comme si une ampoule était un passage obligé sur le Chemin. Vers le soir je marche à contresens vers le B&B, quatre km supplémentaires, je me sens bien dans mon corps. J’ai l’impression de franchir une ligne. Sur la musique d’ABBA – ‘I have a dream’ j’arrive enfin une heure plus tard à ‘La Source Fleurie’.

De eerste stap

Posted on by

20130729_182219_1_20140201132439573-2

De eerste stap naar Santiago de Compostela! De lichamelijke eerste stap zou april 2014 zijn, welke dag is nog niet gekend. Eigenlijk kwam mijn eerste stap al veel langer.

Deze zomer op mijn terugweg van Portugal naar België, zag ik een buizerd vliegen hoog boven de rotsen. De buizerd daalde om te rusten op een rots. Liudmila, mijn metekind was toen aan mijn zijde. Ik wou dit delen met haar en de buizerd laten zien. Ik parkeerde de wagen langs de weg. Terwijl we stonden te wachten tot de buizerd terug zou gaan vliegen, hoorden we op de achtergrond geklater van stromend water. We draaiden ons om en zagen er een brugje. Beiden nieuwsgierig wat er aan de andere kant van het kabbelend beekje was, kwamen we op een mooie open plaats met een kapel en wat verder zag ik de schelp van Santiago de Compostela. We waren blijkbaar op één van de wegen die leiden naar Compostela. Na een korte pauze keerden we terug naar de wagen. De buizerd zat er nog altijd. Ik dacht we hebben de buizerd niet zien wegvliegen, wel hebben we een mooie plaats ontdekt. We stapten de auto terug in. Kort erna vloog de buizerd weg. Kilometers verderop zien we een andere buizerd, we volgen hem met de wagen. Een oude abdij, een Sint Jacobschelp.

28 februari.

We zijn bijna een maand verder en nog een maand te gaan voor mijn uiteindelijk vertrek op 5 april.  De rugzak is gevuld met het belangrijkste. Soms komen er nog dingen bij en andere zaken gaan eruit. Niet gemakkelijk wanneer ik me wil beperken tot een minimum en toch wil zorgen voor enig comfort. Comfort betekent hier voor mij, geen koud hebben, een goede nachtrust en geen pijnlijke voeten. Hoewel dit laatste waarschijnlijk niet te vermijden zal zijn.

Enige twijfel ontstaat er of ik toch geen camera zou meedoen. Oorspronkelijk was ik dit niet van plan omwille van het gewicht en om afstand te doen van materie…. Jasmine op stap zonder camera….hmmm

Hoe meer ik ga wandelen en bewust wordt van mijn tocht naar Compostela, hoe meer ik besef dat je niet zomaar zonder reden zo een tocht onderneemt. Een innerlijke reis van loslaten en vernieuwen. In de hoop dat wat op mijn schouders ligt draaglijker mag worden, een plaats zal krijgen, om dan op het einde van de weg hand in hand verder te mogen wandelen. En hoe meer ik eraan denk, hoe meer ik het gevoel krijg dat deze groter wordt. Eén iets is zeker de wilskracht is aanwezig. Een boodschap die ik aan mezelf graag meegeef is aanwezig te zijn in het NU, met mildheid, zorg en liefde voor mezelf.