Witte raaf

In de verte hoge bergen, een ervan herken ik de hoge berg van Carrara. Daar waar ik weken geleden was. Niet enkel de bergen! Het is vroeg in de morgen, de vele mensen die terug werken, de teveel aan wagens waar enkel de bestuurder te zien is, zorgen voor een fikse laag polutie. Zo dik dat de bergen aan de horizon van circa 1200 meter hoog voor de helft worden bedekt door een bruine laag die over het land hangt… En daarin, daarin leven we. Dezelfde bruine laag die tijdens de spitsuren hangt rond Gent en te zien vanop het vierde verdiep, toen in mijn woonst in het centrum van Gent. Deze laag en nog zovele andere dingen zorgen voor huidproblemen en andere kleine kwalen.

Ik wandel vandaag verder door een heuvelend landschap richting Gambasi Terme, op de Via Francigena richting Rome. Neen neen ik ga niet richting Rome terug, mijn weg is richting huis… nog beter bij iedere stap dichter bij mezelf daar waar mijn thuis is.

Gisteren ontvangde ik fijne woorden die het hart verwarmen ‘Het was fijn om u op ons pad te kruisen. Brené Brown heeft het over bezield leven…volgens mij ben jij op en top iemand dat bezield leeft’, Nathalie.
Ik denk ook terug aan de woorden van Jean-Paul ‘tu est ma pierre blanche sur mon chemin’ of ‘je bent een witte raaf’, Jeanette. Dit mogen zijn voor de ander zonder het werkelijk te willen, gewoon door te zijn, is een wederzijds geschenk van het leven.

Een paar kilometers voor Gambassi Terme neem ik de trein richting Spezia en ga ik overnachten in
Massa waar ik eerder langs kwam. Ik neem de weg verder na Massa daar waar de weg kruist zo kan ik de Alpen (hopelijk) nog te voet oversteken richting de Franse grens. Daarvoor heb ik eerst een belangrijk plaats nl. Sacra Michele bij Turino.

Loretta

Eens ontwaken zonder wekker… zaliggg… Na een gezellige avond, samen een ontbijt brengen Nathalie en Carl me terug waar ze me hebben opgepikt, Pontassieve. Na afscheid met een stevige knuffel wandel ik verder. Vandaag staat Firenze voor de deur… Ennnn…. Ja hoor een volgende uitnodiging ‘Bij Loretta’. Loretta ontmoette ik een paar dagen geleden in Pieve di Romena.
Sedert een paar dagen is er precies iets veranderd, mensen nodigen me uit om te eten, te overnachten… Ik ben er heel blij om, ik had de hoop op gastvrijheid in Italie bijna opgegeven.

Mijn weg begint met een stevige klim… De temperatuur is terug gestegen. Het is zweten. Gelukkig heb ik nog altijd de moed. De geluiden van de wagens verdwijnen op de achtergrond.
In een traditionele eetzaak en terwijl de mensen hun aankopen doen, hoor Ik de woorden prosceco, fromagi… Op de achtergrond het muziek ‘Easy like Sunday morning’…het is!… Neen, het is zaterdag… Euh… Of niet… Toch wel…Jah, wat is tijd?
‘ploep’ zegt het kurk… ‘gloegloe’… de klank van een wijnglas die gevuld wordt. Rechtsvoor mij… een bejaarde man, schuin zittend aan tafel. Een muntstuk in de hand. Op tafel een gekleurde kraskaart… Zijn ogen glinsteren, een glimlach… ik geniet van het zien. Oh, wat gun ik deze man het geluk dat de kaart misschien wel iets kan opbrengen… De handeling wordt trager, zijn mimiek veranderd… Zijn geluksgevoel is verdwenen. De vreugde en geluk buiten jezelf plaatsen, terwijl vreugde binnenin onszelf te vinden is.

Pieve di San Donnino

Firenze

Een verlaten dorp in Toscaanse tinten… Een brievenbus die onderdak is geworden voor de bijen. Een gebouw die niet meer onderhouden wordt. Ernaast een immense bewoonde villa. Poggio a Luco. Af en toe steek ik mijn neus in mijn vers gewassen kledij.
Dankzij Silvie van RadioCamino gebruik ik de app Mappy. Cz. Een geweldige app die me gedetailleerde wegen toont. Geen boek en GPS nodig hiermee. Een mengeling tussen asfalt, boswegen en veldwegen. Tussen stad, dorpen en velden…

In Pieve di San Donnino – Villa magna, buig ik me om te zien wat onder een napje te zien is… Een skelet… Op de buik een witte stof met daarop vermoedelijk het rode kruis van de kruisvaarders.
Achter mij een open kist… Een lijk… een begroeting… Heengegaan.
Om 18u kom ik aan bij Loretta. Een fijn weerzien. Terwijl Loretta de maaltijd klaarmaakt, neem ik een douche. Een gezond avondmaal, heerlijke groenten. Een wederkerig delen over het leven. Een verfrissende avondwandeling. Dankjewel Loretta.

Landgenoten

Soms ontmoet ik mensen en voel ik vanbinnen dat iets niet in evenwicht is… Ik kan niet uitdrukken wat, wel dat wat ik zie en wat de persoon zegt niet in balans is. Ik vond dit niet gemakkelijk om daarmee om te gaan. Ik heb aan deze gevoelens lang getwijfeld, getwijfeld aan wat ik zag. De twijfel is ontstaan na opmerkingen van derden waardoor ik dan mezelf het verwijt maakte ‘wie ben ik om misschien maar iets negatiefs te denken over de ander’. Dit verwijt zorgde ervoor dat ik mijn gevoel wegduwde ten opzichte van mezelf en van de ander… en kwam ikzelf in disbalans. Daardoor kon ik ook niet verder in mijn puurheid gaan staan, waardoor ik ook de ander niet meer in zijn ‘Zijn’ kon zien met wat was.
Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf hier niet meer heb van afsloten, weggeduwd en hier terug vertrouwen in kreeg.
Uiteindelijk heb ik kunnen inzien en dat pas na mezelf geen verwijt niet meer te maken over mij gevoel, dat het niets te maken heeft met een negatieve gedachte of oordeel over de ander. Daardoor kon ik de mens terug zien in zijn Zijn met was is, in balans of disbalans. Mijn gevoel en kijk kan ik dankzij aan mezelf te werken terug in zuiverheid beleven. Puur en zuiver twee woorden die hoog op mijn lijst staan.

Door de beslissing te nemen om me binnenste buiten te draaien, terug opzoek te gaan naar die puurheid, in plaats van naar buiten te kijken, naar de ander. Door de moed te nemen en in de spiegel te kijken dan is het niet enkel een weg naar vrijheid, zuiver en puur ‘Zijn’, er ontstaat een diepe rust. Mijn vader zei altijd ‘Fais ce que je te dis, mais ne fais pas ce que je fais’. Hoewel deze uitdrukking voor hem van toepassing was. Volg ik deze vandaag niet meer en is zeker niet meer van toepassing in mijn leven. Eerder door aan mezelf te werken kan ik een voorbeeld zijn voor anderen en worden woorden dan ook overbodig.

De druiventrossen hangen rijkelijk aan de wijngaarden… Ik kies om de col de Consuma via de rijweg af te dalen. Morgen is hier een autocross tussen Pontassieve en Consuma. Het hooi wordt geplaatst op cruciale plaatsen. Sommige wagens hebben zich vergist van data. Kilometers lang ligt nieuwe asfalt en kraakt de witte lijnen nog onder mijn voeten. En dat terwijl aan de andere kant bruggen in storten wegens niet onderhouden wegen.
Ik bevind mij ergens midden Toscanië op twee dagen stappen van Firenze.
Langs de baan zie ik drie pelgrims….een goed dag… Een selfie… Waarom niet, als ik een ander daar plezier mee kan doen.

Het landschap is anders geworden. Zachter, de Toscaanse cypressen zijn terug zichtbaar en mengen zich met de bosrijke natuurlijk ogende heuvels. Ik geniet van de geuren, de zachte zon , de kleuren die hier en daar wat aan het veranderen zijn in de verte.

Hoewel mijn onderrug tegenstribbelt. Bij iedere stap voel ik mijn lijf bruisen en voel ik soms mijn lichaam verfijnt bewegen als een slang. Alsof ik met mijn eigen lichaam dans. Het klinkt misschien vreemd, zelfs wanneer mijn lichaam de behoefte heeft om te plassen doet de beweging goed, terwijl ik dit eerder altijd als een mechanisch noodzakelijk iets heb gevonden.

Aangekomen in Pontassieve hoor ik mijn moedertaal. Ik draai me om… Zijn jullie van België… Mijn hart bonst…landgenoten…
Ja… Ik kijk ernaar uit en verlang om naar huis te gaan… De avond eindigt in een uitnodiging, een avondje uit, restaurant, een wasmachine, douche, een kleedje,… Maar vooral een warme hartelijke ontmoeting. Bij Nathalie, Carl, Laura en Mathias uit Mechelen. Dankjewel aan jullie

Pontassieve

Fraternité di Romena

Poppi

Wanneer je lang te voet op stap bent, wanneer je een lange tijd de moeite neemt om te vertragen of dit nu wandelend is of op een andere manier, dan kom je sowieso in aanraking met wat levenskwaliteit is, met de essentie… Met wat je in werkelijkheid nodig hebt.

Terwijl ik een rustpauze neem zie ik een reklamerek, Taichi, Qi Qong, fitness, massage, yoga, meditatie… Allen gaan door binnen vier muren in een gesloten omgeving. Allemaal cursussen of workshop die de mens in beweging brengt opzoek naar rust en stilte, zichzelf, onthaadten… Terwijl in de verte een bos zichtbaar is waar ik dagen in loop zonder iemand te ontmoeten op de wandelwegen.
Dan zie ik op FB een artikel over de ontevredenheid dat een zelfstandige met de elektrische wagen niet in Gent binnen mag buiten de uren van laden en lossen. (18u en 11u)…. Waarom deze wagen om ‘Snelheid en tijdbesparing’… Zich haasten om dan te onthaasten. Het onthaasten heeft dan wel een duur prijskaartje op het levenskwaliteit.

Het is niet enkel de luchtkwaliteit die belangrijk is. Dit is één van de zovele zaken binnen het levenskwaliteit. Wat met de zovele prikkels die mensen onbewust ontvangen… en voor deze die bewust leven, wordt de binnenstad vaak onleefbaar. Gewoon even proberen midden op het kruispunt Korenmarkt-veldstraat in Gent gaan staan en open je zintuigen en zet je voelsprieten op… geen 5 minuten. En om al die prikkels te verwerken gaan we dan binnen de vier muren ons opsluiten om ontspanning, rust en stilte op te zoeken.

Wie vind het niet zalig om ergens op een plein te gaan zitten waar je je buurman hoort praten, waar je de vogels nog mag horen, waar je nog kan zitten zonder de verplichtte muziek of reklame te moeten aanhoren, waar de kinderen vrij kunnen lopen zonder angst dat ze ergens onder een voertuig terechtkomen…
Omdat de voertuigen geen tijd hebben om te vertragen want de economie moet draaien….Omdat de mens de illusie heeft dat men zich moet haasten tegen de tijd omdat men denkt tekort te komen.
Waar is de samenleving gebleven?!

En natuurlijk moeten we veel geld verdienen want we dienen die stilte, rust en ontspanning te betalen binnen de vier muren. Hoe contraditorisch is dit allemaal niet… terwijl het zo eenvoudig kan… naar de essentie. Onze overgrootouders wisten nog heel goed wat samenleving betekende in de essentie.
En het is niet enkel een voertuig… De keuken… zoveel plastiek en machines. We wensen altijd meer en beter… hoeveel mensen komen nog werkelijk in aanraking met wat van de aarde komt… De groenten, fruit, graan, kruiden…. het vocht die aan de handen kleeft… Je handen die kleuren… je handen sluiten met een vrucht of kruid binnenin en met een dankbaar gebaar de tijd nemen om te ruiken en je lijf laten onderdompelen door wat moeder aarde ons brengt… Ik hoop van harte dat mensen deze waarden terug mogen voelen, ondergaan, beleven en delen…

Vanuit ‘La Verna’ had ik gedacht richting Bologna te gaan… De weg wijst me duidelijk een andere weg en brengt me dichter en dichter bij Firenze.
Een klom naar een gezellig dorpje in Toscanië, Poppi. Een kerk… Muziek… Canon van Pachelbel… mijn lichaam neemt binnenin een dansende beweging, alsof een veld vol bloemen bewegend mijn lijf streelt… Aangename prikkels hier en daar.

Ik sta stil…. draai me om… twee dagen wandelen, La Verna is nog altijd zichtbaar. ‘OK, daar ben je. Ik ben hier… en daar, daar voor mij ligt mijn weg…ik mag loslaten’, gaat door meheen. Het voelt aan alsof ik mij pij mag verlaten. Alsof ik uit een tijd kom die bij me hoorde lang geleden. Ik voel werkelijk de zwarte van mijn lijf glijden.

Met mijn twee wandelstokken in de linker hand stap ik verder… Met een zelfverzekerde stap het leven tegemoet met de luchtigheid van een vlinder, de speelsheid van de eekhoorn, de kijk van de buizerd, de wijsheid van de uil, de kracht van het paard… Op weg naar… Ik mag gaan. Mij openen aan en voor het leven…
Weg van de zogezegde ‘verboden vruchten’ die we al zolang onbewust meedragen door de eeuwen heen.

Pieve San Pietro di Romena

Mijn weg eindigt na een uitnodiging in Pieve San Pietro di Romena… een bijzondere plaats waar vernieuwing is… Ik blijf hier overnachten en maak kennis met een warme en hartelijke ‘fraternita di Romena’… Hoe bijzonder… ik verlaat mijn pij en ontmoet vernieuwing… Dankbaar om deze plaats, dankbaar voor deze ontmoetingen…
Dankbaar om op mijn weg mensen, ruimtes te mogen ontmoeten en me de weg wijzen naar wat me te doen staat.

Tartiglia-chiesa San Giacomo

Pieve San Pietro di Romena

Moeder Theresa

img_20180624_2139546220633472922708135.jpg

img_20180624_2141415244698398064256860.jpg

img_20180624_2148591558516652491593705.jpg

img_20180624_2144252422937924192629405.jpg

img_20180624_2153081969580565309630186.jpg

img_20180624_2151064582684174633322740.jpg

img_20180624_2152023344322723437544726.jpg

img_20180624_2151358830662183639603074.jpg

Ik verlaat de aangename Ostello van Ponte d’Arbia. De ochtendzon schijnt door het bladerdek. De graanvelden kleuren goudgeel.
In de verte stijgt een luchtballon met zijn opvallende regenboogkleuren.

Buenconvento… Een middeleeuwse stad-je ontwaakt terwijl ik al een uur genoten heb van het ochtendgloren. “Buongiorno,un caffè e una brioche crema per favore.” Mijn ontbijt halte. Verschillende mensen komen voorbij gewandeld de krant onder de arm.
Een man met rugzak, loopschoenen komt binnen gewandeld. “Buongiorno”, zeg ik hem terwijl ik hem aankijk. Geen reaktie.
Na een half uur vertrekt hij terug. “Buen camino !”, wens ik hem. Hij blijft verder de bar uitstappen vooruitkijkend… Gehaast.

img_20180624_2155043444844590759199209.jpg

 

img_20180624_2200358456520913640433075.jpg

Buenconvento

img_20180624_2158512282138329658124943.jpg

img_20180624_0735092316476078593090118.jpg

img_20180624_0731299158521781519304655.jpg

De laatste kilometers van gisteren is het landschap en zijn omgeving wat veranderd. Opvallend is de weinig hoorbare motorvoertuigen. Ik begin eindelijk Toscanië te appreciëren. Energetisch voelt het hier ook veel zachter, mag de natuur hier wat meer zijn eigen ding doen. De Italianen die ik ontmoet zijn terug wat opener, de vrolijkheid en openheid ontbrak wat de voorbije dagen.
En hoewel velen melden dat het deel Lucca tem Sienna het mooiste stuk zou zijn, ga ik hier tegendraads op in… als pelgrim heb ik niets aan souvenir winkels, massa restaurant, luxe, beton… Het neemt niet weg dat ik ”s morgens om zes uur wel kan genieten van het midden van een oude stad. Dan pas is ook zichtbaar wat zichtbaar mag zijn.

img_20180624_0703554084944093519702399.jpg

img_20180624_213021999798060982423363.jpg

img_20180624_2201025184586723401771439.jpg

img_20180624_2130517166817027595576707.jpg

img_20180624_1342154360196014070983422.jpg

img_20180624_134414676362671670826189.jpg

 

 

Op een helling haalt een pelgrim me in. Dezelfde man die ik gisteren in een kort moment op een terras heb gezien. En waar ik toen een gevoel had hij niet zomaar een passant was.
“Bonjour!” Hij kijkt me aan “Bonjour”. Aan zijn uitspraak hoor ik dat hij een Fransman is.
We blijven contact nemen en al heel snel wandelen we in hetzelfde kadans verder richting
San Quirico d’orcia. En zonder we het weten en de tijd voorbij hebben zien gaan komen we rond de middag aan San Quirico.
De kamer wordt gevuld niet meer met drie pelgrims, wel met vier.

Een bezoek aan de stad, een geslenter door de straten… een terras… Terwijl de drie andere pelgrims op een terras zitten met hedendaagse muziek boven het hoofd. Kies ik voor een rustig terrasje buiten de muur van de stad en… een minder groot gat in mijn budget. Na een kwartier vergezel ik hen terug.

In de collegiate dei Santi Quirico e Giullata staat een prachtig vermoedelijk wassenbeeld van Moeder Theresa. Ik kan mijn kijk niet vrij maken van het beeld. Hoe langer ik ze aankijk hoe beter ik kan zien dat een traan uit haar linker oog komt. Bijna echt.

 

img_20180624_1348238367588014762429017.jpg

img_20180624_1347455557999819330344086.jpg

img_20180624_1346236145849813880696077.jpg

img_20180624_2127342671014502667278324.jpg

San Qiurico d’orcia

img_20180624_2127088066565899692893869.jpg

img_20180624_1507322767995725374286269.jpg

img_20180624_212648192335220942269161.jpg

 

 

 

 

 

img_20180624_1608511269058181782046206.jpg

img_20180624_1620401508718283242839249.jpg

Regen

Aulla

Aulla, een terras, een ontbijt. Een wederzijds delen tussen pelgrims. Onderwerp dankbaarheid, leven, beleven, geloof…Het woord geloof waar velen zo een afkeer van hebben gekregen en waarin het woord onderscheid, scheiden, nuances, grijs niet meer in kan bestaan.
“J’aimerais à la fin de ma vie savoir regarder en arrière avec gratitude”, vertelt een man. “Pourquoi attendre la fin… La maintenant… La gratitude peut être la a chaque instant”, reageer ik terug.
Uit elk onaangenaam moment kan ik zien dat er iets aangenaam uitvloeit daar kan ik enkel maar dankbaar om zijn. Dertig jaar geleden was ik me daar echter niet bewust van. Toen waren de onaangename momenten langer, dan het gevoel van dankbaarheid. Hoe verder de groei hoe korter de onaangename momenten, hoe langer de dankbaarheid. Bewustzijn is hierbij een dankbaar iets.

Een blaffende hond komt naar me toe. Oh… hij gaat voor me lopen en aan iedere hoek blijft hij staan… hij toont me de weg… Plots verdwijnt hij op een terras. Ik draai me om “Grazie” roep ik hem toe. Zonder hem had ik inderdaad de smalle stijgende weg tussen het groen niet gezien.

Het begint te regenen. Mijn paraplu gaat open. Boven op een heuvel bel ik mijn vader om zijn verjaardag te vieren. Eén gerinkel, antwoordapparaat “Bonjour papa, avec une belle pluie et un magnifique soleil en Toscane je vient te souhaiter un bon anniversaire. Une bonne journée à toi, Jasmine. Ta fille”. Ook vaderdag was verbondenheid niet mogelijk en werd het een leeg contact.

De zon, de regen, veilig onder mijn paraplu. In het midden van een prachtige natuur.
Een helse regenbui breekt uit, de zon verdwijnt, een bruin water stroomt langs de weg. Deze natuur uitbarsting was voldoende om iets in mezelf teweeg te brengen. Een uitbarsting in tranen, pijn.
De woorden ‘Ou plus que tu pleur ou moins que tu pisseras’, draaien in mijn hoofd. Ik laat mijn emotie toe… De woorden verdwijnen… De pijn wordt zachter… Het huilen duurt een eindje… Ik laat toe…verlossend…Halfziend door de tranen stap ik verder.
Iets is anders geworden… De pijn is lichter geworden.. Onaangename en aangename, hand in hand… dankbaar om wat gebeurt.

De regen is wat minder geworden. In de verte op mijn linkerkant een dorp op de top van een heuvel. Het vergezicht is prachtig. Witte mist afwisselend tussen de heuvels. Een donker grijze hemel. De regen klettert terug. Krakkkk. Donder… Bliksem… Krakkkk…Een zin komt door meheen ‘Eli, Eli, lemah sabachthani’. Tranen vloeien terug.

Verbonden

Na wat asfalt stap ik terug op zachte ondergrond… Modder… een weg van amper schouderbreedte… Het druppelt… Mijn kleren zijn nat. Het voelt goed om water op mijn huid te voelen. Het kan mij niet deren….De regen doet deugd. Ik sluit mijn paraplu…woorden… zinnen… Ik hoef niets meer boven mijn hoofd om mij te beschermen. Mijn hoofd mag vrij zijn. Vrij van doornen… vrij van andermans doornen.. Gaat er door meheen.

Een vader en zoon kruisen mijn pad. Prachtig om de samenhorigheid te zien. Vader voorop… zoon achterna… Ik geniet van hen te ontmoeten, ook al zeggen we niets tegen elkander. Dankbaar dat ze er zijn, dankbaar om de pelgrim die ik mag ontmoeten en blijven ontmoeten.

Beneden aan een dorp. Een uithangbord… Michelangelo.

De regen verdwijnt. Het onweer is de andere kant op. Mijn lichaam voelt wat zwaar… ook rustig….een stilte binnenin.
’s Avonds, volg ik een misviering. De Heilige San Antonio di Padua wordt gevierd. De patroonheilige van mijn vader en de kerk waar ik een nacht zal doorbrengen.

Sarzana

Mededogen

Pontremoli

Voor ik Pontremoli verlaat, eerst naar de apotheek om Traumeel (mijn wondermiddel).
Een vriendelijke apothekeres ziet me binnenkomen “I have Traumeel for you, i’ m so happy for you”. Een welgemeende ontvangst en vriendelijkheid. “I’m so happy that you’re happy”. Wat zalig zo de dag mogen inzetten. Twee mensen die elkander gelukkig hebben gemaakt.

In Santissima Annunziata laat ik me verleiden door een open deur. Een donkere gang om nadien uit te komen in een kloostergang. Twee kloostergangen, twee binnen tuinen. Geen kat te bespeuren. Achter een raam een massa oude archiefbeelden gestapeld op elkaar. Stof en spinnenwebben hebben hun plaats ingenomen. Waw… En dit staat leeg zonde. Ik zie het al voor me. De ene kant een woongebied de andere kant werkruimte waar handenarbeid wordt verricht, ruimtes voor lichaam en geest. De binnentuinen, de een groenten tuin, de ander fruitbomen. Mijn fantasie slaat op hol.

De weg brengt me doorheen kleine dorpen met smalle straatjes, verdoken uithoeken. Oude werktuigen die dienst doen als een soort openlucht musea. De geur van rozen, Jasminum weet me telkens te verleiden en ik kan het niet laten om er mijn neus in te steken. Passiflora zoeken hun weg doorheen de Jasminum.

Ik denk nog terug aan het contact met de pelgrim van de voorbije dagen. Hoe ik me voelde, wat het met me deed, wat het bij me wakker maakt. Er zijn blijkbaar nog kwetsuren aanwezig, anders had het mij niet geraakt. En de reactie, gedrag van een ander komt opzich ook vanuit een kwetsuur anders geef je niet constant opmerkingen. Allé, dit is mijn idee.
Mededogen

Schtroumpf mécontent zorgde ervoor dat ik me schtroumpf contento voelde. Ook dit is verbondenheid. Grazie pelgrim.