Geel

Angst om verlating of te binden zorgt ervoor dat we onszelf verliezen in een relatie, welke vorm van relatie het ook mag zijn.
De focus ligt dan zo sterk op het verlangen wat ooit ‘verloren’ is gegaan/geweest, dat men niet meer optimaal in eigen centrum aanwezig kan zijn. Er ontstaat dan een onevenwicht in relatie tussen jezelf en de ander.
En vooral een onevenwicht in zichzelf vloeiend uit een oud zeer, een trauma opgelopen in de vroegere jeugdjaren.

De laatste weken komen er tal van bekende stukken uit mijn leven naar boven waarin ik dacht dat ze voorbij waren, opgekuist. Pfff. Het idee dat al deze ervaringen zich nu groeperen om op één moment tot explosie te komen, zo heftig is het voelbaar in mijn lijf. Ze zijn er die oude pijnen, ik neem ze vast, kijk ernaar, doorvoel ze tot ze verzachten en stilletjes verdwijnen en ik voel dat ze getransformeerd zijn en de weg nemen naar mijn basis, fundering van de voorbije 5 jaar. In Hartgedragen.

Ik word heen en weer gehaald tussen periodes in het hier en nu en périodes uit lang vervlogen tijden. Tijden die onderhuids opgeslagen zijn en op mijn netvlies staan. En om één of andere reden moet ik nu denken aan mijn ‘Meningioom/mening-home’ – gelegen pal op mijn derde oog en die ik ook mijn derde oog noem.
Deze week stond ik op straat, keek ik naar boven en zag ik een vliegtuig in de lucht. Zag ik een auto op straat, zag ik de straat… en vroeg me af in welke futuristische tijd ik terecht was gekomen, alsof ik nog nooit op deze aarde had gestaan. Neen… ik was niet aan het hallucineren en het was ook geen hocus-pocus… wel heel bewust aanwezig.

Vorige week werd om een of andere redenen iets geraakt. Een trigger. Het sloeg in mijn buik, inwendig voelde ik mijn lichaam bibberen. Spontaan volgde ik wat mijn lijf vroeg. Ik stapte recht een bad in, zette de koude douchekraan aan en liet het water over mijn lijfje lopen. Tranen zochten hun weg, maar konden zich niet bevrijden. Ik voelde ook een weerstand in me om hulp te vragen, ik wou het alleen doen. Ik ben op bed gaan liggen… tot ik niet anders kon om vanuit het hart hulp te vragen en niet meer vanuit het hoofd te weigeren. (hmm… Opgepast hier kan soms de saboteur aanwezig zijn. Men kan dan denken hulp te vragen vanuit het hart terwijl het het ego is die iets wenst om het oude gekende en de veilige plaats beschermt en ervoor zorgt dat de comfortzone niet wordt verlaten) Door deze beweging te maken en durven om hulp vragen kon er verbinding komen met mezelf en mezelf en mezelf/ander. Binding maakt plaats voor verbinden.

Op bed zag ik twee namen in een flits voorbij passeren. Vader – moeder.
En twee zinnen ‘Eli Eli, lamah sabahtani’ met de boodschap ‘Jasmine jasmine, lamah sabahtani’, ‘Jasmine, Jasmine, waarom heb jij jezelf verlaten’. Tranen vloeiden over mijn wangen, mijn buik raakte een diepe bodem.

De tweede zin die door meheen kwam ‘in hoever is een kind loyaal naar zijn ouders toe’, tot hoever kan een kind in zijn/haar liefde gaan tot hoever kan ik vandaag daar nog gaan in staan. Mijn hart werd geraakt.

Wanneer je als kind dubbele boodschappen ontvangt van aantrekken en afstoten.
Van weggeduwd te worden. Op een moment een lach ziet en dan plots een afwijzend gebaar. Of een lieve lach en terzelfde tijd een afwijzend gebaar. Of een lach en dan plots een bombardement van woorden naar je hoofd krijgt.
Dan kan je als kind verstrikt geraken in het kleine kwetsbare lijfje en sta je te kijken naar volwassen mensen vanuit een niet meer begrijpen. En natuurlijk kunnen tal van zaken hier aanleiding toegegeven hebben bij de ouder/volwassen
Vb. Tijdsgebrek, ongeduld, gehaastheid, geen ruimte…. en wanneer dan geen communicatie is tussen… enkel beeld en geen klank of als er dan klank komt dan is dit misschien 1 woord, ten hoogste twee… Geen verbinding… Dan grijp je je als kind vast en zoek je zelf antwoorden zonder dat er hierin maar ook bevestiging of verbinding in gemaakt kan worden, want als kind, toen ik klein was had ik geen recht op spreken. En zo geraak je verder van je eigen hart.

En de belangrijkste boodschap hierin in het hier en nu is, Jasmine tot hoever ben jij loyaal naar jezelf. En enkel met dit kan en wens ik verder stappen te nemen.
Om me te kunnen neerzetten, te manifesteren hier op aarde kan ik niet anders om een beweging hierin te nemen om me te kunnen vrij maken van iets die er al lang niet meer is. Een beweging die je eigenlijk als kind van… niet wenst te nemen. En hierin nu trouw te blijven aan mezelf en het oordeel van derden dan ook bij derden te laten.

Mijn lichaam… zucht….wordt voortdurend heen en weer geslingerd tussen een zonnevlecht die in de knoop gaat en niet kunnen ademen tot in ontspanning gaan en terzelfde tijd een energie die me mee trekt in opwaartse richting, waarin ik het gevoel heb mijn lichaam te verliezen…vermoeiend.

Deze morgen trok ik een kleurrijke gele broek aan en een blauw pull met sterretjes erop. Hmm… Toen ik me bewust werd van welke kleuren ik onbewust had aangetrokken was het duidelijk wat mijn lijf nodig had. Mijn zonnevlecht of derde Chakra of Plexus solar of Manipurna (mani= juweel, purna = stad) vraagt aandacht en hulp.
Sedert de terugkomst van mijn pelgrimstocht is er hier onevenwicht in ontstaan. De plaats waar wijsheid en wilskracht ontstaat. De plaats van waaruit men kan gaan schitteren. Waar het onbewuste/bewuste, Shakti (geest) en Shiva (aarde) samen de identiteit vormen.
Waar wanneer mijn hartchakra in de knoop ligt het in de zonnevlecht wordt geuit.
Geel zal er dus niet aan mankeren de volgende dagen en het staat me nog goed ook.
Er bewust mee omgaan zodat deze Chakra terug in balans mag komen en er veranderingen mogen gebeuren en zodat ik uit mijn ‘comfort zone’ mag stappen.

En wat een resonantie van tijd… Deze avond volgde ik een workshop rond ‘kracht’.
Ik sprak er mijn superkracht uit, een kracht waarvoor ik niet voor minder zal gaan nl. mijn onvoorwaardelijke liefde.

Maria magdalena en Yeshua stonden in mijn rug en hoe dichter ze bij me kwamen hoe meer yeshua en Magdalena één werden en waar enkel nog Magdalena zichtbaar en voelbaar was. Mijn lichaam begon zachtjes te dansen, zachtheid was voelbaar in mijn lijf.
Als afsluiter was het manifesteren van mijn droom… een duurzame relatie en woonst… Ik zag een kruidentuin, een tiny huis, mezelf door de tuin wandelen met een rietenmand en kruiden in de hand. Bezoek die ik meenam naar binnen… de geur van koffie en een babbel in de keuken.
Bij het zitten opende mijn bekken zich en wat een zeldzaamheid was, ik kon in de kleermakerspositie zitten. In zachtheid, openheid en in zachte kracht was ik aanwezig. Mijn schoot werd groter… Duurzame relatie in mezelf. Thuiskomen.

Dankbaar sluit ik deze dag af en omarm ik de pijnlijke stukken van de voorbije dagen en zeg ik onvoorwaardelijk tegen mezelf. Ik zie je graag.

Voorbestemd

Na reeds vijf dagen in België….wandel ik door de straten van Gent. Volk. Ik zie ze niet.
Een open raam, klassiek muziek. Een man… zijn hand slaat het ritme. Ik stop… sluit mijn ogen en laat mij lichaam wiegen op de golven van de klank.
Diepe zucht.
Ik wandel verder en neem de tram. Vol-leeg, oud-nieuw, verdriet-vreugde, weten- niet weten, geworteld-afwezig, onbekend-gekend… dit zijn de woorden die nu in mij opkomen, voor wat nu door meheen gaat.
Sedert een paar dagen kom ik diepe oeroudestukken tegen die aan de oppervlakte komen.
Mijn weg gaat in vertrouwen verder richting een veld die voor mijn voeten openlicht en die bijna tastbaar is… voorbestemd.

Ik besef en weet dat ik vele volgers zal ontgoochelen. Dat vele op mijn verhalen zitten te wachten.
Alleen wat zich nu allemaal in mezelf voordoet is te kostbaar, waardevol en fragiel om dit zomaar op het net te delen.

Bij deze stap ik hier dan ook een lange stilte in.
Ik ben me bewust dat er lezers zullen zijn die dit vreemd zullen vinden, vragen zullen hebben, nieuwsgierigheid kan opgewekt worden, zich zorgen zullen maken…

Voor ik afsluit heb ik nog een wens nl. om dit gebeuren samen met me te dragen in stilte en mij de ruimte te laten om vanuit mezelf in beweging te komen naar de ander.

Dankjewel.
Ik wens jullie allen een fijne vakantie.

Angst

Angst is een gevoel die je lichamelijke vaststeekt uit schrik voor de toekomst en terzelfde tijd een overleving is van het verleden. Die afstand creëert tussen je ware Zijn en de essentie. Waarin men enorm veel kan voelen en gewaarworden vanuit het gekende, tot bevriezen toe. Deze gewaarwordingen, zijn prikkels die ontstaan vanuit de hersenen, want ze zijn gekend… en de kans ontneemt, belemmert het nieuwe te ontmoeten.
Die ervoor zorgt dat de mens denkt in veiligheid te zitten maar we echter niet vrij kunnen zijn en verhindert om in de flow van het leven te staan.

Vrouwenenergie

img_20190708_1155283335347145921251834.jpg

Na een avond van paniek en angst. Het bellen naar een vriendin, haar openmind en kijk, het geruststellen en de zachte confrontatie over wat bij mij gaande was nl. Mijn twijfel rond het feit niet man te zijn, uit angst.
Een onderwerp die al gans mijn leven sterk op de voorgrond kwam vanuit verschillende uitvalshoeken. Het niet gezien, herkend worden als meisje, als vrouw… tot bijna geen recht hebben op bestaan. Het bijna verdwijnen tussen de mannen die er waren in mijn leven.

Ja, af en toe kan nog eens twijfel en angst ontstaan dan.
Ik viel gisterenavond in slaap met één hand op mijn borst, de ander op mijn onderbuik.
Deze morgen opgestaan na een goede nachtrust. Mijn lijfje voelt ontspannen… een openbekken… een volmondige ‘ja’, vrijheid is voelbaar door gans mijn lijf. Mijn hart en bekken voelt zacht en ruim.
Met wat voelbaar is stap ik deze nieuwe dag in.

img_20190709_182344_6043975891906858085566.jpg

Terwijl ik op de terras zit van de bar, vraag ik me eigenlijk af wat ik hier doe. Wat doe ik hier in het midden van de Morvan in een godsverlaten dorpje (toch charmant hoor het dorpje).
Voor mijn vertrek voelde ik al aan dat Jeruzalem niet volledig juist was. Ik kon het niet onmiddellijk duidelijk een plaats geven. De beweging was wel belangrijk om te doen om het te kunnen begrijpen.
Ik hoef niet tot in Jeruzalem te stappen… Dit was symbolisch. Her-geboorte, aarde… na het vuur, lucht en water van vorig jaar. Jezus is voor mij absoluut niet onbekend daar is het niet om te doen. Die energie ken ik. Ik wens in die vrouwenenergie te stappen, de vrouwenenergie laten leven… Terwijl ik verder aan het skypen ben met mijn liefje en door een wederzijdse uitwisseling en deken wordt het me duidelijk, ik mag terug keren naar Vézelay naar Maria Magdalena… Daar is het om te doen… Ik geraak ontroerd. Dankbaar. Ik wens ten volle in mijn vrouwelijke kracht te staan, te leven, te beleven. Ik heb het recht voluit vrouw te zijn. Ik ben een vrouw. Een volle ‘ja’.

 

Nu begrijp ik wat Vézelay me vijf jaar geleden kwam vertellen op de weg. Ik was er toen blijkbaar nog niet klaar voor.
Ontroerd. Oefff, opluchting. Wat voelt het goed.
Bij het verder stappen voel ik terug vreugde in mijn lijf, in mijn Zijn. De flow is er terug. Ik kan terug lachen. Mijn lijf voel terug ten volle stromen,
Zaligggg.

Ik wandel verder in le parc régionale du Morvan. Langs kleine dorpjes, in bossen, naaldbomen. De talrijke buizerds die terug zijn. We hebben plezier langs de weg. Mijn scheenbeen liet niet van zich horen. ”s Avonds overnachten we in een zalige gîte in Athez waar ik ten midden van allemaal vrouwen mag zijn.

img_20190709_1722391325350163940903328.jpg

Flow

img_20190707_2246528037914759814783705.jpg

Hmmm, zonder matje en slaapzak buitenslapen. Gelukkig een ehbo dekentje, en mijn merinowolle truitjes. Onder een schitterende fonkelende sterrenhemel en een vallende ster, met het geluid van krekels en de geur van het gras, slaap ik zacht in.
Midden de nacht wordt ik wakker door het geluid van een hert die aan het roepen is. De vroege ochtend krijg ik het koud en wordt het al wat moeilijker om me nog op mijn zijde te leggen, pijn in de heupen.
Door de bomen heen zie ik de zon opkomen… Goedemorgen zon…alles wat vochtig is leg ik in de zon te drogen.
Een half uur nadien stap ik een nieuwe dag in.

Ik voel dat er iets niet klopt aan de pelgrimstocht. Een tal van vragen spoken door mijn hoofd. Twijfel. Een pijn in het been. Ik vraag naar de tekst van Christiane Beerlandt op FB. Bij het lezen geraak ik ontroerd. Oud en nieuw samenkomt in synchroniciteit. Twee buizerds komen dicht boven mij vliegen in een rondje, bevestiging.

De beweging dat ik maak voelt niet juist, alsof ik plots met een been in een verleden ben gestapt die niet meer bij me hoort. Net als de kledij die ik aan heb. Het hoort niet meer bij me… Zo voelt het… Ik heb het gehad, mijn lessen uitgeleerd en ermee aan de slag gegaan. Ik ben mentaal deze weg opgestapt en de flow die er was voor mijn vertrek opzij gezet omdat ik mentaal dacht dat het nodig was.
Ik ben niet trouw gebleven aan mezelf, mijn diep innerlijk gevoel, intuïtie en de duidelijke ‘ja’ voor wie en wat ik kies. Mijn toekomst ligt hier niet op deze tocht…en dan de Meningioom die ik uitsprak ‘mening home’, die dan nog pal op mijn derde oog ligt… Duidelijker kan het niet zijn… Ik ga naar huis, ik ben thuis en ik hoef niet meer te twijfelen.

En hier op de weg is de flow volledig weg. Overnachtingen zijn niet te vinden, mijn GPS valt uit, kaart verdwijnt… tal van signalen komen naar me toe. In vijf jaar pelgrimeren heb ik dit nog nooit meegemaakt.
En ja, ook hier gebeurt dit niet zomaar. Was ik niet de eerste dagen op stap met iemand had ik het nog niet gewaar geworden.
Uitgedaagd word ik zeker. Pfff

img_20190708_0942305930813974386125886.jpg

VrouwZijn

img_20190706_2210256795261793221845521.jpg

img_20190705_2032064197191097692279003.jpg

img_20190706_2209222758105585924048508.jpg

Ik word wakker midden de nacht van een hels gedonder. De bliksemschichten verlichten de kamer. Het gordijn zwiert van recht naar links.
Ik kruip uit mijn lakenzak en zwier hem rond mijn bovenlichaam. De lucht kleurt donker met een rode gloed. Een warme windstroom komt langs mijn lijf.
Ik wandel terug naar mijn bed en val onmiddellijk terug in slaap dans ‘les bras de morphee’.

Een uur later ontwaak ik mezelf, nog voor de wekker, door mijn eigen stemgeluid ‘hou ermee op’… een droom.
Om 8.00 ga ik samen met Aude (medepelgrim, die 12 dagen meestapt) en nog 2 andere Belgische medepelgrims naar de pelgrimszegen. Deze keer voelt het anders, geen ettelijke kilometers vooraf. Wel het startpunt.

 

Bijzonder wanneer ik terugkijk naar de laatste twee maanden en wat er zich allemaal al heeft aangeboden als voorbereiding.
Een periode waar de vertikale en horizontale lijn, zoals ik ze benoem samen zijn gekomen.
Waar ik terug in contact ben mogen komen met mijn bekkengebied. En vooral waar bekken en hart in continuïteit terug in contact is kunnen komen.
Een periode van afscheid van oude gedragspatronen, afscheid van systemen, oude dynamieken die mij belemmerden te groeien en in mijn volle kracht als vrouw te staan. Dankbaar om wat was.
Waar het vrouwelijke en het mannelijke in mezelf mocht de weg nemen naar evenwicht.
De laatste 10 dagen herkende ik me bijna niet. Hihi. Jasmine op de fiets met een rok of kleedje. Binnenin, mijn innerlijk landschap voelt zo evenwichtig en krachtig, fier dat ik me na jaren ten volle vrouw kan voelen. Waarin ik gewaar mag worden dat ik ten volle welkom ben en mag Zijn met al wat is, zonder er maar iets moet weggeduwd worden. En dat ik het ook ten volle kan delen. Wat een vrijheid. Het voelt zelfs vreemd om in broek op stap te gaan.

Ten volle vrouw kunnen Zijn. Waw, en dan nog mogen vertrekken vanuit deze bijzonder krachtplaats gewijd aan Marie Magdalena richting Jeruzalem, Jesus.

Op weg naar huis…

De weg van vrouw-man zijn
Moeder aards en Vadershemels. De weg van de Aertsengel Michael die voor mij symbool staat voor evenwicht.

 

We wandelen door bossen, langs veldwegen. Een ontmoeting met een pelgrim ‘Michel’ 🙂
”s Avonds overnachten we op het onverwachts in een gîte d’ etappe, een oude koeie stal als dortoir.
Wanneer ik als laatste het bed in stap begin het te onweren.
Ik draai me om en ga met mijn hoofd aan mijn voeteinde liggen op mijn buik. Ik geniet van deze natuurkrachten van zo dichtbij te mogen ervaren. Een rust is in mijn lijfje aanwezig. Een diepe verbondenheid is voelbaar met het thuisfront… Dromenland… Ik ontwaak terug wanneer de donder boven mijn hoofd hangt en wanneer ik de grond onder het bed voelt trillen.
Wat een schoonheid, wat een kracht.

Opkuisen

Zeven uur in de morgen. De gsm, een bericht ‘…. een goeie en vlotte verhuis….’ mijn liefje.

Vandaag staat het ledigen van het pastorijhuis op het programma. Het is nu reeds 5 jaar dat ik telkens bij verhuis me meer en meer vrij maak van materie, een beweging die me deugd doet en me al veel vrijheid bracht.

Deze keer bracht het verwijderen van materie zaken aan het licht waarvan ik allang de inhoud was vergeten. Er was niets meer die het andere kon verbergen. Nu is het me duidelijk waarom ik deze weg te nemen had, waarom ik me mocht losmaken van de materie die de mens creëerd om in de materie te komen, die mijn lijfje is… ziel, geest en lichaam. Waar alles zich kan verbinden en verenigen. Om de geheimen, verdoken pijnen en nog andere ballast aan het licht te brengen en te healen.

Een metalen kist met slot, reisde al jaren met me mee. Ik stak ze in een bananendoos wachtend op de verhuis.
Recent stond ik recht voor mijn liefje. Een metalen plaat was voelbaar in de buik en voelde als onbeweeglijk en onvrij aan. Terzelfde tijd trok ook iets in de buik. Een onaangenaam gevoel. Na een nachtje slapen ontwaakte ik met een zin die weerklonk in mijn gedachten… ‘ik zal op je blijven wachten’… Een belofte die ik ooit had gedaan aan mijn eerste partner. Dit sloeg letterlijk in mijn buik en werd me bewust welke impact deze woorden hebben gehad.
Ik haalde de kist uit de doos en besloot om ”s avonds een ritueel te doen om me hier vrij van te maken.
Ik opende de kist en haalde er een plastieken uurwerkje uit waarop geschreven stond’ don’t say no’, deze zin typeerde werkelijk hoe de relatie was. Eén voor één verbrande ik de brieven en foto’s, een uur was nodig voor alles opgebrand was. Het voelde bevrijdend. De druk in de buik verdween. De koorden werden doorgeknipt. De belofte, de herinneringen stonden werkelijk in de weg voor een nieuwe relatie.
En liefde steek je niet in een metalen kist en zeker niet achter slot en grendel. In vuur opgegaan.

Dankbaar dat het aan de oppervlakte kwam. Dankbaar om de spiegel die ik mocht ontvangen van mijn geliefde. Dankbaar om het gebeuren… niets is zomaar.

Na een metalen kist kwam een heel oude vintage foto aan het licht. Zo een zwart-wit beeld, opgekleefd op gekarteld karton. Deze stond al een eind op de grond naast de zetel. Telkens kwam het beeld in mijn vizier, ik gaf er geen aandacht aan.
Het waarom van het beeld werd me duidelijk tijdens een gesprek. “Ik vind het vreemd, wanneer ik naar mensen kijk lachen ze spontaan. Terwijl ik binnenin het idee heb dat er een heel diepe duistere put aanwezig is.” Later in het gesprek beschrijf ik hoe mijn grootvader was de laatste jaren naar me toe, wie mijn doopmeter was. De link tussen beiden en wat was toen ze afscheid namen van de wereld en de gevolgen naar me toe. Toen ik sprak over de man op het beeld en het weinige wat ik ervan af wist… ‘zelfmoord in een beerput’… Er kwam aan een snelheid iets aan de oppervlakte liggen. De inhoud laat ik in het midden en doet ook niet meer ter zake. Al mijn voelsprieten, tot de kleinste uithoekjes van mijn lijf konden het licht zien. Nu kon ik tal van zaken begrijpen. Toen ik ”s avonds thuis was zocht ik de foto die ik ondertussen ook al in een bananendoos stak. Ik keek ernaar en plaatste hem op een bankje in de hoogte. Vanuit de diepte naar het licht. Ze waren eindelijk terug verenigd na vele jaren. Nu begreep ik waarom het beeld daar stond. Het sprak naar me, het kwam echter niet echt binnen. Ik wens de geliefden een warm weerzien en eeuwige verbondenheid.

Alle, hup… Doorbreken, opkuisen, healing…

Oude dia’s komen voorbij… Ik kijk ernaar. Mijn kindertijd. Spontaan neem ik ze één voor één vast om te zien welke ik zou bewaren. Hmm… Klopt dit wat ik hier doe, is dit nog passend bij me vandaag. Ik duw een dia uit zijn raampje met de duim. Hoe meer ik het doe, hoe meer ik ook kijk naar het verleden….Ik voel me misselijk worden, warm. Een drukkende driehoek op mijn schouders is voelbaar. Opkuisennn, loslaten wat niet van mij is.
Oude lagen van niet afgewerkte stukjes komen aan de oppervlakte…. Zoveel touwtjes om door te snijden. Ik neem de talrijke dia’s het weegt, letterlijk en figuurlijk.
Mijn leven hoort niet meer binnen een kadertje. Vrijheid.

Wat ben ik ontzettend dankbaar voor mijn kracht, mijn blijvend vertrouwen en geloven. Mijn eerlijkheid, de weg van puurheid te hebben gekozen, al wordt dit niet altijd geaprecieerd. Mij niet te laten intimideren door wat men mij soms meedeeld, al was en is het niet altijd evident.
Om al jaren blijvend een diepe vreugde te voelen bij het horen van klein stemmetje… ‘Geduld er komt een dag dat jullie terug samenZijn.’

En ja… Het is…
Dankbaar om wie je bent. Ik heb je lief.

Na een lange dag sleuren en opkuisen. Sluit ik de rolpoort van mijn stapelplaats. In de verte… De kerstboom… Neen, niet Jeruzalem is mijn eindpunt. Kerst met mijn geliefde mogen vieren…De geboorte samen mogen vieren, het Leven, de Liefde.