Nu even terug naar de posts op FB. waarop ik had gereageerd. Ik zal hier heel bewust geen namen vernoemen omdat het mij daarom niet gaat. Wel om de mens te leren aanzetten tot nadenken en niet zomaar blindelings te reageren. Of alles aannemen als waar.

Een paar maanden geleden zag ik een video verschijnen op FB gepost door een politieker.

Wat was te zien en te horen:
Mensen met een andere huidskleur. Met kleurrijke kledij en sjaals, klederdracht uit een ander land. Pamfletten met Arabische taal. Er werd iets uitgeroepen in een taal die ik niet begreep, wel kon uit maken dat het Arabisch was.
Wat kon ik er uitmaken:
Een manifestatie.

De geschreven tekst boven de video was een regelrechte provocatie en oproep tot haat. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar de mens en zijn functioneren, met deze ingesteldheid ben ik gaan kijken wat de reactie hierop waren. Mijn hart was aan het bloeden en stond perplex van de agressieve inhoud. Ik kon niet anders dan hierop te reageren en proberen de mens bewust te maken. Het gaat mij niet om politiek wel om de manier waarop.

Ik schreef het volgende:

“… begrijpt u wat er hier wordt uitgesproken? Kent u hun taal? Kan je dit even voor me vertalen?

Misschien zouden er hier dan wel meer genuanceerde opmerkingen komen en mensen breder kunnen kijken dan gewoon een filmpje waar weinigen tot niemand er iets van begrijpt.

Het ene wat hier te zien is zijn mensen met andere origines (te zien aan de klederdracht en vlaggen)
die staan iets uit te roepen . Meer dan dit kan ik niets uitmaken van dit filmpje.

Indien wel dan zou ik als een kip zonder kop je achterna lopen en hierbij zeggen ik besta niet. (dat komt goed uit voor de politiek, niet waar!?) en zou ik interpretaties maken van een voorgekauwde verdoken agenda.

Het menselijk brain is door de jaren heen volgestoken met bepaalde beelden door media, sociale media, movies met politieke achtergronden en verdoken agenda’s. Mensen zijn hierin gemanipuleerd geweest en nog altijd en het resultaat is hier massaal te lezen. Tot zover dat sommige niet meer weten wat van hen is, of van iemand anders. En die verdoken agenda’s zijn net gecreëerd om verscheidenheid in stand te houden omdat jullie daar voordeel uithalen. Niet waar? Anders zou je dit niet doen, toch!”

Recent zag ik twee posts verschijnen, de ene was over spirituele energie, kracht lijnen ergens verborgen, geheim gehouden zogezegd onder de zee.
De andere had te maken met natuurgeneeskunde iets die niet mocht geweten zijn.

In beide gevallen zagen de profielfoto’s er heel verzorgd uit. Beiden waren professoren. En beiden hadden eenzelfde aanpak om de lezer in de maling te nemen.
Ik trok eerst mijn voorgevoel in twijfel. Een interessante en gezonde beweging om te zien of ikzelf niet beïnvloed ben en neutraal sta in mijn beweging en mijn portie gezonde nieuwsgierigheid heeft me al goed op weg geholpen hierin.
Beide namen waren niet passend bij de foto. Het was een nepaccount.
Hieronder de tekst die ik schreef bij de arts en gezonder voeding:

“Mensen blijf wakker. Heb je iets voor, stap naar een gekende natuurarts bij je in de buurt. Verbreed je kennis bij plaatselijke herboristen.

Leer bewust te lezen en neem alles niet zomaar voor waar… Dit is een marketing stunt die je beetnemen al bij de eerste zinnen nl.

Hij schrijft:
…één van de grootste risico’s van mijn carrière nemen. Want ik ga de verborgen geheimen onthullen….
Denken jullie nu echt dat hij een risico neemt? Integendeel door het zo te schrijven heeft hij jullie al beet in jullie mind en ben je al verkocht aan wat hij je wil verkopen. Want het gaat enkel om dit… Jullie armer maken. EN met alle fact checker op FB als hij dan toch zou een risico nemen en een waarheid zou verhullen, zou hij hier dan werkelijk al 3 weken actief kunnen blijven… neen… Want wie iets wil onthullen wordt binnen de 24 uur gecensureerd.

Hij schrijft:
.. Daarom vraag ik je om het vertrouwelijk te houden. En dit artikel met niemand te delen….
Wat gebeurt hier, hij heeft je een gevoel dat je belangrijk bent en hij iets heel speciaal doet voor je. En deze vraag stellen op FB gaat er dan geen lampje branden!

Hij zegt schrijver te zijn van verschillende bestsellers. Zijn bestsellers zijn nergens te bespeuren. En iemand die bestsellers schrijft zou toch wel gekend zijn. Vind u niet?

Hij schrijft:
… Je dierbaren heel makkelijk kunnen beschermen tegen al deze medische propaganda…
Wel dit is even manipulatief als de hoe de bigpharma en politiek deed met de vaccins nl. De woorden dierbaren beschermen of helpen,. gebruiken. Terwijl hij zelf een propaganda aan het voeren is.

Ps. Even melden dat ik geen enkel voordeel heb bij niemand. Wel dat ik een bewuste lezer ben en zie hoe manipulatie hier wordt ingezet om een gewone marketing stunt. Wens je gezond te leven begin met je voedingskast te checken, begin met wat je eet te checken, neem minder hooi op je vork en stel rust in, ga in de natuur wandelen, beweeg. En de helft van je medicijn kast zal verdwijnen.
Leef bewust en je wordt automatisch gezonder. Dit kost jullie niets. “

In beiden gevallen maakte men de mens wijs dat het iets geheim was.
Dat er tijdsdruk op zat.
En dat het aanbod aan een lage prijs was, maar dat het snel moest gebeuren.
En langdradig tekst hield de lezer in spanning en op het einde leek het alsof je een enorme gunst werd gedaan.

Amai, ik zag zoveel mensen blindelings in iets trappen.
Zijn er dan zoveel mensen die geformateerd zijn, zo goedgelovig, zich geen vragen stellen.

Maar als men kijkt naar alle voorbeelden die ik nu heb opgesomt. Alles draait om geld en macht. En voor beiden is de mens tot heel veel in staat.
Ik hoop dat dit delen, mensen zal helpen om wat bewuster in het leven te staan en vooral geen voeding meer zullen geven aan mensen die andere prioriteiten hebben en geld boven de mens zetten.

…

Wat maakt iets ondraaglijk? Het is tegen iets in gaan…tegen pijn, tegen het niet ontvangen van wat men wil, een niet opgevulde verwachting…. Dit is als in een zeestorm tegen de stroom in zwemmen. Dit is tegen het leven ingaan. Men berokkend zichzelf kwaad.
Wie in acceptatie gaat, geeft zichzelf de kans om in beweging te blijven en laat het leven stromen waardoor er een mogelijkheid is dat er iets anders in de plaats kan komen. Met acceptatie bedoel ik niet iets opgeven, wel in wat zich voordoet blijven open staan. Gewaarworden, onder ogen zien, verwelkomen. Dat is zichzelf de vraag stellen: wat komt het mij vertellen?
Niet er tegenin gaan, niet in gevecht gaan zoals ik zo vaak hoor en zie en wat ik zelf zo vaak heb gedaan. Niet in ‘ik heb gelijk’ maar wel in dit zijn mijn waarden, hier blijf ik trouw aan en hierin blijf ik staan. Wat gebeurd is kan je niet terug draaien. Het is. Je kan er wel uit leren en in groeien.

Een paar voorbeelden:

• Een professor die beslist om mijn gezonde gal te verwijderen tijdens een operatie, zonder mij daarover aan te spreken én met als reden: ‘het is om in de toekomst pijn te vermijden indien men een gelijkaardige operatie moet doen. Een gal heeft geen nut.’ Ik herinner me het moment dat dit mij gedeeld werd. Ik had kunnen kwaad worden. Dit kon ik niet omdat ik besefte dat men dit niet kon herstellen. Ik was wel verwonderd. Nadien sprak ik de arts aan: “in het vervolg wens ik op de hoogte gehouden te worden van zo een gebeuren. En wens ik nog altijd zelf te beslissen wat mijn pijngrens is.”
  Het heeft me geleerd om mijn lichaam te laten respecteren door derden en om te durven gaan staan voor iemand aan wie je je lichaam toevertrouwt, ook al ben je soms afhankelijk van hen. En dit zal zo blijven in de toekomst, in zelfbeschikking. Mijn intuïtie zal ik niet meer verloochenen.
• Een agent die naar me toekomt tijdens de zogezegde herdenking van de overledenen van de overstroming in 2021, terwijl er niet herdacht werd, mensen uit officiële instantie werden bekroond die zogezegd aktief waren tijdens de overstroming in Chenee. Hij vroeg me:” mag ik je een zoen geven of een hand? ” Hij kreeg nl. gradatie voor zijn geleverde werk nog geen twee maand na de overstroming terwijl een massa aan mensen nog in de modder aan het ploeteren was. Gradatie voor een zogezegd geleverd werk, terwijl zijn ploeg de dag van de overstroming niet te zien was na de oproep tot evacuatie en zelf niets had uitgeroepen zodat mensen zich veilig konden stellen. Daar ik niet hou van zulke hypocrisie stelde ik hem de vraag waar hij was op het moment van de evacuatie. Toen kreeg ik als antwoord, omdat hij blok stond voor mijn bewijzen: “Wat wil je doen? De wereld verbeteren?” Dit ging trouwens gepaard met een sarcastische glimlach. Dit is absoluut niet mijn intentie, wel zaken aan het licht brengen die verdoken zijn zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt.
  Wanneer je opstaat voor wat juist is, zul je altijd jezelf in de spiegel kunnen zien. En wat de overstromingssituatie en het gebeuren er rond betreft: vroeg of laat zal, in tijd en ruimte, het licht erop schijnen.
• Het niet slagen in een opleiding met als reden “Jasmine, je hebt een mooi hart…. maar we weten het niet juist. We kunnen er niet echt de vinger op leggen en daarom raden wij je trauma-werk aan.”
  Nog vóór ik mijn resultaat kreeg had ik een vermoeden. Dit vermoeden kwam al na een vraagstelling in het begin van het schooljaar. Het kwam ook doordat men mij, net voor het ontvangen van het resultaat, een contract in de hand duwde (die twee jaar ervoor had moeten gebeuren bij aanvang van de cursus) en tot dwingens toe wou laten tekenen. Een contract die een monopoly nam op activiteiten die hen niet eigen waren. Men legde een verbod op aan niet afgestudeerde studenten om de activiteiten nog uit te oefenen, zoals gegeven in de opleiding, zoals bv osho meditatie en andere meditaties. Ik was de enige die niet geslaagd was. Een herkansing kreeg ik niet, wetende dat er twee collega’s geslaagd waren terwijl ze rondliepen met zelfdodingsgedachten. Traumawerk was hier niet nodig.
  Ik ben er niet tegen ingegaan. Ik ben blijven open staan voor de anderen en terzelfder tijd trouw gebleven aan mezelf.
  Heel mijn zijn had er vrede mee. Vrede in het feit dat ik niet kan samenwerken met mensen die cliënten om de tuin leiden.
  Wat heb ik hieruit geleerd? Te blijven staan in mijn waarden en blijven ‘neen’ zeggen aan iets wat voor mij niet ok voelt, zoals manipulatief gedrag.
  Het bracht me de kans om op afstand te kijken naar de situatie en de opleiding. Het liet me inzien dat het manipulatief gedrag al aanwezig was nog voor mijn aanvang bij de opleiding. Graag wens ik mij hier te verduidelijken.
  Een centra voor gezondheid openen en laten draaien kost geld. Men doet investeringen. Men wil te snel gaan groeien. Die investeringen dienen echter betaald te worden. En deze betaling gebeurt door de cliënt. Een opleiding in het centrum start enkel wanneer je een aantal studenten hebt bv 8. Een opleiding dat niet doorgaat is je ruimte niet betaald krijgen, je lesgevers…. Hoe kan je dit dan voor elkaar gaan krijgen want men kan zich niet permitteren dat het centrum niet draait voor een jaar. Wel, dit is eenvoudig. Je zegt tegen de cliënt die een privé-sessie volgt: “Het zou je goed doen om in groep te oefenen.” Maar wanneer er je als cliënt, door de jaren heen, wijs werd gemaakt dat je niet kan functioneren in groep, dan ga je dit geloven. Maar ik deed het want je vertrouwt de begeleider, ook al word je op zwakke plek aangesproken, je stapt er in. Wanneer je als cliënt na een eerste jaar voelt dat je daar verder wenst in te stappen omdat het je aanspreekt. En dan zo ook het tweede jaar instapt, omdat je met meer vertrouwen in het leven gaat staan. Je laat zien, door wie je bent, dat je niet kneedbaar bent, niet manipuleerbaar en niet binnen een bepaald vakje past, dan kon ik mijn ‘ niet geslaagd’ zijn een plaats geven. En eigenlijk kreeg ik bij deze gebeurtenis een geschenk, een waardevol geschenk. Ik kon inzien dat er absoluut niets mis was met mij in een groep. Ik was blij te zien hoe trouw ik aan mezelf bleef, mezelf respecteerde en niet omkoopbaar was voor een stukje papier. En dit was voor mij belangrijker dan het stukje papier.
  Heb ik er spijt van? Neen absoluut niet.
  Wel vind ik de manier waarop totaal niet ok. Kan ik zien vanwaar het komt? Ja.
  Is het daarom goed hoe het is gebeurd? Neen.

Daarom raad ik iedereen aan die een opleiding wenst volgen om de tijd te nemen, om aan te voelen of dit wel OK is. Of het klopt voor jou. Wat jouw verlangens zijn. Waar jouw behoeftes liggen. Weeg even af met anderen centra. Vergelijk. Luister. Ga niet overhaast te werk. En weet ook dat een opleiding een grote hap uit je budget is, ook al worden daar verscheidene redenen aan gegeven dat deze het waard zou zijn.

Vroeg in de morgen verlaat ik mijn slaapplaats, ik had het geluk een warm nestje te vinden in een sportcomplex in Choisy le-Roi na een ganse dag regen sedert het verlaten van Parijs.

Het is nog donker buiten en ga opzoek naar een bar tot er wat meer licht komt. Alleen in het duister stappen, net naast de Seine en in de buurt van twee stations, doe ik liever met wat meer licht.

Aan de bar hoor ik de mensen praten over leeglopende tankstations. De stijgendeprijzen van de huren, de brandstof, de taxen die er dienen betaald te worden, het niet meer bekijken van de tv…. Ik voel dat het wat met me doet als ik hen hoor.

Een half uur later ben ik op stap. De eekhoorns rennen kriskras over straat hoogstwaarschijnlijk opzoek naar wintervoorraad. De ginkgo biloba begint zijn bladeren te verliezen.
De geur van de bruidsluier. Hmm, een geur die me niet echt bevalt. Ik dacht eerst dat het mijn kousen waren aan mijn rugzak, maar neen, het was de bruidsluier. Bahhh.

Aan de ingang van een bakker zit een man op de stoep. De man kijkt me aan en vraagt :” Mevrouw heb je geen klein muntstukje aub. ” Wil jij je iets aanschaffen in de bakkerij. “” Ja, een rond brood” “Is het zo een rond brood?”, terwijl ik er eentje aanwijs. Hij staat op en bevestigd mijn vraag. Een plat Marokkaans brood. Wanneer ik terug naar buiten kom en zijn brood geef zie ik zijn ogen glinsteren van dankbaarheid. “Merci pèlerin !” Later kom ik hem terug tegen en babbelen wat met elkaar. Guillaume, was 2 jaar geleden nog ambulancier en verloor zijn werk van de ene op de andere dag. Slaapt meer en meer buiten. En zoals hem zijn er er veel.

Ik stap nog wat verder en neem een rustpauze in een bar. Waar ik wat aan mijn dagboek schrijf en aanvul. Aan het venster zit een jonge vrouw met een meisje vermoedelijk 7 jaar jong. Terwijl ik sta te wachten op mijn koffie, hoor ik de jonge vrouw op een harde manier praten tegen het kind. De moeder verliest haar geduld, neemt de gom af op een brutale manier uit haar hand. Ik voel dat het iets met me doet. Mijn buikgevoel, mijn intuïtie spreekt me aan. Ik twijfel… mijn drijfveer – vrede installeren – is groter. Met durf stap ik naar de vrouw. Ik breng mezelf op de hoogte van de zittende vrouw. “Mevrouw mag ik je wat delen?” Ik zie de vrouw me aankijken en ik krijg een ja. “Ik herken hier iets in de situaties omdat ik het zelf heb meegemaakt. Het gaat hem hier niet zo om het meisje en wat ze doet, misschien begrijpt ze je niet. U verliest het geduld. ” “Ge zou voor min het geduld verliezen”, zegt de vrouw terwijl ze me aankijkt. “Misschien kan ze er niets aan doen en verliest u het geduld omdat het niet is zoals u wenst.” “En het is mijn intonatie”, zegt de vrouw wat kort. “Ik herken deze intonatie mevrouw”, terwijl ik naar mijn tafel stap en ga zitten met mijn rug naar hen toe. Ik hoor de vrouw haar toon zachter worden en liever. De spanning verdwijnt. Ik wordt mijn lichaam gewaar en voel het inwendig wenen, ik laat de emotie inwendig leven en accepteer wat komt. Het inwendige gevoel brengt liefde met zich mee en vult mijn Zijn waarin ik terzelfde tijd bewust wordt dat mijn beweging, een beweging van en in Liefde was. Wanneer de vrouw aan de balie staat om te betalen ga ik naar haar toe en zeg “Mevrouw, ik bied u graag het drankje aan”. “Waarom?”, kijkt de vrouw me verwonderd aan.” Om je te bedanken”, deel ik haar. De vrouw aanvaard en glimlacht.

In het Montgeron, een aangename stad en een fijne verademing na de voorbije steden van Parijs, bezoek ik de Sint-Jacobskerk. Een aangename kerkje met kleurrijke gedetailleerde en hedendaagse glasramen, met zijn mozaïeken alles gemaakt door de broeders van Maumejean en zelfs twee glasramen van Maria Magdalena.

In het bos van Sénart neem ik de ‘Magnificat’, een maandelijks boekje met gebeden uitgegeven door de kerk. Ik sla het open op vandaag en wordt onmiddelijk geraakt door de beginnende tekst van vandaag. Wat een synchroniciteit.
” C’est moi qui vous ai choisis du milieu du monde, afin que vous alliez, que vous portiez du fruit, et que votre fruit demeure.” (Cf. Jn 15,16)

Wat verder….
Devient la pierre d’angle qui vous porte, Pierre vivante et pain quotidien. Pour qui l’annonce et l’apporte…

Het is al laat. Ik zit in een salon van een klein kasteeltje aan de ingang van het domein ‘Le Sénacle’ waar de communauteit van Chemin Neuf verblijft.
Toen ik deze namiddag aanklopte deed zuster Maria Clara open. We hadden een aangename babbel. Ze was nadien wat verwonderd van de neen die ik kreeg van de overste bij de vraag voor een overnachtingsplaats terwijl het hier vol kamers en leegstaande huizen staat.
De neen kwam er omdat de regel des huizes is, enkel voor groepen. De zuster drong wat aan bij haar zusters en deelde me nadien “Als communauteit hebben we wat regels, wat een noodzaak is. Waardoor we telefonisch geen individuelen kunnen aannemen dit maakt ons werk moeilijker. Maar als we de onverwachte verrassing krijgen van een pelgrim aan ons deur, wanneer iemand aanklopt dan vind ik dat we flexibel mogen zijn. Zeker als er plaats is.” en zo zit ik hier in het salon.
Dankjewel María Clara.

Hier een kortfilmpje en nog eentje

Hier wat beelden en… nog

Met een wat grijze lucht en zachte temperaturen verlaat ik het huis van Pierre, Christine, Lea en Rocco, na een interessante tip rond een natuurlijk chinees product tegen insectenbeten allerlei, spierpijn… die mij ten goede zal komen op mijn tocht volgend jaar naar Jeruzalem.

Omcirkeld door het vroege vogelzang,
blijf ik staan en laat ik me impregneren door de omgeving. Eikels vallen hoog uit de boom en ik verzeker je, er eentje op je hoofd ontvangen doet geen deugd.
Op de achtergrond hoor ik een gans, een woonst is nabij. De vruchten van de wijnranken werden reeds geplukt en staan er verlaten bij, de kleur rood is te zien aan de toppen van de bladeren. .
Ik haal een vol handje gedroogde vruchten uit mijn rugzak die mij geschonken werd.

Langs de weg ontmoet ik straat arbeiders die kabels aan het leggen zijn. Een man haalt zijn bescherm koptelefoon van zijn hoofd. “Ingenieus jullie toestel”, zeg ik tegen de man. Achteraan een bestelwagen hangt een toestel met een metalen cirkel van 10 cm breed die een fijne gracht uit de grond freest, wat er uitgefreesd is komt via een transportband op de wagen.
“Mooi en proper werk leveren jullie hier”, zeg ik tegen één van de mannen. De man vraagt me wat ik doe, vanwaar ik kom. Verwonderd en met een lachende open blik kijkt hij me aan. Hij vraagt bevestiging van wat ik deel.
In gebroken Frans deelt hij me “ik wil graag een foto met je.” hij doet zijn werkhandschoenen uit. “Hoe is jou naam?”, vraag ik hem. “Kerim ik kom uit Rusland”. “Ik ben Jasmine”. We leggen onze arm op elkaars schouders en zo worden we beiden op beeld vastgelegd.

Vroeg in de namiddag kom ik aan in Veuzain-sur-Loire. Ik stap naar de presbytère en bel aan. Een Afrikaanse priester doet open.
“Kom binnen”, zegt hij en hij belt een vrouw op die me zal kunnen helpen.
Ondertussen help ik de priester bij het maken van appelmoes. Hij kreeg appels, veel te veel om op te eten. Terwijl we de appels aan het schillen zijn hebben we een gesprek over het verschil van de kerk in Afrika en deze hier bij ons. “Het zal voor jou wel veranderen”, zeg ik tegen de priester. “In jou land wordt gezongen, gedanst, terwijl hier, val ik soms bijna in slaap in de mis wanneer de homilie van de priester niet boeiend is of ieder jaar hetzelfde.” Hij lacht, “ja een aanpassing is het wel. Hier zit men stil zonder beweging”, deelt hij.

De reactie blijft me bij van de vrouw waarover we een gesprek hadden over het sacrament een paar dagen geleden. Ik kaart het opnieuw aan.

Ik legde de situatie uit aan de priester.” Stel je voor dat er geen sacrament niet meer is wegens omstandigheden”, zeg ik. Waarop de priester zegt, “Och, maar dan is er gewoon geen ‘kerk’ niet meer.”
“Zijn de mensen, de bevolking, zijn zij niet de ‘kerk’ ?!”, vraag ik de priester. “Ik volg je en begrijp ook wat je bedoeld. Maar stel je nu echt voor dat het sacrament, laat ik het nu even de ‘materie’ noemen, morgen niet meer te vinden is door omstandigheden. Door oorlog bv of maandenlang zichzelf te moeten opsluiten. Deze materie kan de mens ontnomen worden. Wat dan?
Leert men ze zo niet om in een afhankelijkheidspositie te plaatsen. Ik voel mezelf niet minder christen, ik voel me niet meer verwijderd van het Christusbewustzijn omdat er geen sacrament is. Ik voel het aanwezig in mezelf. Is het sacrament niet in elk van ons aanwezig is, vermits we gecreëerd worden naar zijn beeld. God creëerde de natuur, de mens maakt toch deel uit van die natuur! We zijn natuur!” De priester antwoord me via een vóórgeschreven en reeds lang gekende zin, :” wie door omstandigheden niet naar de kerk kan gaan, God komt tot bij hen. ” Hmm, niet veel nieuws aan de horizon. Ik voel dat de gesprekken niet dieper gaan dan wat al eeuwen geleden gekend.

Ik vraag aan de priester of hij zin heeft in iets zoet van de bakker. Bij mijn terugkomst heeft hij ondertussen 3 stoelen geplaatst op het terras. Ik loop af en toe naar binnen om de appelmoes in het oog te houden. Onder de herfstzon delen we een heerlijk gebak, een specialiteit van de regio met geconfijt fruit, terwijl de priester zijn persoonlijk verhaal deelt en wat hem op dit moment bezig houdt.
Later komt Michelle aan, een vrouw van de parochie. Er is onmiddellijk een klik en we vertrekken samen richting haar huis. Waar we samen een gezellige avond delen.

Voor het slapen gaan zie ik de situatie terug in de keuken met de priester en ons delen rond het sacrément. Een zin komt door meheen: ‘Mijn voeding, mijn brood wordt me iedere dag geschonken in de natuur. Zowel in het vertikale als in het horizontale.’ Met deze zin en een diepe rustgevende zucht val ik onder een sterrenhemel van lumineuze fluoriserende stickers op het plafond in slaap.

Hier een kortfilmpje… En nog eentje

Hier wat beelden en nog