Voor de wekker teken heeft, sta ik op. Ik kijk naar buiten… Oeps… ik wist dat het zou regenen, maar dit hmmm. Ik kijk op de kaart waar ik zal overnachten en bekijk hoe de weg is aangeduid. De weg gaat over een landweg. Ohho… oh, neen geen zin om terug schaatsenrijder te spelen.
Ik breng de sleutel terug naar het politie kantoor. ‘Prrrrrtt’ een tromgeroffel op mijn paraplu. De afvoer van de dakgoten, als die er zijn, zijn als waterspuwers van een kerk, maar wel niet zo mooi versierd.
In een bar bekijk ik welke mogelijkheden ik heb voor vandaag. Ik bestel me een koffie en vraag aan de barman of er eventueel een bus is richting Magacela. Geen. Ik neem de tijd en wacht af wat het weder zal doen, ondertussen schrijf ik in mijn dagboek en zie de beelden op tv… niet echt om vrolijk van te worden. Ik dwaal wat weg in mijn boek. Na een tweede koffie neem ik de beslissing om in beweging te komen. Ik zie dat de barman iets deelt met een andere man. Hij maakt teken. Ik krijg een lift. Wat lief.
Terwijl ik op de achterbank zit van een comfortabele verwarmde wagen laat ik me glijden over het landschap van Extremadura, en leiden doorheen het Leven. De chauffeur is ondertussen aan de telefoon. Ik voel me net een princes op die achterbank. Ik kijk naar het open, immens landschap kom voorbij het dorp Campanario. En wordt kort erna afgezet in Villanueva de la Serena.
Ondertussen is de regen gestopt en stap ik verder richting Don Benito. Ik twijfel even of ik nog verder stap, maar voel dat mijn lijfje moe is en kies om hier te stoppen voor vandaag. Hopelijk zijn de weergoden wat beter gehumeurd morgen. Want een dagje als vandaag voelt vermoeiender aan dan eentje waar ik de ganse dag in de natuur mag vertoeven.
Een man spreekt me aan… . “langs ginder” weet hij me te vertellen in het Spaans. “Si, voy à tomar un café.” “Ach,… gazoline…” begrijp ik. “Si”, ik ga idd een koffie drinken aan het tankstation, de enige momenteel open in het dorp. En dan legt hij uit dat er vele pelgrims zijn die hier wandelen, maar zich vergissen en hij hen dan de weg wijst. Hmm, lief van hem. “Grazias, adios”, deel ik hem terwijl ik mijn hand opsteek. “Bon camino”, antwoord hij terug.
Terwijl ik mijn koffie drink vul ik mijn dagboek aan. Af en toe komen er mannen binnen in groene, bruine jachtkledij. Zou het hier jachtseizoen zijn?
De regen van deze nacht en de zon van vandaag bracht een explosie aan geel in de natuur. Klaprozen rijzen hier en daar boven de gewassen uit. De aarde heeft een rode kleur, zoals ik deze ooit eens zag in Corsica en Marokko. Samen met het frisse groen in de velden brengt dit een mooi kleuren palet.
De weg van vandaag gaat voortdurend over asfalt en daar zijn mijn benen niet gelukkig mee. Wel jammer in dit gebied, terwijl het enorm veel mogelijkheden heeft om er een wandelpad aan te leggen, die wat comfort zou brengen onder de voeten en waarbij een GR pad terug zou kunnen ontstaan.
Een Wouw vliegt boven me weg. Aan de rand van een waterpartij springen of tenminste glijden de schildpadden aan een snelheid het water in bij mijn benadering. Het is rustig en stil… Ik geniet van de talrijke vogelzang.
Op een rechtlijnige weg kan ik wel eens mijn telefoon nemen, piepen op sociale media of zelfs schrijven al wandelend. Een dame die ik vorig jaar ontmoette ergens op mijn weg en me uitnodigde voor een drankje op terras. Plaatste een muziekpost ‘Mozart-Concerto pour clarinette-Philippe Entremont‘. Ik ga het even opzoeken en beluister het tijdens het wandelen. Harmonieus met de omgeving…zelfs de vogels geven een extra noot.
Bij mijn aankomst in Castuera ben ik opzoek naar een bar. Mijn benen vragen rust, mijn maag protesteert en even tijd nemen om aankomen te komen in een dorp vóór ik naar de albergue doet me goed. Bijna twee kilometer naar de andere kant van de stad… Pfff, die twee kunnen er soms wel teveel aan zijn wanneer men aangekomen is. Het doorstappen doet me even overwegen om verder te stappen. “Jasmine, wees redelijk met jezelf”, spreek ik mezelf in.
Het is bijna vier uur in de namiddag. Ik vind gelukkig nog iets open. De menukaart… niet moeilijk, vaak hetzelfde. Ik mis wat diversiteit op de kaarten. Patatas, bocadillos, gefrituurde gerechten, paddestoelen uit blik… ‘Hmmm, ben ik dan zo kieskeurig! Neen, Jasmine, je weet wat je lijf nodig heeft en hou van gezonde voeding’. Het belangrijkste, er is eten… Hmm
Na het restaurant stap ik naar de lokale politie. Ik blijf wat floreren in de stad. Alles lijkt verlaten, soms vraag ik me af, waar zijn alle inwoners. Op vele huizen en verlaten winkels staat ‘Se vende’. De façade boven de kerkdeur trekt mijn aandacht. Nieuwsgierig naar binnenin. Helaas, zoals vele gebouwen blijven ze gesloten. Ik blijf wat rondslenteren op het aangenaam pleintje. In het centrum zijn hier en daar prachtige gebouwen te zien uit een lang ‘rijk’ verleden. Eentje naast de kerk, verbergt zelf achter een donkere deur, een bar en mooie architectuur, die ik te weten kom door te vragen wat dit gebouw is… “Palace”… en “bar” hoor ik. “Está abierto ?” Ik stap binnen. Blij van mensen te zien. De klokken beginnen te luiden. Ik ga erop af… Ik stap de kerk binnen en blijf aanwezig voor de misviering. Wanneer ik de viering verlaat zie ik op een affiche staan ‘Iglesia Santa Maria Magdalena’.
Met een yoghurt in de hand stap ik naar de agent. “Heb je goed geslapen”, vragen we elkander in een beetje Engels/Spaans. Ik schenk hem de yoghurt en bedank hem voor de fijne ontvangst.
In een bar binnen stappend, net naast de kathedraal, voel ik de blik van de mannen. Het wordt stil. Ik neem een barkruk en neem plaats aan de bar, tussen hen. Ik voel dat een glimlach in mij wakker wordt. “Un café con leche. Eeee… Uno tostado con tomates, Por favor.Grazias.” De barman lacht me zacht toe. De mannen beginnen terug te praten. (Soms denk ik in mezelf, mijn oordopjes zijn in een bar meer nodig dan in een slaapruimte.) Mijn buurman neemt contact met me en al snel hebben we door dat we in het Frans kunnen praten. “… todos Machista….”, legt de man uit wat de conversatie was, is tussen de mannen. Al lachend zeg ik hem…” Ik kon me wel voorstellen wat het onderwerp was, 1 vrouw, 9 mannen… Daarvoor is geen taal nodig om te begrijpen. De reden waarom ik plezier heb. Ik kon het zo raden. “
Zo een situatie was voor mij een paar jaar geleden niet mogelijk, dan had ik zelf een gedrag van ‘Machista’ aangenomen maar dan met een andere inhoud voor wat dit woord staat. Wel uit bescherming, afscherming en omdat ik niet van dit gedrag hield. Vanuit een kwetsuur. Alleen hier was niets aanwezig van een onderliggende negative toon, geen kleineren of rediculiseren van de vrouw.
Ik sta versteld van hoe de sterke drank hier in grote hoeveelheden over de toonbank glijden. Beetje naif dacht ik dat ze enkel koffie kwamen drinken. Een plaatselijk drankje Zoco 25% met Sleedoorn, kersen, honing, vleugje anijs… lijkt aantrekkelijk, maar wat het teweeg brengt op lange termijn in de bovenkamer en in de lever is veel krachtiger dan die 25%.
Wanneer ik vertrek uit de bar steek ik mijn hand op, glimlach hen allen toe en wens hen een goede dag. Met twee appelsienen extra, gekregen van de barman begint mijn dagtocht.
Uit het dorp, draai ik me nog even om en zie het zonlicht schijnen op de kathedraal van Hinojosa del Duque. Een kathedraal die absoluut niet de omvang heeft als de andere kathedralen die ik ken. Een raam opening heeft een bijzonder mooi architectuur. Maar wat mij het meest aantrok was de kapel op dit marktplein met haar mengeling van Moorse kunst.
8u30… De natuur ontwaakt… Mijn lijf voelt zich gedragen door de zachtheid die vertoeft in deze omgeving. Wat een hemelsbreed verschil bij de vorige weken, het gebied vóór Córdoba.
Een ochtendnevel hangt over de horizon. In de verte zijn bergen zichtbaar, misschien wel de volgende om straks te trotseren. Een bord staat langs de weg ‘je bent uitgenodigd om deze zone netjes te houden’. Och, wat zou ik deze o zo graag meer tegenkomen om de mensen dit bewustzijn aan te leren.
De mimosa is bijna uitgebloeid. Met de zon in mijn rug wijst mijn schaduw naar het westen. Mussen zitten massaal in de struiken, bij mijn aankomst vliegen ze in een zwerm naar de volgende struik. Een pimpelmees is wat moediger en springt van het ene takje, naar het ander. Het landschap ziet er hier en daar uit als een quilt. Als lappen harmonieus tegen elkaar.
Al wandelend voel ik plots iets bizar… Ik kan het vergelijken als iemand die de knop aan de radio draaide zodat ik op een ander frequentie terecht kom. Net alsof ik door de wand ben gestapt van een immense waterbubbel waarin het landschap lichtjes danst, zelfs de bomen zouden bijna kunnen dansen. Ik voel me lichaam vertragen. Ik kijk op mijn telefoon… geen bereik meer. Oeps… OK, no panic… Ga rustig verder en onderga. Ik zoek een plaatsje in de natuur waar ik me kan neervleien… Mijn Zijn neemt me mee naar een eik… Ik zet mijn stokken neer. Breng mijn beide handen plat op de boom steunend en wacht… ik voel mijn hart bonzen… Ik blijf een eindje leunend tegen de boom. Mijn lichaam ademt ruim, diep en vrij. Geen reden tot paniek. Afwachtend… kijk ik naar de bomen rond mij… Overal, zie ik bijna in iedere boom vrouwelijke vormen…Of met de armen naar boven gericht als ‘vragend’ of naar beneden gericht als ‘aanbidden’… En anderen rechtop ‘ontvangen’. Leunend tegen de boom, wat uitrusten en zijn kracht voelend… Bomen ik dans met jullie mee op deze golven.
Ik stap terug verder. Er is hier een klimaat voelbaar van werkelijk 2 tegenpolen. Als een magneet die men omgekeerd op elkaar probeert te brengen. Zwaar en ijl.. Op het moment dat ik verder stap besef ik dat zelfs de aarde van structuur is veranderd. Daarnet had ik zanderig doorlatende grond, nu wandel ik op een zware kleverige grond. In de verte twee roofvogels. Ik kijk op het uurwerk van mijn telefoon… 10 min zijn voorbij… het lijkt een eeuwigheid.
Rechts voor mij in de verte rijst een andere bewoonde wereld op. Huizen. ‘Komaan Jasmine een kleine 20 kilometer verspreid jullie’. .., spreek ik mezelf de moed in. Als met zwemvliezen aan mijn voeten stap ik verder. Boven mij het krijsend geluid van de arend. Het gewicht aan mijn voeten en in mijn lijf voelt zo zwaar dat ik het gevoel heb dat ik aan het krimpen ben. Ik voel me precies een dwerg wordend. Hihi, ik begin te lachen en voel vreugde bij deze gedachte. Op een bepaald moment stop ik… Plaats mijn twee stokken op de grond en zeg ik” ok wat wil je, ik kan hier toch niet blijven staan wat kom je me vertellen”, terwijl ik naar boven kijk. Op dat moment hoor ik een stem van de boer in de verte die roept… En net wanneer ik terug een voetstap zet… Waw, 4 grote herten huppelen weg. Arenden vliegen boven me. Eentje blijft er in mijn buurt…wanneer ik hem in beeld heb, dank ik hem… Ontroerd van het gebeuren.
Ik open een hekken naar een ander terrein. Gele, witte bloemetjes kleuren de border. De schapenboer steekt een kudde schapen in een andere wei. Ik word gewaar dat gans mijn Zijn terug is. Oef… Wat was dat!
Een man komt aangereden… Laat zijn venster neerdalen en roept,” Bounos dias…”, met een grote glimlach als teken van welkom. De boer gaat bergopwaarts naar het huis, zijn hond een bordercollie , volgt hem.
Ik sluit de deur van het verzorgd huisje en deponeer de sleutels in de brievenbus. Ik wandel mijn eerste uurtje tot aan een volgend dorpje. Een vrouw die samen met mij de supermercado binnenstapt, lacht me vriendelijk toe. Aan de kassa wordt het bedrag op een briefje geschreven 1,35 euro. ‘Uno trenta cinque’, deel ik terwijl ik hen aankijk met een non verbaal die vraagt ‘klopt dit’. “Cinqo”, antwoorden ze in koor. De vrouw vraagt me nog “… Alemania”, enkel het laatste woord heb ik begrepen, “No soy de Bélgica”. “Como dé… Adios?”. Ik hou het eenvoudig, “daaag”. “Daag”, terwijl ze haar hand opsteekt. “Adios” lachend naar haar toe. Wat fijn wanneer er een wederkerige communicatie is, ook al is ze miniem, toch hebben de weinige woorden, wel de inhoud een veel groter impact dan men kan denken.
Hier en daar zijn schapen, koeien, kippen, kalkoenen, varkens, paarden, muilezels… te zien en wat voelt dit goed om in de levende wezens meer diversiteit te zien en te horen. Ook de vogels zijn talrijk aanwezig van de pimpelmees tot arend.
Het speenkruid- en Mariadistelblad groeit talrijk tussen de bemoste afgeronde immense steenmassa. Steeneiken vullen het landschap en hun vormen prikkelen mijn creativiteit.
Ik ben wel heel benieuwd naar dit stuk grondgebied en zijn verleden. Naar zijn rituele verleden. Beelden stromen hier zuiver en in flitssnelheid aan.flitsen
De bomen, de rotsen… ze hebben hier zoveel te vertellen. Dit gebied voelt voor mij heel beschermd aan. Op een pleintje van het dorp staat een symbool in keien in de grond verwerkt. Het symboliseert de 4 elementen: water, aarde, vuur en lucht. Een symbool die ik ooit in Saint Jean Pied de port aanschaf in een hanger na reeds 2 maanden over Moeder Aarde mij te hebben verplaatst.
De buizerd en vooral de arend is hier talrijk aanwezig. De nasale knarsende klank van de arend is een totaal verschil dans het zachte hoge toon van de buizerd. Fijn dat ik de arend mag ontmoeten en kennen. Ook zijn vlucht is zo verschillend. Voor mij op een draad komt een scherp geboekte vogel zitten en vliegt telkens een eindje verder weg. Terwijl de gevleugelden me omringen begin ik een fijne hoge nasale toon te uiten. Och, bijzonder zo uit het niets spontaan en zonder enige gedachte of iemand mij wel zou kunnen horen. Ik geniet.
Mijn gedachten gaan even naar fra Francisco. En zijn Cantique des Créatures.
Wanneer ik door dit prachtig bucolisch en mysterieus landschap wandel, kan ik niet anders dan zeggen, kunnen niet het ene zonder het andere eren.
We kunnen niet enkel Vaders Hemels eren en Moeder Aarde opzij laten, negeren. Net zoals we niet enkel Moeders Aarde kunnen eren zonder Vaders Hemels. We kunnen ook niet enkel leven in de verticaliteit en de horizontaliteit gaan ontkennen en andersom. Net zoals we in elk van ons onze beide polariteit mogen eren en we van beiden mogen houden en vooral laten leven. Ze zijn niet losmakend van elkander. Ze vormen, Zijn één Geheel. Heb je Lief.
Onder mijn paraplu geniet ik van het landschap die verandert van tinten bij de naderende felle regen. Wandelend tussen twee groepen schapen – achter draad- roepen de lammetjes om hulp. Moeder schaap komt aangerend en vergezeld ze weg van de omheining. Het geroep van lammetjes hebben de nieuwsgierigheid van de waakhond aangewakkerd. De ene blijft er lui bij liggen tot de ander het signaal aangeeft. De grote witte Patou probeert uit de omheining te komen. Ik wandel rustig verder. Het wordt stil. Een geblaf herbegint. Het is hem gelukt te ontsnappen en staat midden de weg mij aankijkend al blaffend. “Vale, vale…”, ik check even om te zien dat hij mij niet benadert. Neen.
Bij het aankomen kort voor Hinojosa del Duque zitten twee ooievaars. Eén, twee en na de tweede springen ze de lucht in. Door de regen voel ik me net een ‘schaatserijder’ op de weg. Eén stap en ik schuin 2 cm vooruit. Zandgrond. Ik gebruik de zijkant of middenberm om proberen een vloeiende pas aan te houden, daar waar de wortels de grond samenhouden.
Aangekomen in de stad, ga ik de sleutel halen in het politiekantoor. Deze nacht deel ik mijn kamer met iemand van la Guardia Civil.
In de velden is paars, wit, geel te bespeuren. De witte bloemblaadjes van de Camille hangen nog naar beneden en wachten tot de zon hen ontwaakt. Mijn tenen genieten van de ochtenddauw. In de verte hoor ik stemmen, dierengeluiden en bellen… een schapenboer. Ik hoor ze roepen “venga, venga”, of zoiets. In deze situatie kan ik me voorstellen dat hij roept dat zijn schapen komen, ‘vient vient’.
Hier en daar zijn zwarte boomstammen te bespeuren in de verte. Onder mijn voeten is de weg oker roestbruin gekleurd en puur natuur, deze natuurlijke bedding, zijn mijn voeten zo blij om. Op de zijkant… Rozemarijn (Salvia rosmarinus) , Zonneroosje (Helianthemum) , kurkeik, steeneik…
Wandelend doorheen de stilte, de rust die hier over het landschap hangt… er zijn zo van die plaatsen waar ik zo zou willen blijven vertoeven omringd door al dit waardevolle essentie.
Hoge loofbomen met afpellende schors laten me vermoeden dat er een rivier is… war verder kom ik aan de Rio Guadalbarbo. Of toch voor wat ervan overblijft.
Een konijn zit me aan te kijken en rent weg…’Hmmm, voor jou ben ik geen gevaar. Straks val je nog ten prooi aan…’, gaat door mijn gedachten. Een paar minuten later op een lange weg, die me wat doet denken aan een Afrikaanse weg, vliegen wel een tiental arenden plots boven me weg. Hun uiterste pennen gericht naar boven, laten ze zich drijven naar de horizon.
Af en toe blijf ik staan om het omgevingsgeluiden in me te laten opnemen. Een paar schitterende lichtblauw gekleurde vogels, met zwart kopje en lange staart vliegen al kabaal makend over de weg. In mijn rug het geluid van een wild-zwijn. Wat verder schapen die blèren. In de hoogte het knarsend geluid van de arend en af en toe, een deuntje mij zo bekend ‘de buizerd’.
Op een moment zie ik iets harig, elegant springen met de kop naar beneden. Ik haal mijn camera boven en bevries. Zou het de lynx kunnen zijn ! Hi, wanneer ik zie dat het een vrolijke ‘patou’ is, schiet ik uit in een lach. Zelf hij kan elegant springen. Zalig.
Een pauze onder een olijfboom, zodat ik de lange tocht van vandaag kan wandelen. 34 km. Verderop wandel ik door een hectaren groot afgebrand bosgebied. Zo bevreemdend. Hoe pijnlijk deze situatie eruit ziet, zo ongelofelijk bijzonder om te zien hoe veerkrachtig Moeder Aarde is bij het zien van de nieuwe scheuten aan de voet van de afgebrande stammen van de eiken.
Een Duitse herder komt vanuit het niets naar mij gelopen. Een gelebber en een duw in mijn knieholtes. Duidelijk zin in spelen. In de verte zie ik hem verder springen met zijn baasje.
Ik nader Alcaracejos. Hier en daar is een Finca zichtbaar. En… Koeien…. Geen zwarte koeien met wit stippen, wel eerder witte met zwarte stippen. Hi, een dalmatierkoe… Haha… Hmm., zou dit het gevolg zijn van teveel zo’n op mijn voeten.
De lange eentonige vier kilometer, lijken me oneindig te zijn. Aangekomen verwelkomt een vriendelijke dame me in de Albergues voor pelgrims. Ik heb deze avond het kleine knusse huis voor mij alleen.
Na een goede nachtrust, daal ik af naar de bar voor een ‘café con leche ‘. De tv staat op… een kenbaar deuntje, maar deze keer in het Spaans…’geef nu de hand aan elkander…: Toen ik gisteren morgen aan een school voorbij kwam werden kinderen en ouders verwelkomt met het lied’ Canon’ van Pachelbel. Zalig toch!
Ik verlaat Cerro Muriano. Een groep joggers steekt me voor… en nog… en nog… Rechts van mij zie ik andere sporters… Een militaire kazerne. Nu begrijp ik de vierkantige structuur van hoe het dorp is gecreëerd. Het is me al snel duidelijk dat het niet enkel een kazerne is, wel een gans militair gebied. Boven de arcade van de militaire basis ‘Todo por la patria’. Hmmm… De roze reukerwten kleuren de border van het domein. De ooievaars hebben hun nest gemaakt op het radio station. In de verte – toch voelt het dichtbij- een fikse knal. Woensdag is blijkbaar knaldag. Op een moment hoor ik een geluid, alsof iemand voortdurend in eerste versnelling rijd en zich er niet bewust van is…Een tank. Nu begrijp ik de fikse knal.
De ganse dag gaat de wandelweg parallel met een snelle autoweg en een groen zacht GR pad, waar ik af en toe kies voor de zachte bedding van deze laatste. Léger en wagens, toch voelt deze weg goed en vredig, soms vergeet ik zelf dat er een verkeersweg is.
De Cistus is terug talrijk aanwezig. De koe bij de horens vattend, breng ik mijn neus in de Cistus en laat me bewust onderdompelen. Maar voor ik dit doe zet ik mijn beide voeten goed op heupbreedte, ga wat door de knieën, steun mijn handen op mijn wandelstokken en adem diep in via de neus. Sluit mijn ogen. Ik laat de geur volledig tot me komen… Het duurt niet lang voor ik me kan ontsnappen en laat toe wat komt.
Een beeld. Twee silhouetten. Het beeld wordt duidelijker. Twee personen. De ene persoon heeft lange haren, de ander half lange haren. Beiden hebben ongeveer dezelfde gestalte, ze dragen een gelijkaardig soort kledij. Een stof die rechtdoor valt vanaf de schouders zonder taille tot bijna aan de voeten. Wat vuil beige. Beide personage leggen hun hand in elkander . Ze staan met hun rug naar elkander toegekeerd. Hun borststreek is ruim en open . Hun kin is wat naar bovengericht. Beiden hebben een vredige zachte openblik. Het is voor mij duidelijk dat het gaat om een vrouw en een man. Beiden hebben een gelijkaardige evenwichtige energie, waarbij man en vrouw zou kunnen in het niets opgaan en het geslacht geen betekenis heeft.
Aan de basis komt vanaf de grond een bleekgeel breed vol-licht die vertrekt vanaf hun voeten en aan een snelheid naar boven gaat en verkleurt naar wit. In de hoogte verfijnt het naar bijna niets en toch vol, ruim. Het voelt krachtig en vredig.
Het beeld duurt maar een paar seconden, maar was zo treffend duidelijk. De boodschap… Dat de tijd gekomen is, niet in een cirkel te staan naar elkaar toekijkend, die als sluitend werkt, beperkt. Het was een tijd nodig. Nu, Wel de kracht van het Licht te gebruiken in onze ruggengraat, elkander steun geven zodat we stevig kunnen staan en het Hart naar buiten richten zodat het zich kan verspreiden, de wijde wereld in, gesteund door de kracht van het licht in de rug.
Wanneer ik mijn ogen open, ziet het veel ruimer uit rond mij. De weg gaat verder… Hoog in de lucht een bijna halve maan, terwijl de zon me laat genieten van haar stralen. Een roofvogel laat zich leiden op de luchtstroom. Te groot om een buizerd te zijn, vermoedelijk een arend.
Een schaapherder komt mijn richting aangewandeld. Zijn grote herdershond komt snuffelen. Vlinders zijn meer en meer zichtbaar. Eglantier rozen hebben hun eerste frisse groene blaadjes. En voor ik het besef kom ik aan in Villaharta. Aangekomen in een nette en pas nieuwe albergue, mag ik een avondje doorbrengen met twee Spaanse heren. Morgen staat me een lange dag te wachten. Welterusten iedereen.
Ik verlaat Córdoba richting Cerro Muriano. Luidende klokken brengen me richting een Santa Clara convent. De prachtige handgeschilderde grondtegels hebben hun émail verloren door de jaren heen. Zusters komen één voor één de kerk binnen. Een donker bruin lang kleed, wit koord en een zwart kapje op. Nog voor de viering begint, verlaat ik de ruimte. Langsheen de Sint-Jacobskerk, Maria-Magdalena kerk. Allen gesloten. En sedert het begin van deze tocht zijn de meeste kerken gesloten. Uitstervend of beschermend of beiden. Het centrum verlatend valt het me op telkens te zien hoe de straten er verloederd bij liggen. Hoe muren en winkel luiken volgekladerd worden met graffiti.
De weg neemt me mee door een terug ander landschap. Rotsachtig, veel groen. De bomen met hun grillige vormen. Op de middag komt de zon tevoorschijn na een frisse ochtend.
Ik geniet na en is ook voelbaar hoe deugddoend de 2 daagse rust me bracht. In een volledig ontspanning. Het valt me op hoe verruimend mijn zintuigen zijn. Af en toe hou ik even een pauze om te zien rond me, te luisteren… In de verte zijn de bellen van de schapen hoorbaar, vogels, de wind, rond zwevende vliegen, de bijen.
Een klimmende weg die ik moeiteloos bewandel, geflankeerd door Helianthenum of ook wel zonneroosje genoemd en Lavendula stoechas of vlinderlavendel.
Op een bepaald moment sta ik stil en ben ik gewaar hoe zalig het voelt om te Zijn. Om de balans gewaar te worden in mijn vertikale en horizontale as, in en rond me. Voor me een veld met olijfbomen, niet zoals de vorige dagen waar er werd gekweekt, maar eerder een immense grote tuin in zijn volle rust en puurheid.
Twee stammen trekken mijn aandacht. Het lijkt op een dansende boom. De één armen/takken breed, de ander hoger. Alsof ze een cirkel beweging aan het maken zijn en in elkander opgaan. Een harmonieus geheel. Ik nader de boom. De twee stammen komen uit één wortel. Ze zijn één, in harmonie. En op een of ander manier brengt deze olijfboom me naar man en vrouw. Naar de creatie van de mens… komen we niet allen uit die één en zelfde wortel. Waar we dansend in harmonie, in balans, het leven zouden kunnen dansen.
Wat geniet ik van de vergezichten. Van de Liefde te beleven met het leven.
Op een gegeven moment komt er een niet onbekende krachtige geur naar me toe. Ik probeer te achterhalen van waar het komt. De Cistus ladanifer. Hier en daar staat een bloem in bloei. Maar de geur komt vooral van de struik zelf. De geur komt zo krachtig binnen, dat ik gewaar wordt dat het iets vrij maakt. Een emotie komt los, ik probeer in overgave te gaan. Open mijn longen, adem diep in en probeer alles rustig te laten gebeuren. Het is iets kenbaar en niet de eerste keer dat het mij overkomt. Hoe kan ik het verwoorden… iedere keer wanneer ik dit gewaar wordt, voelt het ‘te groot’ aan, alsof ik het niet aan kan of zou kunnen dragen. Het voelt als iets die geboren wil worden… en toch is er iets die me tegenhoud… Ik besef dat er een angst aanwezig is. Ik niet durf. Angst voor wat… Ik kan er niet bij. Alsof ik binnenin een enorme behoefte heb om te gaan roepen en terzelfde tijd iets zou willen baren… Ik ween… niet van verdriet… gewoon iets heel oud aanvoelend. Ik draai me om en zou willen op mijn stappen terug keren, om terug naar die plaats te gaan en proberen in volledige overgave te gaan. ‘Neen, Jasmine’… het moment is er nog niet…. gaat door meheen. Welk moment. Ik stap verder en vraag hulp hierin, dat ik hierin mag vergezeld worden.
Na nog een prachtig stuk natuur, met een paar krachtplaatsen eindig ik in Cerro Muriano.
Het ontwaken in een Hostal met een klas jong adolescenten, hmmm, niet zo evident om er rust te bewaren.
Ik maak me klaar om de Mezquita te gaan bezoeken. Vroeg in de morgen en voor de misdienst is er geen entrée te betalen. Best wel goed meegenomen en lief van de man aan de receptie om me hiervan op de hoogte te brengen.
De deuren gaan open. Ik herinner me dat ik hier 25 jaar geleden voor de eerste keer kwam. Mijn ogen konden het niet allemaal waarnemen, ik werd toen overdonderend. Een moskee in een kerk, een kathedraal in een moskee… zo werd het in het verleden opgebouwd. Hoe het gebeurde of hoe men eraan kwam laat ik graag ‘buiten’. Een fascinerend gebouw. Het samenspel tussen de twee is prachtig. De architectuur, de kunst. De zovelen handenarbeid, het waren grote kunstenaars. Ik floreer tussen de zuilen tot ik aan de kapel van het Heilig sacrament kom. Een dame is aan het poetsen. Een deur naar buiten staat open. ‘Och!’ , terug denkend aan de gebeurtenis van gisterenavond. De muur aan de Oostzijde. Ik wandel verder de muur af, na de kapel van het Sacrament. Een volgende kapel. Op het hekken staat geschreven ‘Santa Maria Magdalena y Asunción’. Ik voel een innerlijke glimlach. In dankbaarheid.
Gisteren avond kwam ik onverwachts in een doorlopend straatje terecht ‘Banos Arabes de Cordoba’. Daar mag ik nu gaan van genieten! Een man verwelkomt me, met een badhanddoek, badpak en teen slippers. Op de binnenpatio een eerste bad, het zoutbad. Ik wandel onder de eerste arcadeboog , langs een fluweel overgordijn. Een karmozijnrode ruimte met aan beide florale Moorse stuc. Het water een koloniaal/turquoise blauw. Drie arcade bogen. Een waterspuwer. Mijn ogen dienen zich wat te wennen aan de donkere omgeving. Ik stap het warm waterbad in en laat zachtjes mijn lichaam onderdompelen in deze voor mij niet onbekend voelende ruimte. Veruimende emoties komen los. Plots ben ik omringd met vele andere vrouwen, op mijn huid een lang tuniek in natuurkleurige stof kleeft wat op mijn huid en laat mijn lichaamssilhouet zien. Lange haren liggen wat nonchalant op mijn schouder. Ik sluit even mijn ogen, open ze opnieuw. Het beeld vervaagd. Ik haal diep adem… Zucht.
Na een hotbad en koudbad, een zoutbad waar ik me in volle overgave in neerleg. Kijkend naar de witte wolkjes die voorbij komen, laat ik mijn lichaam langzaam drijven. Hoewel ik niet zou willen sterven in water, uit schrik te verdrinken, maar heen gaan in een zoutwarmwater bad naakt liggend in overgave op deze manier… zou wel een wens kunnen zijn. Zou wel kunnen… neen, Een wens.
Santa Cruz… gisterenavond vroeg ik me af ‘wat doe ik hier?’. Een niet uitgeruste nachtrust haalde me uit bed. De kilometers die voor mij liggen vandaag kunnen niet opgesplitst worden… geen dorpen ‘between’, geen wagens die er voorbij komen. De andere optie is een drukke snelweg om wat minder kilometers te nemen. Uiteindelijk kies ik ervoor om maximaal tijd te benutten in Córdoba en nam de hedendaagse ‘ezel’, de bus. Vóór mijn aankomst in Córdoba vliegen wel honderden roofvogels in de lucht. Bijna ongeloofwaardig.
Twee dagen rust staan me te wachten. Het is zon-dag en dit zal ik nu eens ten volle in acht nemen.
Oranje bloesems beginnen hun eerste parfum te verspreiden in de straten van de stad. Amai, wat zal dit zijn eenmaal de witte bloemknopjes volledig zullen open springen.
De stad ontwaakt. Terwijl ik op mijn sandalen loop, zijn velen nog in wintertenue en de blikken naar mij voeten spreken soms boekdelen, ook al begrijp ik de taal niet. En mijn voeten… wat zijn ze blij de vrijheid te voelen. Witte duiven in de parken vliegen massaal naar de voeding die voor hen wordt uitgestrooid. Een pluizig dier, mij onbekend maakt een dutje in de ruïne van de enorme waterrad langs de Rio Guadalquivir. De vijgen boom laat zijn nieuw kleed zien… De vruchten zullen voor de pelgrims zijn in het najaar.
Gisteren kwam een indringerige persoon via een privé bericht onder de noemer van ‘Licht en Liefde’, mij vertellen dat ik verkeerd ben, gedoctrineerd, niet bewust in het leven sta, niet in het NU leef, het Licht niet ken… en zo verder.. .. omdat ik ergens zou gereageerd hebben op een beeld van de Aertsengel Michaël. De vrouw ging ervan uit dat ik voor de oorlog ben omdat het beeld die zijzelf toonde/ziet van de aertsengel een mes in zijn handen heeft en de duivel onder zijn voeten. De dame sprak de ‘waarheid’, plaatste zich als bijna ‘de juiste’, noemde me ‘lieve schat’ en terzelfde tijd probeerde de dame in kwestie me voortdurend van iets te overhalen…
De situatie doet me wat denken aan – en een gelijkaardige gewaarwording als toen in Italië, toen iemand zei dat ik de duivel was. Het voelde als iemand die me kwam uitdagen… in Liefde blijf ik staan, in Liefde zal ik blijven staan. Best wel uitdagende tijden als je het me vraagt.
Langs één van de muren waar de Puerto de Almodovar is, staat een beeld van ‘Abu Al Walid Muhammad ibn ruchd. Averroes- filosoof, medico’ . Geboren in Córdoba 1126 overleden in Marrakech 1198. De beide steden waar ik me thuis voel. Ik bezoek de ‘Casa Sefarad’ en zijn synagoge. Of Sepharade – Joods-Spaans. Amai, de tijden van de Middeleeuwse Inquisitie, die officieel ontstaan is om een eenheid te creëeren. Welke eenheid?! Toch niet deze van het hart. Catharen, de tempeliers en nog zoveel anderen werden vervolgd. En dan was er de Moderne inquisitie genaamd, deze van Spanje. Waar het model van samenleven tussen Christenen, Musulman en joden werd weggevaagd. Terwijl, wie je ook bent, met welke religie ook, welke strekking ook of hoe je in het leven staat gelovig, atheïst…. Het Hart is de essentie van alles en iedereen.
Ik kom aan in mijn volgende kamer ‘3’. Net naast de Mezquita. Een fijne hostal met een patio en Moorse zeliges.
Het blauwe uurtje komt eraan, tijd voor een avondwandeling. Voor één van de poorten van de Mezquita sta ik tegen een muur geleund. Ik blijf er een eindje staan… mensen komen en gaan. Plots hoor ik een gezang waarin het woord ‘Libertad’ komt. Niet in een Spaans deuntje maar als een Muezin die het gebed uitroept. Het voelt wat bizar aan en iets van niet in het NU. Ik geraak niet weg van de tempel… Euh, de Mezquita. Zo voelt het. En heel bizar… Het is alsof ik in Jeruzalem zou kunnen staan… Wat ik hier gewaar word is gelijkaardig als toen, in de Basiliek van de Aertsengel Michaël in Pavia. Een zacht ‘klimaat’, als een thuiskomen. Benieuwd wat er rond of achter deze deur-muur schuilt van deze Oostgevel.
Alcala la Réal, Alcaudete, Castro del Rio, Baena… ondertussen ben ik al een paar dagen verder. In Baena stuur ik wat bagage op met de post. 1400 gram vertrekt richting België. Matras, bibizak en vijfvingerschoenen mogen uit mijn rugzak.
Een vreemde en voor mij een niet zuivere situatie doet zich voor bij een booking van een appartement door een pelgrim. Het adres klopte niet, de eigenaar gebruikte een naam van een hostel die hem niet toehoort… Hmm, mijn buikgevoel zij ‘hier zit iets niet pluis’. En alles moest snel gaan. Dit werd ’s avonds nog eens bevestigd door er ons op te leggen in het restaurant en bijna het dubbele te vragen van de prijs, dan wat op de kaart stond.
Hoelang ben ik nu op stap 2 weken, 3 weken…. Tijd vervaagd. Op de tocht wordt ik enorm gewezen op zelfzorg en eigenlijk geniet ik ervan en brengt dit nog meer rust.
De tocht is niet zoals andere tochten. Geen aankloppen voor een overnachting. Geen bewoners met vragen/delen. Wel bijna ieder avond een pension. En eigenlijk doet het me veel goeds. Me-time. Zorg dragen voor mezelf na de zovele maanden zorg voor een ander.
Sedert drie dagen is de buizerd, Aertsengel Michaël iedere dag present. Gisteren mocht ik in kamer drie overnachten en vandaag kamer zeven. Benieuwd!
Na Alcaudete was er een groot meer, allé, een meer, een enorme droge vlakte waar wilde everzwijnen zich thuis voelen.
De olijf plantages zijn enorm. Momenteel is op veel plaatsen de snoei begonnen en hier en daar is de zaag hoorbaar. De meeste takken die in het midden naar omhoog groeien worden afgezaagd, zodat het zonlicht midden in de boom terecht kan. Nadien worden deze takken verbrand of gaan ze door de hakselaar.
Een boer wandelt met zijn handen op zijn rug, van de ene boom naar de ander. Op zijn hoofd een blauwe pet met een rode en gele streep. In een zachte beweging brengt hij één hand naar de takken. Zijn bewegingen zijn zo liefdevol dat ik hem niet wens te storen met een ‘Buon dia’. Ik geniet bij het zien van zijn liefdevolle meditatieve bewegingen. Wat later kruisen terug onze wegen en roepen we elkander toe ‘buon dia’.
De eenstijlige meidoorn begint hier al aan zijn bloei. De eucalyptusbomen laten hun schors vallen, terwijl de wind muziek maakt in het bladerdek. De opgedroogde grijszilver kleurige distels brengen een extra frisse toets in het landschap. Witte slakjes zijn zichtbaar op hun stengel.
Een andere boer probeert zijn schoenen af te kloppen aan een steen. De regen van voorbije nacht, doet de aarde aan ons voeten kleven. Op zijn gele wagen ‘La Vita e Bella’. Ik vraag of ik er een foto mag van nemen. Ik tover een blij gezicht en met fierheid stapt de man in zijn wagen.
Een kenbare overheersende geur is al twee dagen aanwezig. Zwarte olijvengeur. Tussen de hanen die kraaien, hoor ik een radio. Een olijf- fruitboom kwekerij. In de verte schijnt de zon op witte huizen. Santa Cruz kondigt zich aan.
Bijna slenterend kom ik aan in Santa Cruz. Een vrouw zit aan haar venster en piept achter haar bril. Ik zwaai haar toe. Oeps, de vrouw kwam snel terug in haar naaiwerk.
Na aankomst leg ik me moe en voldaan in een zalig bed. Eventjes mijmer ik en denk ik aan de zusters in Luik. Op zondag morgen keek ik altijd uit naar de Laudes. In gedachten zal ik bij hen zijn.
Le Coeur de la Rose - Heart of the Rose 