Veyrin

Posted on 10 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als twee verliefden. Verderop een boer op het land in een reuze maaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rode tinten kleuren de horizon.

Yenne

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostela, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxus rups veranderde de buxus bossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

Chambéry

Posted on 5 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Zes uur in de morgen… Mijn lichaam wordt wakker… Een zacht liefdevolle Zijn is voelbaar over en in gans mijn lijf. Als een waterstroom die me wiegt… Een zacht ontwaken… lichaam strelend…Onvoorwaardelijk

Ik open de deur van de woonkamer. Een tafel staat keurig gedekt, een verrassing, een verwennerij. Samen met Micheline neem ik het ontbijt. Pas in de late voormiddag nemen we afscheid.

Zalig wanneer ik iedere dag mag ontwaken en de dag mag plukken in rust… Carpe Diem. Wanneer mijn lichaam de tijd aangeeft en ik deze volg. Zonder dat het denken me in stress steekt. Zonder moeten, en toch een zekere structuur inzit, de structuur die de natuur meevolgt.
Geen moeten om nergens aan te komen, want ik hoef niets te bereiken.
Waar mijn doel niet ver voor mij ligt, wel gewoon daar waar ik ben, daar in het nu. Soms zegt men me ‘je hebt toch een doel’. Ja, je zou kunnen zeggen mijn doel is aankomen in Mont St Michèle, alleen hou ik me daar niet vast, kan ik het loslaten want diep van binnen weet ik dat ik daar zal aankomen. Vertrouwen in mijn kunnen. Mezelf bevrijden van alle systemen waar een mens zich kan aan vastklampen uit angst. Mezelf bevrijden van ‘we moeten iets doen, of ge moet toch ern doel hebben’… ja, natuurlijk ‘leven en gewoon Zijn, dan ben je altijd daar waar je mag zijn.
Waarom zou ik me bezig houden met het doel ver voor mij en hierdoor zoveel waardevols in het nu aan me laten voorbij gaan. Waarom zou ik me bezig houden met morgen en daardoor de schoonheid van vandaag naast mij niet zien.

Een buizerd, le Milan Royal, een arend… verbonden.
Het landschap veranderd stilletjes aan en ik verwijder me meer en meer van de Alpen, richting het binnenland. Van deze ene vallei in de andere… een slalom tussen de bergen.
Langs een spoorweglijn omgeven door natuur. Via dorpen en kastelen. De voorsteden van Chambéry. Van de ene ontmoeting in de ander. De wijnvelden in. De temperaturen stijgen terug, de eerste sneeuw verdwijnt. Behalve de Mont-Blanc die in mijn rug gelegen is… ligt al een dikke witte laag.

De wijnboeren zijn volop in de ‘vendanges’ . De wereld leikt er verenigd te zijn. Manden vol druiven verdwijnen in een grotekuip.
Ik hoor een motor… Een vliegtuigje… Neen… Een klein rood stipje… Een bosmaaier om onkruid te verwijderen tussen de ontelbare wijnranken.

Van Bernadette en Jean-Luc waar ik ’s morgens op mijn tas een kleine liefdevolle attentie vind met een waardevolle zin die ik met me meedraag ‘ et ne nous laisse pas entrer en tentation’.
Naar Stéphanie, Stephane en Ludevine die zonder twijfel de deuren opent… mij zoals de vele anderen een warm bed en nest aanbieden. En ’s morgens met me meewandelt…

Sedert ik terug in Frankrijk ben worden klaprozen terug zichtbaar… Langs de weg, een reuze stikker op de weg, een inscriptie, schilderijen…

Ik draai me om…en kijk vanwaar ik kom… de avondzon links van me en terwijl ze me warmte brengt… Een diepe zucht… Ben ik dankbaar om de hoeveel diepe lagen al verdwenen zijn en ik dicht bij mijn kern terechtkom. Met een vanzelfsprekendheid en verheugd stap ik verder het leven tegemoet…

Nu zit ik op een terras in het zonnetje…in Chambéry… te genieten van de gesprekken rond mij, mensen die rustig floreren door de straten… Straks komt een vriendin… en… fotografe naar mijn hart op bezoek. Ik ga er dus eventjes tussenuit voor twee dagen… In verbondenheid Jasmine.

Petit bonheur

Posted on 30 september 2018 by Jasmine Marie José

Braman

‘Le chemin du petit bonheur’… Zalig om de dag mee te beginnen. De zon verbergt zich nog achter de bergen. Hier en daar brand een houtkachel.
Met mijn stokken onder mijn armen en mijn handen gevonden stap ik ontspannen in de naaldbossen, op een zacht naaldbed. Genietend van de vogels, de zwarte eekhoorns met wit buikje die van ene tak naar de ander vliegen.
Aan de ingang van het bos.. een bord… ‘Chasse fermée’… Oef.

Verbinding… wat voelt het fijn om in verbinding te zijn met al wat is. Met de natuur, mensen, dieren en vele andere zichtbare en onzichtbare wezens. In verbinding met mezelf… met mijn ziel en geest.
Verbinding met de anderen op een tastbare en niet tastbare manier.
Verbinding met… die op zoveel verschillende manieren kan. Waar niet altijd een reden voor hoeft te zijn.
In het gewoon ‘Zijn’ is al een heel diepe verbinding voor jezelf en de ander… Hiermee wil ik dan ook jullie danken voor jullie verbinding.

De weg blijft verder goed verlopen….de weg naar huis… De weg naar ‘thuis’… De weg naar mijn diepste zelf…en wat voelt dit goed. Ik voel me goed, ontspannen en rustig. Niets moet en het diepe vertrouwen en geloof dat er meer is dan wat met het oog zichtbaar is, is niet meer uit mijn leven te bannen.

Aan de vooravond kom ik aan in een dorpje. Mijn rug wordt moe. Tijd om een overnachtingsplaats te zoeken. Een vrouw wijst me de weg naar het gemeentehuis. Links een huis….mijn innerlijke stem… Ik ga naar rechts. Uiteindelijk eindig ik links… Haha, Jasmine, je was er eventjes uit.
Ik bel aan. Een venster op het derde verdiep opent. Ik zie twijfel. Een man komt naar beneden, rent terug naar boven… Ik wacht geduldig… De man komt terug. “Vient”… Een keuken, 3 dames… Koffie… Ten huize en warme onthaal bij Danila en Guy… Een avond die zich opent in het salon. Genietend van de dagelijkse gewoontes die mensen hebben… Huiselijke sfeer. Praten over de streek, de zelfgemaakte pure streekproducten… Génépi, kéfir… Dit zijn van die momenten die zoveel waardevols brengen op je weg. Verbinding, verbonden… Laten we in verbinding gaan, open je aan andere.

Vol-zachtheid

Posted on 28 september 2018 by Jasmine Marie José

De Gentiaan staat uitgebloeid, campanula, anthémis zijn hier en daar nog zichtbaar. Terwijl de ochtendzon de bergtop in een warme gloed onderdompelt, vliegen wat vogels over de lage struiken.
Krekels in een verschillend jasje springen voor me uit. Marmotten huppelen over de grasveld om dan wat verder in hun hol te duiken. De rozenbottels contrasteren tegenover de helderblauwe lucht. De natuur verkleurt naar herfsttinten.
De weg stijgt zacht waardoor ik het bijna niet voel dat ik al bijna op 2000 meter ben. De omgeving van ‘Lac de Mont Cenis’ is een streling voor het oog. Een gamma van rood bruine tinten tot groen blauw. Ik laat me onderdompelen door de stilte en wat te zien is.

Weg van le Lac. Een huisje. Het huis van Noël en Joseph. Ik ga zitten op een bank en rust wat uit. Noël komt me vergezellen en al shell hebben we een fijne babbel. “Je vous offre à boire, que voulez vous”. “Vous avez du lait frais de votre ferme ?”, vraag ik haar. Met een groot glas verse melk van hun koeien komt ze terug me vergezellen. Wat later schenkt Noël me nog een overheerlijke, pure en kleur-rijke maaltijd. Beetje kip, rodebieten-aardappel salade, hmmm zelfs loof mag ik smaken. Ik sluit mijn ogen terwijl ik haar kookkunst mag proeven en richt me ten volle op de smaak en wat het met me doet.
Noël, haar man en één van haar kinderen wonen hier ongeveer vijf maanden op het jaar. Bij het begin en einde van het seizoen verhuizen ze al wat leeft van Bramans naar le Col du Cenis, en omgekeerd. Koeien, kippen, bloemen, honden, poezen… Allen de berg op of af… en dit doen ze al van generatie op generatie.
Het interieur is een zaligheid in al zijn eenvoud. Een betonnen vloer, een oude kachel in gietijzer. Een afwasbak in steen.
Tijd om terug verder te stappen. “Je peut vous embrasser Noël ?” “Bien sur”. Une embrassade.
Joseph ligt ondertussen met zijn vest als hoofdkussen in een hoek afgeschermd van de wind, een middagtukje te doen.

Onderweg stopt een wagen “en vous emmène en bas ?”, vraagt een man. Ik bedank en geniet nog van de laatste kilometers stappen van de dag. Na een stevige afdaling kom ik aan in Braman.
Hier en daar klop ik aan. Niemand thuis. Tot iemand me de weg wijst naar Mr en Mm LeBlanc. Ik klop aan.” Bonjour madame, je suis une pèlerine et à la récherche d’un abri pour la nuit.” De vrouw onderbreekt me, “on vous a vue, c’était vous à pied” en zo beland ik in een zalig huisje voor mij alleen en bracht de vrouw na het hart te hebben gevuld, wat vulling voor de maag.

Ondertussen ben ik al twee dagen in Frankrijk.
Ik zie gezichten, plaatsen, situaties… ik hoor stemmen van doorheen de vier maanden in Italië. Van mensen waarmee ik een deel van de weg heb gedeeld, of een kortstondige ontmoeting. De ontmoetingen met honden waarmee ik een boeiende innerlijke weg heb afgelegd. Van aangename tot minder aangename ontmoetingen of situaties… bij allen is een warm vreugdevol gevoel vanbinnen.

Sedert vorig jaar had ik de keuze gemaakt om mijn hart niet meer af te sluiten. De keuze om ook in moeilijke situaties me kwetsbaar op te stellen en niet meer zelf in hardheid te gaan.
Telkens terug evenwicht zoeken, mijn eigen grenzen respecteren. Mijn kracht die zich beperkte tot een bepaalde plaats in mijn lijf verspreide zich stilletjes aan over gans mijn lijf in zachtheid. Mijn kracht werd zachter en hoe meer er hardheid op de weg kwam, hoe meer ik de weg naar zachtheid nam. Hoe meer ikzelf de weg van hartelijkheid en openheid neem hoe meer de hardheid me opvalt. Ik ben fier dat ik trouw gebleven ben aan mezelf, dat ik ben blijven geloven in mijn kunnen en Zijn. Mijn volharding werd vol-zachtheid.

En wat voor mij niet aangenaam was is het daarom niet voor een ander. Mijn neerschrijven en delen van ervaringen, mijn gewaarwordingen, mijn realistische kijk vertrekt allen vanuit de weg die voor mij noodzakelijk was. Dus mensen als je naar Italië op pelgrimstochten komt, mijn ervaringen zijn daarom niet zo voor jou.

Ik ben alvast elk individu dankbaar voor wie ze waren. Ze hebben me doen groeien in mijn Zijn. En me geholpen in de weg naar binnen.

Grazie Mille a tuti.

Sacra di San Michele

Posted on 25 september 2018 by Jasmine Marie José

De kerkklokken van Trana luiden op de achtergrond. Met een zalige frisse temperatuur verdwijn ik het bos in, langs de rivier.

Na een helende nacht met twee intense wonderlijke, heerlijke, helende dromen. De één mocht ik reizen door een kleurrijk, lumineuze sterrenhemel. De andere een healing op gans mijn lijf waarbij een 2de chakra in zachtheid mocht ontwaken en mijn lijf subtiel dansend in beweging tot leven kwam in volle overgave en acceptatie. In resonantie van tijd…een wedergeboorte. De angst die gisteren in een fractie van een seconde opkwam en ik in vol vertrouwen en hand hand mee verder stapte, werd de vreugde van deze morgen.

Mijn creativiteit bruist langs de weg. Een tekst ontstaat rond het verhaal van de Hazelnotenbomen in België. Ik beleef er plezier aan en het is alsof alles rond mij een nieuw leven werd ingeblazen. Op het moment dat de woorden uit mij vloeien, komt er een wind in de kruin van een hazelaar alsof hij me dankbaar is en me in feest en vreugde dankt.
Ik stop… een uitnodigend dansend geluid…mijn recorder van mijn gsm… Op het moment dat ik de opname wens op te nemen wordt het muisstil… Spirits kan je niet vangen…

Een nieuwe buizerdsveer prijkt tussen mijn huid en bril.
Een wagen stopt en vraagt: “Sacra di San Michèle”. “Sisi, cinque chilometri dritto, à piedi”, deel ik hem met vol enthousiasme. Een bosweg neemt me mee 900m hoger.
Op een top sta ik te kijken naar een getransformeerde bijenkast in boekenkast… ‘Oh, zouden de mensen hier de wijsheid kunnen uithalen en beseffen dat de bijen belangrijk zijn’, gaat door meheen.
Ik draai me om om verder te stappen. Omvergeblazen… het ene wat nog uit mij komt is… ‘OooooOOOOO’
Sacra di San Michèle prijkt hoog op een berg badend in het licht.
In een niet vattende tijd brand het licht in mezelf. Hoewel deze weg geen zoektocht, dat er geen vragen en antwoorden zijn van aardsniveau. Is het me duidelijk dat antwoorden naar me toekomen vanuit een totaal andere dimensie en vanuit dit stuk dien ik deze weg verder te wandelen. Alsof een tweede deur werd geopend.
Wat ik heel bijzonder vind is dat zowel in Monte Sant’Angelo als hier in Sacra di San Michèle ik eraan kom op de vooravond van de Volle Maan en ik de plaats mag verlaten met zijn energie.

In de Sacra ontmoet ik Dorothea een vrouw uit nederland. Een fijne ontmoeting, een delen, een samenzijn, een afscheid op elk onze weg.
In volle vreugde, vuur en licht stap ik verder deze weg van Liefde.

De tijd is rijp

Posted on 23 september 2018 by Jasmine Marie José

Ik wandel langs een terras van bar. Het is 7u30 in de morgen…drie mannen…hun drie hoofden gaan mee in mijn wandelrichting. Ik hoor één van hen zeggen “Arrivo dal mare” … een Sint Jacobsschelp hangt op mijn rugzak.

Na None zie ik plots een heuvel…erachter… ‘un Mirage’… Non, c’est bien les Alpes, verborgen achter een laag vochtigheid en polutie waarvoor de autosnelweg van Turijn naar Frankrijk voor zorgt.

Ik voel een spanning in mijn buik opkomen. Een gelijkaardig gevoel van angst, een gebroken hart van toen ik klein was…als toen er mij iets werd opgedwongen die ik niet wou en waar ik machteloos tegenover stond, het gevoel had alleen in de kou te staan …diezelfde gevoelens had ik ook in mijn nachten… De vele nachtelijke dromen, wat voor mij toen nachtmerries waren… een hel… Van kale ruimtes met een slinger die heen en weer gaat en enkel het geluid ‘tik-tak-tik-tak’… ‘. Gekluisterd aan een bed en een reis met het bed doorheen het heelal aan onmetelijke snelheid…
Oeroude angst. Mijn hart gaat sneller kloppen, mijn ademhaling versneld… rustig Jasmine, rustig Jasmine.

Ik stap een supermarkt binnen. Een lied raakt me. .. verdriet komt aan de oppervlakte…ik loop verder. Ik voel terug angst.
‘Tijd om afscheid te nemen’, gaat door meheen, ik snik. Afscheid van wat was, wie je was, afscheid van een verleden… ik voel door gans mijn lijf… Rouwen… de tijd is aangebroken om afscheid te nemen. Het voelt wat vreemd en toch niet onbekend. Afscheid nemen van wie ik was… angst om al het bekende los te laten en vertrouwen om al het nieuwe te mogen ontvangen.
De tijd is rijp.

Doorheen de jaren heeft men vaak willen sleutelen, me bijbenen, in een richting duwen, gedacht…en soms was de ‘wil’ er om anders te doen en kon ik niet en andere keren wist ik duidelijk van ‘neen’ en rebeleerde ik.
Vaak willen we de andere helpen en bijsleutelen… Zo normaal en intermenselijk. Daarnaast is er nog de vrijheid in groei, de tijd (niet de tijd dat de mens heeft gecreëerd).
De andere de kans geven om te groeien in het tempo die voor het wezen noodzakelijk is en waar wij als mens niets aan kunnen sleutelen…
En toch… Ook al waren bepaalde momenten niet ‘het moment’, ze maakten deel uit van mijn leven. Vreemd hé!

Piossasco

Ik wandel verder en voel spontaan de noodzaak om steun te vragen. ‘Allé Jasmine, stel je niet aan’, zegt een stem in mij… Twijfel…
Jasmine dit is jou stem niet, je hoeft ze niet meer te aanvaarden. Ik neem het hef in handen en vraag hulp, verbinding.
Een afgemaaid velt… een golvende fijne lijn beweegt doorheen het veld terwijl ik schrijf. Het stopt… Terug schrijf ik…. Terug beweegt iets in het veld deze keer op een andere plaats. Laat los Jasmine… Laat los…
Links van me op een paar meter boven het veld… een buizerd…

‘Gij bestaat… daar waar jij hem wenst te zien…’ Op het moment dat deze zin door meheen gaat, begint de zon te stralen in volle kracht en gaar de mais aan het dansen.

13.50 ik wandel door een dorp. Links een waterstroom. Rechts wat huizen….het geluid van couverts en borden… Etenstijd. Hier en daar het geluid van een film…

Mijn dag vult zich met… wandelen… Lange pauzes… Alles gebeurt in een enorme rust, stilte en gedragenheid.
En hoewel ik heel bewust bij mijn weg ben, voel ik de kilometers niet aan mij voorbij gaan. Mijn lichaam voelt vrij… het voelt bijna alsof het klaar is om in volle vertrouwen in overgave te gaan.

Aangekomen in Trana komen mensen spontaan naar me toe om voor me te zorgen. Ik ontvang de sleutel en broodjes worden gebracht.

Trana

None

Posted on 23 september 2018 by Jasmine Marie José

In de frisheid van de morgen verlaat ik de hartelijke zusters van Sint-Anna. Gekende geluiden die me doen terug denken aan België… koeien. Afgemaaide maisvelden. Ochtenddauw.
Via velden en langs de rivier de Po. Dansende populieren. De opkomende zon boven het platte landschap tovert een zilverkleurig landschap in een gouden.

Een dipje… Mijn lichaam voelt wat gespannen aan. Mijn denken wat onrust. Een spanning is aanwezig om de Alpen over te steken. Ook een oud patroon die aan mij komt sleuren en roet kan gooien in het volhouden. Het is me niet helemaal duidelijk wat. Ik laat gebeuren en neem het verder mee.
Voor nu sta ik even stil, maak ik gebruik van mijn ademhaling en maak mijn lichaam los zodat ik ontspannen verder kan wandelen. Geef ik even wat aandacht aan mijn denken zodat ook dit wat rustiger wordt….het evenwicht tussen denken en hart komt terug.
Zonder je er soms bewust van bent is een dipje er heel snel… en aan een dipje is er ook niets mee. Het mag er zijn. En hoewel ze niet fijn zijn ben ik nadien altijd blij dat ze er waren, telkens brengen ze een groei met zich mee op het spiritueelpad wanneer je deze aankijkt.

Twee eekhoorns zitten elkander… slalom rond de mast en laten mee genieten van hun speelsheid.
In de Duomo van

In de Duomo van Carignano sta ik versteld van de bouwkunst van de religieuze plaats….een halve cirkel, muren vol fresco’s. Een vrouw spreekt me aan, Mariza. Wanneer ze hoort dat ik van België afkomstig ben wordt haar vreugde groot. Ze spreekt vol liefde over haar Belgische vrienden en vraagt me of ik ze ken. Bij deze heeft Mariza me gevraagd de groetjes te doen aan ‘Rita De cock, staat in het onderwijs, haar kinderen ook en woonachtig in Sint-Niklaas’, wie weet geraken de groetjes bij de juiste Rita.
We nemen afscheid waarbij Mariza zegt “Ik hoop nog eens naar België te gaan voor ik sterf”. We geven elkander de hand.

Duomo, Carignano

Langs de weg zie ik plots achter een boom midden de velden… een vrouw, half geleerd op een bureaustoel… “Madame !”, roept ze me na. Ik stap verder. Nog wat verder op mijn linkerkant…een lege bureau stoel, erop een waaier… Prostitutie.

Mijn weg eindigt in None in een gezellig en hartelijke parochie. Altijd wel fijn om hartelijk en warm onthaald te worden op de weg.
Naar de winkel. Bij het buitenkomen staat een man van andere origine op de parking. Ik ga naar hem toe en geef hem wat kleingeld. “Het is niet veel, zelf kan ik niet meer”. Hij kijkt me aan en dankt me met grote vreugde. Geraakt door deze ontmoeting ga ik terug naar de parochie.

Woorden

Posted on 18 september 2018 by Jasmine Marie José

Een kort en krachtige nacht. Midden de nacht een vermoedelijke liefdesverklaring van een kater. Nadien de regen, gelukkig had ik een behoorlijk afdak. En dan de kou… het was kou aan de poep. Ik had dan wel een wollen muts en wollen kousen aan die zorgde voor een thermoregulerende werking, een dons jas en regenvest… Maar de poep, taratata.

Om 5u30 kwam een wagen aangereden-gedempt praten was niet aan de orde naast de hotelkamers- nadien om 6 uur was het vollenbak. De ene wagen na de ander. Reden…na de regen komt… paddestoelen. Wel een dertigtal auto’s…. paddestoelenkermis. Okey… tijd om op te staan. Ik neem mijn spullen mee en ga naar binnen voor een opwarmende koffie.
Ik blijf er nog een uurtje tot mijn lichaam er klaar voor is om in beweging te komen.
Ik praat wat met de mensen over Italië en in alle openheid en eerlijkheid deel ik mijn gevoelens rond de mens. De mensen delen in mijn ervaringen. Ik vind het altijd wel fijn te horen dat het gedeeld wordt, niet dat ik opzoek ben naar bevestiging of twijfel over mezelf. Wel vind ik het vooral belangrijk in mijn verhaal en ervaring die ik deel met anderen dat deze ook klopt en niet enkel gekleurd is door mijn eigen bril.
Bij het verlaten van de zaak deelt de man, “Vous êtes extraordinaire” terwijl we de hand schudden.
Met volle moed stap ik een nieuwe dag in.

Traag en zeker dwarrelen de bladeren van de bomen en zo gaat mijn stappen… traag en zeker…
Liguria en piedmonte hebben schitterende GR paden, onderhouden en duidelijk.
Ik wandel in bossen, langs kleine dorpen in een immense stilte. Het afdalen gebeurt langzaam van de ene steen naar de andere… al dansend op de stenen.

Stilte… woorden… We hebben taal gecreëerd om ons te kunnen uitdrukken….en zoveel verschillende dan nog. Hoeveel woorden zouden er eigenlijk wel bestaan! Hoeveel woorden gebruiken we om ons uit te drukken. Aan hoeveel woorden verspillen we soms ontzettend veel energie om iets te duiden. Kunnen we bewust omgaan met woorden. De taal heeft naar mijn idee de uitdrukking net bemoeilijkt. Voor mij toch. Hoe verder ik op mijn pad ben, hoe meer voor mij de stilte een taal opzich is. Woorden zijn er overbodig. De stilte een taal die voller is dan gelijk welke andere taal, een universele taal.

Ik herinner me dat ik als kleinkind op school heel stil was. Dat ik liever ergens in een hoek stond en alles op afstand bekeek. Ik zat liever in het kartonnen huisje dan in de drukte van de klas. Ik droomde liever weg om in stilte te kunnen zijn, dan in de drukte van de klas. Ik zit liever in rust in een hoek van een feestzaal en te genieten van het zien wat rond me gebeurt… daar kan ik evenveel vreugde uithalen.
Als kind leerde ik mee doen met de rest… Jah… wie wil er niet ergens bijhoren! … Woorden… woorden…
Geboren onder een luchtteken tweeling en dan nog eens ascendent tweeling en deel van een tweeling (wat dit laatste betreft zijn we niet allen ontstaan vanuit twee!?)… woorden zijn net mijn valkuil en daar ben ik me meer en meer bewust van. Hoe meer woorden, hoe meer ik voel dat ik weg van mijn kern ga, hoe meer ik uit de rust ga.

In stilte en vertrekkend daaruit, vanuit stilte in beweging komen zijn minder woorden nodig en spreekt men vanuit de essentie.

Pruimen

Posted on 14 september 2018 by Jasmine Marie José

Gisterenavond moest ik eventjes mijn frustratie kwijt. Het was me even teveel omtrent de onvriendelijkheid, het zuchten, het niet antwoorden, negeren enzovoort enzovoort in Italië. Ik heb al veel landen doorkruist. Zelf ben ik een open persoon en ga met iedereen aan de praat. Maar dit!!! Dit is wel het eerste land waar dit zo extreem is. Ik had er even genoeg van en plaatste ik op FB ‘ik denk dat ik geen pruimen niet meer zal eten in Italië… Ze zijn te zuur’. En ik vind het eigenlijk nog zacht en best kunnen. (Italiaanse vrienden… Gelukkig heb ik waardevolle uitzonderlijke mensen ontmoet en dat zijn jullie).

Opzich is daar niets mis mee en is er niets verkeerd aan het uiten van frustratie. Of even pissig te doen.
En dan was er iemand die schreef ‘ga voor de vijgen’.
En ja die zijn inderdaad zoeter en zachter, en zo werd mijn frustratie getransformeerd in vreugde. Het was voorbij. Meer dan dit had ik niet nodig. Thx Marc.

In het uiten van de frustratie vind ik het belangrijk om dan te gaan kijken bij mezelf van het waarom. Wat maakt het dat ik me eraan ergerde aan het gedrag van andere. Waarom wordt ik pissig.

Had ik verwachtingen, verlangens?
Ja… die had ik… op ten minste elementaire beleefdheid. Is dat nu zo moeilijk en veel gevraagd, het maakt alvast de wereld aangenamer ipv bot en onbeleefd te zijn. Maar ja… een Italiaanse vriend antwoordde daarop “c’est gents la ne parle pas l’Italien”. Voilà, duidelijk.

Even terug bij mezelf 😉. Ik vind het belangrijk naar mijn eigen kern te gaan ipv het bij de ander te leggen ook al is de behoefte het ook bij de ander te mogen zien en het verlangen naar een vredige wereld. De vredige wereld begint echter in onszelf.
Telkens weer en weer en weer…. Telkens naar het evenwicht tussen donker en licht. Telkens terug naar mezelf. Telkens zich bevrijden van oude patronen of ballast. Uiteindelijk besefte ik dat door mijn frustratie te uiten ik zelf een zure pruim was.
Hoe meer ik naar mezelf reflecteer hoe gemakkelijker het wordt en hoe korter en minder de frustraties worden.

De weg is afwisselend klimmen, plat, bomen, zee.
In zoglia blijf ik even staan op de Via della Costa de weg naar Santiago. Onder mij blauwe ligzetels. Mensen die liggen te dobberen op het water van de rustige baai… Mensen die zitten te lezen en waarvan de hoeken van de krant af en toe bewegen en hun lektuur laat onderbreken. Een frisse wind is voelbaar. Ik dwaal af naar de horizon… Een filter hangt over het landschap. Een cruise schip ligt aangemeerd. De kleine bootjes beginnen wat meer te balanceren. Mijn gehoor verdwaalt in de lichte golven die telkens komen zich komen neerleggen en terug wegtrekken… Als een hand die heen en weer over de huid streelt.

Een korte onweersbui zorgt ervoor dat de luchtvochtigheid sterk gestegen is. Aangekomen in Recco ga ik binnen in de eerste kerk die ik tegen kom. Ik vraag de hulp aan een priester. In alle rust, vriendelijkheid en hulpvaardig krijg ik een adres van een monasterium in de buurt.
Daar waar ik nu zit… voor mij een raam… Met uitkijk op de zee… de maan… de golven… Nacht

Tunnel

Posted on 14 september 2018 by Jasmine Marie José

Vroeg uit de veren. De Frans sprekende priester afkomstig uit Cameroun neemt me plechtig mee naar de keuken van de crèche. Terwijl hij deze morgen in pyjama de slaapruimte voorbij stak op weg naar de badkamer. Hoe is de uitdrukking weer ‘De kleren maken de man’ . Op een bord, een banaan, een broodje in plastiek… ‘Que buvez vous le matin’, vraagt de priester. ‘Un Café’. ‘On a pas, que du thé’. Hij neemt de pan van het vuur. Giet een tas vol voor de thee. Zin of niet… het zal thee zijn. Nadien volgt er nog, “dans dix minutes je suis de retour”. Ik laat het ontbijt onaangeroerd aan. Maak mijn rugzak verder klaar, de speelmatrassen en kinderstoelen terug op zijn plaats. De voordeur gaat open. “Vous êtes prêt !”Ik dank de priester en vraag hem of ik een offerte mag aanbieden.” Oh, mes c’est tout normale que je vous est ouvert la porte. C’était avec plaisir de vous avoir u à la maison”, de plechtigheid gaat door en hij neemt de offerte aan. Gisteren zocht de priester met tegenzin een slaapruimte. Ik schud hem de hand en dank hem.

Richting de zee. Ik zal een paar dagen de kustlijn volgen. Benieuwd naar mijn gevoel.
Bepaalde stukken langs de kust blijven doorheen tunnels gaan. De eerste volgende tunnel… rood licht… Ik vraag een man of we totaal niet door kunnen. Hij antwoord van neen. Later hoor ik hen zeggen tegen een landgenoot dat ze de tunnel hebben gesloten omwille van angst na het ongeval met de brug in Genua. OK, ik laat de angst (hier wel soms terecht) bij de ander en overweeg toch de tunnel te nemen. Een lange tunnel in het pekkedonker… Een diepe zucht… daar ga ik dan… in volle overgave niet wetend waar ik zal uitkomen. Geen angst aanwezig. Ontspannen wandel ik er doorheen. Af en toe hoor ik getik van water druppels… Pas na drie kilometer zie ik terug licht.

Deze tunnel doet me wat denken aan de ups en downs in mijn leven. In begin waren de downs lang en zag ik het einde niet, toen onvoorstelbaar dat ik het licht zou zien. Hoe verder in de levensloop hoe korter de downs werden, wel heviger. Het licht kon ik al zien en sedertdien is het licht nooit meer van mijn zijde gegaan. De laatste down is nu reeds al drie jaar geleden het was als één donder en bliksem samen.
Wat ik wel had, ook al zag ik het licht vroeger niet, is dat diep vanbinnen er altijd een kracht was en is, vuur… mijn licht…. die mij telkens eruit hielp. Ik bleef erin geloven, ook al kon ik toen niet bij het woord. De pieken werden golven, werden stille zee. Evenwicht tussen donker en licht… beiden zullen altijd bestaan en kunnen niet zonder elkaar. Het evenwicht zorgt ervoor dat ik uit de duale stap.

Het is duidelijk dat het vakantieseizoen voorbij is… De meeste toeristen zijn mensen die het werkveld vaarwel hebben gezegd. Af en toe zijn nog kleine kinderen te zien die staan te kijken en te draaien aan een kauwgombak. Zo eentje uit de ouwe tijd.
Uitgedoste dames zitten naast elkaar op de banken hun leven te vertellen. De wandelstok als steun voor de armen.
Op een andere bank een man. Een donkerbruin gekleurd lichaam getekend door de tijd, aan de hals een goudkleurige ketting, een groot onevenwichtig kruis hangt aan de ketting te blinken.
De strandparasol kleuren van groen, blauw, geel naar rood met een witte lijn.

Chiavari

In vergelijking met gisteren is de kuststreek terug wat verloren van zijn ongerepte natuur.
Ik kom stilletjes aan dichter tegen Genua. De voorsteden zijn voelbaar en doet me wat denken aan het stuk rond Terracina.
Nog een 15 à 20 dagen en ik mag de Franse grens oversteken en daar zal ik niet ontevreden over zijn…

De weg naar…

SamenZijnInAllEenheid

Tagarchief: Camino