Convento

Een korte dag staat me te wachten…ideaal om een uurtje langer in bed te liggen. Aan de ontbijt tafel deelt de eigenares van de B&B in het kort haar leven. Bij mijn vertrek vraagt ze me om haar mee te nemen in gebed. Ik deel met haar wat ze me bijbracht. We geven elkander een zoen.

De eerste dag dat ik de Tau samen met een gele pijl mag zien. Deugddoend… Net als de rood-witte strepen of andere signalisaties bv stikkers hebben een grote waarde voor de pelgrim of wandelaar. Voor mij zijn ze symbool als verbinding van mens tot mens en niet enkel materie. Drie kilometer lang wandel ik in stijgende lijn op een duidelijk pad. Stap voor stap… met volharding… Hmmm, volharding klopt eigenlijk niet, uithouding in volzachtigheid.
Stijgen zonder moeten, zonder het einddoel voor ogen te nemen. Geen moeten en zonder op de tanden te bijten. Gewoon in het nu… stap voor stap… met attentie voor mijn lijf en ademhaling.
Het is een beetje dankzij de Vipassana dat ik dit heb kunnen integreren in mijn dagelijks leven…

Het is net door niet te ‘willen’, gewoon te zijn, mijn lijf te voelen in zijn totaliteit. Door mijn tanden niet in iets te zetten, wel door ontspannen in beweging te komen en te werken met de innerlijke kracht. Op deze manier hou ik het niet alleen vol, het brengt me ook de mogelijkheid te genieten van wat is. En zo gaat het ook met deze pelgrimstocht… geen einddoel voor ogen houden, geen kilometers, geen tijden… Behalve de natuurelementen. Boven aangekomen op de top geniet ik van een prachtig vergezicht… In zachtheid op de top… een vlinder komt me vergezellen.

Aangekomen in Castelvecchio Subequo. Ga ik naar het convento van de Franciscanen. Een broeder brengt me naar een ruimte, twee matrassen, lavabo en toilet. Meer hoeft dit niet zijn. De broeder stempelt mijn credential af en vraagt vijf euro voor het gebruik van water. Ik ga terug naar de ruimte…neem de matrassen… Een Schorpioen… Ohoh… Hmmm… wat doe ik…Ik ga terug naar de broeder en leg uit dat ik liever niet op de grond slaap omwille van het insect, met een bed was het geen probleen geweest. Ik verlaat het convento… piep even in de documenten van de tocht. Convento 30 bedden… hmmm. Ik bel Patricia op, zij zou de vrouw zijn die me kan helpen.
Ze loopt het lijstje af en meld me dat enkel de B&B beschikbaar zijn. Het convento is bezet door een grote groep en de familiale huizen zijn allen bezet. De B&B. Ik meld haar dat het boven mijn budget is en leg haar uit waarom… Ze vraagt me mijn budget… Komt terug en vraagt me hoelaat ik ’s morgens vertrek. Ze neemt me mee terug in het convento… Een slaapzaal met 16 bedden… Ik begin me toch wel vragen stellen. Ik zie de staat van de matrassen… Een lange tijd geleden dat hier nog iemand geslapen… De matrassen zijn vies… Ik voel dat er iets niet klopt… Ik haal de punten op en meld haar dat ik het niet fijn vind wat gebeurt. Hun aanbod op de lijst… Wat ze in werkelijk aanbieden….zogezegd bezet en toch niet is…de prijs… de staat van de matrassen…Eigenlijk begrijp ik niet waarom het convento dit doet, ze verliezen er niets bij door een pelgrim onmiddellijk een bed aan te bieden ipv op de grond te laten slapen op vieze matrassen… Wat hebben ze daar nu eigenlijk aan… Eerlijkheid duurt het langst of dit hier van toepassing is! Het maakt me stil…

Het belangrijkste is eigenlijk dat ik best wel fier op mezelf ben de laatste tijd… Wat ik de laatste tijd al mogen opkomen voor mezelf, zonder enig verzet of hardheid. Wel opkomen voor mezelf in zachtheid en me hierin te laten respecteren.
Dit is wat het mij al heeft bijgebracht … . Zelfrespect en me laten respecteren. En nog zoveel meer…

Vrouw

Ik laat Sulmona achter me… terwijl ik de zusters nog voor ogen zie. Een avondmaal, overnachting en een ontbijt… alles op een verschillende plaats. Ik geef wat aandacht aan mijn gewaarwordingen van gisteren… alles ging plots allemaal zo snel dat ik er de tijd niet voor nam en in een mum van tijd in slaap was gevallen.
Samenhorigheid… verenigde krachten…het vuur die in elk van hen aanwezig was…de diepe verbondenheid zowel in wat ik zag als wat ik voelde… Dankbaar. Ik vertrek met twee bananen en vier perzike rijker in mijn rugzak.

Een man komt uit zijn tuin. “Naar waar ga je? Vanwaar kom je? Solo! Toute a piedi !…Verwondering…” Eh si”… Vreugde…
Wat fijn om te zien hoe door een eenvoudig delen, open te stellen dat er wederzijdse vreugde mag ontstaan. En hoe verwondering en vreugde zo dicht bij elkaar liggen.

Mijn frustratie naar de wagens is wat gaan liggen. Gelukkig. Want ook al is het rijgedrag van sommige behoorlijk gevaarlijk, door mij hierin te frustreren zal het niet minder gevaarlijk zijn, wel meer en behoorlijk vervelend voor mezelf.
Ik zou me dagelijks kunnen frustreren in gelijk wat… en hoe meer ik dit zou doen, hoe meer ik afstand zou nemen van de liefde in mezelf. Is het gemakkelijk, neen absoluut niet.
Frustratie… en ik denk ook principes… die gegroeid zijn uit regels en wetten
Ik heb het idee dat erin de maatschappij zoveel wetten en regels ontstaan zijn om een evenwichtige samenleving te creëeren, dat men vergeten is te leven naar het Hart. En in zijn zuiver vorm kent het hart geen wetten en regels.

Ik haal een perzik uit mijn rugzak. Een beet… gekraak… het sap komt vrij… geslurp… oehoe, ik slurp… te heerlijk om het sap verloren te laten gaan. Mijn smaakpapillen en zintuigen genieten… Het bewust eten van de vrucht en beseffen wat moeder natuur ons bied… een diepe zucht… dubbelgenieten.

Ik steek mijn wandelstokken onder mijn arm. Leg mijn armen op elkaar en stap verder. Ik geniet van de rust en laat mijn lijf vullen met de geluiden van de natuur. Heerlijk…. Ontspannen.
Voor me op weg meters lange laan van mieren… Wat een werk… wat een samenwerking. Het is zo stil in de natuur dat hun beweging hoorbaar is.

Voor het aankomen in Raiano…. Een recht stuk – op een bijna niet te geloven – trottoir bedekt met een tapijt van dennennaalden, die me doen wegdromen naar een bad met esoterische oliën van den, mijn lijf uitgestrekt met een sfeervol muziekje op de achtergrond, kaarslicht… en- wie weet – iemand met wie ik dit mag delen… nabijheid…. En het geluid van de wagens… Wel die zijn verdwenen….Wegdromen.

’s Avonds klop ik aan bij een B&B. Ik vraag of het mogelijk is de prijs aan te passen…. Het gebeurt… “Omdat je een vrouw bent”, deelt de vrouw. Ik bedank haar…. Haar antwoord blijft me achtervolgen, ik heb het idee dat er ook een verband is met de zusters…
Ik vraag haar waarom, wat het verschil uitmaakt….Omdat we beiden vrouw zijn en ik je wens te steunen vertelt ze. “Oh, dankjewel het raakt me” , deel ik met haar.
In de douche stroomt het water over meheen… Mijn handen strelen over mijn hoofd… gezicht naar boven gericht… mijn lijf voelt groot, stevig en lang… haar woorden, het contact met de zusters ….
Het is alsof ik me letterlijk voel groeien, een krachtige zachte lijn stroomt vertikaal door mijn lijf… de eerste keer denk ik dat ik zo intens de verbinding heb mogen voelen met andere vrouwen vanuit een totaal ander niveau. Ik kon het gevoel echter niet thuis plaatsen. Dankbaar dat ze op mijn weg waren, dankbaar om de krachtige verbinding die nu voelbaar is met het vrouwelijk in mezelf… een gevoel die alle uithoeken van mijn lijf mag vullen in zachtheid.

Wortels

Hmmm…. ochtenddauw… Hanen gekraai… Vroeg in de morgen, de zon zit nog achter de heuvels… Een waterstroom… In de verte blaffende honden. Het voelt aan als een vroege nazomer.
De waterdruppels op de metalen balustrade… De eenvoud en de schoonheid van het leven… Het ontroerd me…

De regen van gisteren bracht evenwicht in de natuur. Een rustige sfeer hangt over de heuvels en de bossen.
Ik stel me de vraag bij dit gevoel ‘is de rust werkelijk aanwezig of is dit eerder iets van mij’. Natuurlijk is dit gevoel iets van mij en in samenhang met wat rond mij is. We mogen de mens niet afzonderlijk bekijken mens versus natuur. Wel als een eenheid, een geheel. De natuur is geen object… Iets heel waardevol waar meer eerbied mag voor opgebracht worden.

Ik stuur een vraag via messenger omtrent overnachting en prijzen en deel ondertussen een ervaring. Een over en weer geschrijf… en het gevoel dat er een misverstand ontstaat… Ik sluit af na te zien dat er aanval kwam…het was het mij niet waard.
Hoge bomen vangen veel wind… zeggen ze vaak… die hoge bomen hebben vooral brede en diepe wortels nodig om buigzaam te kunnen zijn.

Nog niet op de helft van mijn kilometers voor vandaag stap ik een bospad in… Een paar honderden meters verder sta ik voor de zoveelste keer voor een muur aan planten, bomen… De weg is niet meer toegankelijk. Ik keer terug op mijn stappen… Een splitsing… Ik probeer nog even een andere ingang… Ik blijf verder stappen in de gedachten dat ik de andere weg, wel vind. Een verkeerde inschatting. Rustig blijf ik verder stappen tussen bramen, onder jonge bomen, op gladde stenen… Mijn lijf kust van dichtbij een wilde rozelaar…auw…Voorzichtigheid geboden niet alleen omdat ik het bos niet ken, ook omdat mijn schoenen geen grip meer hebben. ‘Foei, Jasmine waarom heb je niet geluisterd naar je buikgevoel en gewoon de weg genomen’, gaat door meheen. Twee uur draai ik in een wildernis, in een rondje van amper 1 km. Na twee uur ga ik naar het dorp die ik tegenkwam. Schud alle insecten weg. Ik vraag een man of hij de weg kent… en meld me dat de weg niet meer bestaat.

Ik post een boodschap op FB met een bedenking of ik nu op pelgrimstocht ben of op overlevingstocht. Als buitenstaander kan ik me inbeelden als iemand dit leest dat dit voor velen zo zou aanvoelen. Overleven.
En hoewel ik de bedenking had, voelt mijn pelgrimstocht zo niet aan.
Dat ik rondjes maak van 2 uur in een bos waar het niet vrij is van gevaar. Is mijn keuze.
Nadat ik een ander pad probeerde in te nemen omdat de route die wordt aangewezen niet meer bestaat of ontoegankelijk is. Is mijn keuze. In het bos verdwalen leert me om zorg te dragen voor mezelf, leert me dat ik mijn intuïtie mag volgen, leert me geduld te hebben, niet te panikeren, geen angst te hebben, te vertrouwen, mildheid. Me te leren niet meer in mijn hardheid te gaan, er in liefde en kracht te blijven instaan. Ook al wordt ik hierin uitgedaagd.
Is dit dan overleving voor mij, neen. Wel een leerschool van bewustwording. En in overleving modus liep ik weg van mijn Zijn en was er weerstand. Jah, en misschien denk ik nog altijd die twintiger te zijn op fysiek vlak, haha.

Pas naar de vroege avond kom ik aan in Caroville. Een aangenaam dorp tegen een bergflank. Ik vraag de priester of hij me kan helpen met een overnachting.
Een half uur nadien zit ik in zijn wagen… Laat me de prachtige natuur zien op het plateau… Trakteert me op een koffie en brengt me naar mijn overnachtings plaats.
Een huis waar de jeugd zijn plaats kreeg. Om een thuisgevoel te creëren, wat op te kuisen wat vandaag naar me toe kwam…. Neem ik een emmer water en begin op te ruimen. Ook uit respect en dankbaarheid voor de gastvrijheid die geboden wordt.
Ik zoek wat rond. Vind een vering, een dons… Mijn bed voor deze avond… En geef toe slapen in een bloemenbed…

Sant’angelo In Grotte

De vogels zingen in het rond. Een zacht frisse windbries en pastelkleuren over horzon verwelkomen een nieuwe dag. De kerkklok tikt 8 uur. Fonca was gisteren heel fier om te vermelden dat ik de eerste Belgische pelgrim was die ze hebben ontvangen. Hun gastvrijheid en hartelijkheid hebben me echt een boost gegeven.

De natuur is prachtig. Eindelijk hebben de droge dorre velden plaats gemaakt voor groen en bossen. Bomen, o zo waardevol…ze brengen me onmiddellijk een thuisgevoel en rust.
Langs de weg een fontein met bronwater.
Vlijtige liesjes, hortensia, rozen, pélargonium kleuren de dorpen. De honden, zitten netjes achter een omheining en diegene die niet te vertrouwen zijn vastgebonden. Op een paar dagen van elkaar en zo een verschillende ingesteldheid. Ik geniet ervan.
De natuur is rijk aan appelen, vlier, braambessen, Vijgen…

Langs de weg een wagen die met zijn poep naar de afgrond staat. Erop een jongeman met een borstel. Hij reinigt zijn kofferbak. Ik kom erlangs en blijf stilstaan. “Buongiorno, e la nature ! “, terwijl ik mijn hand uitsteek naar wat hij doet.Ik kon het niet laten. De man was afval aan het dumpen. Karton, plastiek en groen. “Herbe”, antwoord de man. Ik wijs terug “e la cartone !”…. Ik hoor hem mompelen. Ik zet mijn weg verder.
Op de achtergrond hoor ik hem verder pruttelen “… Jésus Christo”. Ik dacht bij mezelf ‘het zal Jezus Christus niet zijn die je handelingen zou rechtvaardigen…”

In Sant’ Angelo la Grotta, de naam van het dorp verteld het al, ga ik op zoek naar de grot van de Aertsengel Michael. Wat gelijkaardig aan deze van in Monte Sant’Angelo. Binnen een waterbron. Een koper tonnetje aan een Lange koord. Ik vul mijn drinkfles. Overheerlijk water. Ik mis iets in deze grot. Ik kan het niet plaatsen… tot… geen enkele kaars. Uit mijn rugzak neem ik de noveenkaars. Ik steek ze aan… Laat me leiden en plaats ze diep in de grot. Ik kijk haar aan… ze staat er alsof ze daar al altijd gestaan heeft… alsof ze terug leven in de grot brengt… Het voelt aan alsof de grot uit een diepe slaap kwam.

Ik verlaat de grot. Een druppel. Geroffel in de lucht. Een bliksem, water. Water en vuur.

Day-off

Campobasso

Zes uur… De wekker… Ik verlaat het ex convento en zwaai nog even naar de migranten in de keuken. De hemel… bewolkt…
Een bus komt aangereden… Ik steek mijn hand op… Een dagje ‘day-off’. Uit het ritme van inpakken… kaart lezen (vermoeiend en énergie slopend), stappen. Mijn lichaam een dag congé geven.
Moe, weemoedig en heimwee…
Richting Campobasso opzoek naar een apotheek die me kan helpen tegen de ontzettende jeuk aan pols en handen. Ik was er een paar dagen vanaf door minder contact met de zon. De laatste dagen was de zon krachtiger met als resultaat… Een opflakkering. Door de vermoeidheid kan ik het ook niet meer opbrengen om om te gaan met de jeuk.
De behulpzaamheid, vriendelijkheid en de tijd die de apothekeres neemt doet me goed… we zoeken samen naar een resultaat. De juiste Zonnecreme… OK… Behandeling tegen jeuk… OK… Insecten…homeopathie… De huid voortdurend verfrissen… Met thermaal water voor gevoelige huid… Resultaat… De rugzak vult zich…

Op een terras neem ik een ontbijt. Ik neem de telefoon en bel een vriendin op… Deugddoend… Een opbeurende gesprek… In het gesprek wordt me ook iets duidelijk omtrent mijn creativiteit, inspiratie en iets neerzetten op deze wereld.
Diep van binnen weet ik heel duidelijk wat me te doen staat en wat ik wens op te bouwen omtrent het pelgrimshuis. Alles is dan zo duidelijk en een openweg tot het zo duidelijk is dat er dan angst opkomt waar ik ga van lopen…
Ik werd me bewust dat het neerzetten van iets opzich OK is…
Dat er geen angst is voor het begin…. wel angst dat het zal eindigen. Is het een angst om te falen… neen niet echt… Dus dan begin ik er niet aan of ga lopen… En het besef dat mijn creativiteit in het Nu, nu dient aangepakt te worden. Want het zaad van vandaag zullen de vruchten van morgen zijn. En de bloemen in het nu zijn het resultaat van de vruchten uit het verleden.
Wel… ik neem de angst bij de hand en we gaan samen opweg in vertrouwen.
Ik neem dan ook verder mijn boekje in de hand en werk het project verder uit. Ik krijg terug wat moed.

Vijf uur wachten voor de bus aankomt om me te brengen naar een rustig dorpje bij Fosca en Marco.
Mijn sasjh (Marokkaanse sjaal) gaat de vuilbak in, de prikkers van de velden zijn er niet uit te halen. Ik stap binnen in een winkel… En koop me een frisse nieuwe sjaal met een opbeurend fris kleurtje… Materie die me nu eens zo deugddoend is… Vitrines doen om werkelijk mijn gedachten op niets te zetten.
Op de bus val ik in slaap… ’s Avonds wordt ik ontvangen met openarmen, samen eten, mijn kledij gaat de wasmachine in… De geur van verse gewassen kledij… De geur van regen in de natuur… Delen en ontvangen… Al dit brengt me terug wat moed…

Het was… Morgen een nieuwe dag.

Sant’elena Sannita

Ripalimosani

Een van de broeders vraagt of ik zin heb in koffie voor ik de baan op ga. Dit kan ik nu niet weigeren. De keuken… Een bruine eiken keuken met midden een kleine rechthoekige tafel. Het aanrecht… De koffiemachine…
Een donkerbruine lange pij en een wit touw verbergt de hedendaagse kledij van de broeder.
Koffie geur… Het geluid van de koffiemachine… Herkenbaar… Ik sluit even kort mijn ogen… Een diepe zucht. Gemis.

Een gemakkelijke weg vandaag zonder complicatie, zonder prikkers…oef…Een asfalt weg, ernaast velden afgemaaid gras. Links Campobasso die heb ik niet nodig… Deze regio weet ik veel meer te appreciëren dan de regio waar de VF doorgaat. De appenijen zijn werkelijk de moeite. Veel meer natuur, kleinere pittoreske dorpen, de benadering van de mensen, de hulp en openheid.

Op het middaguur kom ik gelukkig al aan in Ripalimosani. De warmte haalt je energie zo naar beneden en het moraal die volgt. Voor de eerste keer vandaag heb ik wat heimwee. De ontvangst is zo warm dat de heimwee al heel snel wat op de achtergrond verdwijnt.
Een kamer, verse handdoek en een keuken waar ik straks mag koken.
Terwijl ik op mijn bed lig na een lange middag slaap… Muziek… Een kamp… In de gang slapen refugees. Het gebouw naast het convento zijn 18 refugee jongeren tussen 10 en 15 jaar… Zonder ouders. Gelukkige hebben ze hier opvolging van dokters en psychologen.

Evenwicht

Pietracatella

Met de zon in de rug en de maan vooraan wandel ik door het prachtig landschap van de regio Moline. Van Pietracatella naar Toro. De vergezichten zijn subliem. De ene heuvel na de ander. Dorpen die boven op een top gevestigd zijn. De velden gekleurd door veldbloemen. Een temperatuur die vroeg in de morgen draaglijk is.

Ik ben nog niet volledig in een ontspannen lichaam. Mijn adem is niet volledig vrij. Ik word me bewust dat ik de laatste dagen vaak in een afgesloten wereld zat… mijn denken.
Mijn verlangen om wat ik heel diep vanbinnen voel, waar ik mag voor gaan en opbouwen. Die zo juist voelt nl het pelgrimshuis, is zo groot dat ik vergeet in het Nu te zijn. Mijn gedachten, ideeën, de opbouw, creativiteit broeit en bloeit. Dat het werkelijk een loopje met me gaat nemen.
‘Allé, hup Jasmine’, ik fluit mezelf terug. Wat ongeduldig… eerst nog verder rustig opbouwen en zorgen dat het project een stevig basis kan hebben…. en dit is hier en nu…

Een pen en papier is dichtbij de hand… Wat woorden, brainstormen en loslaten.

Net zoals de voorbije drie dagen heb ik terug een stukje weg die verdwenen is. Con I Ali à piedi daagt me werkelijk uit. Geduld, nederigheid, mildheid, doorzetting worden voortdurend op de proef gesteld. Dat ik in kracht en liefde hier evenwicht mag in vinden.
En eerlijk ook al is geduld een noodzaak, ik heb het soms wel gehad met veldwegen die niet meer bestaan of waar je plots over een ingezakte weg van 1m diep mag springen… En laat ik nog zwijgen over de vele miniscule prikkers die in mijn kousen zitten en me triggeren.
Behalve dit vind ik het een prachtige weg, natuur een weg van convent naar convent en waar je het leven van Franciscus dichtbij mag beleven.
Ik hoop dan ook dat Angela, de persoon die deze weg heeft gecreëerd, na meer dan 10 jaar mensen mag vinden om de weg te signaliseren, te onderhouden en bepaalde delen van de weg haalbaar mogen worden voor iedereen.