Vierves-sur-Viroin

Posted on 11 juni 2020 by Jasmine Marie José

Dourbes

Hoog boven mij, de buizerd. Na een fijn ontwaken ten huize Yahn-Loù en met 600gr minder in de rugzak, vertrek ik richting Chooz.
Vanuit Dourbes zijn er verschillende wegen waaronder de compostella route de Thiérache, GR routes… keuze vrij en genoeg. Ik volg de tip van Yahn-Loù…
Ik wandel op de rand van een bos, links van me een open vlakte tussen een bos en een rotswand.
Beige, donker bruine koeien baden in de zon midden een oase van rust. Een aangename weg midden de natuur.

Het is fris… en hoewel de natuur zijn volle groene kleuren vertoont, dwarrelt hier en daar wat dorre, droge bladeren naar beneden…het voelt aan als de prille lente. Dankbaar voor de natuur, die het water meer dan nodig had en nog heeft… ook mijn voeten zijn tevreden met dit frisse weer.

Het kriebelt op mijn benen. Minuscule teken verplaatsen zich razendsnel opwaarts. Geen tijd voor de tekentang… Een per een verwijder ik ze met de hand…

Vanaf vandaag gaat de horeca terug open. Benieuwd waar ik mijn eerste halte zal houden.
In Vierves-sur-Viroin. Om een hoek, een terras. Yes. Het is altijd zo fijn om even uit te rusten op een terras. Ik ga naar binnen voor een bestelling. Bij het naar buiten gaan hoor ik “Tu a vue c’est chaussures, elle a des doigt pieds”. Hi, ik terug naar binnen. Wat gegeneerd dat ik het hoorde, begint de man wat grappen te maken. We hebben plezier. Buiten spelen 2 kinderen, Natheo et Lea.
Op de grond ligt wit poeder van wegenwerken. De kinderen wrijven er hun handen in en strijken het uit op hun gezicht… Ik geniet van het zien, te zien dat men de kinderen niet verbied in hun spontaniteit, hun spelen. “Och, on va les laver sous la douche. Aussi longtemps que ils s’amuse.”,zegt de grootmoeder.

Wat me opvalt is hoe men mij aanspreekt. Wanneer ik vroeger heel korte haren had, had ik iedere keer prijs… “dag meneer… Ah, jongen”… Tot vervelends toe.
Vandaag heb ik nu reeds een paar keer mogen horen “Bonjour madame, que désire vous madame…”, zo fijn dit te horen en dat met super korte haren.

Meidoorn, sleedoorn, eglantier rozen en bramen…. vormen een lange Haag.
De vele nieuwe moestuinen sieren de voortuinen. Precies alsof mensen massaal zijn beginnen kweken tijdens de lockdown… en groot gelijk hebben ze.

Aan de grens staan grote gestreepte wegversperringen. Ik steek ze voorbij… ik ben wat verstrooid en mis een wandelweg. Ik waag me verder door de industrie one van Vireux…een lange omweg… Hmm, ik check mijn kilometers… nog twee uur. Ik haal het niet om op deftig uur bij de vrienden aan te komen. Michelle komt me ophalen… Oef… Morgen een rustdagje in Chooz.

Léa et Natheo

Chooz

Epiphanie

Posted on 10 januari 2020 by Jasmine Marie José

Confraternité de Jeruzalem- les gens du voyage

… klaar om naar de viering te gaan ‘Épiphanie’. Eerst om een omslag en postzegel naar winkel. Terwijl ik sta te kijken naar een boek,staat plots een man voor me, de man die me gisteren aansprak in de kerk over de wintersolstice. “Oh, bonjour”, zeg ik hem. Ik schrik dat hij daar plots voor me staat. “Tu a des obligation”, vraagt hij me. “Euh, non, je vais à la messe de l’Épiphanie. Sont obligation, mes j’y vais”, ga ik verder in het gesprek. “Je peut te faire changer d’avis”. “Non”. “Et après…”. “Euh, non cela va pas”. Ik voel een zeker aandringen en ook wat opdringerigheid. Hoewel in- voor mij beter zou passen dan op. In-dringen in mijn ruimte, energie. Ik word me bewust in het moment dat mijn lijf niet in weerstand gaat ook al voelt het niet fijn wat gebeurt. In zachtheid, kracht en trouw aan mezelf blijf ik mijn weg volgen, ook al zie en voel ik dat de man ontgoocheld is. Ik neem afscheid. De klokken luiden.

La Source–Vézelay

In de gang van het klooster wordt er gezongen. Een groep man met zware stemmen, 1 gitaar, zingen over moeder Maria. ‘Les gens du voyage’ worden ze genoemd. Mensen, families die samen reizen doorheen het land. Eenmaal per jaar komen ze allen samen met een priester om hun traject van het komend jaar te bekijken en af te spreken op welke pelgrim plaatsen ze halt houden. Het raakt wanneer ik die robuuste mannen hoor over Maria zingen. De kapel zit goed vol, Aude- Marie vraagt me om een filmpje te nemen van het gebeuren. Een viering in verbondenheid waar het leven buiten de kloostermuren naar binnenkomt. Het voelt bijna als twee uitersten waarin ik me in het midden verbonden voel met beiden. Net zoals les ‘gens du voyage’ pelgrimeren in beweging van punt A naar B en zoals de broeders en zusters pelgrimeren in beweging maar dan in zichzelf, naar binnen. Het gesprek met Aude- Marie was deugddoend. Me kwetsbaar durven opstellen en delen zonder angst en in eigen kracht blijven. Laat het toe om vloeiend en verder moeiteloos door het leven te stappen. Ook al heb ik het idee dat er de laatste dagen af en toe iets voor me komt te staan, om me te laten zien, voelen of ik krachtig genoeg ben om op mijn eigen pad te blijven… en ja hoor… men kan me niet overtuiging om mijn mantel uit te doen.

De laatste avond wandel ik nog eens via de rechterflank de heuvel af. Opzoek naar een bron. Wanneer ik beneden aankom bij de bron, geraak ik ontroerd. Een fijne zachte énergie. Rechts hoor ik in de verte nog water… een kleiner bron. Een aanrader voor wie verder richting Assisi of Compostella wandelt om deze weg te nemen ipv de hoofdweg in het dorp.

Ondertussen ben ik terug van Vézelay. De terugreis verliep vlot dankzij de hulp van Martine en Nicole. Zonder hen had ik de trein in Parijs niet gehaald. Mijn eerste examen, natuurfilosofie is achter de rug. Een tweede staat voor de deur…
Dinsdag mocht ik genieten van ern deugddoende massage…

Wordt vervolgd…

Wintersolstice

Posted on 7 januari 2020 by Jasmine Marie José

Zicht vanaf het terras

Mijn lichaam en geest heeft twee dagen nodig gehad voor ik goed ingedompeld werd in het schema van de dag.
Vroeg uit de veren. Een uur meditatie. Laudes. Ontbijt. Mijn kamer opruimen. Een engelen kaart trekken waar enkel één woord op vermeld staat. (avontuur, zuivering, doel waren de 3 woorden die telkens terug kwamen). Meditatie of de mis. Middagmaal. Vrije tijd. Meditatie, vespers. Avondmaal. Bedtijd. Tijdens mijn vrije tijd maak ik gebruik om de keuken – waar straks de pelgrims aankomen of vertrekken naar Assisi, Compostella of…-een schoonmaakbeurt te geven. De koelkast is eerst aan de beurt. Altijd wel deugddoend om deze aktie te ondernemen en je reinigt niet enkel de omgeving, op deze manier geef je jezelf een reinigingsbeurt.

Ik maak kennis met Marie-France waaraan ik af en toe een vraag stel ivm hoe een viering in elkaar zit. Hmm, ik was duidelijk niet aandachtig als kind toen ik naar de kerk ging. Of tenminste ik had andere prioriteiten. De liefde die ik deelde met mijn doopmeter en de ‘Liefde’ die er altijd is daar hoefde ik me geen zorgen voor te maken. Hmm, ik moet toegeven dat ik nog nooit zoveel naar vieringen ben geweest zoals nu.
Tijdens de vieringen bleef ik ook heel aandachtig met mijn lichaam om te zien of er nog spanningen aanwezig zijn en ook hoe mijn lichaam voelt terwijl ik zing. De lichamelijke spanningen komen af en toe de kop op steken, ze zijn van korte duur.
Ik weet niet aan wat het ligt maar de vieringen van de confraternité de Jeruzalem zijn anders dan anders. In hun vieringen kan ik Zijn. En hoe verder hoe vrijer mijn lijf werd. Misschien ligt het aan het feit dat de strenge wijzende vinger of blik er niet aanwezig is.

Le Cloître- Vézelay Basilique Marie Madeleine

Ik geniet elke dag van het lichtspektakel in de Basilique Marie Madeleine. Elk moment veranderen de tinten naargelang de weersomstandigheden. Telkens blijft ze verwonderen. Haar soberheid weet me ook te bekoren. Ook de beelden zijn sober, in natuursteen. Enkel twee iconen brengen wat kleur. Nu ik hier langer ben neem ik de tijd om met een gids de Basilique en haar lichtspektakel te leren kennen. Een rustige, bekwame dame van ‘La maison des visiteur’ neemt ons mee in een boeiend verhaal. Verschillende keren ben ik tijdens het bezoek geraakt. Dankbaar dat vandaag de zon aanwezig is en we kunnen genieten van de periode van de wintersolstice. In de basilique is er niet enkel heel veel symboliek, ook wonderlijk hoe de bouwers voortdurend rekening hebben gehouden met natuurelementen.

Vézelay – Basilique Marie Madeleine

De dagen zijn hier rustig en om wat afwisseling in mijn bewegingen te steken ga ik wandelen. Hoewel ik hier al een paar keer van passage ben geweest heb ik nooit de behoefte gehad om het dorp te bezichtigen. Het nest boven op de heuvel voelt goed.
Een wandeling brengt me naar het kerkhof. Vooral het oudste deel trekt mijn aandacht. Een sereniteit hangt over de grassen. Ik blijf er een eindje en wordt gewaar welke fijne energie hier aanwezig is.
La Cordelle waar de Franciscanen verblijven en Asquins met zijn Sint Jacobskerk waren deugddoend om er naartoe te wandelen en te genieten van de landschappen. Ik voelde me even ook terug 6 jaar achteruit op weg naar Compostella maar dan in de andere richting.

Op Oudejaaravond is er een viering in de Crypte waar we allen samen het feest van Moeder van Yeshua vieren. Ervoor is er ‘l’ adoration eucharistique’. Op het altaar staat de Hostie in een… niet zozeer een kruis, het ziet er eerder een lichaam uit, een driehoek en daarop een cirkel met de hostie. Tussen de cirkel en de driehoek een horizontale lijn.
Het doet me in het bijzonder denken aan een Ankh, één van de bekendste oude Egyptische symbolen ( symbool van levensenergie, eeuwig leven).

Een volle crypte voor de oudejaarsviering. Kaarsen worden aangestoken. We zitten allen dicht bij elkaar en zingen de liederen mee die genoteerd staan op het blad. ‘Joyeuse Lumière, splendeur éternelle…’ Af en toe stop ik met zingen en neem ik de ruimte om de stemmen van de confraterniteit ten volle op te nemen en geniet ik van het zien hoeveel mensen er hier verzameld zijn om samen in verbondenheid te vieren. Op het einde van de viering help ik Marie-France met de kaarsen op te ruimen. In de confraterniteit heeft elk zijn specifieke taak en zowel de zusters als de broeders zijn actief. Zo helpen we Mateo met het opruimen van de vergaderzaal waar we na de viering met de aanwezigen rond een glas het nieuwe jaar hebben gevierd.

Nieuwjaarsdag. Ik ontmoet Alilla terwijl ze haar kamer opruimt. We wensen elkander een verbonden nieuw jaar. En delen wat ervaringen deze bijzondere plaats. ‘À tu déjà étais à Sainte Beaume’. ‘Non’ ‘Oh, c’ est magnifique’. Een plaats genaamd ook naar Maria Magdalena.
Samen reinigen we de toiletten in het gebouw.

Op de middag ga ik eten in Maison Saint Bernard. Mensen brachten alcohol mee om te vieren. Gelukkig kan ik daar niet goed tegen en wimpel ik af. Vreemde reakties komen hierdoor naar me toe. Alcohol zegt me niks, ik weet wat het met mijn lijf doet en heb al genoeg gezien wat het teweeg kan brengen. En waar alcohol is kan de tong en handelingen soms wel snel andere richtingen nemen. Een energie hangt over tafel waar ik me niet goed bij voel. Kort na het dessert en blij dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, neem ik de biezen.
Terug in Centre Madeleine ontmoet ik een collega hospitalier. Beginnen we te praten over de pelgrimswegen, ervaringen. Een vrouw naast me vraagt me ‘À tu déjà étais à la Saint Beaume ?’

Wordt vervolgd…

Gavernie

Posted on 9 mei 2019 by Jasmine Marie José

Na de drukte rond de ontbijt tafel verlaten Jeannette en ik het hotel voor de ochtend viering.
De spanning die voelbaar kan zijn in mijn lijf tijdens een viering is nog altijd aanwezig. Om deze te doorbreken sta ik op en deel ik de zang boekjes uit.
Na de viering gaan we richting de kruistocht. De zon weerkaatst op de vele mozaïeken van de basiliek. Een geel gloed vult de omgeving.
We komen voorbij de grot van Massabielle en steken de rivier Le Gave de Pau over.
De stroom van de rivier doet me goed en brengt rust met zich mee.

Aan de kaarskappellen steken we een grote kaars aan met onze intenties. Jeannette stapt de rolstoel uit. Ze is geraakt bij het zien van de vele kaarsen en de herkomst van wie ze heeft geplaatst. “Hooohhh”. Ik volg haar op afstand.

Om wat te bekomen van de vele indrukken en gewaarwordingen nemen we plaats aan de rivier. Zacht ziet de rivier eruit, de vele intenties die hier worden neergezet vloeien met haar mee. Nadat ik de rolstoel stevig heb vastzet, streel ik over het water. Mijn lijf ontwaakt. Ik schep water op met mijn handen en giet deze zonder woorden in beiden handen van Jeannette.
“Dit geloof kunnen ze min nie meer afpakken, geen enkele duivel”, zegt Jeannette me plots uit het niets. We kijken elkander aan en beginnen te lachen.
“Das hier beter dan aan de zee”, vertelt ze verder.

Op de kruisweg hoor ik Jeannette aan iedere halte spreken. Wanneer ik zie en hoor wat het ‘geloof’ deze vrouw al gebracht heeft. Welke levenskracht ze hierin heeft uitgehaald. Haar levensverhaal. In het diepste van mezelf hoop ik dat mensen nog heel lang mogen blijven geloven.
“Moeder Maria ge gi ook joan kind verloren, ik weet wel hoe da voelt”, spreekt ze het beeld toe.

In de namiddag gaan we met de bus naar Gavarnie. Op de bus krijg ik terug pijnscheuten in de rechterflank. In Gavernie wenst Jeannette te stappen naar de kerk. “Dit is voor mij OK, weet dat ik ook de rolstoel meeneem”. “Moja, laten we ons toan op de terrasse zitte en een koffiedrinken”. Ze cijfert haar weg om mij geen last te zijn. Dit is lief van haar en terzelfde tijd voel ik hoe ik hier last van heb, hoe Jeannette onbewust hierdoor te dicht in mijn veld komt door haar weg te cijferen. Ik deel met haar dat ik op tijd zal aangeven wanneer het voor mij niet kan. Af en toe is een duw in de rug nodig en terzelfde tijd voel ik hoe ik mezelf ook moet afbakenen om niet in haar terrein mee te draaien, dit uit zich meestal wanneer ze me vraagt uit minderwaardigheid om een tussen persoon te zijn tussen haar en een derde. Evenwicht.. evenwicht.

De weg naar Notre Dame de bon port gaat in stijgende lijn. Het duurt even voor Jeannette me vraagt om te gaan zitten. Oefff… De weg gaat verder achterste voor… Ik trek haar mee naar boven. Eenmaal boven aan de deur van de kerk hou ik eerst rust. Ik laat de groep eerst binnengaan en wanneer ik zie dat Jeannette werkelijk is aangekomen is het onze beurt om in het bijzonder 12 eeuws kerkje binnen te gaan, gelegen op de weg van Compostella richting de Norte.

Tijdens het avondmaal krijg ik een plotse onverdraaglijk hoofdpijn. Om 20 uur duik ik onder de lakens en geef ik mezelf Reiki. Met mijn handen op mijn hoofd val ik in slaap. Ik ontwaak voor de eerste maal om middernacht. De hoofdpijn blijft aanwezig. Ik trek mijn broek aan en ga naar de nacht waker vragend om een pijnstiller. Deze kan hij me niet aanbieden, een weldoende warme thee wel, met deze ga ik terug naar boven en val terug in slaap tot de ochtend.

Gilets jaune

Posted on 21 november 2018 by Jasmine Marie José

Ik vind het best wel een fijn idee om op deze manier terug huiswaarts te gaan. Iedere dag terug stappen en je dan laten verrassen door de mensen die je een lift geven om na een lange tijd van alleen stappen en iedere dag de weg naar binnen te nemen. De beweging geleidelijk laten veranderen naar ten volle terug in de maatschappij komen. Gewoon geraken aan de snelheid, de gehaastheid, de ontevredenheid en zoveel meer. En dan nog eens terecht komen in de groepen ‘les gilets jaune’ die het meer dan moe is door de staat bespeeld te worden. Waar in Frankrijk en niet enkel hier, arme mensen armer worden, rijken rijker… niet onterecht dus dat de mens op straat komt. Om dan te horen deze morgen in het nieuws dat er 30000 kinderen op straat wonen en aan de andere kant mensen leven met een verteer van 2000 euro per dag of een maand wedde van boven de 100000…

Om dan naar de kapper te gaan, aan de kassa mijn knipbeurt aangeboden te krijgen en dan een lift krijgen om me wat verderop te brengen.

De grassen liggen plat onder de zwaarte van de bevroren ochtenddauw. Om de zoveel seconden komt er een mist wolk vrij uit mijn lichaam.
Mini stalagtieten vormen zich aan de takken en verkeersborden.
Mijn vingertoppen voelen duidelijk het verschil in temperatuur.

Ondertussen ben ik in Rouen en ga straks even kijken of ik met de trein wat dichter bij de grens kan komen. Vrijdag wens ik de groot steden en grote wegen voorbij te zijn. De spanning begint hier te stijgen en vrijdag zullen ze proberen om alle blokkades op te heffen. Zaterdag spreekt men van een grote manifestatie in Parijs.

Lisieux

Posted on 20 november 2018 by Jasmine Marie José

Ik verlaat Vire.
Een situatie komt terug, over iets die ik deelde met Édith.
Een delen van iets die niet van mij is, een soort spreekbuis. Dit is niet de eerste keer dat dit me overkomt. Het voelt ook niet onwennig, alleen schrik ik soms van wat ik zeg, omdat ik niet weet vanwaar het komt. Ik geef het de ruimte om zich terug te laten manifesteren.

De duidelijke zin komt terug.
“Als ik er niet zal over vertellen dan is het uit angst.
Als ik erover zal spreken dan weet ik dat de mensen die het dichtstbij zullen staan over wat de inhoud zal gaan me zullen wegduwen.”

Het eerste wat kwam, was angst. Nadien werd mijn buik warm en voelde ik een zekere kracht ontstaan. Na de buik was het voelbaar in de keel.

Als ik de zin op een afstand bekijk dan is dit me niet onbekend geweest in mijn jeugd. Het heeft er ook niets meer mee te maken.
Zou ik nu als kind dit hebben meegemaakt om erin te groeien, er te leren mee omgaan, om dan in wat komt er te kunnen in blijven staan. Ja, natuurlijk… leikt me logisch, een vervolg van. Alleen heb ik het gevoel dat wat is niet meer van mij is, niet tot mij aards leven.

Ik besef diep van binnen dat wat ik voel, wat ik gewaar wordt, wat in me leeft dat het leven mag krijgen en dat ik krachtig en Liefde genoeg heb om erin te gaan staan. Kan iets of iemand nu werkelijk in je lijf komen en toch in je volle Zijn aanwezig zijn. Ik ben niet bang. Ik vertrouw en ik geloof dat wat is, vredig is.

In de namiddag krijg ik een rit van Marie. Ipv een rechte lijn richting België, maak ik een hoek van 90° eerst naar Caen en dan naar Lisieux. Het onderwerp in de wagen. Op vakantie in buurlanden ipv het vliegtuig om ergens sneller te zijn. Om dan te zien dat de ervaring heel dicht bij huis super en ontspannen was…. en nog zoveel meer.

Richting België

Posted on 19 november 2018 by Jasmine Marie José

De plankenvloer van de kamer naast me kraakt. Ontwaken. Door mijn venster is een roosrood zacht licht zichtbaar. Ik open het venster… een lichte bries is aanwezig. Aan de horizon komt de zon zichtbaar. Wat een rust dat dit landschap uitstraalt. Een diepe zucht… ik sluit even mijn ogen.

Voor ik vertrek zoek ik een wit papier waarop ik een woord kan achterlaten. Niet vindbaar, een schrijfbord. Op de tafel laat ik een witte veer achter.
Ik verlaat het huis. Daal de trappen af. De brug over, ik verlaat de Mont Saint Michel.
Het ponton is wit van de vorst. Het is glad.

Er rest me een 500 kilometer naar Gent, daar waar ik op 2 december om 11u zal aankomen aan de kathedraal.
Om niet te snel aan te komen ga ik de rest deels stappen en deels auto-stop. Ik laat ook dit stuk afhangen van wat naar me toe komt.

Op het einde van het ponton is er een barrage. Een barrage met heel veel symboliek. Op de twee uiterste punten is het embleem zichtbaar van de twee gebieden die nog altijd wat in onenigheid leven. Links Bretagne, rechts Normandie.
Gegraveerde letters, het alfabet in vier verschillende talen, het Latijn en Grieks, het hebreeuws en Arabisch ze symboliseren het samenkomen van de twee beschavingen oriëntaals en occidentaals. Deze letters zijn een referentie aan het scriptorium van de monniken van de Mont Saint Michel.
En dan zijn er de cijfers van de vier talen van 0 tot 10 met aan begin en einde infinity.
In het midden een tekening uit het manuscript van de 12 eeuw over astrologie ‘de sterrenvanger’.

Ik wandel zo een 15 km wanneer ik mijn duim uitsteek. Een wagen stopt, Édith. Édith brengt me niet alleen een stuk verder, ze nodigt me uit om bij haar te overnachten. Een fijn samenzijn, de ontmoeting met haar kinderen en picknicken in het salon. En het kleinste sprotje ‘hoper’ de speelse kat.
We hebben het over symbolen, intuïtie en het ontvangen van signalen.

De Heilige lijn

Posted on 19 november 2018 by Jasmine Marie José

Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Mont Saint Michel. Drie van de zeven heiligdommen aan de Aertsengel Michael die op een geheimzinnige, denkbeeldige en volmaakte lijn liggen en elkander verbinden.

De zeven zijn:
Skellig Michael (Ireland), St Michael’s Mount (Groot Brittanie), Mont Saint Michel ( Frankrijk), la Sacra di San Michele (Piemonte, Italie), Monte San’t Angelo ( Puglia, Italie), Monastero di San Michele (Griekenland), Monastero di Monte Carmelo (Israel).

En ook al liggen ze zo ver van elkaar, toch liggen ze op een volmaakte lijn. Deze in Europa liggen dan ook nog eens perfect op een zelfde afstand van elkaar. Best wel verrassend.

Bepaalde dingen zijn me opgevallen bij de 3 heilige plaatsen nl.

De omvang van de 3 plaatsen in Europa gaan van klein naar groot

De plaats waar ze gelegen zijn. Monte San’t Angelo ligt onder de grond – aarde, vuur
– Sacra de San Michèle ligt in de hoogte – lucht, licht
– Mont Saint Michèle – midden in het water

De plaats van het beeld Aertsengel die het meest opvalt bij aankomst.
-monte Sant Angelo, onder de grond, Sacra di San Michèle, ernaast. Mont Saint Michel, op de top.

En er is maar één die in onvrede leeft de Mont Saint Michel. Het is vandaag nog altijd de plaats waar onenigheid is en waarover een conflict bestaat en dit is voelbaar. nl. Behoort hij tot Bretagne of Normandie. Visueel behoort hij tot geen van beiden, want nergens grenst hij aan… hij bestaat op zichzelf.

In de keuken van het pelgrimshuis zijn er 3 studenten aanwezig. Samen nemen we het ontbijt. Een delen. Wat fijn om te horen dat jongeren tussen de 17 en 22 jaar zich in vraag stellen. Een jaar ertussenuit gaan om te zoeken, te kijken wat ze werkelijk willen “J’ai besoin de me retrouver qui je suis vraiment, car j’ai l’impression ce que je fait ne m’appartient pas”. Knap en dat er nog velen mogen volgen.

Een zuster komt de keuken binnen, sœur Emilie , een zachte en open vrouw. Een fijn contact. Ik stel haar voor mijn kamer te kuisen omdat die een schoonmaakbeurt best kan gebruiken. Ondertussen kreeg de keuken al zijn beurt.
We spreken wat over de ontvangst voor pelgrims. Ik krijg te horen dat er op de middag een misviering is. Oef, daar ben ik blij om, ik hoef niet te wachten tot zondag. Dankzij haar kan ik de kerk van de abdij vroeger binnen en krijg ik de ruimte om de sfeer op te snuiven.

Tijd om vuur aan te steken…Kaarsen…één voor deze plaats, één voor iedereen want we hebben het allen nodig en één voor een jong gezin.

Een broeder in wit gewaad staat voor een lang touw die uit het dak komt. Hij neemt het vast… trekt het touw naar zich toe, de klokken beginnen te luiden.
Ik daal af in de crypte voor de viering. Een kleine geborgen eenvoudige ruimte onder de linker vleugel van de kerk. Een warmte, ruim gevoel is voelbaar op bekkenniveau alsof ik in mijn eigen lichaam gezeteld ben. Vreugde en ontspannen.

Na de viering verlaat ik de abdij. Op een van de terrassen heb ik een vergezicht over de omgeving. Tijdens de viering is de Mont Saint Michel in het water komen te staan. De baarmoeder, dit kwam bij me op toen ik in de crypte aanwezig was.
Tijd is gekomen om naar huis te gaan. Tijd om af te ronden.

Mont Saint Michel

Posted on 18 november 2018 by Jasmine Marie José

Ik verlaat Ducey… na 10 kilometer zie ik uiteindelijk de Mont Saint Michel.
Met een stevige stap en via de GR die me meeneemt langs de oevers komt de Abdij dichter en dichter, groter en groter.

Mijn rugzak voelt op een bepaald moment zo licht dat ik zelf niet meer voel dat ik er een op heb. Zalig… dan is het nog zo fijn aankomen.

Het verwonderd me om zoveel lammetjes te zien in de polders.

Via een lang houten ponton waar ‘les navette’ -autobussen- rijden, die de bezoekers heen en weer van het toeristendorp naar de Abdij brengen.
Bij het binnenkomen ga ik eerst naar het toeristisch bureau. De dame wijst me vriendelijk de weg. Het is behoorlijk rustig, geen stormloop.
Rechts een soort openluchtbar zoals in de pretparken, links het gerenomeerde Mère Poulard restaurant.

Via vele trappen kom ik aan de ingang van de abdij en ga ik door een veiligheidsscan. Verderop de kassa. Ik kom voor een muur te staan, geen enkele mogelijkheid om binnen te gaan in de gebedsruimte waar ik me even in stilte kan terugtrekken.

De abdij is namelijk in handen van de Franse staat en wie zegt staat, zegt kassa kassa.
Dit voelt voor mij niet goed en ik betreur deze situatie. Een onaangename ontvangst in het pelgrimshuis volgt. Het is duidelijk voelbaar dat er hier zoveel regels en wetten zijn dat flexibiliteit hier niet meer mogelijk is. Spanning, haast, rigide. .. Er zijn zoveel regels en wetten ontstaan dat de mens vast komt te zitten in angst.

Na 7 maanden en 16 dagen, rond de 6000km. Van België naar Rome, verder naar Monte Sant Angelo, terug via Assisi, Sacra di San miguel, Vézelay uiteindelijk aangekomen in Mont Saint Michel. Ik installeer me in de kamer en ga terug wat wandelen en frisse heerlijk lucht opsnuiven.
’s Avonds volg ik de vespers mee met la confraternité de Jérusalem in de crypté van de abdij. Met mijn fysieke lichaam ben ik aangekomen… De rest komt nog.

Opgeven

Posted on 16 november 2018 by Jasmine Marie José

Via la Voie verte zet ik mijn weg verder. In Saint-Hilaire-du-Harcouët ga ik opzoek naar een wasserette. Kleren uit, andere broek aan. Een man draait vriendelijk en met respect zijn rug naar toe… alles in de… Wasmachine. Hmm, met de camera had ik geen rekening gehouden. Oepsss

Alles terug aan… en terug vertrokken voor een rechte aangename lijn. De zon, warme temperaturen, kleuren en geuren vergezellen me.

Tegen valavond kom ik aan in Ducey. Het zoeken naar een overnachtingsplaats verloopt niet goed. Angst is voelbaar bij de mensen. En in angst hebben mensen vaak de vreemdste gedragingen en niet altijd de meest aangename.
Wordt ik nu op de laatste avond voor aankomst aan de Mont Saint Michel nog eens op de proef gesteld om te zien of het werkelijk in me zit. Misschien.
Met wat de weg me bijgebracht heeft blijf ik met een open hart en in acceptatie doorgaan, wat het resultaat ook mag wezen. Ook al staat iemand voor me te liegen en is de waarheid achter de deur hoorbaar.

Voor de eerste keer in vier jaar tijd ben ik meer dan twee uur aan het zoeken. Een jonge vrouw komt me tegemoet. Pff, ik geef het op. Tot de jonge vrouw mijn weg kruist, iets me duwt en ervoor zorgt dat draai ik me om…en nog voor ik de jongen vrouw aansprak wist ik diep vanbinnen dat het goed was. “Mademoiselle, …” en ja hoor een deur gaat open bij haar mama. Twee nieuwe engelen op mijn weg.

Later in de avond kwamen dingen duidelijk wat er gaande was en het waarom. Twee andere engelen, via e-mail – ook zij groeien mee met de tijd 😉- brachten duidelijkheid.
Thema, volhouden in zachtheid, zelf-vertrouwen, zelf-waarde versus opgeven (niet meer geloven) en die een omgekeerde spiraal veroorzaakt van de voorgaande items.

‘Tu peux être fière de toi, tu vas réussir. Hier soir, tu as mis de la lumière dans notre vie et dans notre foyer. On est bien content de t’avoir accueilli.’ Annie-Claude

En het andere was een aanmoediging voor een ‘thuis’ bij aankomst.

De weg naar…

SamenZijnInAllEenheid

Tagarchief: France