Pelgrimstocht ‘De buizerd’

img_20190426_1016503239100309946975494.jpg

Sint Jacobskerk Gent

De lente is ondertussen goed in het land. De jonge merels komen hun nest uit. De bijen genieten van de vele bloesems. De zon laat zich voelen. De natuur opent zich.

Hier in huis werk ik verder aan de gpx bestanden van mijn vorige tochten. Beelden worden geselecteerd om een algemeen zicht te geven aan de weg en er kleur aan te geven.

Zo ook is de pelgrimstocht ‘De buizerd’ aktief gebleven, een pelgrimstocht die ik in 2016 heb afgewerkt. 1600 km lange wandeltocht doorheen de verschillende regio’s en natuur in België.

Een klein groepje vrijwilligers werd gestart. Samen opzoek gaan naar hoe de weg kenbaar te maken voor het grote publiek. De anderen de mogelijkheid bieden deze weg te leren kennen, bewandelen en in ontmoeting gaan met alles wat is.

Brainstormen rond de bewegwijzering, de weg, onderhoud, overnachtingen… Een afspraak rond eventuele subsidies…

Ondertussen was mijn innerlijke weg me goed binnenste buiten aan het keren. Leerrijke vermoeiende confrontaties met mezelf en anderen. Zaken die niet vloeiend waren, lage energie die me weerhielde om aktief in beweging te komen. Alles bleef binnenin aanwezig. Mezelf hierin de tijd geven en bewust er aanwezig in blijven staan hebben me op het gepaste moment duidelijkheid gebracht.

Zo bracht een afspraak rond de werking van subsidies duidelijkheid. Ik werd voortdurend tegengehouden in tijd en ruimte. Een data die verzet werd, een hond die mijn broek beet had, een vergadering die onderbroken werd door er iemand van de trap viel, de honden die weigerden dat ik hulp zou aanbieden….

De subsidies… instanties gaan aanspreken op politiekniveau, kerkinstantie, diensttoerisme. De mallemolen van papierendossiers, vragen die worden gesteld voor de toekomst waar ik vandaag, in het Nu geen antwoord kan opgeven….

Bij mijn onderweg zijn naar huis voelde er dingen niet goed, zaken die ik hoorde, ook zaken die ikzelf voor ogen had klopte niet met mijn voelen.

Mijn intentie en de bedoeling van de weg van ‘de buizerd’ is deze zoveel mogelijk in zijn puurheid te laten. Een weg om de mens zoveel mogelijk terug te brengen naar zijn of haar bewustzijn, naar pure ontmoeting met de medemens. Waar de verbinding kan ontstaan van hart tot hart zonder in het achterhoofd aan eigenbelang moeten denken.
Het voelde voor mij dan contradictorisch wanneer ik mensen moet gaan aanspreken omwille van financiële mogelijkheden. Waar zit dan de puurheid bij de start?

En verder, in tijden waar men aandacht moet gaan schenken rond de problematiek en het zorg dragen voor de natuur. Waar ik de mens van harte aanmoedig om in beweging te komen, in contact met de natuur. De natuur die zo helend is voor de mens. Hoe contradictorisch is het dan om stickers in plastiek te laten drukken die dubbel schadelijk zijn voor de natuur. Zowel bij het maken als op termijn slijtage en waardoor de stickers dan in de natuur zullen terechtkomen.

De subsidies zouden eventueel dienen om credencials (pelgrims paspoort), papieren drager van de weg, stickers, houtenpalen, stempels te laten vervaardigen, eventueel kampeerbedjes voor bij de hospitalier…

Wanneer ik dit allemaal bekijk kwamen er vragen bij me op. Heeft de pelgrim hier werkelijk nood aan? In werkelijkheid niet, neen.
Men kan zeggen iedereen durft niet de weg op zonder papieren drager, er zijn mensen die een houvast nodig hebben. Dit is waar.
Vandaag heeft iedereen bijna een smartphone en daar kunnen GPS bestanden op. Bestaat er een schitterende app zoals Mappy. cz
Is er geen app of smartphone, dan kan iedereen ergens wel gaan uitprinten.

Het is voor mij belangrijk dat de weg in zijn puurheid blijft bestaan zoals hij gecreëerd geweest is. Een weg in verbondenheid en die opzich bestaat zonder dat er instanties aan vasthangen.
Zonder gekleurd te zijn en dit kan alleen wanneer hij ook los staat van financiële doeleinden, winstbejag, eigenbelang…

De weg zal op het net komen te staan. Gpx bestanden zullen vrij zijn. Zo zal iedereen de weg kunnen wandelen.
Een credential zal ik creëren zodat de pelgrim zich kan identificeren bij de overnachtingen. (hierbij plaats ik dan ook een oproep. Wie wenst een pelgrim onderdak te geven voor 1 nacht, wees welkom)
De credential zal ik persoonlijk bekostigen. Dit is mijn persoonlijk inbreng aan de pelgrim. De credential zal en mag niet verkocht worden.

Dit is voor mij de juiste vorm van hoe de weg verder zal groeien. Vrijwilligers blijven sowieso belangrijk op de weg. Alvast bedankt aan de mensen die zich hebben aangeboden. Wens je zelf ook aktief mee te werken via contact formulier kan je mij bereiken. Wat houd het vrijwilligerswerk in… contact leggen met de mensen op de weg, veiligheid nazien, veranderingen vermelden, netheid op de weg…

Deze vorm verteld niet dat de weg niet zal bestaan. Het komt wel vertellen dat het anders mag zijn.

Tot onderweg…

Pelgrimeren – de weg naar mijn Zijn

In huiselijke sfeer vertel ik jullie over mijn acht maanden pelgrimeren.
Van België naar Monte San’t Angelo en terug naar België. Via verschillende belangrijke krachtplaatsen: Pavia, Rome, Abbadia di Pulsano, Assisi, Sacra di San Michele, Vézelay, Mont Saint Michel.

Een weg van voortdurende beweging. Niet enkel de beweging van het wandelen en aarden, ook de beweging van het heilige veld naar mijn Zijn.

Een weg van hartelijke, bijzondere ontmoetingen. Verbondenheid. Van ontvangen en delen. Van vertrouwen en Liefde.

We starten de avond met een cirkel van verbondenheid.
Nadien deel ik hoe de weg tot stand is gekomen. Een pauze.
Na de pauze is er ruimte voor vraag en antwoord.
We sluiten de avond af in Stilte.

Welkom,

Waar: Steendam 11, 9000 Gent

Wanneer : 8 januari om 19u30 tot 22u

Graag vooraf inschrijven.
Maximum 12 personen.
Inschrijven kan via de contact pagina of jasmine.debels@gmail.com

Graag tot dan,

Jasmine

La maison

De wijnranken zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor weilanden. Van boerderij naar boerderij…In mijn zak gepofte kastanjes die ik meekreeg van Didier waar ik overnachte.

Ik denk terug aan de zin ‘niet in de negativiteit te blijven’, nadat ik het verhaal van de priester aan iemand toevertrouwde van een paar dagen geleden. Terwijl het voor mij gewoon een delen was van de situatie tegen iemand met wie ik een nauwe band heb. Net zoals ik het belangrijk vond het te delen op de blog om het kenbaar te maken aan anderen die volgen. Niet om het naar de mens te richten.. wel om het probleem aan te kaarten in openheid.
Terwijl ervoor mij niets negatief aan vasthangt noch bij mezelf, noch naar de andere toe. Ok het was niet aangenaam en ik voel ook geen ballast.

Durven de realiteit onder ogen zien, angsten voorbij. Zonder weg te duwen, zonder ervan weg te lopen, zonder het de rug toekeren. Bij onaangename situaties gaan we dan sussen, minimaliseren, banaliseren. Dit kan omwille dat we niet weten hoe ermee om te gaan, uit eigen angst, onmacht, confronterend is, terwijl luisteren dan gewoon voldoende is. Gevoelens als pijn zijn ook niet te banaliseren want hiermee gaat men het gevoel van de ander ontkennen, minimaliseren. Met het risico dat de ander zich afsluit en het gevoel van pijn naar binnenkeert en zichzelf hiermee op termijn gaat onbewust pijn doen. .

Het verwoorden van een ervaring die je pijn deed of iets onaangenaam bracht, je gevoelens uiten daar is niets mis mee. Het werkt bevrijdend, zolang je er niet blijft indraaien. Blijf je erin draaien dan maak je van jezelf een slachtoffer, waardoor men het dan buiten zichzelf bekijkt en het bij de ander legt.
Het verwoorden en delen is niet verkeerd wanneer ieder met een open hart aanwezig is want dan is het een gezamenlijk dragen.

Had ik er niet overgesproken de avond zelf dan zat ik er waarschijnlijk vandaag nog mee.
Die ervaring was ook niet de eerste op de weg die te maken hadden met het instituut kerk en de gevolgen van wetten en regels (ook al zien sommigen ze zo niet), die gecreëerd geweest zijn uit angsten, onzekerheden, vanuit machten…
Vandaag heb het idee dat net deze instituten – ook instituten die niet met de kerk te maken hebben – slachtoffer worden van wat ze zelf hebben gecreëerd.
Door muren op te bouwen en deze instand te willen houden wordt je gevangen binnen je eigen muren.
Zei Jezus niet ‘ga heen en vermenigvuldig u’! Lees het als gedachtengemeenschap. Ga en groei met een open hart Ipv sluit je op en wees angstig.

Een wagen stopt.. Een man draait zijn venster open. “Vous êtes sur le chemin de Compostelle?”….”Ah je comprends mieux, si non j’aurai dit que vous n’êtes pas dans la bonne direction. Vous avez tous ce qui vous faut ?” … “Oui merci”. Een kortstondige ontmoeting. ‘Et en se souhaite une bonne journée.’

In de verte hoor ik jodelen. Het is middag. Het valt me op dat ik weinig tot geen paddestoelen heb tegengekomen in vergelijking met vorig jaar dezelfde periode. De grond is duidelijk droog.
Een kudde geiten, ik blijf er een tijd naast staan. En wanneer dit in stilte zonder veel beweging gebeurt dan zie je zo hun gedrag veranderen. Af en toe komt hun typische geur onder mijn neusvleugels.
Een vrouw staat met een oranje petje haar was uit te hangen. Wanneer ik aan de andere kant van de heuvel ben roept ze de paar geiten die in de wei staan op stal.
Zeventien uur, de weinig krekels die er nog zijn laten zich nog horen.
Een ontmoeting met een pelgrim uit Keulen die voor veertien dagen op stap gaat. Een warm onthaal en aangename ontmoeting met ‘Jacques’ l’hospitalier van het eenvoudig en warm pelgrimshuis.
In een gesprek vraagt Jacques, “vous êtes une sœur ?” “Non, pourquoi ?” “Parce que vous dîtes ‘la maison'”, na dat ik vertelde dat ik naar huis belde.
Zo voelt het ‘je vais à la maison’ in de bredere zin van het woord.

Chambéry

Zes uur in de morgen… Mijn lichaam wordt wakker… Een zacht liefdevolle Zijn is voelbaar over en in gans mijn lijf. Als een waterstroom die me wiegt… Een zacht ontwaken… lichaam strelend…Onvoorwaardelijk

Ik open de deur van de woonkamer. Een tafel staat keurig gedekt, een verrassing, een verwennerij. Samen met Micheline neem ik het ontbijt. Pas in de late voormiddag nemen we afscheid.

Zalig wanneer ik iedere dag mag ontwaken en de dag mag plukken in rust… Carpe Diem. Wanneer mijn lichaam de tijd aangeeft en ik deze volg. Zonder dat het denken me in stress steekt. Zonder moeten, en toch een zekere structuur inzit, de structuur die de natuur meevolgt.
Geen moeten om nergens aan te komen, want ik hoef niets te bereiken.
Waar mijn doel niet ver voor mij ligt, wel gewoon daar waar ik ben, daar in het nu. Soms zegt men me ‘je hebt toch een doel’. Ja, je zou kunnen zeggen mijn doel is aankomen in Mont St Michèle, alleen hou ik me daar niet vast, kan ik het loslaten want diep van binnen weet ik dat ik daar zal aankomen. Vertrouwen in mijn kunnen. Mezelf bevrijden van alle systemen waar een mens zich kan aan vastklampen uit angst. Mezelf bevrijden van ‘we moeten iets doen, of ge moet toch ern doel hebben’… ja, natuurlijk ‘leven en gewoon Zijn, dan ben je altijd daar waar je mag zijn.
Waarom zou ik me bezig houden met het doel ver voor mij en hierdoor zoveel waardevols in het nu aan me laten voorbij gaan. Waarom zou ik me bezig houden met morgen en daardoor de schoonheid van vandaag naast mij niet zien.

Een buizerd, le Milan Royal, een arend… verbonden.
Het landschap veranderd stilletjes aan en ik verwijder me meer en meer van de Alpen, richting het binnenland. Van deze ene vallei in de andere… een slalom tussen de bergen.
Langs een spoorweglijn omgeven door natuur. Via dorpen en kastelen. De voorsteden van Chambéry. Van de ene ontmoeting in de ander. De wijnvelden in. De temperaturen stijgen terug, de eerste sneeuw verdwijnt. Behalve de Mont-Blanc die in mijn rug gelegen is… ligt al een dikke witte laag.

De wijnboeren zijn volop in de ‘vendanges’ . De wereld leikt er verenigd te zijn. Manden vol druiven verdwijnen in een grotekuip.
Ik hoor een motor… Een vliegtuigje… Neen… Een klein rood stipje… Een bosmaaier om onkruid te verwijderen tussen de ontelbare wijnranken.

Van Bernadette en Jean-Luc waar ik ’s morgens op mijn tas een kleine liefdevolle attentie vind met een waardevolle zin die ik met me meedraag ‘ et ne nous laisse pas entrer en tentation’.
Naar Stéphanie, Stephane en Ludevine die zonder twijfel de deuren opent… mij zoals de vele anderen een warm bed en nest aanbieden. En ’s morgens met me meewandelt…

Sedert ik terug in Frankrijk ben worden klaprozen terug zichtbaar… Langs de weg, een reuze stikker op de weg, een inscriptie, schilderijen…

Ik draai me om…en kijk vanwaar ik kom… de avondzon links van me en terwijl ze me warmte brengt… Een diepe zucht… Ben ik dankbaar om de hoeveel diepe lagen al verdwenen zijn en ik dicht bij mijn kern terechtkom. Met een vanzelfsprekendheid en verheugd stap ik verder het leven tegemoet…

Nu zit ik op een terras in het zonnetje…in Chambéry… te genieten van de gesprekken rond mij, mensen die rustig floreren door de straten… Straks komt een vriendin… en… fotografe naar mijn hart op bezoek. Ik ga er dus eventjes tussenuit voor twee dagen… In verbondenheid Jasmine.

Christus

De zon brengt een bijzonder warme gloed over het landschap. Na een ochtendgebed delen twee mensen open hun gevoelens en danken me ivm gisterenavond. Beiden werden geraakt door mijn delen, inzicht, oprechtheid en eenvoud van dingen te zien. Het is fijn te mogen voelen en zien dat mijn levenservaring zonder ik het zelf wil, iets bijbrengt aan anderen, gewoon door te Zijn. Ik dank hen op hun beurt voor hun delen. Hoewel de wederzijdse dankbaarheid oprecht vanuit het hart komt, toch is er een stukje in mij die het moeilijk heeft om, te ontvangen… of is het nog iets anders. Wat ik deelde was niet speciaals en was, is voor mij zo een vanzelfsprekende intermenselijke communicatie. Ik wordt daar zelfs wat rood en beschaamd van wanneer men dank je zegt hiervoor.
We geven elkander een innige verbonden knuffel.

Ik ben nu reeds bijna vier maand in Italië, het land waar de Rooms-katholieke kerk zijn thuiszetel heeft. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik bevestiging krijg op wat ik als puber mocht aanvoelen. Er gebeuren hier zoveel contradictorische handelingen binnen de vier muren van de kerk, dat het werkelijk haaks staat ten opzichte van de waarden waarvoor Christus stond en staat en die zij vertegenwoordigen. Het voelt aan alsof Italië wel dertig jaar achterkomt. En natuurlijk scheer Ik niet allen over dezelfde kam, want ik heb gelukkige nog warme en hartelijke broeders en zusters mogen ontmoeten op mijn weg die deze wel beleven.

Er is ook een beweging van zusters en broeders die niet wensen mee te gaan in de instantie ‘kerk’… Gelukkig en ik hoop met hen mee dat deze groei groter zal worden. Echter de broeders en zusters die voor mij de waarden van Christus beleven zijn meer te vinden buiten de muren van de kerk-instantie daar waar het leven zich afspeelt zonder de vier muren van afscherming en deze zijn in volle groei en overal.
En ik hoop dat we hiermee de vele muren van verschillende groepen kunnen neerhalen en we naast en met elkaar kunnen gaan staan zonder hoge muren en grenzen en zonder nieuwe op te bouwen.

En plaatsen zoals Pieve di Romena, Abbazia di San Magno in Fondo versterken alleen maar deze de essentie van deze waarden door op hun manier in openheid met respect deze terug in het leven brengen. Zelf hoop ik en ja… voor de eerste keer in mijn leven durf ik te zeggen… Ik hoop zoiets gelijkaardig te mogen neerzetten bij mijn thuiskomst. Ik ga er alvast voor.

Ik verlaat de fraterniteit, neem afscheid… geen vaarwel. Nadien volgt een vreugdevol, liefdevolle dag in contact met mens en natuur.
Geniet ik van de buizerd die me… Jaja de weg wijst…

Bibbiena

Nog voor mijn nieuwe wandeldag begint eerst even langs de post. De rugzak wordt anderhalve kilo lichter, waw ‘anderhalve’ nooit gedacht dat ik dit woord zou gebruiken als westvloaming. 😉
Wat zomergerief en een jammer genoeg niet meer functionerende stabilisator om te filmen. Niet erg, hup naar België. Uit de vrije hand is nog zo krachtig. Het wordt meer en meer wikken en wegen in gewicht om mijn lagerug wat te sparen die me wat last bezorgt aan mijn knieschijf. Kon ik nu maar heen en terug naar mijn super osteopaat. Helaas, pindakaas.

Tot drie maal toe wil ik een richting nemen, tot drie maal toe zijn er obstakels en laat ik me leiden. OK, ik heb het begrepen. De mind mag geparkeerd worden en ik mag volgen… In wat… in het hoger, en daar vertrouw ik op. Na vier jaar pelgrimeren en naar binnen gaan in het diepste van mezelf kan het niet meer anders dan erop te vertrouwen, het is zo juist, evenwichtig.
Een paar eekhoorns huppelen, springen voor me weg. Een bruin lijf en zwarte staart, hun staart is net een schilderskwast.
Voor me twee vlinders, ze zitten elkander voortdurend achterna. De ene, ik weet niet of het het vrouwtje is of mannetje zit voortdurend het hof te maken. De vleugels gaan voortdurend open en toe, en de poep op en neer terwijl de ander er omheen fladdert. Het liefdesspel.

Een aangename weg brengt me via bossen, veldwegen en vermoedelijk een oude Romeinse weg van La Verna naar Bibbiena. Verschillende stikkers op palen zijn zichtbaar. Zelfs de stikker van ‘le chemin de Vezelay’. Vezelay (Frankrijk op de Lemovicensis, richting Compostella) is voor mij samen met Rocamadour de twee krachtigste plaatsen tot nu toe op mijn pelgrimswegen.
Zelf volg ik geen stikkers meer of vooruitgestippelde pelgrimswegen, en dit doet deugd.
Het is aangenaam om ze te volgen, omdat ze een zeker gemak met zich meebrengen. Het is o zo deugddoend mijn eigen weg te volgen en mij persoonlijke pelgrimstocht te wandelen. Werkelijk de weg die bij me hoort. Mijn leven, zonder deze te volgen van een ander. Kunnen afstappen, je losmaken van de bekende pelgrimswegen is heel verrijkend.

Rustdag

Gisterenavond en deze morgen met aangenaam gezelschap aan tafel… Francesca, Barbara, Andrea, Anna…

Het is fijn om mensen te ontmoeten waar communicatie open en mogelijk kan zijn. Wat niet altijd évident is in Italië… hoe meer naar het noorden, hoe meer het opener is.

Vandaag genoten van een dagje rust… Allé, mijn lichaam toch… vooral om niet te moeten dragen. Een babbel met een broeder en met de vrijwilligers. Een Italiaan was zelf geïnteresseerd om ‘de buizerd’ te komen wandelen… Oho… Dit werkt aanstekelijk en krijg je er zin om eraan te beginnen.

Ik kreeg te horen dat eind september de kans erin zit dat ik misschien de Alpen niet te voet zal kunnen oversteken. Ik hoop van wel. Zalig wanneer je de juiste mensen en in resonantie van tijd mag ontmoeten.

Morgen vertrek ik verder richting Bologna en nog een deel in de Apennijen.