Onweer

Posted on by

image

11 mei – Een lang ontbijt met Paulette om dan met een lichte regenbui te vertrekken. In een weide langs de weg ontmoet ik een hertje. Ik blijf stilstaan op de weg zodat het hertje niet schrikt van me. De weide is omringd met prikkeldraad.  Na een goede 5 min. weet het te ontsnappen zonder zich pijn te doen.
De dag is gevuld met afwisselende regenbuien. Op de middag ga ik binnen in een restaurant aan het begin van Chamborant. Verrukkelijk! Lang geleden dat ik zo lekker heb gegeten.  Gegratineerde aardappels,  suikerbonen en een stevig stuk vlees gebakken in een rode wijn saus. Pas veel later vertrek ik terug met de zon. De zon scheen in de verte op een huisje. De grijze wolken op de achtergrond versterken dit mooie zicht. Ik hoor gedonder. Daarom die mooie grijze wolken. Onweer! Ik stap sneller want het onweer zit kort achter me aan. Onweer schrikt me normaal niet af, de situatie was een beetje anders. Hoog plateau, geen enkel afscherming, veel bomen en velden. Donder, bliksem en in enkele minuten zag ik niets meer, een dik gordijn van hagel. Ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gebeden. De bliksem zat kortbij. De weg draait plots naar links. De brede grijze strook verdwijnt rechts van me. Mijn gebeden werden aanhoort.  Verder een meer. Ik stop er voor de mooie reflecties op het water. Op twee meter voor me valt een stuk boomtak van tien centimeter diameter naar beneden. Welke gebeden 🙂 😉

Tip: La table de Chamborant, route de Fursac, Chamborant

La Creuse

Posted on by

image

10 mei – Nog even langs het gemeentehuis waar ik internet verbinding heb om mijn beelden in dropbox te plaatsen. De weg daalt onmiddellijk naar de rivier. Waw, wat een pracht en het doet me al heel snel de mindere mooie stukken van deze route vergeten. Nu begrijp ik waarom een tal van bekende kunstenaars in deze buurt verbleven. ‘La Creuse’.
In een tuin zie ik een man leunend op zijn spade. “Bonjour monsieur,  il est beau votre jardin”. “Oh merci, cela pousse lentement”, antwoord hij me met een glimlach. “Il sont belles vos salades”. “Merci madame” en hij neemt terug zijn spade in de hand. De wind is terug harder beginnen waaien. In een klein bosje hangt een houten brievenbus met een Sint Jakobsschelp.  Er achter een bank en tafel gemaakt uit een boomstam. Uitnodigend en het doet me er ook op wijzen dat eten noodzakelijk is. Wat ik soms wel vergeet door al die schoonheid rond me heen. Terwijl ik mijn brood snij hoor ik “Je peut prendre une photo”. Ik schrik. De pelgrim met de rode cape excuseert zich en verdween even snel zoals hij gekomen was.  De wind is nog altijd van de partij en doet de tarwe op een elegante manier dansen.  Ik breng mijn armen zijwaarts en voel dat mijn borstkas zich opent. Ik adem goed in en uit. Zuurstof. Wat doet dit deugd! Ik wiebel zachtjes heen en weer. De kleurrijke bloemen rond mij doen mee. De wind in mijn haren… Ik ben gelukkig.  Tranen van ontroering. Rond 16 uur kom ik aan in La Souterraine waar Max zich ontfermt over de pelgrims.  Heel snel weet hij een overnachting voor mij te regelen.  Een uur later zit ik samen met Paulette, twee zusters en nog wat mensen een rozenkrans te bidden, dit op de vooravond van moederdag.

Lindeboom

Posted on by

28 april – Na een stevig Ayurvedisch ontbijt, trotseer ik de wind en grijze wolken. Vanaf Vézelay is de natuur hier veel groener, voller. Veel meer dieren zijn er te zien. Minder koolzaad en tarwe. Er is duidelijk iets veranderd! Een hoofdstuk is afgesloten en zo voelt het ook. Net als in een theater stuk. Een rood gordijn gaat dicht een nieuwe act kan beginnen. Rond 13u kom ik aan in Corbigny. Het begint te regenen. Met een kopje thee op een terras geniet ik van de regen. Nadien ga ik langs de supermarkt om wat voorraad voor de weg. Een noodzaak want vaak zijn de dorpen leeg en is er niets te vinden. Ik loop de rijen af. Overdaad, ik kan geen keuze maken. Chocolade met noten staat wel op mijn lijstje 🙂 Wat kan dit smaken. De weg gaat verder langs mooie paden en tussen weilanden op ‘la voie Romaine’. In Chitry-les Mines neem ik wat grotere stappen na te zien dat de wind is komen opsteken. Juist gezien,  ik kan me net schuilen onder de Lindebomen net naast het monument van Jules Renard. Een schrijver die onder ander het verhaal schreef van ‘Poil et Carotte’. De zon komt terug te voorschijn en neem afscheid van de Lindebomen. Pazy, waar ik zal overnachten verwelkomt me met een laan vol jonge Lindebomen.  Ik voel me net een prinses die wordt verwelkomt. Ik bekijk elke boom één voor één, net alsof ik deze begroet. Ik voel mijn mondhoeken naar boven komen. In het gemeentehuis klop ik aan, een groep kaarters en vraag om een overnachting voor een pelgrim. Een bed bij Rolande.

Jasmine Marie Josee Debels, pelgrim, Belgium, Compostella, Santiago
Flower -Jasmine Marie Josee

De zegening

Posted on by

image

26 april – Om 08:00 ga ik naar Sainte Marie-Madeleine voor een viering samen met de broeders en zusters van de Fraternités Monastiques de Jérusalem. Een moment waar de aanwezige pelgrims een zegening ontvangen. De vieringen zijn een oase van vrede en rust. In alle eenvoud en schoonheid laat ik deze viering tot mij komen. Op het einde van de viering worden alle pelgrims naar voor geroepen om de zegening te ontvangen. Ingetogen en zelfverzekerd ga ik naar voor. Ik ontvang het gebed van de zegening en van Sainte Marie-Madeleine. Ik draai me om. Een broeder maakt me attent dat ik verder naar voor mag tot aan het altaar. Rechts van me de broeders, links de zusters. De pelgrims bleven achter me staan. Naast me begon de zang. Plots bevind ik me in een vol en intens klankbad. Gedragen door de aanwezige energie, wordt de beleving zo intens dat de ene traan na de andere zijn weg naar vrijheid zoekt. Voor mij Maria in een zacht noorderlijk licht. Boven mij komt de zon via een glasraam schijnen op het altaar. Als een engel die neerdaalt. Wat velen niet kunnen vatten of afwijzen, mag ik met eigen ogen dit gebeuren waarnemen en met gans mijn lichaam gewaarworden. Na de pelgrimszegen draai ik me om en stel me de vraag of de andere pelgrims hebben gezien wat ik zag. Twee pelgrims kijken me vragend aan… ik had het begrepen, ook zij hebben hetzelfde ervaren… De andere vier pelgrims hebben niets gezien of gewaar geworden. We pakken elkander vast en geven een stevige knuffel zonder woorden. We wisten het! Ik blijf nog een dagje op deze heuvel om alles nog wat dieper tot mij te laten komen.
Na de viering wandel ik het dorp naar beneden, post wacht op me. Ik kijk ernaar uit. Met vreugde doe ik mijn omslagen open.
Ik zit nu in de keuken van Centre de Sainte Madeleine in ‘la salle Saint Jacques’. Het regent, een roze roos aan het venster in volle bloei.

Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay

Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay

Hebben

Posted on by

24 april – Vanuit Cravant is er onmiddellijk een stevige klim doorheen het bos. De smalle weg voelt voor mij wat beangstigend aan. De dichte begroeiing rondom en boven mij geven mij een beklemmend gevoel. Rechts, noch links is een uitweg. Spinnenwebben komen op me kleven. Kleven hmmm. Ik hou niet van iets die kleeft. Ik sluit even mijn ogen en adem diep in en uit. Ik ontwar mij uit dit kluwen en kom na één uur uit het op een open veld. Wat verder kom ik terug Kees en zijn vrouw tegen. De drukte van het kontakt stelt me ook hier op de proef. Niet eenvoudig! Het lukt wel. De bosanemonen hebben plaats gemaakt voor de Orchideeën,  Viola Odorata en de Epimedium. Het onderwerp materie is aan de orde. “Ik heb nog geen tv gemist” hoor ik plots. “Wat we hier voor ons hebben is veel mooier dan de beeldbuis” voeg ik eraan toe. We staan voor een veld van Maagdenpalm. “Meer moet dit niet zijn”meld ik terwijl ik het veld aankijk. Waarop Kees antwoord “Dit zouden we moeten kunnen meenemen in onze tuin”. Ik sta verbaast te kijken. “Hebben, waarom willen hebben. We hebben twee ogen. Kijk en laat deze schoonheid tot je binnenkomen. Neem het in je hart. Dit is toch veel meer dan willen hebben”, deel ik mee.
We blijven wandelen tot 14u30. Tot in een dorpje waar ik om drinkwater vraag. De mensen vragen ons tot waar we nog wandelen.  “Saint Moré”.  “Saint Moré,  mes vous avez déja passer”. Ik begrijp er niets meer van. Ik probeer ook niet verder te begrijpen.  We zijn in Le Jarrie. Mijn namiddag en avond zijn verder gevuld met het helpen van jongeren en het zien van kinderen die stage circus artiest volgen. Ik kreeg een nacht aangeboden in een jongeren centrum. ’s Avonds mag ik met hen aan tafel en bekijk ik nog een optreden van hen.

Geschreven brieven

Posted on by

image

21 april – Ik hoor de plankenvloer boven me kraken.  De luiken gaan open. Het huis wordt stilletjes aan wakker. Ik doe de luiken van mijn kamer open. Regendruppels staan op de bladeren van de rozen. Een ontbijt.  09:00 klaar voor vertrek.  Afscheid. Het is grijs buiten, mijn eerste regendruppels sedert mijn vertrek.  De grond is nog niet genoeg nat omdat de boeren tevreden zouden kunnen zijn. Al meer dan een maand heeft het niet geregend. In een regenplas zie ik af en toe licht schijnen.  Ik kijk naar boven, ja hoor daar is de zon met een subtiel lichtpunt. De ganse tijd blijft ze zo aanwezig. Net genoeg om alles wat kleur heeft te laten stralen. Ik kijk haar aan en glimlach.  Ik ontmoet terug een pelgrim. Deze keer uit België.  We wandelen twee uurtjes samen en nadien scheiden onze wegen terug. Ik denk nog eventjes terug aan wat de man vertelde. ” ik schrijf iedere avond een brief aan mijn vrouw en om de drie dagen doe ik ze op de post”.Mooi he! Geschreven brieven.

Paaszondag

Posted on by

image

20 april – 07:00 ik ontwaak.  Ik doe de deur open van het pelgrims lokaal. De maan is nog van de partij. De zon schijnt al. Een half uur later verlaat ik deze plaats. Het dorp slaapt nog. Niemand te zien. Wat velden en terug het bos in. De vogels zingen uit volle borst. Een openlucht concert. Zalig!  Net het bos uit hoor ik in de verte klokken luiden. Ik hoop nog een deel van de viering aanwezig te mogen zijn. Ja hoor een half uur later wandel ik de eenvoudige kerk van Eaux-Puiseaux binnen. Een fijn gevoel.
Na de viering spreken mensen me aan met grote verwondering,  waaronder Jocelyne. Een bijzonder contact. Openhartig, vreugdevol…een vanzelfsprekend contact. Het maakt me vrolijk. Met stevige en vreugdevolle stappen ga ik verder. Auto’s rijden traag voorbij. Sommigen zwaaien,  anderen roepen vanuit het venster “Bon chemin, bonne Pâques”. Een beetje verderop komt Jocelyne me te voet tegemoet.  “Cela vous dit de dejeuner avec nous”, vraagt Jocelyne. Met open armen aanvaard ik deze uitnodiging. Nog een paar familieleden zijn aanwezig, alsook een klein meisje, Auxanne. Samen met Jocelyne verstoppen we voor Auxanne chocolade eitjes. Zit ik een half uur later met hen aan tafel en mag ik een verrukkelijke kip van de boerderij proeven. Wandelen in de tuin. Een middagdutje in het gras. ’s Avonds de openhaard mogen aansteken en samen picknicken rond het vuur. Een dag vol warmte, gelukzalige momenten, liefde. Ik eindig de dag in een zalig bed onder een zacht donsdeken.