Een ‘voertuig”

Posted on 15 oktober 2019 by Jasmine Marie José

Spannend…en toch juist aanvoelend om openbaar te delen.
48 jaar geleden op deze wereld gekomen in een lichaam die voor mij wat vreemd was. Er was iets binnenin me waar ik de vinger niet kon opleggen en dat ik door de jaren heen voelde dat ik iets onderdrukte. Van niets beter weten groeide ik op in een voertuig die ik mee kreeg met mijn geboorte. Rokken en krulspelden waren niet mijn ding, matchbox en Playmobil wel. Al vroeg ben ik opzoek gegaan naar wie ik was in werkelijkheid… Ik zag een wereld waarin ik niet begreep of niet bij kon waarom er twee groepen waren.. de ene man, de andere de vrouwengroep. Waarom de jongens voetbalden en de meisjes in een groepje stonden te giechelen en kijken naar de jongens. Terwijl ik enkel één groep kon zien, mensen … mijn ziel kon het verschil niet waarnemen.

Natuurlijk kan ik dit pas nu neerschrijven omdat de laatste jaren en maanden veel transformatie en duidelijkheid is ingekomen. Verschillende identiteitscrisissen van homoseksueel, naar bi, naar hetero, naar homeseksueel, naar een voertuig ‘vrouw’ die niet passend was bij mijn innerlijke wereld… Het werd een soep en nergens voelde ik me goed in…ik deed verder had weinig keus.
6 jaar geleden ben ik me vrij gaan maken van de materie (wat de mens creëerd) om me vrij te maken en ten volle en bewust te mogen gaan gewaarworden wat de materie was, het voertuig die ik kreeg nl. Mijn lichaam.
Op verschillende niveaus in mijn lijf werden dingen duidelijk. Het zou teveel zijn om hier op te sommen. Vandaag kan ik voelen, gewaarworden dat er na veel werken een evenwicht in mijn diepste Zijn ontstaat…en hoewel mijn lijf vrouw uitziet… Ik mijn voertuig met veel zachtheid en warmte omarm en dankbaar voor ben….ben ik op een punt gekomen dat ik me noch man, noch vrouw voel. Wel een wezen waar de twee in balans mogen komen. Ik kan het niet anders vernoemen dan de weg naar het heilig huwelijk binnenin mezelf… want ja zo voelt… En hoe ik me nu voel…Zaligggg. Ik ben.

Spiegel

Posted on 7 oktober 2019 by Jasmine Marie José

‘Spiegelspiegel aan de wand…’
Wie kent dit verhaal niet…

Neen, ik zal het niet hebben over de spiegel die als materie aan de muur hangt, waar je ”s morgens voor staat en jezelf ziet.

Wel over de spiegels die je dagelijks tegenkomt wanneer je de deur uit gaat en een stap in de buitenwereld zet, want alles waar je naar kijkt en ziet in de buitenwereld is een weerspiegeling van je binnenwereld.

Wanneer je hier bewust mee omgaat ontdek je patronen van jezelf die aan de oppervlakte kunnen komen en waar je aandacht kan aangeven. De spiegels komen iets over onszelf vertellen en meestal zijn dit dingen die we vaker liever niet zien en wegduwen.
De spiegels zijn namelijk de andere, de ander tot wie je in relatie staat.
De ander brengt je informatie, informatie over jezelf.
De meeste spiegels die we kennen zijn deze van frustratie en ergernissen omdat deze net je de kans brengen om je binnenwereld te bekijken. Door je gevoelens dieper te gaan onderzoeken kom je meer te weten over je acties en reacties in relatie met jezelf en tot de ander. Je krijgt antwoorden en inzichten op je vragen in het onderzoek naar jezelf. Op deze manier komt veel aan het licht te liggen, zelfs dat wat diep in het duister ligt, waardoor je jezelf de kans heeft het duister naar licht te brengen. En licht in de verschillende betekenis van het woord.
Daar… binnenin ligt de mogelijkheid om te groeien. De weg van bewustzijn.
Wanneer je bewust omgaat met die spiegels heb je je eigen leven in de hand.

Vaak worden we ook aangetrokken tot iemand die iets heeft wat jezelf niet hebt of denkt te hebben. Dit kan door een tekort buiten jezelf, in je directe omgeving of/en een tekort binnenin jezelf zijn. Dit tekort wordt dan ingevuld door de ander. Je gaat het hier buiten jezelf zoeken. Wanneer die ander dan een stop zet op wat je tekort is en het ontbrekende deel binnen of buiten jezelf niet meer opgevuld geraakt – door een relatiebreuk of de ander die eigen inzichten heeft verworven – zal je je in de steek gelaten voelen omdat de ander je tekort invuld om zo gelukkig te worden. Dan breekt de spiegel.

De spiegel hoeft echter niet te breken wanneer je de weg naar binnen neemt, want in plaats van het tekort bij de ander te halen zal je ontdekken dat wat als ‘tekort’ aanvoelt het al aanwezig is in jezelf, alleen nog niet tot volle ontwikkeling of groei is gekomen. Op deze manier is het geluk niet afhankelijk van de ander, wel van jezelf. Zo heb je je leven in eigen handen en besta je op jezelf.

En soms krijg je terug de spiegel, herken je onmiddellijk gedragingen, handelingen bij de ander over ‘spiegels’, patronen die je eerder hebt aangepakt, doorworsteld. Dit zijn van die momenten dat je staat te kijken in de spiegel, zonder dat er nog een onderliggende boodschap is, zonder dat je dieper hoeft te gaan kijken. Zonder je nog in een proces hoeft te gaan, want je hebt het doorleefd.

Dank jezelf dan voor het vele werk die je hebt gedaan vooraf en vergeet ook de ander niet te danken voor de spiegel die je gegeven is geweest. Want deze spiegel gaf je de kans te ontdekken en te groeien in het leven.

Dit zijn van die momenten van bewustzijn waar je binnenin diep kan voelen en gewaarworden… ik ben gegroeid, ik ben ervan verlost.

De spiegels… die zullen er gelukkig altijd zijn… En zijn er niet enkel onder de mensen. Ook in alles wat leeft rondom je… water, een boom, een eekhoorn…

Kijk nu even naar het beeld bij deze tekst… Een knotwilg waarin een rozelaar groeit. Een prachtig symbool van hoe we kunnen samen groeien en leven als we allen bereid zouden zijn ons eigen spiegels te durven instappen. Verbonden.

Een fijne herfst-dag aan allen.

Vol-mens

Posted on 26 september 2019 by Jasmine Marie José

De laatste maanden voel ik een sterke behoefte om te schrijven. Er zat wat weerstand op en vooral ook een niet willen om verschillende redenen oa omdat erin de maatschappij en in onze contreien nog altijd een taboe hierop aanwezig is en ik hier zelf niet vrij op was, omdat ik vanuit persoonlijk beleving ga spreken en hierbij ook anderen mensen deel vanuit maken. En misschien mag ik deze gedachte loslaten zodat ik hieruit vrijer mag zijn en het hartgedragen de wereld mag insturen.

De beweging die voelbaar wordt om te schrijven ontstaat telkens heel diep vanuit mijn onderbuik en nog dieper vanuit mijn bekken. En net die plaats, maakt onderdeel waarover ik diep van binnen voel dat ik daarover wens te schrijven. Met als thema’s intimiteit, seksualiteit, man/Vrouw Zijn, van geslacht naar geslachtloos, naar beiden, liefde, Liefde…

Het is als een waterbron die opborreld en tot leven komt, en gans mijn lijf meeneemt in extase, levensenergie…en net daar… waar…
En terwijl ik dit neerschrijf is van alles voelbaar in mijn lijf die wenst geleefd en beleefd te worden. Tranen komen van geraaktheid… De ruimte in mij wordt groot en vrijer, ik voel dat ik ten volle kan gaan ademen, mijn hart voelt plots als volledig bevrijd. Mijn lichaam voelt vol. Voor de eerste keer wordt ik me bewust dat alles in mijn lijf verbonden is.
Voor de eerste keer en dit klinkt misschien wel vreemd wat ik zal neerschrijven.. Ik voel mijn voor de eerste keer Vol- mens op deze bijzondere moeder aarde.
Mijn ogen voel ik binnenin veranderen alsof mijn blik zachter wordt. En wat ben ik blij en dankbaar dat ik deze gewaarwordingen zo intens mag voelen in mijn lijf, ook al voelt het voor nu alsof ik een marathon heb gelopen.

Dankbaar om het gebeuren, dankbaar om het goddelijke in mezelf te mogen gewaarworden.
Dankbaar om hier te mogen Zijn, dankbaar om de weg die ik afleg. Dankbaar om het Leven. Dankbaar om wie ik ben.

Zweethut

Posted on 23 september 2019 by Jasmine Marie José

Zaterdagmorgen. De zon laat zich tonen aan de horizon. Ik trek een broek en pull aan, en een licht donsjasje om me warm te houden. Onder de arm, mijn wikkeldoek. Ik wandel richting de zweethut.

Het hout staat al in vuur, de vlammen dansen over de vuurstenen. Virginie de vuurvrouw, komt af en toe kijken of alles goed verloopt met Grootvader vuur. Ik voel de warmte op mijn lijf doorheen mijn kleren. Diepe zucht. Deugddoend.

Samen met 20 vrouwen nemen we plaats op balenstro onder een boom. Een vogel zingt zijn mooiste lied en wenst ons een goedemorgen. Het zonlicht komt rakelings over de haren heen schijnen van de vrouwen die tegenover mij zitten… hun ogen glinsteren.
Er wordt een deelrondje gedaan. Ik word geraakt door de zachtheid en schoonheid die ik in elke vrouw mag zien. Een traan rolt over mijn wang. Een diepe dankbaarheid is voelbaar. Mijn beurt…
Ik kom even op adem, ik ga naar binnen en maak contact met mijn diepste Zijn voor ik in woorden ga.
Een diepe zucht. “Ik ben geraakt door zoveel schoonheid die ik mag zien bij elk van jullie. Nog tot vorige week stelde ik me de vraag of ik hier wel werkelijk op mijn plaats zou zijn. Met wat ik nu mag gewaarworden en door hier in deze cirkel te zijn, heb ik geen twijfel meer. Het klopt ik mag er zijn. Het is fijn om hier te zijn. ”
Sara zit op mijn linkerkant en zal ons doorheen het vier uur ritueel begeleiden, samen met Greet Keppens die haar zal bijstaan.

Na het smudgen (energetisch schoonmaken) en een lakota lied ga ik uit de kleren en ga met mijn wikkeldoek rond het vuur staan. Ik voel een frisse luchtverplaatsing in de rug, ruimte in en rond mij, vooraan verwarmd grootvader vuur mijn lijf. Mijn lichaam voelt goed, vrij.
Met tabacco breng ik een offer aan Grootvader vuur en vraag ik om een intentie.

Op handen en knieën wandel ik de zweethut binnen. De zweethut die de baarmoeder van Moeder Aarde vertegenwoordigt, een heilige ruimte. Voor het binnengaan spreek ik het volgende uit ‘Mitakuye Oyasin’. Ik groet.
In het midden van de zweethut is er een put gegraven, daarin zullen straks de gloeiende stenen worden neergelegd tijdens de ceremonie. Boven mijn hoofd zijn wilgentakken te zien die op een zorgzame manier aan elkander zijn gesjord. Deze zijn allen afgedekt met (wollen) dekens.

Ik kijk even rond me om me te situeren voor we straks het donker in gaan. Verschillende voorwerpen gaan de zweethut rond die deel uitmaken van de ceremonie.
De eerste vuurstenen komen de zweethut in… ‘Grandfather is coming’. Zeven stenen worden in de put gelegd. Heilige kruiden worden aan het vuur geofferd. De opening van de zweethut gaat dicht. En plots wordt het pikdonker. In het midden is wat rode gloed te zien. Het is even wennen van licht, lucht, openheid naar donker, gesloten, warmte. Het doet iets met me, niet alleen met mij, ook bij andere vrouwen… Ik hoor verandering in de ademhaling…geraakt. Lakota liederen worden gezongen. Samen zingen… wat een diepe verbondenheid, samenhorigheid is voelbaar. Gedragen, worden gedragen.
Een rondje… Ik spreek grootvader vuur aan, stel me voor en som drie namen op, drie vrouwen die ik meeneem tijdens deze reis naar binnen.

Nadien komt stilte en voel ik me naar binnenkeren. Het rechtstreekse naakte contact mogen voelen met Moeder Aarde is deugddoend.
Ik kijk voor me uit, en hoewel het donker is heb ik het idee veel te zien.

De deur gaat terug open. Voor de tweede maal komt het vuur naar binnen. Deur gaat dicht. Water wordt op het vuur gebracht wat zorgt voor stoom. Ik kijk naar de hete stenen. Figuren worden zichtbaar. Hoekig, driehoeken met twee bolletjes, symmetrisch… Hmmm… Een duidelijk figuurtje… mijn mentale wil er iets aan koppelen. Het lijkt een personage te zijn, noch vrouw, noch man. Op een andere plaats een gevleugelde, langwerpige figuur. Een roofvogel, engel of….euh… vreemd de Godin Isis komt in mijn gedachten. Een traan rolt over mijn wang, geraakt in zachtheid.

We gaan verder… ‘Grandfather is coming’ Virginie brengt de volgende zeven vuurstenen binnen. Heilige Kruiden, liederen, gebeden… Donker… En dan wordt ik geraakt, diep geraakt in mezelf. Lange élégante figuren dansen voor me heen op de vuurstenen. Ze volgen allen dezelfde beweging in de vorm van een S, ze worden ook langer. En hoe meer ik naar hen kijk, hoe meer ik er zie en in de diepte verdubbelen… Het is net alsof ze me aanspreken en plots voel ik een grote aanwezigheid aan wezens… De vele voorouders. Op een andere plaats is een duidelijk beer zichtbaar. Ik ween, ik snik. Sara vraagt ‘Wie weent hier’ “Jasmine, en alles is ok met me. Alles is ok”. Zo voelt het. Ik ween, de tranen vloeien, het geween komt van diep van binnen. Het voelt bijna niet van mij, net alsof vele tranen door me heen komen en allen gereinigd worden op weg naar ontroerende vreugde.

“Grandfather is coming”… ik zie even naar buiten, daar waar licht is. Ik voel er geen verbinding mee. Hier is het, hier is het te doen. Water, grandmother komt binnen. In een grote pollepel wordt drinkwater aangeboden. Ik neem de pollepel vast met beide handen breng deze eerst richting mijn derde oog als teken van groet… dan verder richting mijn mond. Ik kijk in de lepel en zie… Ahh…ik snak naar adem… Ik zie… Ik zie… Een spiegeling, een reflectie. En natuurlijk zie ik mezelf weerspiegeld in de lepel. Hoe verder en meer ik drink, hoe dieper ik in de lepel kan kijken… en dat de reflectie niet meer om mij gaat, wel dat ik veel verder kan kijken dan wat in eerste zicht zichtbaar is. Hoe meer ik drink, hoe meer Ik het idee dat iets me aanspreekt. Een beeld wordt zichtbaar… een verzoek. (een tekening volgt) Ik voel het water door mijn lijf stromen… een gewaarwording van zuivering. Als een ijzige waterval die van een groene wand stroomt richting een diepe waterbron. Na het drinken stromen terug tranen, een diepe vloed…

Hoewel ik me krachtig voel van binnen, voelt mijn lichaam zwak. De zweethut vraagt een grote fysieke inspanning. Ik kruip naar buiten. Traag probeer ik recht te staan, als een kind die haar eerste stappen moet proberen zetten. Met wat trilling in de benen begeef ik me achter de zweethut en ga gehurkt zitten. Ik begin te urineren, terzelfde tijd begin ik te huilen… verlossing… Het zo bewust bij mijn lichaam aanwezig kunnen zijn, brengt me zoveel moois en warms. Ontroerd worden door gewoon te urineren, Het urineren zal nooit meer hetzelfde voelen… Dankbaar. Mijn lijf, mijn tempel.

Terug naar binnen. Ik heb geen flauw idee hoelang de ceremonie al bezig is. Tijdloos, zalig, in het Nu. Mijn hart en ziel gedragen in de stilte.
De laatste vuurstenen komen eraan. In volle overgave ga ik op de grond liggen. Op mijn rechtkant… Sabine. We geven elkander de hand. Gesteund.

Voldaan, herboren, verlicht, innerlijkrijker stap ik verder de dag in. Wat wankel wandel ik richting het kampeerterrein in mijn wikkeldoek en een sjaal op borsthoogte. Een koude douche en heerlijke maaltijd om terug wat steviger te staan.

Kort voor de volgende workshop help ik even mee in de keuken. Een jonge vrouw die deze morgen ook aanwezig was tijdens de zweethut stelt me een vraag, “wat bedoelde je met ‘ of je hier wel werkelijk op je plaats bent’, als je erop wenst te antwoorden natuurlijk.” “Jawel, wil ik zeker op antwoorden. Dankjewel zelf voor je vraag…. Ik deel, we delen, we wisselen uit. (de inhoud komt misschien later)

Een volgende workshop ‘Womb Steam Ritual’ met Mieke. Door de grote interesse wordt het ritueel in twee groepen verdeeld. Terwijl de eerste vrouwen op een troon gaan zitten (een plastieken nachttoilet of kampeertoilet) waar daarin een recipient komt met heel warm water en helende kruiden, die de vrouwelijke schoot ten goede komt. Een milde en krachtige manier om met natuurlijke middelen het bekkengebied, baarmoeder ten goede komt en je volop vrouw te voelen. Terwijl de eerste groep het ritueel ondergaat, zit ik samen met de andere vrouwen in een cirkel en ondersteunen in stilte de vrouwen.

De wissel…Ik krijg een lang kleed aan. Wel handig wanneer je op de troon gaat zitten en het te warm aanvoelt. Het kleed dient dan als waaier om af te koelen. Ik ga zitten… Oee… het is even schrikken en ga terug recht staan. Een diepe ademhaling… Ik ga terug zitten, focus me op mijn bekkengebied. De stoom komt in aanraking met mijn yoni. Het pakt me letterlijk op de adem, snik… Een zalige stroom gaat door mijn lichaam. Ik ontspan me en kan gaan genieten van dit bijzonder waardevol en diepgaand ritueel. Het is genieten, vreugde danst in mijn lichaam. Ik voel dat het een innerlijke glimlach tevoorschijn tovert.

De laatste workshop van de dag ‘de Gezegende tempelreis’ met Mireille Verplancke, begint al dansend op het muziek van Danit- Naturaleza. Met meer dan 20 vrouwen staan we te dansen bij ondergaande zon en opkomende volle maan. De lucht kleurt aan de ene kant rood, oranje, warm geel. Aan de andere kant, purper, blauw, roze. Mijn lichaam beweegt sensueel, dansend met de lucht, als een slang langsheen de andere vrouwen. Voor mij hoor ik luidop zeggen in de cirkel… ‘Meisjes zijn’ t allermooist op aard”… terwijl het dansen afgerond wordt en het muziek wordt uitgezet. Een oogcontact, een glimlach…hmmm

Met zijn allen gaan we de Wijze Kring Tent in… Opeengepakt met zijn allen begint Mireille boeiend te vertellen. Op de achtergrond het muziek van Estatic Dance, die ook al komt ze de tent binnen… in synchroniciteit is met wat aanbod komt in de tent. Ik kijk rond en geniet van hoe iedereen aandachtig zit mee te luisteren. Stil en rustig volg ik mee. Ik geniet van de aandacht die Mireille ontvangt en wat ben ik fier op haar en hoe zij haar workshop brengt. We sluiten af door allen een hand te geven aan elkander en mee te zingen op een lied die terug in synchroniciteit over het ganse terrein komt…. Vrouwenfest… Allen verbonden en elkander gedragen….

Voor het slapen gaan komt Mireille naar mijn tent. Terwijl ik de thee op het vuurtje zet, zitten we naast elkander. Nadien komt ze in mijn schoot zitten. Ik omarm haar en delen onze dag… Samen bewonderen we de volle maan. Oef. Wat voelt het terug opener tussen ons. De voorbije maanden waren niet eenvoudig en het was hard werken, de relatie had heel wat te verduren. We zijn er blijven in staan, in vertrouwen en zie de rust is terug.

De maan… verlicht het grote veld. De dag plooit zich dicht…voldaan en in dankbaarheid. Met veel water, vuur, lucht, aarde, de zon, de maan en vooral… Liefde.

Eigen kracht

Posted on 19 september 2019 by Jasmine Marie José

Wanneer je met open armen en hart je liefde deelt met de ander. Je naast de ander staat en zijn/haar kwaliteiten ziet en ook de minder aangename kantjes erbij neemt. Wanneer je in de liefde staat en er geen voorwaarden zijn naar de ander toe ‘van hoe het er moet of zou moeten uitzien’. In onvoorwaardelijke liefde staan.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid hoort en voelt bij de ander dat eraan voorwaarden moeten voldoen worden. Je op een bepaalde manier wordt benaderd die haaks staat op wat voor mij liefde is.
Je op hartsniveau gewaar wordt dat het niet OK is wat gebeurt.

Wanneer je in die onvoorwaardelijkheid wenst te blijven staan omdat je voelt en bewust bent hoeveel waardevols daarin aanwezig is, hoeveel waardevols erin jezelf aanwezig is.
Het ene wat je dan kan doen vanuit die onvoorwaardelijkheid, is blijven staan met een open hart ook al kan je van alles gewaarworden. Ook al wordt er hierin van alles getriggerd in het moment. Ook al voelt je hart alsof het in vuur staat.
Wanneer je terzelfde tijd ook open blijft staan naar de ander en kan zien van waaruit de handeling of gedrag voortvloeit. Het opmerkt en probeert het niet persoonlijk op te nemen (niet evident, de moeite waard om te proberen.) Bewust hierin aanwezig blijven en je focussen op je gewaarwordingen, bij jezelf blijven en luisteren naar wat er in jou wil gehoord, gezien en gevoeld worden. Er aandachtig mee omgaan zonder te willen controleren, wel in openheid, zachtheid en mildheid naar jezelf toe. En te aanvaarden wat de noden van de andere zijn.
En hierin, in die openheid heb je ook het recht aan zelfzorg binnen de onvoorwaardelijkheid en dit door een halt toe te roepen en je te laten respecteren. Wat niet wil zeggen dat je je afsluit, integendeel, verbinding blijft mogelijk.

Je hart sluiten voor pijn maakt de pijn alleen maar ondraaglijker voor jezelf en verbreek je hier alle mogelijkse verbinding/verbondenheid niet alleen met de ander, ook met jezelf. Met een open hart krijgt de pijn de kans tot helen niet enkel voor jezelf, ook voor de ander. En o wee… het is geen gemakkelijk proces, voor mij is dit echter de enige weg naar onvoorwaardelijkheid. En hoe meer je je ervan bewust bent en telkens aandachtig erbij blijft, hoe natuurlijker het wordt.
Het is telkens naar binnenkeren, in jezelf, want daar alleen ligt het antwoord, daar alleen kan je jezelf bevrijden. Telkens opnieuw.

Vanuit deze beweging zal je je bewust worden en zien dat wat buiten je omgaat harder kan ogen (hierin kan het vluchtgedrag van vroeger terug aan de oppervlakte komen, waardoor je terug in een oud patroon kan terecht komen.) dit is een gevolg van je eigen innerlijke beweging, proces en groei. Want je kan enkel bewustzien bij een ander waar jezelf al doorgemaakt hebt. Hierdoor kan je ook de mogelijkheid hebben om de pijnen waar te nemen, achter de handeling van de ander waardoor je in mededogen aanwezig kan zijn en blijven.

Het zijn de gewaarwordingen, gevoelens en emoties onder ogen durven zien en kijken wat er achter schuilt en ze door je heen laten stromen. Zonder ze op slot te zetten door controle, afschermen.
En het zijn deze waar het meest weerstand opzit, pijnlijke, confronterende, de schaduwkanten die je de waardevolste lessen en groeilessen zullen brengen. Ontlopen kan je ze zowiezo niet want vroeg of laat komen ze terug aan de oppervlakte. En het is niet de ander die oorzaak is van, het is niet iets die buiten je ligt die verantwoordelijk is voor… wat buiten je is is enkel een trigger of pion wat binnenin jezelf al lang aanwezig is en die nood heeft om aan het licht te komen.

En wat het voorbije vrouwenfest me vooral heeft bijgebracht, is te leren en durven gaan staan in mijn vrouwenkracht.
Is mezelf te zien, voelen en eren.
In Liefde en Licht blijven staan.
Want door dit naar mezelf te schenken, geef ik dit ook aan de andere door.
En ook al was het op vrouwenfest dat ik deze kracht kon voelen en het gebeuren met een vrouw is.

Onvoorwaardelijke liefde kent geen geslacht.

Vrouwenfest

Posted on 18 september 2019 by Jasmine Marie José

Donderdag namiddag… Stralend en zacht weer. Met de fiets op weg van Lemberge via de Vlaamse ardennen naar le Pays des Collines, Frasnes-lez-Anvaing waar het eerste Vrouwenfest doorgaat. Alsook het eerste festival waar ik aan deelneem.
Met toch wel een zekere spanning en nieuwsgierigheid ben ik vertrokken. In mijn fietstassen mijn kampeermateriaal, wat zomersekledij, een meditatiekussen …

De boomgaarden tonen hier en daar wat herfstkleuren. De maisvelden staan klaar om gemaaid te worden. Ik volg een deel van de Rodelandroute en de Ronde van Vlaanderen. Ik geniet van een lichte windbries en de rust van de natuur. Met af en toe een pittige helling, 45 kilometer in de benen en een stevige daling kom ik aan, aan de boerderij waar ik straks in het veld mijn tent mag opzetten.
Drie volle dagen enkel en alleen tussen vrouwen. Hmmm, ik ben benieuwd.
Na samen met Mireille elk onze tent te hebben opgezet, een gedeelde avondmaal, een babbel… ga ik nog eerst even wandelen onder het maanlicht en het gezang van de uilen. Nadien duik ik mijn dons in.

Vrijdagmorgen, onrustig geslapen… Naar aanleiding van een gesprek stelde ik me de vraag of het wel goed was dat ik hier ben. Gelukkig na het uitspreken verdwijnt de onrust. Samen met Mireille maak ik de ‘Sacred water’ plek klaar.

Om 12u start de openingsceremonie aan de vuurplek met een ritueel waar de natuurelementen en de vele vrouwen die ons zijn voorgegaan eren.
Frasnes-lez-Anvaing is niet zomaar een uitgekozen plaats. Hier zouden heksen zijn verbrand in de periode rond 1610. Heksen, ik noem ze liever vrouwen die in hun kracht gaan staan in eenheid met de natuur en de gelijkheid van man en vrouw. Hmmm… Ik rol me ogen naar boven alsof een lampje boven mijn rechter oog gaat branden.

Het terrein is onderverdeeld, met in het midden het Hart waar we samen komen om de heerlijke veganistische maaltijden te proeven en errond verschillende tenten voor creativiteit, beweging, een opentent, een kruidenbar… Aan de ene kant van het hart het kampeerterrein met zijn twee creatieve zalige badkamers en composttoiletten en aan de andere kant van het hart een terrein waar de zweethut, de Wijze Kring, Zorgtent, rode tent staat.

15u de eerste workshop op het programma ‘Ritueel voor het voormoederveld’ door Nancy Stammeleer.
Ik wandel richting het veld van de ‘Wijze Kring’ waar Ria Beyens, Nancy Stammeleer en Mireille Verplancke – de drie hoedsters van de tent – samen in verbondenheid het veld hebben voorbereid.
Het ritueel begint met een dans waarbij de naam mij ontsnapt. Met losse heup en armbewegingen neem ik de voormoeders, de vrouwen die mij zijn voorgegaan, de Grote Moeder en Moeder Aarde mee de dans in.
Mijn lijf voelt ontspannen, mijn heupbewegingen voelen sensueel aan.
Na de dans worden we in 3 groepjes verdeeld van 7, hmmm… 7
Elke groep krijgt een staf, Vanuit mijn eigen plek afgestemd op die van mijn voormoeders breng ik heling in het vrouwenveld en het voormoederveld door ze te eren en inspiratie te mogen zijn voor mijn zusters. Hmmm… ‘zusters’ dit klinkt wat vreemd in mijn oren.
Na gezien, gevoeld en geëerd te zijn geworden door elk van hen, is het mijn beurt om iedere vrouw te eren. Ik neem de staf in mijn handen en stap de kring in. Ik ga voor een vrouw staan, kijk ze recht in de ogen. Ik neem de tijd om op hartniveau, de buik en mijn bekkengebied te voelen. Op het moment dat ik verbondenheid voel in mezelf en met de ander neem ik de staf in mijn rechterhand, breng deze opwaarts en zet ik deze met daadkracht terug neer tussen ons waarbij ik telkens een korte zin verwoord. Dit doe ik zo 3x…. waarbij ik eindig met de laatste zin ‘ik eer je’. Zo wandel ik de cirkel rond.

Amai, dit doet wel iets zowel met mezelf als met de vrouw die rechttegenover mij komt te staan. Een stevig verbonden ritueel waarin ik voor de eerste keer mij bewust verbonden voel mijn voormoederveld.

Na het avondmaal volg ik ‘Samenlevingswijsheid uit het Moederland’ door Ria Beyens. Via diversiteit van oeroud beeldmateriaal en symbool taal van de voormoeders weet Ria mij te boeien doorheen de geschiedenis. De avond was te kort om alles te zien en te horen.

Na het pittig ritueel, de boeiende verhalen van Ria vroeg mijn lichaam naar stilte en rust.
Samen met Mireille genieten we van de geluiden van de nacht, van elkander, een tas warme thee en hebben we het geluk een vallende ster te mogen bewonderen waarvan haar staart alle kleuren van de regenboog vertoonde. Dankbaar ga ik de nacht in… (wordt vervolgd)

Herboriste

Posted on 31 augustus 2019 by Jasmine Marie José

Een vriendin zei me laatsleden, “Je staat op een kruispunt.” “Hmm”, terwijl ik mijn wenkbrauwen naar boven haal, “ik voel eerder dat het een omwenteling zal zijn”, deel ik mee.

Nadat woensdag nog een oud pijnstuk/patroon op tafel kwam te liggen bij het trekken van de kaart ‘Osiris’ – (vader, broer, mannelijke energie..) uit de Opgestegen meesters.
De kaart sloeg werkelijk in mijn buik, vooral omdat ik het kort ervoor nog had over een spiegeling die ik kreeg ivm dit thema.
Na de laatste – bijna 2 maanden- heftige periode waarin oude patronen, herbeleefd werden tot op het bot en onophoudelijk naar boven kwamen aan een snelheid die bijna niet bij te houden was. Als op een roetsjbaan doorheen duistere en donkere stukken. Men zegt soms ‘je hebt altijd een keuze’ wel hier had ik niet het idee dat ik die had, ik werd erin gedropt. Ik had wel de keuze, hoe ik ermee om zou gaan… er 100% instappen, de pijn in en ermee aan de slag gaan of het laten sudderen en ploeteren. Ik koos om het eerste.

Gelukkig en verheugd kwam de buizerd ook die dag mij bevestiging geven op een pijnlijke situatie en wat mij te doen stond. Hij vloog pal boven het huis, net op het moment dat de vraag kwam ‘wat moet ik doen’. De tranen barsten los en raakten mijn ziel. Mijn vertrouwde compagnon.

… En zie.. Deze woorden van een paar dagen geleden zitten nog fris in mijn geheugen….

Gisteren voelde ik in de loop van de dag werkelijk een ommezwaai van 180° na een sessie met de arts waarin ik met zorg werd begeleid in een thema… en het ging zo snel vooruit.. dat er vele andere thema’s aanbod kwamen. Van verlaten, naar recht om te bestaan, recht om mijn eigen kracht te beleven, recht op spreken… het was hard werken, naar binnenkeren, gewaarworden, helen… en terug opnieuw… De spanning in mijn lijf nam af, ik was moe van werken. Maar wat voelde het goed en bevrijdend nadien. De transformatie was voelbaar tot in het diepste van mijn cellen.

Toen ik naar huis reed voelde het wat vreemd… euh, hoe zou ik het kunnen noemen… herrezen…
Ja, ik denk dat er voor nu geen ander woord is.
Alsof ik plotseling terug mijn leven in eigen handen had. Ik zat te lachen op de fiets, vreugde was intens voelbaar. Mijn lichaam, geest en ziel badend in Liefde.
”s Avonds stelde ik me de vraag ‘wat was dat de laatste periode’… ik vond er geen antwoord op en maar goed ook, want het heeft geen belang meer.

Deze morgen belde ik het académie op voor gezondheidszorg. Een regeling voor mijn inschrijving omtrent workshop kruiden. De vrouw aan de andere kant van de telefoon stelde me de vraag waarom ik niet de jaaropleiding volgde Herboriste omdat daarin de 3 workshops in verweven zijn. Hoewel ik de intentie had deze te volgen weerhield me iets het te doen. (ik was mezelf aan het boycotten)
Ik wou eerst de kat uit de boom kijken of de inhoud me wel zou liggen voor ik een pak centen op tafel zou leggen.
Uit ervaring van vorige opleidingen, zat de kans erin dat ik eraan zou beginnen en om verschillende reden niet af zou maken.
En ook omwille van het theoretische examens, het studeren, wat niet mijn sterkste kant was. Ik zeg hier wel duidelijk ‘WAS’.
“Oh, waarom niet. Ik ben mijn angsten aan het vastnemen ik kan evengoed ook deze bij de hand nemen”.
De angst om te falen, niet goed te zijn, niet slim genoeg. En hoe meer ik mij bewust werd, hoe meer ik besefte dat dit niet iets van mij was. Dit waren mijn woorden niet, wel de echo uit mijn verleden. ‘je bent niet slim, dat is veel te hoog voor je gegrepen, dat is niet voor jou, moh go gi da ni/nooit kunnen, wa pijsde wel da gie zit, en wa pijsde wel da wij moa goan bluven geld voar je uitgeven…’

… WAS … Gedaan met mezelf te laten neerhalen, klein te houden.

Donderdag ga ik me inschrijven voor de jaaropleiding Herboriste.

Terwijl ik aan het werken ben in de tuin en de kruiden en planten voor mijn voeten zie, voel ik de kracht in mezelf terug groeien. ‘IK BEN’
Voor de eerste keer in mijn leven voel ik me een volle ‘JA’ zeggen voor een opleiding. Geen opleiding om ergens bij te horen en ergens in te passen. Wel een opleiding en inhoud die mijn eigen cellen raakt.
In de voetsporen van mijn grootmoeder en vader. Twee mensen met een enorme bagage aan kruidenkennis en kunde. Ik kon uren geboeid zitten luisteren naar mijn grootmoeder als ze over de natuur, de aarde zat te spreken. Over planten en gezondheid. Ik zie haar potjes en eigen brouwsels nog staan in de keuken… Ik zie haar levendig voor mij.

Straks zal ik mijn eigen kruiden plukken, de Latijnse namen voor ogen zien, alsof ze al op mijn lippen liggen. Een rietenmand om de arm klompen aan en de natuur in. Gaan plukken. Hmm… ik heb dit beeld nog ergens gezien… wie weet…lang geleden.

Angst

Posted on 28 augustus 2019 by Jasmine Marie José

Een paar weken geleden toen ik aan het fietsen was waren er twee woorden die mijn hersenen bleef vasthouden… Binding – en verlatingsangst…
Ik koppelde binding aan de emotie boos en verlating aan de emotie verdriet… .
(Ik las in die tijd ook een heel goed boek omtrent deze angsten, ‘Liefdesbang’ van Hannah Kuppen.)

Ik liet los…. Ik kon het niet pakken… (Hmmm, een veelzeggende zin, ‘mijn brain kon het niet pakken’, controle)
Een paar dagen nadien kwam nog iets anders aan de oppervlakte… Ik schreef op om niet te vergeten…terug liet ik los… Ik kon het niet pakken…

Ik schreef toen iets op mijn FB rond angst. Eén zin bleef me bij nadat er iemand een reactie schreef… ‘achter iedere angst zit een verlangen’.

Vandaag… Op de fiets… kwam deze zin terug in me op…toen kwam spontaan het volgende…
Angst zegt de ratio, thuiskomen zegt het hart…
Angst zegt de ratio, thuiskomen zegt het hart…
Angst zegt….
… en zo ging de mantra verder tijdens het fietsen tot ik thuis was. Ik kies voor thuiskomen ipv angst.

Deze namiddag zei iemand, ‘waarom het zo moeilijk maken!? ‘. Ja, voor een buitenstaander kan dit zo overkomen en is het misschien wel deels juist. Waarschijnlijk zou mijn leven veel gemakkelijker zijn, zou misschien minder pijn voelbaar zijn. Het kan, is me onbekend. Alleen ben ik me ook bewust dat deze vorm, deze weg voor mij (vandaag toch, misschien kan dit morgen anders zijn) mijn manier is/was om dit te bewust te worden.

Bij het thuiskomen werd het me duidelijk, dat al de tijd, dat ik probeerde te begrijpen vanwaar of hoe de angst in elkaar zat… Dat alle vragen die ik probeerde te zoeken om vrij te komen van die angst, dat net de vraag opzich en het zoeken naar, angst is, en ik daardoor voortdurend mezelf blijvend in de angst vastzet en voed.

Ik hoop uit het diepste van mijn hart dat deze bewustwording me verder zal helen van deze emotie…

Facebook

Posted on 24 augustus 2019 by Jasmine Marie José

FB… je hoort er van alles over zeggen…positief negatief… De ene staat ervoor open, de ander niet. De een gebruikt het minimaal… enkel lezen, en post zelf niets. Een ander gebruikt het voor activiteiten te posten of… eerder persoonlijke dingen. Ik heb er een beetje een haat/liefde verhouding mee.
Ooit ben ik eraan verslaafd geweest, net als de sigaret… Het eerste wat ik deed bij opstaan was roken en FB, het laatste voor het slapen gaan was FB en roken…
Van het roken ben ik afgeraakt. Gelukkig.
FB ben ik er niet volledig vanaf… Ik heb wel een gezondere manier gevonden om ermee om te gaan.

Wat ik eigenlijk wens te delen. Als ik zie wat ik de laatste tijd heb durven delen, mij openbaar kwetsbaar heb durven opstellen hier op FB en vooral wat het mij in de laatste dagen heeft bijgebracht, zeg ik nu, dankjewel, dat deze vorm van communicatie mag bestaan.

Dankzij het open durven delen dat het niet goed met me was zijn mensen die mij in stilte, in de coulissen en openbaar volgen komen aankloppen.
Ik kon voelbaar steun ontvangen.
Een oproep naar een tent was binnen het halve uur opgelost 🙏
Mensen kwamen in privé steunen 🙏
De bezorgdheid was voelbaar 🙏
Binnen de kortste keer kwam iemand me helpen om terug binnenshuis te kunnen 🙏
Aanmoedigende woorden 🙏
De kleine gebaren van een emoticon 🙏
Het versturen van een boeiende tekst via messenger 🙏
Uitnodigingen 🙏
Ook mensen die me nadien aanspraken en deelden dat ze niet wisten wat ze moesten doen 🙏
En nog zoveel meer….

Het weten en beseffen dat er altijd wel ergens iemand is, was voldoende om me door een fase te spartelen waarin ik inzat.

Een bezoekje, een kaartje, bloemen, groentjes, een telefoontje…

Verbinding, steun.

Een paar dagen geleden heb ik mijn trots opzij gezet en een afspraak gemaakt bij een arts. Alleen kon ik het niet meer. Soms is hulp inroepen van een deskundige noodzakelijk en ondersteunend en is er soms maar één woord nodig of één woord die in de sessie blijft hangen om terug vooruit te kunnen.

Het duurde een eindje voor ik iemand vond bij wie ik verschillende items ineen kon vinden.
Psychotherapeutisch, niet onbekend (voor mij te ratio, denken…)
Lichaamswerk waarin emotie aanbod komen (gevoelens, emotie, gewaarwordingen) hmm, OK maar met een matteklopper erop los slaan. Hmm, zacht lichaamswerk is meer dan welkom.
En wat doe ik met mijn spiritualiteit! Wel met dit stuk wens ik meer naar buiten te komen en het licht en leven laten zien. Een stevige basis, grond vinden om ermee verder aan de slag te gaan.
Wel… super tevreden was ik gisteren bij een deskundige waarin de drie items een plaats mogen hebben bewustzijn, emotie en het spirituele.
Het deed me goed.

Vandaag kon ik terug die oneindige onbegrensde leegte voelen in mezelf. Kon ik tijdens een gesprek terug woorden uiten vertrekkend vanuit het diepste van mezelf, mijn bron. Kon ik terug het ‘alles en niets’ gewaarworden.

Dankjewel aan jullie die er voor me waren, voor me zijn.

Gewaarworden/bewustzijn

Posted on 19 augustus 2019 by Jasmine Marie José

Een brede straat… een tram… af en toe wandelt me iemand tegemoet. Hoewel ik heel rustig – lichamelijk en mentaal – de weg ben opgegaan word ik gewaar dat er een spanning ontstaat hoog in de buik, mijn keel komt vast te zitten een stikkend gevoel. Een teveel aan prikkels komt me tegemoet.
… Mijn denken, mijn hoofd, mijn gedachten, mijn ego…één iets, is voldoende om mijn hersenen in volle aktie te brengen waaruit onrust ontstaat en mijn lijf net op die bepaalde plaatsen komt vast te zitten…. Ook besef ik dat het een vorm van ontsnappen is, waar ik nog geen duidelijkheid op heb voor wat… Ik vertrouw dat de tijd erkomt.

‘Hmmm, Jasmine, is er nu ergens weerstand in je aanwezig. Zijn er nu emoties die je de vrije loop niet wil geven. Welke gevoelens zijn aanwezig…’, gaat door meheen.
Veel vragen, ik laat ze los en focus me in het Nu op mijn gewaarwordingen zodat mijn denken wat minder in overactiviteit gaat en rust kan krijgen.

‘Komaan Jasmine… Je gaat er niet op in. Je zal de saboteur geen voeding geven. Je stapt niet in weerstand. Je laat zijn en geeft er geen aandacht aan, want dan krijgt de saboteur wat hij kent en nodig heeft…
In zachtheid probeer ik ermee om te gaan, zonder te strijden, zonder er mijn tanden in zetten, zonder mijn hersenen het zwijgen op te leggen want dan ga ik mijn hersenen vanuit dezelfde energie benaderen zoals ze in aktie geschoten zijn, in overleving…. vanuit een mannelijke energie, een hardheid, mijn ratio, het begrijpen.

Ik word gewaar wat verder in mijn lijf gebeurt. Ik focus me op mijn buik… en begin mijn mond lichtjes te openen zodat ik gemakkelijker naar een vrije diepe ademhaling kan gaan. Ik ontspan mijn kaken. Terwijl ik aandacht geef aan mijn lichaam en de gewaarwordingen… terwijl ik in zachtheid aanwezig blijf met wat is, word ik me bewust dat er een verandering gaande is in mijn denken. Mijn gedachten vervagen en worden zachter.
Door een bewustzijn op mijn hersenen en mijn focus te verleggen op mijn gewaarwordingen.
Door mijn denken niet vanuit een oude/harde mannelijke energie te benaderen door het zwijgen op leggen, en terzelfde tijd een benadering/beweging vertrekkend vanuit mijn gewaarwordingen (aanwezig onder de emotie), het vrouwelijke, kan er een verbinding ontstaat tussen beiden via het bewustzijn.

Niet enkel mijn hoofd krijgt meer ruimte en wordt rustig, ook mijn lichaam voel ik in ontspanning gaan. Mijn keel krijgt ruimte waardoor ik beter kan slikken. Mijn diafragma, middenrif ontspant waardoor de druk op mijn plexus afneemt. Ik voel een vertikale beweging, énergie ontstaan. Ik kan zakken in mijn onderbuik, ik voel aktiviteit in mijn bekken. Ik ontspan. Zachtheid is aanwezig.
Het bewustzijn heeft ervoor gezorgd dat het vrouwelijk en de mannelijk energie zich konden verenigen.

Door die beweging te doen, door de bewustwording, herinner ik me dat wat nu al bijna een maand aanwezig is in mijn lijf en terug aan de oppervlakte is gekomen na een hevige trigger waarin mijn lijf in een hevige blokkade is gegaan (ter hoogte van de Plexus was het alsof er met een guillotine mijn lijf dwarsdoor werd gesneden wat onmiddellijk ervoor gezorgd heeft dat mijn levensenergie werd afgesneden en ik niet meer kon ademen), er een gekend patroon, overlevingstrategie is komen opdagen… nl. in het mentale gaan om niet te moeten gaan voelen. Zo ontsnapte ik als kind aan wat ik hoorde, zag en voelde, aan de snelheid en het teveel beweging rond meheen.
Alleen nu, heeft alles zo een proportie aangenomen, door opstapeling door de jaren heen… dat wat aanwezig is, in mijn lichaam, geest en ziel uitput… en het gevoel had dat het bijna op een punt van explosie stond en uit zijn voegen zou gaan barsten.

Van waaruit is die overlevingstrategie ontstaan… Een emotie die zeker geen plaats kreeg in het gezin, was verdriet… al heel snel werd het zwijgen opgelegd en kreeg het geen kans op leven en werd de emoties verpletterd met agressiviteit en kwaadheid. De pijn stapelde zich op en verankerde zich diep in mijn lichaam.
En telkens slikte ik mijn verdriet in, niet vreemd dat ik nu voel alsof ik ga stikken. Hmm, genoeg met inslikken.
Verdriet stond synoniem aan zwakte, negativiteit en zelfs verwijt, dit zal voor velen niet onbekend zijn komende vanuit een patriarchale maatschappij, structuur, waar het mentale/het mannelijke overheerste op het vrouwelijke, de emotie.
Verdriet… verdriet mocht er niet zijn. Een emotie, een vibratie die helend kan werken wanneer je ze toelaat en die iets komt vertellen, laten we ze niet onderdrukken.

En dit is het antwoord op mijn vraag…
Opgehoopt verdriet is aanwezig en zoekt zijn uitweg… Het verdriet op zich doet geen pijn, wel het tegenhouden, het onderdrukken. De laatste week voel ik me zo fragiel dat ik heel snel in die emotie ga.
Een ontroering, iets moois, geraakt worden op hartniveau… In mijn lichaam ontstaan fissuren waardoor het heen kan… eindelijk… nog eventjes… en dan er volledig doorheen…
In mijn verbeelding is het alsof op die plaats bloemen ontkiemen en kleur, lucht, leven komt brengen aan mijn leven. Waaruit mijn zaadjes die diep in mijn buik liggen kunnen gaan bloeien.

De weg naar…

SamenZijnInAllEenheid

Auteursarchief: Jasmine Marie José