Ik deel vandaag wat beelden. Geen zin in tekst. Het is trouwens zondag en feestdag 😁😜
Eerste kommunie, dorpsfeest
Orio letta
Ps. Aan de mensen die de weg in kaart hebben. Vanaf Piacenza ga ik richting Fidenza, Lucca in die buurt verlaat ik de Via Francigena om eerst de pelgrimstocht van Franciscus van Assisi te wandelen. Van hieruit dan richting Rome om dan de via Francigena af te werken.
Op een zijweg van de Via Francigena ga ik langs de ‘basilica di San Michele’ in Pavia. Aartsengel Michaël. Als een magneet ben ik aangetrokken tot de Romaanse gevel…De basiliek binnenstappen ben ik onder de indruk van wat ik zie. Hoe langer binnen, hoe meer mij voelen wordt aangesproken. De onthaalmedewerker spreekt me aan voor een stempel in mijn credential. Zonder twijfel laat ik er eentje extra plaatsen ‘Michaël’. De eerste plaats waar het voor mij juist voelt en waar ik spontaan een kaars aansteek. Voor alle mensen die erom gevraagd hebben op de weg, in verbinding.
Prachtige verfijnde religieuze kunst. Driemaal wandel ik de ruimte rond. Een huwelijk zal hier straks plaats vinden. Op het einde wandel ik recht naar het dwarsschip. Zonder iets van het gebeuren rond mij aan te trekken blijf ik er een eind staan. Een stevig zachte énergie… In rechte lijn… mijn kruin… mijn lijf… mijn voeten en zelfs nog dieper … Mijn voeten kleven aan de grond… Ik sluit mijn ogen. Een gevoel alsof iets of iemand me begeleid….ik open mijn ogen… met een ingetogen dankbaarheid zet ik een stap achteruit… Ik verlaat de Basiliek na een woord te hebben geschreven in het boek.
Buiten op het plein voel ik dat ik wat tijd nodig heb om terug in het hier en nu te zijn… (ik nodig jullie graag uit deze website te bekijken)
Fietsers steken me voorbij. Een jong meisje, wat wiebelend aan haar stuur. Ik hoor de papa zeggen aan zijn dochter ‘Bravissimo’. Aan de andere kant van de straat een grote zwart-wit foto in een vitrine… Ze doet me stilstaan… straatwerkers…hoeveel mensen hebben die Romaanse keien in hun handen gehad, waar dagelijks zovelen over wandelen in de steden en tussen de velden.
Een klein blond meisje met krullend haar in een wieg… we kijken elkaar aan… ze glimlacht… verbinding… een Engelengezicht… Ze tovert mij een glimlach en brengt vreugde… Ik draai me nog even om… Weg.
Met een laan vol geurende lindebomen verlaat ik Pavia.
Twee dames en een hond wandelen me voor. Achter mij een wagen. Een bocht… Ik fluit op mijn vingers… De vrouwen worden alert.
Een jonge kerel op de fiets. Een fietsmand gevuld met het blad van de paardebloem.
Velden gevuld met toortsen. Graanvelden, maïsvelden en nog wat rijstvelden wisselen elkander af. Op de achtergrond, heuvels.
Het is wat, het zweet staat op mijn bruin gebrande huid.
Op de grond mijn schaduw en het silhouet van de uilenveer. Met een Zalige verfrissende avondwind laat ik me leiden doorheen de velden en dorpen.
Geraakt door de oeroude taferelen van beeld en natuurlijke geluiden… door de eenvoudige schoonheid van de wuivende granen in de avondzon eindig ik mijn dag in Santa Christina È Bissone.
Chiesa Di San Giorgio Martire
Zeven uur in de morgen. Ik trek de deur van de Ostello achter me dicht. De kerkklokken luiden. Het dorp ontwaakt. De terrassen worden gevuld.
Kinderen worden naar het grote plein voor de kerk gebracht van Garlasco, waar een schoolbus hen oppikt.
Ouders staan samen te praten en sommigen nemen plaats op een terras. Het ochtendlicht schijnt langs de lichamen. De geur van de koffie komt mijn neus voorbij. Ik neem plaats voor een koffie voor ik vertrek naar Pavia, “Buon giorno, un café lungo tassa grande Porvavori, grazie”.
De dagen worden warmer… mijn lichaam past zich traag aan. Een lange weg langs een kanaal.
Ik geniet nog na van mijn verjaardagswensen. Plots wordt ik me bewust dat ik noch mijn vader, noch één van mijn broers heb gehoord. Een diepe zucht. Ik krijg hun gezicht niet van voor mijn ogen… Ik probeer bij mezelf te blijven… Iedere keer weer. Het weegt. Ik laat de gemengde gevoelens toe van pijn naar misselijkheid… Ik voel me wat onwel worden, een drukkende pijn op mijn schedel, een ontlading, tranen… Ik laat het toe, het mag er zijn. Alles mag er zijn. Durven kijken naar de onaangename gevoelens, ze toelaten is mezelf telkens de kans geven de andere richting op te gaan. De richting van ‘Liefde’ en enkel in dit gevoel wens ik met en bij hen te staan. Dit is de enige manier om te healen van wat al zo oud is. Wat me het meest pijn doet, is niet dat zij mij niet wensen, wel te weten en te zien dat waar zij indraaien een gelijkaardig gedrag is en een herhaling van wat generatie op generatie gebeurt. Eén gedrag die ziektes met zich meebrengt en veel onaangename dingen. Een gedrag die komt vanuit een diepe pijn, tekort. En dit generatiegedrag heb ik gelukkig vroeg kunnen voelen en zien. Ik heb me er doorheen geworsteld, aangekeken en ermee aan de slag geweest zonder toedekken. Wat niet altijd gemakkelijk geweest is voor mijn omgeving. Ik omarm wat van mij is. Wat van hen is laat ik bij hen. Ik open mijn armen naar hen toe en wens hen dat zij de weg van de liefde met grote L mogen gewaarworden… het Goddelijke in hen mag ontwaken en mogen genieten van het pure rondom hen.
Ik wandel verder met aandacht voor mijn ademhaling. Mijn hoofddruk verdwijnt langzaam. Mijn rugzak wordt lichter… mijn lichaam vrijer…
Voor Pavia wandel ik een natuurdomein in. Op mijn linkerkant een stroming de ‘Ticino’ die straks in de Po zal uitmonden.
De spinnenwebben komen zich op mijn huid kleven… Met een zacht gebaar veeg ik ze weg… Weg… Weg…
Vroeg in de namiddag kom ik aan in Pavia. De grootstad en hoofdstad van de provincie Lombardije is rustig. Ik slenter wat door de straten.
Pavia
Ponte di Coperto
Duomo di Pavia
Voor wie het niet zag. ‘Alloo en de liefde’ op 42:18.
Alain en Katrien van ‘Een hart voor ALS’
Blij jullie te zien Katrien en Alain.
Liefs en dikke knuf vanuit Pavia (Italy)
De zon schijnt over de ruïnes van de abdij en gerestaureerde kerk.
Samen met Fritz en… zijn naam ontsnapt me, vertrekken we samen voor terug een nieuwe dag tussen de rijstvelden.
In het volgend dorp – en al heel snel- nemen we afscheid van elkaar. Zij stappen verder, ik ga een kerkhof binnen. Een paar gebouwen (graven) intrigeren me.
Ik kan me sommige echo’s voorstellen… Een kerkhof op een verjaardag… Hihi…
Zoals jullie reeds hebben gelezen heb ik iets met kerkhoven… vraag me niet wat ik heb me nog nooit ongemakkelijk gevoeld op een kerkhof. Leven en dood is voor mij één. Een verjaardag vieren is dan ook de dag van een nieuw leven mogen vieren… en aan nieuw hangt oud… Of is het oud-nieuw… Nieuw-oud…… LEVEN, HERLEVEN
De berichten, e-mail, messenger, FB, sms’en lopen binnen… zoveel ver-jaar-dag wensen… zoveel moois, zoveel warms… ontroerend. Een prachtig zangstonde van twee lieverds en wat voelt het fijn een stem van thuisbasis te mogen horen. Verweg en toch dichtbij. In verbondenheid… Verbonden… Terwijl ik dit nu schrijf ontvangde ik net verjaardagwensen waar mijn hart vol van werd… Een geboorte mogen vieren… Twee hartsvrienden die binnenkort hun eerste kindje mogen verwelkomen… Nieuw leven schenken en verwelkomen…verbonden vreugde…
Dankjewel Allen… Dankjewel lieve mensen… Dankjewel om erbij te zijn geweest.
Carlos
Zelf heb ik verder genoten van het wandelen. De ontmoeting met ‘Carlos ‘ een rasechte Italiaan die met fierheid een pelgrims akte overhandigde. Een vast waarde geworden voor alle pelgrims op de Via Francigena. De prachtige natuur;de reuze boeketten klaprozen met hun hartelijk kleur;de muggen die me kwamen een kus geven;de kikkers die in volle overgave kwaakten; de vlinders die de weg opende;de lange grassen die wuifde; de linde, kamperfoelie en jasminoides die me een geurbad bezorgden. Het genieten van mijn kleren in de wasmachine te steken en dubbeldik te genieten van de verse was tegen mijn huid te voelen…
Het leven dankbaar mogen zijn, het leven mogen vieren.
Garlasco
Vercelli
Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’
De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.
Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.
Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.
Robbio
In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.
Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.
Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…
Abbazia di Sant’Albino – Mortara
Een rustdag in Vercelli. Morgen terug op stap verder richting Pavia. Eerst mijn lichaam wat rust schenken.
Saint-Bernardo kerk
Basiliek Sint-André
Kathedraal
Een vrouw vraagt me of ze een beeld van mij mag nemen. Ze probeert me uit te leggen waarom, “ponto foto garbidge” terwijl ze haar gsm toont.
Een man in een witte wagen roept van de overkant “bravo”.
Ik verlaat Santhia via het station en kom heel snel tussen de rijstvelden terecht. De regen van gisterenavond was niet voldoende om de temperatuur te doen dalen.
Het landschap waar ik nu doorwandel leikt goed op een West Vlaams landschap. Plat, velden, af en toe een paar bomen, een boerderij. Mais, tarwe, rijst wisselen elkander af en gaat snel over in enkel nog rijstvelden.
Ieder veld wordt eerst volledig onder water gezet zodat de rijst er goed kan op vertoeven. De rijst die straks gezaaid zal worden komen in zakken terecht en worden ondergedompeld in water. De wielen van de traktor zijn in metaal zodat deze gemakkelijk kan rijden in een vochtig veld.
De velden zijn een ideale plaats voor watervogels. Vogels in zwart en wit die ik nog nooit eerder heb gezien met een bijzondere snavel.
‘Pjoetpjoet’… een trein. Geen enkel boomgaard in zicht waar ik me even kan schuilen voor de zon. Mijn drinkwater is bijna op. Het is heel warm. Net zoals gisterenavond verdwijnt de zon… Zou het nu deze avond gaan onweren…
Een muskusrat vlucht weg wanneer hij me ziet en neemt snel een duik in het water. Hopelijk kan ik dit straks ook… maar dan wel een duik onder een koude douche.
Na twaalf kilometer tussen openvelden kom ik aan in Vercelli. De hoofdstad van de Piëmont.
Ik sleur me door de straten opzoek naar de pelgrimsherberg. Een vrouw helpt me op weg. Een heel vriendelijke man Frederico opent de deur, een warm onthaal volgt en een even warme avond waar we de maaltijd delen.
In de nacht wordt ik wakker door een voelbare trilling. Onweer. Het geluid is zo hard dat zelf met oordoppen ik de slaap niet kan vatten. Dan maar een ontspannen houding aannemen. Handen achter mijn hoofd en genieten van het spektakel. Het onweer wiegt me later in slaap.
Piverone
“C’est tous normal ça… depuis ma femme n’est plus la”, zegt Julio in gebroken Frans terwijl hij haastig terug naar zijn wagen stapt. Hij had iets vergeten. Acht uur dertig… een mistige laag hangt over het land. De krekels zijn al goed aktief. Een hevige wind. Zou er onweer in de lucht hangen! Julio brengt me terug waar mijn vorige dag eindigde.
Naar de bakker… buiten staat Julio te bellen in zijn wagen… ik koop een gebakje, erop staat een hart… Ik doe zijn autodeur open en geef hem het pakje… Sluit de deur. Ik ga terug naar de bakker om af te rekenen. Julio komt binnen en verteld met fierheid dat ik in zijn huis heb overnacht. Geven zonder iets terug te verwachten… Het spontane en daarbij kunnen zien hoeveel onverwachte vreugde je aan iemand kan schenken door gewoon te zijn… Zoveel vreugde ontvang je onverwachts terug. Een wederzijds verbondenheid.
Buona giornatta, buona sera, buona notte … Grazie… … Arrivederci….ciao… We kennen ze allemaal, de inhoud van deze woorden. Ze zijn zo eenvoudig te gebruiken… En zo waardevol.
Tussen de wijngaarden…langs een Romaanse kapel in ruïne. Een man staat zijn wijnranken te snoeien. Door de mist zijn de bergen spoorloos geworden. Ik voel iets in mijn rug… een hond loopt me achter, blaffend en aanvallend. Ik draai me net op tijd om en spreek hem aan. Hij blijft blaffen… “si, bellisimo, si si… Jaja je hebt gelijk…”. Ik verzet een stap vooruit. Hij heeft schrik en verdwijnt van de weg om verder te blaffen in een lager veld.
Op een balkon staat een bejaarde vrouw. Twee druppels water mijn grootmoeder. Krullend haar, fijn getekende lippen. Groot met een wat voorover gebogen houding. Ronde oorbellen. Haar gebaren en hoe ze naar haar bloemen kijkt… Het zou haar kunnen zijn… Ik kan haar zo voor me halen… Haar horen… Wat hield ik van haar en nog altijd, ook al is ze er niet meer. De lange gesprekken samen, haar delen, mij in vertrouwen nemen, mij beschermen… Haar wijsheid en interesses. In gedachten even bij haar.
Een man op fiets… een snelle afdaling. In zijn ene hand een plastiekzak. Met zijn andere hand houdt hij zijn stuur vast. “Bravo… Bravo… Ciao”, roept hij me toe met een grote glimlach.
Twee mensen wandelen in tegenrichting. Alberto en Susana. We zeggen elkander een goede dag en stappen naar elkander toe. Een fijne en intense energie is voelbaar. We wisselen kort de weg uit en ervaringen over pelgrimeren. Ze hebben een vereniging opgericht die Rome en Compostella zouden verbinden. Alberto vraagt mijn blognaam.
In de namiddag zijn de eerste rijstvelden zichtbaar tussen wat maïs velden en hooivelden. Boeren zijn zijn aan het werken. Ik hou een halt en sta te kijken naar hun werk. Een boer komt langs met de traktor. Hij steekt zijn hand op en zwaait vanuit de pols gevolgd door een glimlach. Een warm gebaar. Ik zwaai en lach terug. Een zachtgebaar die me raakt… Geraakt door de zachtheid van een man. Een gebaar die mijn eigen Ying raakt. Het doet me stilstaan bij de woorden van een vriend die laatstleden tijdens een wederzijds opengesprek met me deelde wat in mij aanwezig is en waar de man zich in aangetrokken zou kunnen voelen… Ik zal het mijn yang noemen… De man geraakt door de yang aanwezig in de vrouw en de vrouw geraakt door de Ying in de man… Ik laat het berusten… Italië zal me hier verder duidelijkheid in brengen.
Zou ik nu zelf zo een ‘Bella dormanti’ kunnen zijn! Ik sta even stil omwille van de jeuk aan mijn kuit. Ik hoor een kikker plonzen en verdwijnen. Haha… een vluchtende prins…
Hoe verschillend gebaren kunnen zijn, zelfs hierin is een taal. Een hand omhoog steken, zwaaien vanuit de pols, vanuit de schouder, vanuit de elleboog…
’s Avonds geniet ik van een concert in Santhia.
Santhià
Lago Pistino
Een overnachting bij Matheo en Anna Maria was meer dan deugddoend. Ik open het deurvenster van mijn kamer. Een salamander vlucht weg. De krekels. De zon, de geur, de luiken.. het doet me denken aan mijn grootouders toen ze in Zuid Frankrijk woonden. Een ontbijt samen met Fabien en Hélène genietend van het samenzijn en de heerlijke verse natuurproducten uit de tuin of van plaatselijke boeren. Een yoghurt is hier smaakvoller dan bij ons. Niet raar als je ziet in welke prachtige natuurlijke weiden ze mogen vertoeven.
Nog even op de foto voor op de FB pagina en een foto voor de verzameling rugzakken van Anna-Maria voor een nieuwe dagtocht.
Af en toe zijn bergen nog zichtbaar en kan ik ze bewonderen, afhankelijk in welke richting mijn weg gaat. Ik heb genoten van de bergen. De uitzichten waren prachtig. Nieuwe en andere landschappen staan me op te wachten.
Ivrea
Via een Populieren bos – die het goed doet op vochtige gronden – verlaat ik Borgofranco. De frisheid die het bos met zich meebrengt is deugddoend. Het verschil in temperatuur is duidelijk voelbaar en hoger bij het afdalen in de vallei. De uitlopers van de bergen zijn vochtig. Verschillende meren zijn aanwezig in de streek. Aan het meer of Lago in het Italiaans ‘Pistino’ neem ik de langere weg rond het meer en ik betreur het me niet. De vergezichten en openhemel schenken me een prachtig zicht.
De koekoek, kikkers, konijnen, Vlaamse haaien kruisen mijn weg.
En dan… Ja… Wie zegt vochtigheid zegt… MUGGEN. Aanvalleeeennnn, en ze missen me niet, zelfs door mijn kleren. Was turtle Ninja Michelangelo hier nu maar.
In Ivrea doe ik een poging om een koffie te bestellen. Blijkbaar veranderd de naam in deze regio. Ik probeer er wijs uit te raken van café Lungo (mini straf), naar café Americano (mini met kannetje water, bah), naar een café Lungo tassa grosso (een doorlopende café lungo maar dan langer doorgelopen, in een doorsnee tas, een Doppio (dubbele koffie) daar staat mijn haar van recht.
Mijn lichaam voelt vrij. Een aangename stroming is voelbaar. Mijn lichaam voelt sensueel en eigenlijk voel ik een behoefte om een kleedje te dragen, blootsvoets, rugzak af en te zwieren met mijn lijf.
In de namiddag stap ik een kerkhof binnen… wat verschillend in vergelijking bij ons. Een kerkhof is een ideale plaats voor water, wc, gras en rust.
Op mijn kuiten is de avondzon nog voelbaar, vooraan staat de maan al hoog.
Bollengo
La Bella dormanti
In Piverone stap ik de apotheek binnen. Ik word geholpen voor een overnachting. Uiteindelijk beland ik bij Julio. Een aangename man. Met fierheid toont hij me ’s avonds een boek over een pelgrimstocht in Jeruzalem. Aan de muur in zijn woonkamer hangt een kaart van Spanje waarop zijn Compostella weg is aangeduid, de Frances.
Met het prachtige goed klinkende woord’ la Bella dormanti’ val ik in slaap. (Een heuvel waar de schone slaapster zichtbaar is).
De weg naar... 