Paarden

Een warm afscheid aan Andrea. Wat fijn wanneer iemand jezelf ook aanspreekt met voornaam en dan nog in een prachtig Italiaans accent.
De zware dag van gisteren heeft zijn tol geëist aan mijn voeten. Met genoeg pauzes en zorg voor mijn lichaam wandel ik mijn weg. Mijn lichaam voelt zwaar en pas na een pauze in Bercetto voelt mijn lichaam terug wat vrijer.
Bijna op het einde van de dag hoor ik bellen in de natuur. Mijn eerste gedacht is, koeien.
Mijn verwondering is groot wanneer ik voor paarden sta, vrij in de natuur. De verwondering is zo groot dat mijn tranen de vrije loop nemen. De paarden brengen me verlossing, een waardevol geschenk op mijn weg. Ik werd me bewust wat in mijn lichaam draaide ‘schtroumpfs’…(en dit is liefelijk, speels bedoeld)

Op een splitsing zie ik de Via Francigena staan, naar links en via Ostello van de Via Francigena, rechts. Even voel ik twijfel… Ik luister naar mijn lichaam… het is genoeg geweest voor vandaag en ga naar rechts de weg afdalend in een prachtig bos. De Passo de la Cissa, kan ik eventueel morgen doen.
Onder mijn voeten, modder….zacht en het haalt mijn speelsheid naar boven.
In tegenrichting Susana en Lino, twee Italiaanse pelgrims. Ze hebben nog de moed om naar de Passo de la Cissa te wandelen. Aangekomen in de enige Ostello. Zijn ook de twee andere pelgrims aangekomen. Mompelend over de modder, slechte weg en dat ze de Cissa hebben gewandeld terwijl deze morgen op de weg is naar Rome. Wat ben ik blij dat ik mijn intuïtie kan blijven vertrouwen.

Foto – Susanna, Grazie

Michel

Een halve dag op asfalt… daar houden mijn benen niet van, sneller vermoeid, pijnlijk voeten en warm. Hopelijk deze namiddag wat meer zachte grond.
Terwijl ik een pauze hou in een klein dorpje, hoor ik getik. Wandelstokken.
Een man komt aangewandeld. Net als mij verdient hij een pauze. We geraken aan de babbel. Een fijn gevoel.
Bij het terug starten vraagt hij of we samen wandelen. Ik voel mij twijfel omwille van samen stappen en eigen tempo.
Uiteindelijk wandelen we samen tot het moment van de picknick.
Het voelt goed om iemand te ontmoeten op de weg die op dezelfde manier in het leven staat. Vertrouwt in wat wordt aangegeven. Ik deel mijn ervaring over la triskele een Aertsengel Michael. Hij deelt zijn ervaring over hoe hij deze morgen zijn dag wou plannen en keuze… Hij kijkt me aan en zegt ‘je m’ appelle Michel’.

De rest van de dag was heavy. Fysisch zwaar met fikse stijging over rotsachtige grond. Bij het aankomen in… (de naam ontsnapt me) kreeg ik er geen woord meer uit, niet enkel omwille van de moeheid. Ook omwille dat ik verwonderd stond waar ik terecht was gekomen ‘la caverne d’ alibaba’ of eerder ‘Alice in Wonderland’.
’s Avonds mag ik koken en vond het heel fijn een keukenschort aan te trekken. Zie je mij al staan pink schort en vijftenen schoenen, de pollepel in de hand. Het was niet enkel leuk te koken, het was nog superlekker ook. Een pelgrim kon er super van genieten, de andere pelgrim…. Jah… ‘schtroumpfsmécontant’.

Giuliamo

Tora

Eindelijk heeft de aarde zijn portie water ontvangen en net voldoende zodat de aarde aan de oppervlakte nog vochtig mag zijn. Echter in de buurt van Parma waar ik oorspronkelijk heen zou gaan zie ik op het nieuws dat het daar minder positief was.

Een wat frissere temperatuur, een goede nachtrust en ik voel me totaal anders. Amai, wat een verschil, ik laat mijn longen goed vullen…. Zuurstof.
Ik wandel in het regionaal staatspark del Faro langs de rivier genaamd naar dezelfde naam.
Eindelijk mag ik terug wandelen in de natuur en er niet naast. Hoor ik wilde dieren, vele verschillende vogels, meer vlinders. Mogen mijn voeten wat zachtere ondergrond voelen. Door waterstromen wandelen.
Wat een immens verschil wandelen naast de natuur of wandelen in de natuur. De vrolijke noten van de vogels, de geuren, de kleuren, het contact, de energie… het kan een dagelijks natuurlijk medicijn zijn die aan ons voeten ligt als we het niet verpesten.
Als ik voel hoe verschillend het is van temperatuur om eventjes onder een boom te mogen wandelen… die is enorm.

Fornovo di Tora

In Fornovo di Tora kijk ik of er een sportwinkel is met kwaliteitsvolle wandelschoenen. Geen. Ik keer terug naar de Via Francigena. Een stijgende straat geplaveid met kleine ronde stenen. Een etalage met leder en kleurrijke sandalen trekt mijn aandacht… Leder… een van mijn zwakten. Een traditionele schoenmaker, iemand die zijn vakmanschap nog ter harte weet te nemen. Ik stap binnen en vraag of er een mogelijkheid is om nieuwe hielen te plaatsen. Yes. Ik heb geluk. Ipv nieuwe schoenen, is reparatie mogelijk. Het wordt een halve dag rust. Mijn benen zullen daar niet ontevreden mee zijn.
Rond 18 uur ga ik terug mijn schoenen ophalen. Een fijn contact. De man, Giuliamo, spreekt met zoveel passie over zijn werk dat het een plezier is om naar hem te luisteren. Hij laat me de verschillende leersoorten zien en zijn prachtige, kwaliteitsvolle en vooral comfortabele schoenen zien. Ook centuren. Ik moet mij inhouden… zoniet kom ik met een paar schoenen naar buiten. “Il conti per favori”, vraag ik hem. Hij verbeterd me, “il conto”. “D(o)uze”. We hebben plezier met de uitspraak en ik probeer hem de ou klank te laten uitspreken door het verschil te laten horen tussen dur en doux…” Een moment die ik niet zal vergeten.

’s Avonds mag ik de avond doorbrengen met drie nieuwe pelgrims.

Emilia Romagna

Kathedraal Fidenza

Het was moeilijk ontwaken deze morgen dit na amper vier uur slaap… Een onrustige nacht… Mijn jeukende onderbenen vonden dat ze mij in de nacht mochten wakker houden. De oorzaak is waarschijnlijk mijn afwisselende koude-warme douche op mijn benen gisterenavond voor het slapen gaan. Alleen heb ik fel mijn bloedcirculatie hiermee geactiveerd, wat dus geen aanrader was.

Op zoek naar nieuwe wandelschoenen. Niet te vinden. Ik zal het nog even met deze mogen doen.
Een neerdrukkende warmte, weinig zuurstof, te weinig slaap… Een aantrekkelijk B&B met zwembad op de top van een heuvel…Verleidelijk…helaas volzet.

Na de regio’s van de Aosta vallei, Piémont, Lombardi ben ik in de regio Emilia-Romagna.
Vanop de eerste heuvels een vergezicht op het gebied rond Piacenza en Fidenza waar ik de voorbije dagen was.
Een prachtig landschap. Zachte tinten, golvende lijnen, pastelkleuren… een levendschilderij.
Ik hoor kinderen. Een school. Ik vraag of ze mij kunnen helpen met wat water. De kinderen zijn een toneelstuk aan het spelen met aangepaste kledij en in het Engels. Het toneelstuk heet… jaja… ‘Roméo en Julia’. Op de achtergrond een wit doek waarop Steiner opstaat. Een school, in een huis, midden de heuvels, een klas van vijf leerlingen… Waw.

Ik stap verder… De geur van voeding… een keuken… een restaurant… Ohhh
Ik laat me innerlijk verleiden. Ik ontmoet een koppel die ik gisteren al even had gekruist op de weg. We stellen elkander voor. Julio en Martia. Op hun aanraden eet ik een plaatselijk ravioli gerecht en lamsvlees. We wisselen wat ervaring uit over de weg, over Italië, Frankrijk, Spanje en België. We hebben het over muziek. Voeding. Prijzen. Het leven. Als ik deel dat in onze straten, winkels, bars op veel plaatsen muziek speelt staan ze verwonderd te kijken. We delen een fijn samenzijn. Julio meld iets aan Martia. Ze vertaald in het Engels dat Julio mijn maaltijd betaald. “No no… Grazie”, meld ik. Ik voel dat deze neen uit mijn hoofd en oud gedrag komt, terwijl zijn gebaar vanuit het hart vertrok. “Si, Julio want it. Hi is a gentleman”, zegt Martia. Ik voel dat ik het kan toelaten… het raakt me… Hartelijk… “Grazie, grazie”, terwijl ik mijn rechterhand op mijn borstkas hou. Een traan komt in mijn ogen te staan.
Een heerlijke maaltijd, de compagnie, het gebaar, het samenzijn… Het gaf me terug energie om verder te stappen.
Een onweer is opkomst… ik heb zo een vermoeden dat het deze keer een hevige zal zijn.

Abdij

ls ik nu rechte lijn in mijn kijkrichting zou plaatsen dan ben ik in Genua. Ik zie het al voor me, de zee, wel daar verlang ik nu eens naar, mijn lichaam laten drijven, laten dragen. Maar eerst naar links dieper het land in en de komende heuvels trotseren die het binnenland en zee scheiden.

De pelgrims zijn de deur uit. Ik geniet van de stilte in het huis en van het rustig ontwaken. Ook het rustig ontwaken binnenin mezelf. Om dan vanuit deze stilte te starten… De wereld zou er nog eens anders uitzien als we dit allen zouden doen. Vanuit stilte in aktie schieten.

In de Abdij van Chiaravalle della Colombia, cisterciënzer klooster geniet ik van de grote eenvoudige abdijkerk, binnentuin, kloostergang. Vier kapellen vooraan één voor Petrus en Paulus, Benedictus, Stephanus en Maria Magdalena. In het midden werd een lang tapijt met bloemen gecreëerd, typisch voor de regio Emilia-Romagna.
Een fresco van Maria die de borst geeft in een abdij en dan zijn er landen die moeilijk doen over vrouwen die de borst geven op straat. Een pater gekleed in zijn gewaad bekijkt de rozen en speelt met zijn hond in de binnentuin. Overal waar ik kijk vind ik ergens wel een klein hoekje waar ooit wel een volledige fresco te zien was. Als iemand mij zou zeggen je mag hier verblijven, zou ik geen neen zeggen.

Ik verlaat de abdij. Een vrouw en man op de fiets stoppen voor een babbel. De vrouw nodigt me uit om bij haar te gaan logeren. Ik bedank vriendelijk, helaas ligt haar huis een totaal andere kant op.
De weg… oneindig. De zon schijnt fel. Zodra ik even stilsta komt het zweet op mijn huid. Geen plaats om ergens af te koelen in de schaduw.

Langzaam, voet voor voet de trappen op, afduwend op mijn wandelstokken kom ik aan in het centrum van Fidenza. Een frisse muntwater op een terras voor ik opzoek ga naar een overnachtingsplaats.
Rechts van mij vermoedelijk moeder en dochter, dezelfde neus en mond. Ik schat 75 en 50 jaar. Fijn uitgedost. Juwelen, gelakte vingernagels, een moderne haar coupe. Voor mij een blinde man, op zijn linker zijde een vrouw van kleingestalte een blinde stok in haar handen. Op mijn rechterkant spelende kinderen, vrouwen die elkander ontmoeten, een man leest op een bank, een andere man staat te telefoneren aan een venster van een Gotisch gebouw… In het midden een obelisk, aan de voet spelende kinderen. Een zuster stapt er naartoe en groet hen. Een vogel zingt in een boom. Plaatsen waar mensen samenkomen, geen rennende mensen zichtbaar zijn, waar mensen ontspannen, vrolijke gezichten hebben. Waar geen enkel gemotoriseerd voertuig te horen of te zien is.
Hoe dieper ik Italië in wandel, hoe meer ik denk verliefd te worden op dit land.

Fiorenzuola

Mijn rugzak voelt zwaar, mijn voeten en benen strubbelen wat tegen. Een lichte pijn is voelbaar in een voetpees. Ik breng mijn aandacht naar mijn houding… Hmm… Indeed, een rechte houding zou de pijn wel wat kunnen veranderen. Niet enkel mijn houding, ook het gewicht van mijn rugzak en de plaats waar ik hem draag hebben hun aandeel. Mijn slaapzak wordt naar België terug gestuurd. Het voordeel van een grote rugzak, je neemt mee wat je nodig hebt in het seizoen waarin je stapt en wanneer je het niet meer nodig hebt… Hups, naar huis. En dan wordt de rugzak alsmaar lichter. Straks kom ik naar België terug met een lege rugzak… Haha..

De rijstvelden zijn volledig verdwenen, graanvelden en maïsvelden zijn nu aan de orde. Bepaalde graanvelden zien er bijna geroosterd uit.
Noten, hazelnoten bomen dragen al hun vruchten. Ik probeer even een vijgenboom, nog eventjes te vroeg. De moerbeienboom daarentegen… hmmm

Wagens komen voorbijgevlogen op een weg die amper een auto breed is. Het is een opdracht om hierin in rust proberen te blijven staan….Af en toe kan het wel een andere kant opgaan,
en doet een kreet wel heel veel deugd.
Sommigen vergeten echt dat ze van een wagen een moordwapen kunnen maken, en dan spreek ik nog niet van iemand die dan nog zijn gsm zit te lezen achter het stuur.
Maar wat ik hier vooral voor mezelf belangrijk vind is omgaan met mijn eigen angsten ten opzichte van een aankomende wagen. Met mijn angst in mijn centrum gaan staan en er mijn kracht en zelfzekerheid van maken. Mijn denken zegt.. .metaal, groot, hard en snel. De gedachte en evenwicht tussen mijn eigen rust en vertrouwen op de bestuurder verandert plots de ganse situatie. En enkel enkelingen rijden nog onverantwoord, preventief sta ik dan ook gewoon in de gracht en zo kan ik verder genieten, ook al zijn ze aanwezig.
En natuurlijk voorzichtigheid is altijd aangeraden, alleen hoeft angst er niet bij.

Drie lange pauzes zijn noodzakelijk en telkens voel ik hoe goed en opbeurend ze zijn.
Een lang bocht in volle zon neemt me mee op een pad die de diepte ingaat richting een boomgaard. Ik verdwijn in een klein bosje. Een oase van frisheid, omcirkeld door bomen en aan mijn voeten, een stromend riviertje. Rotsblokken wijzen me verder de weg. Ik ga op een steen staan, sluit mijn ogen en wordt de omgeving gewaar. Zalig.
Waardevol om hier even stil te staan.
En welke boodschappen rotsblokken en water kunnen brengen.
Er zullen altijd wel ergens rotsen midden de weg liggen… je kan ernaar kijken en zien welke boodschap ze je brengen, wat je ermee kan doen, wat je eruit kan leren. Of misschien is het in evenwicht en kan je er gewoon vloeiend omheen.

In Fiorenzuola d’Arda. Een priester heet me welkom. “Vous venez de où ?”, vraagt hij. “Belgio” “À piedi !”, volgt snel. “Si” “Et pourquoi vous faite cela ?” “Bonne question mon père. Je crois que je peut dire que j’ai étais appeler au chemin”.”Vous faites déjà cela combien de fois ?” Ik leg hem in het kort welke pelgrimstochten ik achter de rug heb en het ontstaan. “C’est beaucoup !”, met wat een verwonderde stem. “C’est qui, qui vous appeler au chemin Dieu, Jezus, un Ange ?” Je sait pas mon père et je préfère ne pas donner un nom, fixé ou mettre dans une case. Je préfère garder l’ouverture” ” Vient”, hij neemt me mee naar zijn bureau. Hij wijst mij een poster aan ‘Église Saint-Michel d’Aiguilhe’ in le Puy en Velay. “Ah, oui je connais. J’y suis aller.” Hij zegt niets meer. Ik val wat uit de lucht…hoor als een echo zijn vraag terug. Moet ik nu toch een antwoord geven op zijn vraag. Ik ben wat van slag op het moment. Na Pavia, de triskele,…
… En nu dit… Waarom toont hij me dit zonder iets verder toe te voegen en abrupt een einde aan het contact te maken… Ik ben daar inderdaad geweest een paar jaar geleden in het terugkomen van vakantie. Niet gepland en zonder twijfel hebben we daar toen een halte genomen. Het was bijzonder en werd ik sterk geraakt door wat toen was. Ik weet nog heel goed dat ik toen zei ‘,.. ooit zal ik pelgrimeren.’ Ik draai me om, geen priester meer te zien. Ik sta midden zijn bureau.

Een vrouw neemt me verder mee en toont me mijn kamer. Op weg naar de kamer leren we elkander korte woorden, zij in het Italiaans, ik in het Frans. Tilleuil-Tillio, guêpe-Api omwille van de geurende Lindebomen.
“Sei raggiante”, vertelt de vrouw terwijl ze haar hand zachtjes op mijn wang brengt.

Piacenza

Orio Litta

Zalig hoe de natuur kan toveren. Ik kijk uit het raam van de zalige Ostello van Orio Letta. Een donkere hemel, de zon, de natte straten, de weerspiegeling, de pittige kleuren…
Pablo ligt nog te slapen. Een jonge Italiaanse pelgrim. Hij neemt een dag rust omwille van een blessure. Een jonge kerel die al heel snel bewust en op een verstandige manier weet om te gaan met zijn lichaam. Gisterenavond hadden we ook heel wijze, filosofische gesprekken. Waar we elk met ons eigen manier van omgaan met geloof elkander begrepen in openheid en respect voor elkander keuzes en gevoelens.

Een groep jongeren gaan op bezinning. We verlaten het dorp via dezelfde weg. Ze wandelen achter me. Ik begrijp niet zo goed wat ze aan het vertellen zijn – wat er eigenlijk niet toe doet- wel dat spontaniteit en vreugde hoorbaar is. Ik geniet mee.

De nacht en de regen hebben wat voor afkoeling gezorgd. In de verte is geroffel hoorbaar. Een contrastrijke hemel. Wolken in verschillende formaten en vormen. Snel verplaatsen ze zich. Gelukkig blijven ze achter me. Ik geniet van dit weer, het brengt wat pit in het landschap. Zelf de elektriciteitspalen komen tot hun recht in het contrastrijke kleurenpalet.
Achter mij, links, rechts… ik geniet en besef hoeveel ik geluk heb met het weer. Tot nu toe heb ik weinig nattigheid gehad. Zelfs regen kan mijn dag niet om zeep helpen… en kan ik van genieten. Ik draai me terug naar voor…. Ik zie een muur van water op me afkomen. Het knettert pijpenstelen. Mijn paraplu… Op het onverwachts verrast… De verrassing was zo groot – net als de spanning die een kind kan voelen – dat ik spontaan een lachbui krijg, zelfs mijn buikspieren doen er pijn van. De tijd van de lachbui en de regen laag was terug over…

Een fietsende pelgrim komt voorbij gereden. “Halloooo”,roept hij. Ik antwoord terug. Hij zegt nog iets, in een voor mij duidelijk herkenbare taal. “Wablief”, roep ik. Hij reageert niet en verdwijnt… Gehaast.

Ik wandel een paar uur langs de rivier de ‘Po’ die door een groot deel van Italië stroomt en die uitmondt in de Middellandse zee. Door het onweer kies de verhoogde berm ipv langs de oever.
Vroeg op de avond kom ik aan in Piacenza, na lang wandelen in de drukte van de voorstad en industriegebouwen.

Piacenza

Piazza Cavalli

Palazzo Gotico

San Francisco

Kathedraal

Een bezoek aan het centrum, Franciscus kerk en de kathedraal. In de kathedraal hangt een hedendaags kunstwerk van het laatste avondmaal. Het is bijna echt. Ik sta te kijken naar de haarsnit van de apostelen. Wat een evolutie. Net als schilderkunst in de kerk, zijn gebruik van woorden hoogstwaarschijnlijk ook veranderlijk geweest door de tijd heen en aangepast aan de evolutie en groei.

Ik verlaat dan Piacenza na deze te hebben doorkruist op dezelfde manier als bij het binnenkomen.

Ik ga nog even naar een winkelcentrum, uit gebrek aan een kleine winkelier. Ik sta voor een koelkast.. rechts, links… bijna een 20 meter lange koelkast met niet anders dan soorten yoghurt. Ik vraag me af wordt dit alles verkocht of mag meer dan de helft in de container. De consumptie maatschappij… Er is gewoon teveel op de markt. Ik verlaat heel snel de winkel en ben blij een de rust en de eenvoud terug te mogen vinden in mijn kamer.

Zon-dag

Ik deel vandaag wat beelden. Geen zin in tekst. Het is trouwens zondag en feestdag 😁😜

Eerste kommunie, dorpsfeest

Orio letta

Ps. Aan de mensen die de weg in kaart hebben. Vanaf Piacenza ga ik richting Fidenza, Lucca in die buurt verlaat ik de Via Francigena om eerst de pelgrimstocht van Franciscus van Assisi te wandelen. Van hieruit dan richting Rome om dan de via Francigena af te werken.

Aartsengel

Op een zijweg van de Via Francigena ga ik langs de ‘basilica di San Michele’ in Pavia. Aartsengel Michaël. Als een magneet ben ik aangetrokken tot de Romaanse gevel…De basiliek binnenstappen ben ik onder de indruk van wat ik zie. Hoe langer binnen, hoe meer mij voelen wordt aangesproken. De onthaalmedewerker spreekt me aan voor een stempel in mijn credential. Zonder twijfel laat ik er eentje extra plaatsen ‘Michaël’. De eerste plaats waar het voor mij juist voelt en waar ik spontaan een kaars aansteek. Voor alle mensen die erom gevraagd hebben op de weg, in verbinding.
Prachtige verfijnde religieuze kunst. Driemaal wandel ik de ruimte rond. Een huwelijk zal hier straks plaats vinden. Op het einde wandel ik recht naar het dwarsschip. Zonder iets van het gebeuren rond mij aan te trekken blijf ik er een eind staan. Een stevig zachte énergie… In rechte lijn… mijn kruin… mijn lijf… mijn voeten en zelfs nog dieper … Mijn voeten kleven aan de grond… Ik sluit mijn ogen. Een gevoel alsof iets of iemand me begeleid….ik open mijn ogen… met een ingetogen dankbaarheid zet ik een stap achteruit… Ik verlaat de Basiliek na een woord te hebben geschreven in het boek.
Buiten op het plein voel ik dat ik wat tijd nodig heb om terug in het hier en nu te zijn… (ik nodig jullie graag uit deze website te bekijken)

Fietsers steken me voorbij. Een jong meisje, wat wiebelend aan haar stuur. Ik hoor de papa zeggen aan zijn dochter ‘Bravissimo’. Aan de andere kant van de straat een grote zwart-wit foto in een vitrine… Ze doet me stilstaan… straatwerkers…hoeveel mensen hebben die Romaanse keien in hun handen gehad, waar dagelijks zovelen over wandelen in de steden en tussen de velden.
Een klein blond meisje met krullend haar in een wieg… we kijken elkaar aan… ze glimlacht… verbinding… een Engelengezicht… Ze tovert mij een glimlach en brengt vreugde… Ik draai me nog even om… Weg.
Met een laan vol geurende lindebomen verlaat ik Pavia.

Twee dames en een hond wandelen me voor. Achter mij een wagen. Een bocht… Ik fluit op mijn vingers… De vrouwen worden alert.
Een jonge kerel op de fiets. Een fietsmand gevuld met het blad van de paardebloem.

Velden gevuld met toortsen. Graanvelden, maïsvelden en nog wat rijstvelden wisselen elkander af. Op de achtergrond, heuvels.
Het is wat, het zweet staat op mijn bruin gebrande huid.

Op de grond mijn schaduw en het silhouet van de uilenveer. Met een Zalige verfrissende avondwind laat ik me leiden doorheen de velden en dorpen.
Geraakt door de oeroude taferelen van beeld en natuurlijke geluiden… door de eenvoudige schoonheid van de wuivende granen in de avondzon eindig ik mijn dag in Santa Christina È Bissone.

Pavia

Chiesa Di San Giorgio Martire

Zeven uur in de morgen. Ik trek de deur van de Ostello achter me dicht. De kerkklokken luiden. Het dorp ontwaakt. De terrassen worden gevuld.
Kinderen worden naar het grote plein voor de kerk gebracht van Garlasco, waar een schoolbus hen oppikt.
Ouders staan samen te praten en sommigen nemen plaats op een terras. Het ochtendlicht schijnt langs de lichamen. De geur van de koffie komt mijn neus voorbij. Ik neem plaats voor een koffie voor ik vertrek naar Pavia, “Buon giorno, un café lungo tassa grande Porvavori, grazie”.

De dagen worden warmer… mijn lichaam past zich traag aan. Een lange weg langs een kanaal.
Ik geniet nog na van mijn verjaardagswensen. Plots wordt ik me bewust dat ik noch mijn vader, noch één van mijn broers heb gehoord. Een diepe zucht. Ik krijg hun gezicht niet van voor mijn ogen… Ik probeer bij mezelf te blijven… Iedere keer weer. Het weegt. Ik laat de gemengde gevoelens toe van pijn naar misselijkheid… Ik voel me wat onwel worden, een drukkende pijn op mijn schedel, een ontlading, tranen… Ik laat het toe, het mag er zijn. Alles mag er zijn. Durven kijken naar de onaangename gevoelens, ze toelaten is mezelf telkens de kans geven de andere richting op te gaan. De richting van ‘Liefde’ en enkel in dit gevoel wens ik met en bij hen te staan. Dit is de enige manier om te healen van wat al zo oud is. Wat me het meest pijn doet, is niet dat zij mij niet wensen, wel te weten en te zien dat waar zij indraaien een gelijkaardig gedrag is en een herhaling van wat generatie op generatie gebeurt. Eén gedrag die ziektes met zich meebrengt en veel onaangename dingen. Een gedrag die komt vanuit een diepe pijn, tekort. En dit generatiegedrag heb ik gelukkig vroeg kunnen voelen en zien. Ik heb me er doorheen geworsteld, aangekeken en ermee aan de slag geweest zonder toedekken. Wat niet altijd gemakkelijk geweest is voor mijn omgeving. Ik omarm wat van mij is. Wat van hen is laat ik bij hen. Ik open mijn armen naar hen toe en wens hen dat zij de weg van de liefde met grote L mogen gewaarworden… het Goddelijke in hen mag ontwaken en mogen genieten van het pure rondom hen.
Ik wandel verder met aandacht voor mijn ademhaling. Mijn hoofddruk verdwijnt langzaam. Mijn rugzak wordt lichter… mijn lichaam vrijer…
Voor Pavia wandel ik een natuurdomein in. Op mijn linkerkant een stroming de ‘Ticino’ die straks in de Po zal uitmonden.
De spinnenwebben komen zich op mijn huid kleven… Met een zacht gebaar veeg ik ze weg… Weg… Weg…

Vroeg in de namiddag kom ik aan in Pavia. De grootstad en hoofdstad van de provincie Lombardije is rustig. Ik slenter wat door de straten.

Pavia

Ponte di Coperto

Duomo di Pavia