Cruz de Ferro

image

27 juni – Een bijzondere man de hospitaliero in de albergue Municipal van Murias de Rechivaldo, Pedro is zijn naam. Een kleine albergue met tien enkele bedden waar het aangenaam slapen was. Voor het ontbijt een kleine attentie,  een heerlijk potje yoghurt.  Drieëntwintig kilometer in stijgende lijn tot aan de cruz de Ferro. Ik bewonder de natuur.  Blijf af en toe staan om mijn ogen te sluiten en te luisteren wat er rond mij gebeurt.  Rond dertien uur kom ik aan op een hoogte van 1504m aan de voet van de Cruz de Ferro.  Ontelbare stenen liggen op de grond. De bedoeling is dat de pelgrim er een steen achterlaat die hij meebracht in zijn rugzak. Als teken van zijn zonde achter te laten en hun rugzak wat lichter maken. Wat is een zonde? Sommigen vervangen de steen door andere persoonlijke objecten zoals een knuffel, een briefje, een foto… Dit zou een mystieke plaats zijn op de weg naar Compostela.  Voor mij heeft deze plaats niets met mystiek te maken. Als ik de verschillende mensen zie al of niet pelgrim rond deze plaats, heb ik eerder de neiging te denken dat het een attractie is of trofee op weg naar. Een man stapt uit zijn wagen, wandelt naar het kruis. Ik hoor hem spuwen. Een beetje verder zie ik hem naast de kapel plassen. Fietsers stappen van de fiets lopen naar boven tot aan het kruis, foto en terug wegwezen…  De steen met een Sint Jakobsschelp die ik ergens langs de weg heb gevonden in Frankrijk gaat nog eventjes met me mee op reis 🙂 . Ik begin aan de lange afdaling. De volgende albergue ziet er bizar uit. Ik wandel verder. Meer dan zeven kilometer blijf ik verder dalen. De afdaling is niet eenvoudig en vraagt een enorme fysieke concentratie. De omgeving is van een oneindige schoonheid. Voor de eerste keer gebruik ik rescue bij aankomst. Het ene wat ik voel zijn mijn benen en de rest…de rest is….

Wonder-schoenen

image

26 juni – Wat een bevrijdend gevoel terug te mogen wandelen tussen de graanvelden en de maïsvelden.  Net uit het dorp Hopital Orbego, twee wegen, rechts of links. Ik kies rechts om de N120 te vermijden. In het eerst volgend dorp, een ontbijt.  Een Amerikaanse dame zit er met haar zwemslippers aan, met tape vastgekleefd aan haar kousen rond haar enkel. Ze vertelt me dat haar bagage niet is aangekomen.  Ze steekt haar schouders op en haar wenkbrauwen gaan omhoog. Geen zorg.  De Mac-Gyver schoenen.  De vrouwen van de bar kijken haar heel verwonderd aan. Plots staan ze naast de Amerikaanse dame met een schoendoos met erin nieuwe sportschoenen. Zomaar uit het niets, voor niets. De wonderen op de weg. Met haar nieuwe wandelschoenen aan begint Penny te dansen. Deze verbondenheid over de grenzen heen op de weg ontroerd me. Nog voor de middag ben ik in Astorga. Een heel aangename en rustig stad. Ik bezoek er de kathedraal en een huis van Gaudi. Ik krijg honger, neem plaats op een terras naast de kathedraal en eet er een spaghetti Carbonara. Er rest me nog vier kilometer te gaan. Ik vertrek.  Aan een kruispunt staan mijn voeten op een gele pijl van de camino. Ik kijk naar mijn voeten.  Zie nu pas dat mijn schoenen de kleuren dragen van de camino.  Het voelt vreemd om na drie maand andere schoenen aan mijn voeten te hebben.  Net als mijn op de draad versleten t-shirt die gisteren in de prullenmand verdween. Een onaangenaam gevoel. Een klein stukje heb ik eruit geknipt en bewaard. 

Léon

image

24 juni – Nieuwe wagens, koelkasten, kruiwagens en zoveel meer. Wat moet ik hiermee? Een deel van wat op mijn weg komt voor ik Léon binnen wandel.  Ik krijg hier een stikkend gevoel bij.
Voor mij een man, een houterige houding. In zijn linkerhand een paraplu, rechts een sigaret.  Ik hoor zijn voeten slepen. Zijn hoifd hangt naar beneden.  Gevangen in het lichaam. Wat ben ik blij daaraan te zijn ontsnapt, dankbaar om mijn wilskracht en doorzetting. Ik wandel Léon binnen.  Links een psychiatrisch centrum. Léon voelt niet goed.  In het centrum ga ik naar de Kathedraal,  te betalen.  De pelgrim wandelt verder en laat de Kathedraal achter zich zonder deze te bezichtigen.  Ik probeer zo snel mogelijk de stad te verlaten.  De stad voelt voor mij onaangenaam. Tien kilometer verderop blijf ik overnachten.  Net buiten Léon.  Een sportwinkel,  ik doe nog een laatste poging. Ik kom naar buiten met loopschoenen. Niet iets wat ik voor ogen had, wel iets waar me voeten blij mee zullen zijn. Mijn andere schoenen zal ik blijven meedragen om regelmatig te wisselen.

Alain

image

23 juni – Met een onverwacht ontbijt en een stevige knuffel van de eigenares van Santa Clara start mijn dag. Links een veld,  een laan van kastanje bomen. Rechts van het pad waar ik op wandel, een ondiepe gracht, een weinig tot bijna niet gebruikte weg. Voeg daarbij de geur van gedroogd gras en de warmte van de zon en je hebt bijna een totaal beeld. Aan de horizon in de verte, de bergen, op sommige bergtoppen is nog sneeuw te zien. Waarschijnlijk deze die ik binnen 3 dagen mag beklimmen.  Het eind van de Meseta is in zicht. Ik kijk uit om terug de bergen te mogen bewonderen.  Na 21 km hou ik een halte en eet ik een kleinigheid met een andere pelgrim. Zou ik Léon halen vandaag! Alles zal afhangen van mijn voeten. Ik hoop Alain nog even te mogen ontmoeten nog voor ik mijn weg verder zet. Alain zijn weg stopt in Léon tot volgend jaar. Tien minuten nadien zie ik Alain voor me wandelen. Aan zijn zijde gekomen “encore ent forme”? Hij schrikt me te zien omdat hij dacht dat ik al lang ergens met mijn benen in de lucht lag. ” Oh, c’est une surprise de te voir encore.  Eh bien je suis ravie”, vertelt hij me met een zingend Frans accent. “Alain avant que je continu ma route, j’aimerais bien te donner un gros calin”. “Oh je ne peut refuser”. We stoppen en geven elkander een grote knuffel. Ik fluister wat in zijn oren. We kijken elkander lachend aan en vertrekken terug in stilte.  Wandelend voor de auberge waar Alain halte zal houden,  draai ik me om. We kijken elkander aan. Ik neem mijn zonnehoed af, hij zijn pet. Beiden maken we een neerwaartse buiging.  Ik draai me terug om en verdwijn om de hoek.

Santa Clara

image

22 juni – De nacht bracht geen regen. De dagen blijven warm. De rivieren staan droog. Na 21 kilometer stopt het wandelen voor vandaag. Mijn voetzolen doen pijn en hebben nood aan rust. Ik stop voor de eerste maal in en privé auberge bij particulieren ‘Santa Clara’. Tien bedden. We zijn er uiteindelijk met acht. Twee Fransen, drie vrouwen uit Oostenrijk,  een jong meisje uit Arizona, een vrouw uit California en ikzelf. Alain uit Frankrijk zag ik een week geleden met zijn mooie wandelstok en een rugzak die volledig krom hangde. Ik vroeg hem of ik hierbij kon helpen zodat hij comfortabel de weg kon stappen.  Om één uur ga ik naar de misviering voor Corpus Christi. Een poging tot, voor de mis begint val ik in slaap. Ik verlaat de kerk en ga op een terras om wat te drinken en te eten. Alain is er ook. Nog voor ik ga zitten zegt Alain ” Vous etes une belle femme, Jasmine”. “Merci, cela fait plaisir de entendre cela”, antwoord ik hem met een glimlach. Ik ben wel even mijn woorden kwijt 🙂 . Fijn om dit te mogen horen en waarbij ik kan voelen dat het welgemeend is. We beginnen samen een gesprek. Het was lang geleden dat ik nog eens over  spiritualiteit kon praten.  Nadien keren we terug naar de auberge.  Mijn voeten krijgen een voetbad terwijl ik met anderen op de binnenkoer van de auberge zit. Twee mensen zitten te praten,  Alain is in slaap gevallen. Twee dames zitten rond mij. Ik begin te zingen, iets wat ik voordien nooit zou hebben durven doen.  ’s Avonds gaan we allen samen naar het restaurant.

Un poco

image

21 juni – Ik neem afscheid van de vijf zusters. Klaar voor mijn derde dag doorheen de Meseta. Zeventien kilometers, meer dan drie uur wandel ik op één recht, breed pad. In de verte zie ik kleine bewegende stipjes die me laten vermoeden dat er andere pelgrims zijn. Af en toe komt er een fiets langs gereden. Iedere keer schrik ik door de snelheid.  Een fietsbel zou niet overbodig zijn. Ik luister wat naar mijn muziek. Peter Bourke en Lisa Gerard klinken totaal anders hier op de weg. Ik voel dat ik op doorzetting mijn weg verder wandel.  Een doorzettingsvermogen die niet onbekend is, verstand op nul en je weet dat er nadien de bevrijding is. De muziek wordt zwaar en ik voel dat deze mijn energie naar beneden haalt. Op hetzelfde ritme van de klank zet ik mijn voeten neer. Zwaar. Toch beslis ik om het muziek niet te veranderen.  Ik doe door en probeer me te focussen aangename dingen. De bloemen,  waarbij de Ornithogalum af en toe te zien is. Een eenzame boom in het veld.  Ik ga opzoek naar wat te zien is in de horizon.  De insecten,  gezang van de vogels.  De macrowereld in deze immense oppervlakte.  Recht voor mij een dal, groen, bomen, een kerktoren. ..een dorp! Ja, eindelijk een dorp.  De muziek van Lisa Gerard maakt plaats voor Loreena Mc Kennitt. Een bar, een terras en iedereen weet die goed te appreciëren.  Ook mijn benen en voeten.  Na de pauze gaat het wat vlotter.  Terug een lange weg, deze keer met schaduw plaatsen. De weg loopt evenwijdig en naast een autoweg waar sporadisch eens een wagen langs rijdt.  Ook al is er een asfaltweg het stoort me niet. Ik geniet van de andere kant van de weg. Een positieve keuze 😉 . Mijn armen voelen warm. Mijn hoofd frisser nu mijn haren geknipt zijn ‘un poco’ werd een rattekopje 🙂 . Op de weg een warme gloed over de horizon,  waarbij je zou denken dat de weg beweegt.  Ledigos, Ik zet nog even een tandje bij en kom na bijna drie kilometer aan in Terradillos de los Templarios. De zwaluwen vliegen in grote groepen laag over het dorp. Hoge wolken.  Zou er deze avond wat regen mogen neerdalen op de droge velden!