Nacht

Vercelli

Chiesa do San Giuliamo (Vercelli)

Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’

De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.

Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.

Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.

Robbio

Chiesa di San Pietro – Robbio

In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.

Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.

Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…

Abbazia di Sant’Albino – Mortara

Nacht

Vercelli

Chiesa do San Giuliamo (Vercelli)

Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’

De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.

Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.

Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.

Robbio

Chiesa di San Pietro – Robbio

In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.

Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.

Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…

Abbazia di Sant’Albino – Mortara

Rijstvelden

Een vrouw vraagt me of ze een beeld van mij mag nemen. Ze probeert me uit te leggen waarom, “ponto foto garbidge” terwijl ze haar gsm toont.
Een man in een witte wagen roept van de overkant “bravo”.
Ik verlaat Santhia via het station en kom heel snel tussen de rijstvelden terecht. De regen van gisterenavond was niet voldoende om de temperatuur te doen dalen.

Het landschap waar ik nu doorwandel leikt goed op een West Vlaams landschap. Plat, velden, af en toe een paar bomen, een boerderij. Mais, tarwe, rijst wisselen elkander af en gaat snel over in enkel nog rijstvelden.
Ieder veld wordt eerst volledig onder water gezet zodat de rijst er goed kan op vertoeven. De rijst die straks gezaaid zal worden komen in zakken terecht en worden ondergedompeld in water. De wielen van de traktor zijn in metaal zodat deze gemakkelijk kan rijden in een vochtig veld.

De velden zijn een ideale plaats voor watervogels. Vogels in zwart en wit die ik nog nooit eerder heb gezien met een bijzondere snavel.

‘Pjoetpjoet’… een trein. Geen enkel boomgaard in zicht waar ik me even kan schuilen voor de zon. Mijn drinkwater is bijna op. Het is heel warm. Net zoals gisterenavond verdwijnt de zon… Zou het nu deze avond gaan onweren…
Een muskusrat vlucht weg wanneer hij me ziet en neemt snel een duik in het water. Hopelijk kan ik dit straks ook… maar dan wel een duik onder een koude douche.

Na twaalf kilometer tussen openvelden kom ik aan in Vercelli. De hoofdstad van de Piëmont.
Ik sleur me door de straten opzoek naar de pelgrimsherberg. Een vrouw helpt me op weg. Een heel vriendelijke man Frederico opent de deur, een warm onthaal volgt en een even warme avond waar we de maaltijd delen.

In de nacht wordt ik wakker door een voelbare trilling. Onweer. Het geluid is zo hard dat zelf met oordoppen ik de slaap niet kan vatten. Dan maar een ontspannen houding aannemen. Handen achter mijn hoofd en genieten van het spektakel. Het onweer wiegt me later in slaap.

Bella dormanti

Piverone

“C’est tous normal ça… depuis ma femme n’est plus la”, zegt Julio in gebroken Frans terwijl hij haastig terug naar zijn wagen stapt. Hij had iets vergeten. Acht uur dertig… een mistige laag hangt over het land. De krekels zijn al goed aktief. Een hevige wind. Zou er onweer in de lucht hangen! Julio brengt me terug waar mijn vorige dag eindigde.
Naar de bakker… buiten staat Julio te bellen in zijn wagen… ik koop een gebakje, erop staat een hart… Ik doe zijn autodeur open en geef hem het pakje… Sluit de deur. Ik ga terug naar de bakker om af te rekenen. Julio komt binnen en verteld met fierheid dat ik in zijn huis heb overnacht. Geven zonder iets terug te verwachten… Het spontane en daarbij kunnen zien hoeveel onverwachte vreugde je aan iemand kan schenken door gewoon te zijn… Zoveel vreugde ontvang je onverwachts terug. Een wederzijds verbondenheid.

Buona giornatta, buona sera, buona notte … Grazie… … Arrivederci….ciao… We kennen ze allemaal, de inhoud van deze woorden. Ze zijn zo eenvoudig te gebruiken… En zo waardevol.

Tussen de wijngaarden…langs een Romaanse kapel in ruïne. Een man staat zijn wijnranken te snoeien. Door de mist zijn de bergen spoorloos geworden. Ik voel iets in mijn rug… een hond loopt me achter, blaffend en aanvallend. Ik draai me net op tijd om en spreek hem aan. Hij blijft blaffen… “si, bellisimo, si si… Jaja je hebt gelijk…”. Ik verzet een stap vooruit. Hij heeft schrik en verdwijnt van de weg om verder te blaffen in een lager veld.

Op een balkon staat een bejaarde vrouw. Twee druppels water mijn grootmoeder. Krullend haar, fijn getekende lippen. Groot met een wat voorover gebogen houding. Ronde oorbellen. Haar gebaren en hoe ze naar haar bloemen kijkt… Het zou haar kunnen zijn… Ik kan haar zo voor me halen… Haar horen… Wat hield ik van haar en nog altijd, ook al is ze er niet meer. De lange gesprekken samen, haar delen, mij in vertrouwen nemen, mij beschermen… Haar wijsheid en interesses. In gedachten even bij haar.

Een man op fiets… een snelle afdaling. In zijn ene hand een plastiekzak. Met zijn andere hand houdt hij zijn stuur vast. “Bravo… Bravo… Ciao”, roept hij me toe met een grote glimlach.
Twee mensen wandelen in tegenrichting. Alberto en Susana. We zeggen elkander een goede dag en stappen naar elkander toe. Een fijne en intense energie is voelbaar. We wisselen kort de weg uit en ervaringen over pelgrimeren. Ze hebben een vereniging opgericht die Rome en Compostella zouden verbinden. Alberto vraagt mijn blognaam.

In de namiddag zijn de eerste rijstvelden zichtbaar tussen wat maïs velden en hooivelden. Boeren zijn zijn aan het werken. Ik hou een halt en sta te kijken naar hun werk. Een boer komt langs met de traktor. Hij steekt zijn hand op en zwaait vanuit de pols gevolgd door een glimlach. Een warm gebaar. Ik zwaai en lach terug. Een zachtgebaar die me raakt… Geraakt door de zachtheid van een man. Een gebaar die mijn eigen Ying raakt. Het doet me stilstaan bij de woorden van een vriend die laatstleden tijdens een wederzijds opengesprek met me deelde wat in mij aanwezig is en waar de man zich in aangetrokken zou kunnen voelen… Ik zal het mijn yang noemen… De man geraakt door de yang aanwezig in de vrouw en de vrouw geraakt door de Ying in de man… Ik laat het berusten… Italië zal me hier verder duidelijkheid in brengen.

Zou ik nu zelf zo een ‘Bella dormanti’ kunnen zijn! Ik sta even stil omwille van de jeuk aan mijn kuit. Ik hoor een kikker plonzen en verdwijnen. Haha… een vluchtende prins…

Hoe verschillend gebaren kunnen zijn, zelfs hierin is een taal. Een hand omhoog steken, zwaaien vanuit de pols, vanuit de schouder, vanuit de elleboog…

’s Avonds geniet ik van een concert in Santhia.

Santhià

Bella dormanti

Lago Pistino

Een overnachting bij Matheo en Anna Maria was meer dan deugddoend. Ik open het deurvenster van mijn kamer. Een salamander vlucht weg. De krekels. De zon, de geur, de luiken.. het doet me denken aan mijn grootouders toen ze in Zuid Frankrijk woonden. Een ontbijt samen met Fabien en Hélène genietend van het samenzijn en de heerlijke verse natuurproducten uit de tuin of van plaatselijke boeren. Een yoghurt is hier smaakvoller dan bij ons. Niet raar als je ziet in welke prachtige natuurlijke weiden ze mogen vertoeven.
Nog even op de foto voor op de FB pagina en een foto voor de verzameling rugzakken van Anna-Maria voor een nieuwe dagtocht.

Af en toe zijn bergen nog zichtbaar en kan ik ze bewonderen, afhankelijk in welke richting mijn weg gaat. Ik heb genoten van de bergen. De uitzichten waren prachtig. Nieuwe en andere landschappen staan me op te wachten.

Ivrea

Via een Populieren bos – die het goed doet op vochtige gronden – verlaat ik Borgofranco. De frisheid die het bos met zich meebrengt is deugddoend. Het verschil in temperatuur is duidelijk voelbaar en hoger bij het afdalen in de vallei. De uitlopers van de bergen zijn vochtig. Verschillende meren zijn aanwezig in de streek. Aan het meer of Lago in het Italiaans ‘Pistino’ neem ik de langere weg rond het meer en ik betreur het me niet. De vergezichten en openhemel schenken me een prachtig zicht.
De koekoek, kikkers, konijnen, Vlaamse haaien kruisen mijn weg.
En dan… Ja… Wie zegt vochtigheid zegt… MUGGEN. Aanvalleeeennnn, en ze missen me niet, zelfs door mijn kleren. Was turtle Ninja Michelangelo hier nu maar.

In Ivrea doe ik een poging om een koffie te bestellen. Blijkbaar veranderd de naam in deze regio. Ik probeer er wijs uit te raken van café Lungo (mini straf), naar café Americano (mini met kannetje water, bah), naar een café Lungo tassa grosso (een doorlopende café lungo maar dan langer doorgelopen, in een doorsnee tas, een Doppio (dubbele koffie) daar staat mijn haar van recht.

Mijn lichaam voelt vrij. Een aangename stroming is voelbaar. Mijn lichaam voelt sensueel en eigenlijk voel ik een behoefte om een kleedje te dragen, blootsvoets, rugzak af en te zwieren met mijn lijf.
In de namiddag stap ik een kerkhof binnen… wat verschillend in vergelijking bij ons. Een kerkhof is een ideale plaats voor water, wc, gras en rust.
Op mijn kuiten is de avondzon nog voelbaar, vooraan staat de maan al hoog.

Bollengo

La Bella dormanti

In Piverone stap ik de apotheek binnen. Ik word geholpen voor een overnachting. Uiteindelijk beland ik bij Julio. Een aangename man. Met fierheid toont hij me ’s avonds een boek over een pelgrimstocht in Jeruzalem. Aan de muur in zijn woonkamer hangt een kaart van Spanje waarop zijn Compostella weg is aangeduid, de Frances.

Met het prachtige goed klinkende woord’ la Bella dormanti’ val ik in slaap. (Een heuvel waar de schone slaapster zichtbaar is).

Fabien en Hélène

Verres

De pelgrimsherberg wat opruimen en poetsen. Twee niet droge gewassen onderbroeken hang ik op aan mijn rugzak. Klaar voor een nieuwe dag. Samen met Ekaterina en haar vier jarige dochter verlaten we de herberg. De straten in Verres kleuren roze omwille van de Giro.
Ik dacht dat het roze voor een of andere communiefeest was. Hmm, mij even bijbenen met wat gebeurt in de wereld…

In een paar dagen tijd heb ik werkelijk drie seizoenen gehad. Van een kersenboom in bloei, tot groene vruchten en dan tot rijpe vruchten.
Binnenkort is het de beurt aan de vijgen, de bomen zijn rijkelijk gevuld.
Een haan… zijn gekraai weergalmt in het dal.
Een geit in de stal kijkt me aan van achter het glas. Doet me denken aan die kleine vensters, huisjes van in de Efteling… die telkens het kleinekind in mij laat terug laat ontwaken.
In een weide… afgemaaid gras… twee tonnen die dienst doen als zitbank… man en vrouw… Uitrusten.

Arnad

Chiesa do San martino

Het dorpje Arnad binnenstappen kan je niet naast de reuze wijnpers kijken. Ze toont aan hoe rijkelijk en belangrijk de economie hier is geweest.
Mijn telefoon rinkelt… Fabien… we spreken af een paar honderden meter verder aan la Chiesa do San martino. Helaas niet open, wel de moeite waard te zien aan de buitenkant.
Vanaf de kerk stappen we verder samen. Het samen stappen voelt goed… We delen moeilijke momenten, vreugde, kennis, wijsheid, steun…

Lekkernij, spek

Ponte di Echallod

Romaanse weg, Donna

Salamanders en hagedissen vluchten weg bij het horen van de stappen. Droge eiken bosjes.
Ik verlaat vandaag de Aosta vallei voor de Piëmonte, de uitlopers van de Alpen.
Een Romaanse weg bij het binnenkomen van Donna’s. De sporen van de voertuigen van vroeger zijn nog goed zichtbaar.
Na een lange eentonige weg tussen de auto’s… De Romaanse brug van Saint Martin.
Bijzonder om in deze regio te zien hoe de wijngaarden worden gebouwd. Alles gebeurt in de hoogte en worden bevestigd aan stenen pilaren. Een voordeel van samen wandelen is dat de ene de ander kan meetrekken… Is net als in het wielrennen en de voortrekker…
We wandelen een goed 26 km… De laatste zes wegen zwaar… Wel de moeite.
“c’est pas grave que on part on éclaireur ?”, vraagt Fabien en Hélène. “Non non, allez y… Éclairer mon chemin !”

Het is belangrijk dat iedereen zijn tempo kan volgen niet enkel op de weg… Ook in het dagelijks leven.

Citroenplant

Pont Saint Martin

Jasminoides