La Pietra

Posted on 9 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Ik denk terug aan het Christusbeeld van gisteren in de kerk van Pescocostanzo. Een zwaar toegetakelde en uitgemergelde Christus, een zeldzaamheid… Anno 2018…toch meer dan tijd dat dit beeld eens door de parochie in vraag wordt gesteld. Na een deugddoende avond met hartelijke mensen, een zalige nacht en nog voor ik het dorp verlaat ontmoet ik de eerste pelgrims sedert Monte Sant’Angelo. Deugddoend. We wisselen in het kort onze weg uit… even op de foto.

Ik verder Assisi, zij richting Monte Sant Angelo.
Een immense vlakte tussen twee heuvels… hier en daar een grote boerderij… in de wei… koeien, paarden, schapen. Af en toe een hond die aan een deur waakt….en rondom een concert aan bellen die de dieren rond hun hals dragen. Op de heuvel, een herder die zijn kudde samen roept al fluitend… verschillende deuntjes… de hond… zijn rechterhand. Een rust en stilte hangt over het gebied…

Een pauze in een rustig en afgelegen restaurant midden het natuurgebied. Terwijl ik geniet van mij cappucino brengt een vrouw me een stukje cake, wat een heerlijke fijne attentie. Een paar minuten later vraagt de vrouw of ik nog een stukje wens… ik bedank haar en meld dat ik voldoende heb. Nog voor ik vertrek brengt ze me een pakje in een serviette gedraaid “voor langs de weg”, vertelt de vrouw.

Ik sta even stil midden de rijweg, in het nationaal park della Majela. Er heerst hier zo een rust dat ik bijna het gevoel heb dat de natuur in die rust en stilte kan dragen, zelfs wiegen.
De buizerd…zijn geroep …. Een… Twee… Drie… En een vierde buizerd zweven over me heen. Ik open mijn armen en breng ze zijwaarts. Mijn ademhaling wordt dieper. Mijn ogen sluiten, mijn hoofd gaat achteruit. De zon schijnt op mijn aangezicht. Terwijl ze boven me zweven laat ik hun geroep binnenkomen.

Uitkijkend naar een dorp waar ik even iets fris kan drinken. In Cansona het café K2 heeft de man het blijkbaar niet naar zijn zin… tot daar toe… een baaldag kan iedereen hebben. Op het moment ik mijn rekening vraag krijg ik een kassa ticket met één getal, geen detail. Een rariteit. Ik schrik van de prijs die hij me vraagt. “Non è possibile”, zeg ik hem. “Si”. Hij heeft duidelijk de verkeerde persoon vast. Ik vraag hem een gedetailleerd ticket en zeg hem dat de prijs voor het water duidelijk te veel is. Ik blijf in mijn kracht staan en wacht rustig het ticket af. Uiteindelijk krijg ik het ticket. 1 euro goedkoper.
Voor mij is dit gelijk aan diefstal, het is je iets toeeigen die niet van jou is. Als ik zin heb om wat drinkgeld te betalen dan zal dit gebeuren uit vrije wil niet uit macht en manipulatie. En uiteindelijk gaat iemand met zo een gedrag armer door het leven in alle opzichten en vroeg of laat zal deze persoon daar de vruchten van dragen.

Ik haal het pakje van de vrouw uit. Tot mijn grote verwondering zit er tussen het cellofaan papier. Een overheerlijke boterham met heerlijke Italiaanse ham en kaas. De vrouw toverde net een vreugdevolle glimlach tevoorschijn en een bonzen hart. Een klein gebaar van grote waarde. En het broodje… Hmmm

Al vijf dagen op een rij veranderd het weder rond 15 uur, deze keer is het niet anders… Hoge dikke wolken. Geen geroffel…. een bombardement.
Ik stap stevig door… de eerste druppels… Ohoh… ik zal het niet halen… Draai me om… steek mijn duim uit… een bus… Oef. Net ontsnapt. zes kilometer verder ben ik uit het nationaal park en kom ik aan in Sulmona.
Ik ga opzoek naar een overnachting. Beide de eerste convento, caritas bij dd franciscanen wijst de priester grof me de deur. Ik laat het niet aan mijn hart komen en ga terug naar de andere kant van de stad.
Ik bel aan. Twee zusters staan aan het venster Ma en Luz… ze bellen naar hun overste, een priester…neen…ze voelen zich wat verveeld… een fijne babbel samen en ze blijven met man en macht samen zoeken. Het contact ligt supergoed en klikt onmiddellijk. Uiteindelijk is het gelukt en beleef ik een heel warme en aangename avond met zusters van drie verschillende orde, en vier verschillende nationaliteiten (Myanmar, Filipinen, Burundi, Indonésie). Een douche, een avondmaal bij zuster Luz en Ma. Aan tafel haal ik een klein papiertje uit en vouw het open. “Zuster, ik heb iets voor je. Ik weet niet waarom. Ik voel dat ik jullie dit mag schenken”, vertel ik hen in het Engels. “Un Pietra de la grotta de Monte Sant’ Angelo”. Even valt een stilte. Een intense, stevige verbondenheid is voelbaar. We kijken elkander aan… Zuster Ma gaat in de andere ruimte en komt terug met een beige vierkanten doosje. Ze haalt het deksel eraf…. Rozenblaadjes… La Pietra komt terecht op een bed van Rozenblaadjes… Diep vanbinnen voel ik dat dit juist is…. Mille Grazie.

Abruzzo

Posted on 7 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Terwijl de Italiaanse koffiekan op het vuur staat, vul ik mijn rugzak. Tiktak Tiktak Tiktak… . een klok aan de wand.. rustgevend. Dit doet me denken aan de middagrust bij mijn grootouders…

Een nieuwe zonnige dag staat voor de deur. De mist hangt over de heuvels en zoekt zijn weg.
Honderden zwaluwen vliegen afwisselend op en neer naar een elektriciteit draad. Dit schouwspel kunnen wij op veel plaatsen in ons land helaas nog enkel van dromen. Hun schaduw op een witte muur maakt er een prachtig levendschilderij van.

Af en toe neem ik de tijd voor een halte… De tijd om achteruit te kijken… De tijd om te kijken welke waardevolle stukken ik heb mogen ontmoeten op mijn weg ook al zijn ze niet altijd evident geweest… . Kunnen achteruit kijken met de zon zonder schuldgevoel, pijn of spijt… Is vooruit kunnen kijken en wandelen jezelf openen in een richting naar liefde, licht en kracht.

Een huis, een serre… een man geeft water aan zijn groenten. De herdershond ligt rustig ernaast.
Op een rijweg wandelen is niet alleen rekening houden met je eigen stappen en proberen veilig te wandelen. Het is ook kunnen rekening houden en anticiperen met het rijgedrag van een ander. Soms wel best vermoeiend. Na Pietransieri gaat het terug wat bergafwaarts. Wat een contrast met de bergdorpen aan de andere kant. Drie grote steden naast elkaar met hoge appartementen gebouwen, hotels… Vermoedelijk Italiaanse skioorden.

Graag zou ik het volgende willen delen. Ik heb vandaag nog geen enkel spijt van de weg die ik bewandel. En vooral deze waar ik nu op wandel ‘con I Ali ai piedi’ Het is een heel mooie weg waar ik waardevolle en rijke ervaringen mag beleven. Nog voor ik vertrok wist ik diep van binnen wat mij te wachten stond. Ik kan hier geen antwoord op geven van waarom, maar ik had geen keuze. Men kan zeggen, we hebben altijd een keuze, wel er bestaan uitzonderingen. En inderdaad er zijn situaties waar ik liever niet in terecht zou komen… En ook al zijn er vaak triggers die me komen uitdagen, ik blijf er met open hart in staan. En hoe meer ik dit doe, hoe meer ik er ontvang, en het is OK. Voel ik dat mijn hart krachtiger en ruimer wordt en diep van binnen weet ik dat deze triggers zullen verdwijnen en waarbij de dualiteit mee verloren zal gaan.
Ik vind het wel belangrijk om de realiteit te delen wat de weg zelf betreft, want het kan ook voor anderen geldig zijn. Ik kan niet melden dat je op deze weg blindelings tot aan het einddoel kan geraken, wat wel bv bij de Frances naar Compostella is. Twee wegen die totaal niet te vergelijken zijn. Deze is een jonge weg waar men nog constant aan het werken is. Compostella is al zo gebruikt dat je gewoon in de energie wordt meegezogen. Voor mensen die voor een eerste keer een pelgrimstocht doen en geen ervaring hebben in avontuurlijke trektochten zal ik deze niet aanraden. Deze weg zal voor velen een top weg zijn als wat ik heb aangehaald op punt zal staan. Behalve… Als je werkelijk van een uitdaging en avontuur houdt en kan afstappen van het geplande, dan zonder twijfel doen.
Weet ook dat mijn ervaring, mijn weg is en niet deze van jullie hoeft te zijn. Wat ik hier te leren heb zal niet bij jullie aanwezig. Mijn mindere dag, kan voor jullie een topdag zijn.

In de vroege vooravond kom ik aan in Pescoconstanza. De enige pelgrimsovernachting die er is is €40. Dit is er nu wel over vind ik. Ik zoek op verschillende plaatsen… neen…Rond 17 uur hou ik het voor bekeken en beslis ik om buiten te slapen. Ik ga me wat opfrissen in de toiletten van het museum en laad er mijn batterij op van de telefoon. Nu nog hopen op geen onweer…. Helaas. In een toeristische stad is het altijd moeilijker en zijn mensen ook afstandelijker tot zelfs niet gastvrij, integendeel…. Tot na twee uur op het marktplein te zitten iemand naar me toekomt met een oplossing, Centro sportivo.

Onweer

Posted on 7 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Een pittige klim naar duizend meter hoog… in een ruwe prachtige natuur. De vergezichten zijn adembenemend… In de verte de Abruzzen die tot wel 2000 m hoog zijn. Ik geniet van de rust om me heen. Een GR pad…na twee uur wandelen worden de kentekens minder zichtbaar of onduidelijk. Op een niet goed zichtbare driesprong twijfel ik rechtdoor of naar links.
Aan mijn rechtkant komt plots een hert uit het groen gesprongen. Verbluft… drie meter voor mij.. ik sta bevroren te kijken… het lukt me niet om tot bewustwording te komen, alsof ik in een droom ben. Normaal gezien ben ik handig, snel bij het nemen van de camera… telkens wanneer ik een hert zie ben ik zo aan het klungelen… waardoor in beeld brengen onmogelijk is. Geen spijt hij staat op mijn netvlies. Telkens wanneer ik ze zie voelt mijn lijf ook vreemd. Hij verdwijnt naar rechts… De weg die ik mag nemen. Wat een krachtig dier.

Zes kilometer verder stopt voor mij de aardenweg en beslis ik om het GR pad te verlaten. Via de asfalt weg stap ik verder. In een volgend dorp neem ik een pauze. Een wagen rijd voorbij… De priester die me gisteren gastvrijheid aanbood. Ik bedank hem nogmaals voor de ruimte die ik kreeg. Hij vraag me waar ik heen ga. “Piano”, roept hij nog, zwaait en rijd weg. Een aangename man.
Ik check nog even bij de plaatselijke bewoners ivm de aardeweg. Het wordt afgeraden. Een man brengt zijn hand naar zijn borst en zegt “herba”. OK. Dat was duidelijk.

De zon zorgt ervoor dat de den zijn geur vrij geeft. Scabiosa, distels en een soort plant die naar curry ruikt groeien weelderig langs de kant.
Van de regio Molise naar de regio abruzzen. In de verte wordt het donker…. het komt dichter en dichter… Ik zal er niet aan ontsnappen… Geen ontsnappen aan… middenin… Een fikse onweersbui met hagelstenen. In een mum van tijd is de weg omgetoverd in een stromende rivier. Ik probeer mijn waardevolle papieren, camera en telefoon te beschermen tegen de regen. De ene auto na de ander rijd voorbij… Gedonder…. Gebliksem…. Hagel. Ik hoop op goede afloop. Niet enkel de weg die een rivier is geworden is aandacht en voorzichtig noodzakelijk ook voor de andere gebruikers van de weg, zelf in dit weer is aanpassen niet aan dd orde. Het zicht wordt korter en korter… Een wagen rijd voorbij. Ik zie zijn remlichten… Ik loop. De deur gaat open, zonder mijn rugzak af te nemen stap ik in…. Of eerder duik ik in. Een zucht… Ik besef het nog niet helemaal. Ik kijk hen aan. “Mille Grazie” “Jullie zijn engelen op mijn weg”, ik geraak ontroerd…. een traan. Als ik de staat van de weg zie besef ik hoeveel geluk ik heb gehad. Ik hoop die verder met me mee te hebben. Vier kilometer verderop zetten ze me in het droge af aan de eerste bar. Het water druipt uit mijn schoenen, mijn broek kleeft aan mijn benen. Ik ga eerst naar de kerk waar ik even op mijn eigen kan zijn in rust en waar ik mijn center kan terug vinden.

een bar vraag ik of het meisje iemand voor mij kan opbellen en om een vraag te stellen. In een mum van tijd staan vijf mannen zich op te dringen afsof ze een trofee moet verdienen. Ik blijf er rustig bij, zonder eerst even op mezelf te komen na een vermoeiende dag was me dit niet gelukt. Even de ruimte nemen voor jezelf is werkelijk geen tijdverlies, integendeel, ook al denken velen daar anders over.
Aan een goed frans sprekende man vraag ik hulp om een ander nummer op te bellen voor reservatie. Ondertussen bestel ik me iets om te drinken. Een cappuccino… erop een muzieksleutel en een hart… Slik… het raakt me en een traan rolt over mijn wang. Reservatie geregeld. “Vient la dame ma demander de t’amener”, zegt de Frans sprekende man. Een ander man zegt dat het moeilijk ligt en ik het niet zal vinden, hij dringt wat aan.
Ik bedank vriendelijk en zeg dat ik er te voet naar toe ga, de woonst ligt amper om de hoek. “Vous qui êtes catholique vous devrais savoir que les gents qui refuse de l’aide ne veulent pas etre aider”. “Monsieur ma religion ma appris à d’abord a demander si la personne en a besoin, de la respecter et de ne pas s’imposer”. “C’était une blague…” volgt er nog om zijn gedrag te rechtvaardigen. Ik zeg hem een goede avond, schudden elkander de hand en bedank hem voor zijn hulp. Ik stap naar het meisje en bedank haar voor de lieve noot op mijn cappuccino.

Na een nachtje slapen in een zaal op een zelfgemaakt bed waarvan ik genoten heb en super heb geslapen kies ik deze avond voor alles erop en eraan bij Vicenza….beiden samen zorgen voor evenwicht in mijn portemonnee.
Antonella een jonge tiener, en een spring in het veld verwelkomt me samen met haar moeder. Een heel aangename en hartelijke ontvangst na deze vermoeiende dag.
Vicenza vraagt of ze voor mij mag koken. Ik gun haar dit plezier. Wanneer ze me ’s avonds de maaltijd brengt en het op tafel neerzet steek ze haar schouders omhoog en zakt haar hoofd wat naar beneden. Ze maakt me duidelijk dat ze geen kok is, insgelijk meld ik haar. We hebben plezier samen in onze gebrekkige verstaanbare taal.
Na de maaltijd ga ik met haar voor de spiegel staan… “Ik ben een goede kok”, zeg ik terwijl ik mijn duim uitsteek naar mezelf en in de spiegel kijk. Ze herhaalt wat ik deed… Vicenza staat naast me als een fiere vrouw. We geven elkander een knuffel. Vroeg ga ik slapen. Uitgeput.

Wortels

Posted on 5 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Hmmm…. ochtenddauw… Hanen gekraai… Vroeg in de morgen, de zon zit nog achter de heuvels… Een waterstroom… In de verte blaffende honden. Het voelt aan als een vroege nazomer.
De waterdruppels op de metalen balustrade… De eenvoud en de schoonheid van het leven… Het ontroerd me…

De regen van gisteren bracht evenwicht in de natuur. Een rustige sfeer hangt over de heuvels en de bossen.
Ik stel me de vraag bij dit gevoel ‘is de rust werkelijk aanwezig of is dit eerder iets van mij’. Natuurlijk is dit gevoel iets van mij en in samenhang met wat rond mij is. We mogen de mens niet afzonderlijk bekijken mens versus natuur. Wel als een eenheid, een geheel. De natuur is geen object… Iets heel waardevol waar meer eerbied mag voor opgebracht worden.

Ik stuur een vraag via messenger omtrent overnachting en prijzen en deel ondertussen een ervaring. Een over en weer geschrijf… en het gevoel dat er een misverstand ontstaat… Ik sluit af na te zien dat er aanval kwam…het was het mij niet waard.
Hoge bomen vangen veel wind… zeggen ze vaak… die hoge bomen hebben vooral brede en diepe wortels nodig om buigzaam te kunnen zijn.

Nog niet op de helft van mijn kilometers voor vandaag stap ik een bospad in… Een paar honderden meters verder sta ik voor de zoveelste keer voor een muur aan planten, bomen… De weg is niet meer toegankelijk. Ik keer terug op mijn stappen… Een splitsing… Ik probeer nog even een andere ingang… Ik blijf verder stappen in de gedachten dat ik de andere weg, wel vind. Een verkeerde inschatting. Rustig blijf ik verder stappen tussen bramen, onder jonge bomen, op gladde stenen… Mijn lijf kust van dichtbij een wilde rozelaar…auw…Voorzichtigheid geboden niet alleen omdat ik het bos niet ken, ook omdat mijn schoenen geen grip meer hebben. ‘Foei, Jasmine waarom heb je niet geluisterd naar je buikgevoel en gewoon de weg genomen’, gaat door meheen. Twee uur draai ik in een wildernis, in een rondje van amper 1 km. Na twee uur ga ik naar het dorp die ik tegenkwam. Schud alle insecten weg. Ik vraag een man of hij de weg kent… en meld me dat de weg niet meer bestaat.

Ik post een boodschap op FB met een bedenking of ik nu op pelgrimstocht ben of op overlevingstocht. Als buitenstaander kan ik me inbeelden als iemand dit leest dat dit voor velen zo zou aanvoelen. Overleven.
En hoewel ik de bedenking had, voelt mijn pelgrimstocht zo niet aan.
Dat ik rondjes maak van 2 uur in een bos waar het niet vrij is van gevaar. Is mijn keuze.
Nadat ik een ander pad probeerde in te nemen omdat de route die wordt aangewezen niet meer bestaat of ontoegankelijk is. Is mijn keuze. In het bos verdwalen leert me om zorg te dragen voor mezelf, leert me dat ik mijn intuïtie mag volgen, leert me geduld te hebben, niet te panikeren, geen angst te hebben, te vertrouwen, mildheid. Me te leren niet meer in mijn hardheid te gaan, er in liefde en kracht te blijven instaan. Ook al wordt ik hierin uitgedaagd.
Is dit dan overleving voor mij, neen. Wel een leerschool van bewustwording. En in overleving modus liep ik weg van mijn Zijn en was er weerstand. Jah, en misschien denk ik nog altijd die twintiger te zijn op fysiek vlak, haha.

Pas naar de vroege avond kom ik aan in Caroville. Een aangenaam dorp tegen een bergflank. Ik vraag de priester of hij me kan helpen met een overnachting.
Een half uur nadien zit ik in zijn wagen… Laat me de prachtige natuur zien op het plateau… Trakteert me op een koffie en brengt me naar mijn overnachtings plaats.
Een huis waar de jeugd zijn plaats kreeg. Om een thuisgevoel te creëren, wat op te kuisen wat vandaag naar me toe kwam…. Neem ik een emmer water en begin op te ruimen. Ook uit respect en dankbaarheid voor de gastvrijheid die geboden wordt.
Ik zoek wat rond. Vind een vering, een dons… Mijn bed voor deze avond… En geef toe slapen in een bloemenbed…

Sant’angelo In Grotte

Posted on 4 augustus 2018 by Jasmine Marie José

De vogels zingen in het rond. Een zacht frisse windbries en pastelkleuren boven de horizon verwelkomen een nieuwe dag. De kerkklok tikt 8 uur. Fonca was gisteren heel fier om te vermelden dat ik de eerste Belgische pelgrim was die ze hebben ontvangen. Hun gastvrijheid en hartelijkheid hebben me echt een boost gegeven.

De natuur is prachtig. Eindelijk hebben de droge dorre velden plaats gemaakt voor groen en bossen. Bomen, o zo waardevol…ze brengen me onmiddellijk een thuisgevoel en rust.
Langs de weg een fontein met bronwater.
Vlijtige liesjes, hortensia, rozen, pélargonium kleuren de dorpen. De honden, zitten netjes achter een omheining en diegene die niet te vertrouwen zijn vastgebonden. Op een paar dagen van elkaar en zo een verschillende ingesteldheid. Ik geniet ervan.
De natuur is rijk aan appelen, vlier, braambessen, Vijgen…

Langs de weg een wagen die met zijn poep naar de afgrond staat. Erop een jongeman met een borstel. Hij reinigt zijn kofferbak. Ik kom erlangs en blijf stilstaan. “Buongiorno, e la nature ! “, terwijl ik mijn hand uitsteek naar wat hij doet.Ik kon het niet laten. De man was afval aan het dumpen. Karton, plastiek en groen. “Herbe”, antwoord de man. Ik wijs terug “e la cartone !”…. Ik hoor hem mompelen. Ik zet mijn weg verder.
Op de achtergrond hoor ik hem verder pruttelen “… Jésus Christo”. Ik dacht bij mezelf ‘het zal Jezus Christus niet zijn die je handelingen zou rechtvaardigen…”

In Sant’ Angelo la Grotta, de naam van het dorp verteld het al, ga ik op zoek naar de grot van de Aertsengel Michael. Wat gelijkaardig aan deze van in Monte Sant’Angelo. Binnen een waterbron. Een koper tonnetje aan een Lange koord. Ik vul mijn drinkfles. Overheerlijk water. Ik mis iets in deze grot. Ik kan het niet plaatsen… tot… geen enkele kaars. Uit mijn rugzak neem ik de noveenkaars. Ik steek ze aan… Laat me leiden en plaats ze diep in de grot. Ik kijk haar aan… ze staat er alsof ze daar al altijd gestaan heeft… alsof ze terug leven in de grot brengt… Het voelt aan alsof de grot uit een diepe slaap kwam.

Ik verlaat de grot. Een druppel. Geroffel in de lucht. Een bliksem, water. Water en vuur.

Day-off

Posted on 4 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Campobasso

Zes uur… De wekker… Ik verlaat het ex convento en zwaai nog even naar de migranten in de keuken. De hemel… bewolkt…
Een bus komt aangereden… Ik steek mijn hand op… Een dagje ‘day-off’. Uit het ritme van inpakken… kaart lezen (vermoeiend en énergie slopend), stappen. Mijn lichaam een dag congé geven.
Moe, weemoedig en heimwee…
Richting Campobasso opzoek naar een apotheek die me kan helpen tegen de ontzettende jeuk aan pols en handen. Ik was er een paar dagen vanaf door minder contact met de zon. De laatste dagen was de zon krachtiger met als resultaat… Een opflakkering. Door de vermoeidheid kan ik het ook niet meer opbrengen om om te gaan met de jeuk.
De behulpzaamheid, vriendelijkheid en de tijd die de apothekeres neemt doet me goed… we zoeken samen naar een resultaat. De juiste Zonnecreme… OK… Behandeling tegen jeuk… OK… Insecten…homeopathie… De huid voortdurend verfrissen… Met thermaal water voor gevoelige huid… Resultaat… De rugzak vult zich…

Op een terras neem ik een ontbijt. Ik neem de telefoon en bel een vriendin op… Deugddoend… Een opbeurende gesprek… In het gesprek wordt me ook iets duidelijk omtrent mijn creativiteit, inspiratie en iets neerzetten op deze wereld.
Diep van binnen weet ik heel duidelijk wat me te doen staat en wat ik wens op te bouwen omtrent het pelgrimshuis. Alles is dan zo duidelijk en een openweg tot het zo duidelijk is dat er dan angst opkomt waar ik ga van lopen…
Ik werd me bewust dat het neerzetten van iets opzich OK is…
Dat er geen angst is voor het begin…. wel angst dat het zal eindigen. Is het een angst om te falen… neen niet echt… Dus dan begin ik er niet aan of ga lopen… En het besef dat mijn creativiteit in het Nu, nu dient aangepakt te worden. Want het zaad van vandaag zullen de vruchten van morgen zijn. En de bloemen in het nu zijn het resultaat van de vruchten uit het verleden.
Wel… ik neem de angst bij de hand en we gaan samen opweg in vertrouwen.
Ik neem dan ook verder mijn boekje in de hand en werk het project verder uit. Ik krijg terug wat moed.

Vijf uur wachten voor de bus aankomt om me te brengen naar een rustig dorpje bij Fosca en Marco.
Mijn sasjh (Marokkaanse sjaal) gaat de vuilbak in, de prikkers van de velden zijn er niet uit te halen. Ik stap binnen in een winkel… En koop me een frisse nieuwe sjaal met een opbeurend fris kleurtje… Materie die me nu eens zo deugddoend is… Vitrines doen om werkelijk mijn gedachten op niets te zetten.
Op de bus val ik in slaap… ’s Avonds wordt ik ontvangen met openarmen, samen eten, mijn kledij gaat de wasmachine in… De geur van verse gewassen kledij… De geur van regen in de natuur… Delen en ontvangen… Al dit brengt me terug wat moed…

Het was… Morgen een nieuwe dag.

Sant’elena Sannita

Ripalimosani

Posted on 2 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Een van de broeders vraagt of ik zin heb in koffie voor ik de baan op ga. Dit kan ik nu niet weigeren. De keuken… Een bruine eiken keuken met midden een kleine rechthoekige tafel. Het aanrecht… De koffiemachine…
Een donkerbruine lange pij en een wit touw verbergt de hedendaagse kledij van de broeder.
Koffie geur… Het geluid van de koffiemachine… Herkenbaar… Ik sluit even kort mijn ogen… Een diepe zucht. Gemis.

Een gemakkelijke weg vandaag zonder complicatie, zonder prikkers…oef…Een asfalt weg, ernaast velden afgemaaid gras. Links Campobasso die heb ik niet nodig… Deze regio weet ik veel meer te appreciëren dan de regio waar de VF doorgaat. De appenijen zijn werkelijk de moeite. Veel meer natuur, kleinere pittoreske dorpen, de benadering van de mensen, de hulp en openheid.

Op het middaguur kom ik gelukkig al aan in Ripalimosani. De warmte haalt je energie zo naar beneden en het moraal die volgt. Voor de eerste keer vandaag heb ik wat heimwee. De ontvangst is zo warm dat de heimwee al heel snel wat op de achtergrond verdwijnt.
Een kamer, verse handdoek en een keuken waar ik straks mag koken.
Terwijl ik op mijn bed lig na een lange middag slaap… Muziek… Een kamp… In de gang slapen refugees. Het gebouw naast het convento zijn 18 refugee jongeren tussen 10 en 15 jaar… Zonder ouders. Gelukkige hebben ze hier opvolging van dokters en psychologen.

Intapen

Posted on 1 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Even geruststellen. Verschillende keren zijn mijn benen te zien met een ‘pink’ kleurtje. Sommigen onder jullie zijn mij komen vragen wat er scheelt.
Wel het is zo dat mijn schoenen aangekocht in Rome na bijna 600 km aan verandering toe zijn.
Trail schoenen zijn goede schoenen opzich gaan echter minder lang mee en zeker wanneer je gewicht meedraagt.
Een week geleden kreeg ik vóór de ‘Heilige berg’ wat last aan verschillende pezen. Door vermoeidheid, warmte, stijgen, dalen, de vele hete platte asfalt op de VF, door verlies aan schokdemping.
Ondertussen ben ik terug weg van asfalt wegen en gaat het stukken beter tot zelfs geen pijn meer.
Hoe komt het! Ik ben tapeverband gaan halen en voeten en benen beginnen in tapen volgens de pezen die pijn deden.
Het intapen versterkt, werkt ondersteunend en zorgt voor een veel vlugger recuperatie. Bij deze een aanrader want het werkt zeer effectief… samen met rust.

Opgepast tape neemt niet de ontsteking weg bij te grote overbelasting. Dan is ontstekingsremmer, ijsfrictie en rust een noodzaak.

Dus denk niet ik ga even intapen en weg is kees. Neen, je moet er wel snel bij zijn al bij de eerste symptomen. Maw ken je lichaam en het verhindert grote zorgen te hebben.

Bij deze mijn benen doen het nog altijd heel goed en zonder pijn of ontstekingsremmers. Thx voor jullie bezorgdheid. We doen verder😊

Een nuttige link met heel goede opbouwende filmpjes rond intapen .

Evenwicht

Posted on 1 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Pietracatella

Met de zon in de rug en de maan vooraan wandel ik door het prachtig landschap van de regio Moline. Van Pietracatella naar Toro. De vergezichten zijn subliem. De ene heuvel na de ander. Dorpen die boven op een top gevestigd zijn. De velden gekleurd door veldbloemen. Een temperatuur die vroeg in de morgen draaglijk is.

Ik ben nog niet volledig in een ontspannen lichaam. Mijn adem is niet volledig vrij. Ik word me bewust dat ik de laatste dagen vaak in een afgesloten wereld zat… mijn denken.
Mijn verlangen om wat ik heel diep vanbinnen voel, waar ik mag voor gaan en opbouwen. Die zo juist voelt nl het pelgrimshuis, is zo groot dat ik vergeet in het Nu te zijn. Mijn gedachten, ideeën, de opbouw, creativiteit broeit en bloeit. Dat het werkelijk een loopje met me gaat nemen.
‘Allé, hup Jasmine’, ik fluit mezelf terug. Wat ongeduldig… eerst nog verder rustig opbouwen en zorgen dat het project een stevig basis kan hebben…. en dit is hier en nu…

Een pen en papier is dichtbij de hand… Wat woorden, brainstormen en loslaten.

Net zoals de voorbije drie dagen heb ik terug een stukje weg die verdwenen is. Con I Ali à piedi daagt me werkelijk uit. Geduld, nederigheid, mildheid, doorzetting worden voortdurend op de proef gesteld. Dat ik in kracht en liefde hier evenwicht mag in vinden.
En eerlijk ook al is geduld een noodzaak, ik heb het soms wel gehad met veldwegen die niet meer bestaan of waar je plots over een ingezakte weg van 1m diep mag springen… En laat ik nog zwijgen over de vele miniscule prikkers die in mijn kousen zitten en me triggeren.
Behalve dit vind ik het een prachtige weg, natuur een weg van convent naar convent en waar je het leven van Franciscus dichtbij mag beleven.
Ik hoop dan ook dat Angela, de persoon die deze weg heeft gecreëerd, na meer dan 10 jaar mensen mag vinden om de weg te signaliseren, te onderhouden en bepaalde delen van de weg haalbaar mogen worden voor iedereen.

Vleugels

Posted on 1 augustus 2018 by Jasmine Marie José

Onrustig word ik in de nacht wakker en denk aan de dag van gisteren.

Om zeven uur was ik opgestaan om naar het ochtendgebed te gaan en dan naar de viering. In de viering voelde mijn lichaam vreemd. Een onbekend gevoel, ik zou het woord zwaar kunnen opkleven. Terwijl ik nu neerschrijf komt iets bij me op en zie ik een beeld terug. Boven mijn bed in de kloosterkamer hebben ze in het plafond een stuk originele bouwarchitectuur gelaten. Afgedekt met een soort plexiglas. De structuur bamboe en aarde. Wat zand was op het glas terecht gekomen. Even kwamen de woorden voor het slapen gaan in mijn hoofd ‘onder de aarde slapen’. Had dit nu te maken met het gevoel in mijn lijf bij het ontwaken!?
Na de viering stelde broeder Raphaël me voor aan de aanwezig, mijn reden van de tocht, het hoe, wat volgt en wenste me veel goeds voor op de weg. Ik heb daar een dubbel gevoel naar wanneer zoiets gebeurd… Het gebaar opzich vind ik heel lief en warm. Bij mezelf heb ik een gevoel van tweestrijd… Ik zou kunnen zeggen mijn ego gaat dan groeien en aan de andere kant volgt mijn lichaam het hart die een heel zacht nederige buiging maakt. Dit laatste is op deze weg sterk op de voorgrond gekomen. Het is geen wegcijferen of zich niet laten zien, het is geen beschaamdheid. Neen, het is als een diepe dankbare stilte, waarin ik me zo vrouwelijk en zacht mag voelen. Daar is mijn thuis. Daar is de plaats van graag zien, de plaats van Liefde naar mezelf in verbondenheid met anderen. Daarin kan ik dragen, veel dragen, veel schenken. Daar zit mijn gevoelige kant die ik zolang heb beschermt en verdedigt. Daar ben ik rustig en traag en stevig.

Bij het verlaten van het klooster was er wat haast rond mij met die haast ben ik de weg opgegaan zonder te beseffen. Eerst nam broeder Raphael afscheid. Een man met een witte dikke haardos, groot, stralende open ogen. Zijn twee handen grijpen mijn schouders, stevig… als een vader die zijn dochter de wereld in stuurt. Als een broeder die in volle vertrouwen op weg stuurt.

Ik volg de weg zoals op de kaart, ondertussen heb ik een nieuwe versie. Met zwier en zwaai stap ik het dorp uit. Drie mannen spreken me aan en vragen of ik hen in gebed wil meenemen. Waar ik volmondig ja op zeg…

Een zijweg… Ik twijfel… ja of neen… Ik denk nog terug aan de weg die Renaldo me gisteren aanwees. OK. ik doe het. Na een eind kan ik mijn weg niet vervolgen… Een muur van planten….een zwerm vliegen… een moeras… Ik ga parallel over een veld om aan de andere kant de weg op te pikken. Het lukt… Met mijn intuïtie voel ik dat er iets niet juist is… ik ga verder… En zo gaat het een eind verder. Neem ik wegen die bebost zijn tot op momenten dat ik gewoon niet meer op een weg zit, wel gewoon tussen de zonnebloemen midden de velden. Met een fikse daling naar één diep punt… tussen prikkels, aren die kleven in mij kousen en op mijn schoenen en tape verband… en maar verder doen… In een oogwenk zag ik de weg waarheen ik moest… alleen vergat ik de obstakels ertussen. En om obstakels te trotseren is een gecenterd lichaam een noodzaak…
Een paar seconden een zwart gat… Een paar seconden waren noodzakelijk om de grond te gaan kussen met een rugzak van 13 kg op de rug… Daar lag ik midden de velden, in een dag uitgegleden, met mijn hoofd tussen het riet. Ik stond recht… Keek naar mijn benen… Stapte verder dieper in het dal… en nog was ik niet terug… Het was net alsof ik mij niet was… Ik was als een zombie aan het wandelen… Alle ploeteren… Tot ik stilletjes aan terug aan het komen was… Ik draaide me om en kwam tot besef dat ik terug op mijn stappen moest komen. Gaan zoeken wat ik verloren was… Een stevig helling… Mijn lichaam sleurend naar boven… Af en toe liet ik mijn lijf hangen op mijn wandelstokken… Mij lichaam deed aanstoot om te huilen… Het zou kunnen lossen Jasmine, gaat door meheen… ‘Neen ik had mijn kracht nodig om te klimmen, om eruit te komen’ en ik wist dat wenen me gewoon midden dit veld zou laten. In de hoogte twee buizerd. Ze blijven laag boven mij vliegen. Ik spreek tot hen… Hun geroep was anders… Ze bleven maar boven mij draaien… Ze brachten mij verder de kracht om mijn pad verder te zetten… Het was alsof ze mij uit het dal kwamen halen. ‘Con I Ali à piedi’, als vleugels… Had ik nu maar vleugels… En toch… Maar ik kon ze niet zien.

Op een bepaald moment… Krimpt mijn buik ineen en had ik het gevoel vanuit de buik te wenen, geen grote krachtig buik, eerder een beeld van een uitgewrongen dweil die tot de laatste snik zich uiterst, weliswaar zonder tranen.
Mijn lichaam voelde zo uitgeput dat ik de buizerds niet kon aankijken.
‘Wat heb je mij te vertellen. Wat betekent dit. Van waaruit?’ Al die vragen passeerden als een flits door meheen.

Moet ik dan eerst zo uitgewrongen worden om verder te kunnen doen.
Ik was de dag voordien uit mijn centrum gegaan, ik had me deels weggegeven en eigenlijk tegen mijn gevoel in meegegaan met Renaldo. Het was niet het gepaste moment en daarheb ik geen gehoor aangegeven. Ik kon geen ‘neen’ zeggen. Ik was daardoor ook deels in een oud patroon terecht gekomen van… afschermen, beschermen, stoer… In het opgefokt egostuk die me dan uit mijn nederigheid brengt… Dit besef, deze bewustwording doet pijn. Pijn in het hart…

Na vier uur ploeteren beslis ik terug te gaan naar het dorp om mij de ruimte en tijd te geven om te bekomen. Ik neem plaats op een terras. Na een half uur stel ik een vraag aan één persoon, het duurde geen 5 minuten of er waren 4 andere mensen die met een antwoord kwamen en hulp wilden bieden. Alleen geen enkel had gehoor over de inhoud van mijn vragen en werd het voor mij al snel een soep. “Stop, dit is me teveel”… Ik had duidelijk mij les geleerd.

Pas rond 14 uur vertrek ik uiteindelijk voor mijn twintig kilometer naar Pietracatella.