La maison

img_20181018_085004317078699710788047.jpg

 

 

De wijnranken zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor weilanden. Van boerderij naar boerderij…In mijn zak gepofte kastanjes die ik meekreeg van Didier waar ik overnachte.

Ik denk terug aan de zin ‘niet in de negativiteit te blijven’, nadat ik het verhaal van de priester aan iemand toevertrouwde van een paar dagen geleden. Terwijl het voor mij gewoon een delen was van de situatie tegen iemand met wie ik een nauwe band heb. Net zoals ik het belangrijk vond het te delen op de blog om het kenbaar te maken aan anderen die volgen. Niet om het naar de mens te richten.. wel om het probleem aan te kaarten in openheid.
Terwijl ervoor mij niets negatief aan vasthangt noch bij mezelf, noch naar de andere toe. Ok het was niet aangenaam en ik voel ook geen ballast.

 

Durven de realiteit onder ogen zien, angsten voorbij. Zonder weg te duwen, zonder ervan weg te lopen, zonder het de rug toekeren. Bij onaangename situaties gaan we dan sussen, minimaliseren, banaliseren. Dit kan omwille dat we niet weten hoe ermee om te gaan, uit eigen angst, onmacht, confronterend is, terwijl luisteren dan gewoon voldoende is. Gevoelens als pijn zijn ook niet te banaliseren want hiermee gaat men het gevoel van de ander ontkennen, minimaliseren. Met het risico dat de ander zich afsluit en het gevoel van pijn naar binnenkeert en zichzelf hiermee op termijn gaat onbewust pijn doen. .

Het verwoorden van een ervaring die je pijn deed of iets onaangenaam bracht, je gevoelens uiten daar is niets mis mee. Het werkt bevrijdend, zolang je er niet blijft indraaien. Blijf je erin draaien dan maak je van jezelf een slachtoffer, waardoor men het dan buiten zichzelf bekijkt en het bij de ander legt.
Het verwoorden en delen is niet verkeerd wanneer ieder met een open hart aanwezig is want dan is het een gezamenlijk dragen.

Had ik er niet overgesproken de avond zelf dan zat ik er waarschijnlijk vandaag nog mee.
Die ervaring was ook niet de eerste op de weg die te maken hadden met het instituut kerk en de gevolgen van wetten en regels (ook al zien sommigen ze zo niet), die gecreëerd geweest zijn uit angsten, onzekerheden, vanuit machten…
Vandaag heb het idee dat net deze instituten – ook instituten die niet met de kerk te maken hebben – slachtoffer worden van wat ze zelf hebben gecreëerd.
Door muren op te bouwen en deze instand te willen houden wordt je gevangen binnen je eigen muren.
Zei Jezus niet ‘ga heen en vermenigvuldig u’! Lees het als gedachtengemeenschap. Ga en groei met een open hart Ipv sluit je op en wees angstig.

 

 

img_20181018_0851511737584713503733176.jpg

img_20181018_0851263407980841517839111.jpg

Een wagen stopt.. Een man draait zijn venster open. “Vous êtes sur le chemin de Compostelle?”….”Ah je comprends mieux, si non j’aurai dit que vous n’êtes pas dans la bonne direction. Vous avez tous ce qui vous faut ?” … “Oui merci”. Een kortstondige ontmoeting. ‘Et en se souhaite une bonne journée.’

img_20181018_0852291004688179182738849.jpg

 

img_20181018_0853171690447939010613924.jpg

 

In de verte hoor ik jodelen. Het is middag. Het valt me op dat ik weinig tot geen paddestoelen heb tegengekomen in vergelijking met vorig jaar dezelfde periode. De grond is duidelijk droog.
Een kudde geiten, ik blijf er een tijd naast staan. En wanneer dit in stilte zonder veel beweging gebeurt dan zie je zo hun gedrag veranderen. Af en toe komt hun typische geur onder mijn neusvleugels.
Een vrouw staat met een oranje petje haar was uit te hangen. Wanneer ik aan de andere kant van de heuvel ben roept ze de paar geiten die in de wei staan op stal.
Zeventien uur, de weinig krekels die er nog zijn laten zich nog horen.
Een ontmoeting met een pelgrim uit Keulen die voor veertien dagen op stap gaat. Een warm onthaal en aangename ontmoeting met ‘Jacques’ l’hospitalier van het eenvoudig en warm pelgrimshuis.
In een gesprek vraagt Jacques, “vous êtes une sœur ?” “Non, pourquoi ?” “Parce que vous dîtes ‘la maison'”, na dat ik vertelde dat ik naar huis belde.
Zo voelt het ‘je vais à la maison’ in de bredere zin van het woord.

 

img_20181018_085516227003947335677875.jpg

img_20181018_0855027142368126048951985.jpg

Mohammed

img_20181017_1934435220480636570228458.jpg

Gigou vergezeld me een paar tientallen meter op de weg, Pistou de bordercollie loopt vooruit.
Geiten, schapen, ezels, roodborstjes verwelkomen me in de ochtend. De natuur is droog voor de tijd van het jaar. Sommige bomen staan kaal na de hevige wind van gisteren.

Het wandelen blijft goed verlopen. Geen last aan de voeten, geen blaren, ontstekingen. Geen moeheid, integendeel… boordevol énergie. Ik voel me werkelijk gedragen op de weg.

img_20181017_1935237959285751215262632.jpg

img_20181017_1937108496252763445984722.jpg

img_20181017_1936524557861554775006460.jpg

Ik voel ook zoveel liefde in mij… Alsof ze onuitputtelijk is, wat ik eerder nooit zo diep en zo vol heb gevoeld.
Ik vind het voor mezelf ook belangrijk om wat ik voel, om die eerst ten volle in mezelf te dragen en er zorg voor te dragen, in plaats van ze weg te geven. Wat ik vaak heb gedaan. Het is bijna als een kind die ik mag wiegen ‘mezelf’ om het dan opnieuw geboren te laten worden. Maw om dan met mijn liefde naar buiten te komen, stevig gefundeerd. Zo voelt het aan.
Het is nog wat zoeken naar evenwicht, en wat temperen, want owee wat verlang ik om mijn liefde te delen. Het brengt me soms in verwarring. En o zo blij dat het er is.

img_20181017_1946208709377835314882147.jpg

De vroege vooravond. Een mist sluier komt dichterbij. Het wordt af sneller donker vandaag. Voor de eerste keer mag ik de warme herfstkleuren van dichtbij beleven. Wat een prachtige periode de herfst. Een periode en komende periode die ons zoveel te bieden heeft.

Vederlicht en vrij van ballast stap ik de avond in richting Beaujeu. In een plaatselijke winkel vraag ik na waar l’accueil pèlerin is. Naar la cure, waar de priester de pelgrims onderdak schenkt. Ik klop aan. Een venster op het eerste verdiep gaat open. “C’est pourquoi ?”. Ik vraag of hij iemand kent of of hijzelf kan helpen. Een neen antwoord.
Ik check of ik duidelijk de juiste persoon heb. Het klopt. Niet erg, teken dat ik hier niet moet zijn. Ik ga terug naar de winkel. Een uitnodiging volgt.
Binnen een veertig minuten mag ik terug komen bij sluitingstijd. Ik zet mijn rugzak af. En wandel wat verder.

Een man stopt langs de weg. “Je vous est vue toute à l’heure sur la route. J’ai vue votre coquille. Vous aller à Compostelle ? Non, j’y suis aller il y a quatre ans. Je vais au Mont St Michel. Vous l’avez fait ?” “Oui, une part de Le Puy à Conques. Je l’ai fait en étant musulman.” Een uitnodiging volgde voor een overnachting. “C’est gentille. Il y a juste une personne qiu vient de me le proposer. Une prochaine fois. Tu t’appelle comment ?” “Mohammed.” “Enchanter, moi c’est Jasmine.” Zalig… daar geniet Ik nu van…

img_20181015_184941_5107521612136363470032.jpg

Sac à rêves

img_20181016_1439195094446130714029041.jpg

De ochtendzon komt de kast in de kamer vuurrood kleuren. Ik draai me nog even. Zondagmorgen. Een uur later verlaat ik het hartelijk en familiaal huis van Olivier en Sophie nadat Benoît mijn credential wist te vullen met wat zijn klein stemmetje kwam vertellen.

Ik wandel langs grote wijndomeinen. Een hevige wind blaast in de wijnranken en zorgt ervoor dat de elektrische draden een zingend geluid maken. Ikzelf wordt geduwd door de wind.
Al sedert twee dagen voel ik dat er iets aan het veranderen is rondom mij in de natuur. Alsof een weg zich vrij aan het maken is.
Al een paar keer op deze pelgrimsweg voel ik in mijn rug duidelijke entiteiten die me volgen. Ze zijn met velen en een kleur van wit-blauw. Eerst vond ik dit vervelend en overdonderend. Nu is het ok dat ze er zijn, ik laat deze zachtaardige wezens toe. Ik heet ze welkom.
Hoe verder ik naar het noorden stap, hoe naakter en steviger ik me voel.
De gewaarwordingen, het voelen komt ook meer naar voor en wordt belangrijker dan woorden. Wat op zich me meer moeite begint te vragen. Ik laat gebeuren. Ik kan zelfs mijn gewaarwordingen niet in woorden omzetten, omdat het niet in woorden kan geplaatst worden en overbodig is. Het voelt wat onwennig aan.

img_20181016_1446073412954340978351593.jpg

img_20181016_1441056414680760335381234.jpg

img_20181016_1448322510819560199531433.jpg

img_20181016_1453313112604767374788837.jpg

img_20181016_1455267909604814829809482.jpg

De velden in de beaujolais kleuren oker zoals de kleur van de muren. Een bord langs de weg komt dit bevestigen, ‘Au pays des pierres dorées’ .
Een dak die me doet denken aan l’hospice de Beaune. Plots is de herfst duidelijk aanwezig.

img_20181016_1455436922014857682923136.jpg

img_20181016_1457361985855832516724236.jpg

img_20181016_145708936609335928406503.jpg

img_20181016_1453061999588872928484680.jpg

Vele wijnranken dragen nog vruchten. De vendanges zijn gedaan. Wanneer er een te grote hoeveelheid aan druiven is, blijft de overschot gewoon hangen omwille dat er een limiet is op de productie. Zo spijtig om zoveel voeding verloren te zien gaan. Ik vul af en toe mijn pot en geniet van die heerlijke vruchten.

Een tal van vragen en zinnen stromen plots door meheen… Ik noteer ze onmiddellijke in de notebook van mijn telefoon. Wel handig wanneer ik aan het wandelen ben, zo verlies ik niets en kan ik mijn hoofd onmiddellijk terug vrij maken… Allemaal zinnen met betrekking tot de opbouw en wat me te doen staat in 2019. Spannend en zo juist voelend. Wat fijn om iets te mogen verwezenlijken die zo vloeiend allemaal naar me toe komt.

Na meer dan twintig kilometer hou ik halte voor vandaag in St Cyr le Chatoux. Ik klop aan aan de eerste deur. Een vrouw met openblik komt de deur openen. Een man met een vrolijk gezicht komt erbij. Hij maakt een woordspeling in het Frans en het klikt onmiddellijk.
Ik leg uit dat de mensen niet teveel moeten voorbereiden en ik in mijn sac à pelo of sac à viande zal slapen. De vrouw Gigou (Gilberte) voegt er een ander woord aan toe ‘Sac à rêves’. Wel dit voelt nu eens goed ze… Ik voel me soms werkelijk in een conté de fée, alles gaat zo spontaan en vloeiend.
Het huis voelt ook aan als een tovernaarshuis en hoewel Bruno een kortere baard heeft zou hij passen in de rol van een lieve tovenaar. Caesar, de zoon steekt de openhaard aan. Bruno vraagt raad ivm een camera. Ondertussen staat de maaltijd op het vuur. Witloof in de oven.
Een poes hier, eentje daar… Félix, Boule de Poil, Caramel, Flocon, Tigrou en de hond… Pilou.

img_20181016_1458308541111588644280553.jpg

img_20181016_1501254978679951631974987.jpg

img_20181016_2201533086789045473590108.jpg

Paradis

img_20181015_1853323938892427310500408.jpg

Aan de ingang van een bos zie ik een oranje fluoriserende vest. Een trompetgeluid. De jacht is voorbij. Juiste timing. Ik stap het bos in. Een jager staat te brullen tegen zijn honden… ‘Ninja, hier. Ninja daar… . ‘Il sont bien beau vos chien. Que il y a t’ il ici dans les bois?”, vraag ik hem om zijn handeling naar zijn honden te onderbreken. ” Des sanglier. Mes il y en a pas beaucoup. Ils fait trop chaud et ils se trouver alors plus la où il y a de l’eau.” De zweetdruppels staan op zijn voorhoofd.

Een sterkere wind is wat voelbaar. In de verte, aan de horizon een laag polutie over het landschap, daar waar de autosnelweg is.
In de tuinen zijn anemonen, asters, gaura in volle bloei en kleuren ze de borders van wit, roze tot paars.
Het is rustig, de natuur bereid zich stilletjes aan voor naar de komende winter en maakt duidelijk dat de tijd is gekomen om op eigen ritme zich naar binnen te richten.

In de vroeger vooravond wandel ik langs de oevers van de Saône. Mensen komen samen, zitten in een Park op een bank te praten. Wandelen in de natuur, spelen pétanque. Af en toe wandel ik met mensen mee, verlaten onze wegen en ontmoet ik anderen.

In Anse stap ik binnen in een toeristisch bureau om te vragen of er een ruimte in de stad is waar pelgrims onderdak kunnen krijgen. De jonge dame helpt zoeken. Uiteindelijk krijgen we van de plaatselijke parochiepriester een adres waar pelgrims welkom zijn, ‘les Pothières’, Maison Cana, een christelijke gemeenschap. Tweemaal probeert de vrouw te bellen om te weten of het mogelijk is daar te overnachten. Tweemaal werd ingehaakt na de naam ‘info tourisme’ werd gemeld.
Samen met het adres en telefoon van de priester vertrek ik richting het huis. Aangekomen was echter de realiteit het tegenovergestelde… en was de ontvangst door de jonge zuster alles behalve in de stijl voor wat het huis staat. Ik vind het dan ook belangrijk om me hierin te laten horen en dat ik wat verwonderd ben van de manier waarop de verwelkoming gebeurde. Ik dank haar en zet mijn weg verder.

img_20181015_1856548147887804500991689.jpg

img_20181015_1858283535171103170246301.jpg

Ik bel de priester op. “Suis je bien chez Père…” “Oui, mes que me voulez vous… et qui êtes vous.” En wanneer hij op zijn beurt me vraagt wie ik ben en ik mijn voornaam zeg….

Wat dan volgt uit de mond van deze man is buiten alle proportie…
Een onterechte lading van agressiviteit, betichtingen komt naar me toe.

Ik haak in…en probeer ruimte en tijd te vinden om op adem te komen. Ik werd bewust dat mijn naam, dat daar voor hem een enorme lading opzat. Voor de eerste keer kon ik aan de lijve voelen, wat vele vreemdelingen iedere dag in onze landen moeten meemaken. Dit wens ik niemand.
Ik wandel nog twee kilometer verder en na een tip van een lieve dame bel ik aan, aan een grote poort.
“Bonjour madame….” Aan de andere kant hoor ik een zachte stem, “Venais en vas trouver une solution”.
Wat onwennig stap ik een groot domein binnen. Een lange laan met bomen neemt mee tot aan een dubbele deur met een paar trappen voordien.
Een vrouw komt buiten. “Mes enfants en une petite fête est il y a vingt autres jeunes dans la maison. J’ai des inviter ce soir en laisse toujours une chaise de libre. Cela vous dit de manger avec nous ?” Na het telefoon gebeuren raakt deze openheid, spontaniteit en hartelijkheid. Ik krijg tranen in mijn ogen en meld haar,” oh, cela me touche profondément et vient juste au bon moment” en wanneer ik zeg dat ik net een telefoon had gedaan met een priester zonder de inhoud te vertellen. Kijkt de vrouw me aan, noemt de naam van de priester… En deelt me verder dat dit gedrag gekend is en vertelt me in het kort het waarom. Alles werd me duidelijk en bevestigd. Een pak van mijn hart verdwijnt in een mum van tijd.

Aan de basis lag een negatieve ervaring, onrust, angst. Alleen gaf dit hem geen enkel reden om zo een mens te benaderen en ik hoop van binnen dan ook dat hij extern hulp gaat zoeken zodat er niet meer slachtoffers vallen van zijn gedrag.

Stress, negatieve persoonlijke ervaring waaruit angsten zijn ontstaan. Waar vooroordelen en oordelen groeien en ervoor zorgen dat er geen
openheid niet meer mogelijk is tussen mensen. Het zijn onze eigen angsten die ervoor zorgen dat we de deur sluiten naar de ander, omdat we het zien vanuit een eigen referentiekader. Het zijn onze angsten die ervoor zorgen dat we de ander niet in zijn zijn kunnen laten. Het zijn de angsten die ons verhinderen vooruit te gaan.

Ondertussen toont Benoît het jongste kind van het huis mij de badkamer. Even opfrissen en ik daal terug af naar de keuken. Verheugd mag ik Sophie helpen in de keuken om het avondmaal klaar te maken, terwijl Olivier me ‘le paradis’ laat proeven. Als ik het goed heb begrepen is dit de de drank die tussen fruitsap en wijn bevind, die nog aan het fermenteren is. Ten huize Sophie en Olivier met hun zeven kinderen.
Un ange sur mon chemin.

img_20181015_1859231551102587740098869.jpg

 

 

 

 

Un ciel étoilé

img_20181012_135638_0273993978462583258525.jpg

 

Een wonderlijk nieuws… een geboorte.. Janne Tine is haar naam. Ik kijk ernaar uit haar te ontmoeten.

Een lange babbel met Louise aan de ontbijttafel over hoe Maison Bethanie is ontstaan, verhalen van gebeurtenissen, wonderen… De hartelijkheid, de mensen die er wonen. Wanneer je hier binnenkomt ben je iemand die tot het huis hoort. Een woord die ik niet zal vergeten en hier heb geleerd is ‘Couchecouchepanierpapateenron’, met andere woorden tijd om te gaan slapen. Louise een wonderlijke vrouw. Ik verlaat het huis.
“Ma grande…Je peut t’appeler Ma grande? “, zegt Louise. “Oui, bien sûr…”, terwijl ik haar aankijk en mijn handen op haar bovenarmen rusten. “Je peut t’appeler ‘maman’? Van hart tot hart.

img_20181015_1356018636769962849082117.jpg

 

Wat een verandering plots van landschap. Plat en open velden. Af en toe wandel ik door een zweem vliegende mieren. Zou er weersverandering in de lucht hangen.

Een open veld, een bank… Leeg… Neen… Ik neem plaats… Alleen… Neen… In de leegte ontmoet je de volheid… Verbondenheid.
Ik geniet van de Volle-leegte. Ik sluit mijn ogen , adem, en voel de wind en de zon op mijn huid.
In vreugde en blijheid denk ik terug aan mijn jeugd.

Wat ik als kind zag en voelde… Waar ik door de jaren heen mijn tanden heb ingezet om mijn waarden, mijn hart te beschermen, kan ik vandaag vloeiend en zonder weerstand beleven.

Waar ik als kind diep van binnen een pijn voelde en een zoektocht was naar graag gezien worden, is vandaag als een stroom die op me afkomt.
Door in mijn eigen volle kracht te staan in openheid zonder verwachtingen en verlangens… Waar beschermen en afschermen niet meer noodzakelijk is omdat mijn liefde krachtig genoeg wordt om in vertrouwen te blijven staan.
Dankbaar zijn dat ter wereld komen in mijn familie, niet zomaar was. En dat dankzij hen en de mensen die me omringde dat zij zonder het te weten me hebben leren in mijn volle kracht te gaan staan, gewoon door wie zij zijn.
Als kind zelf had ik de kracht, het vuur en de liefde al in mij…, alleen had ik niet de juiste sleutel tot evenwichtig om deze met elkaar in verbinding te brengen.

img_20181015_1356266912842734206756319.jpg

 

Ik stap verder. Telkens wanneer ik me omdraai om ook de wonderen achter mij te zien en terug naar voor kijk voel ik een spiraal van transformatie door meheen naar mijn ware Zelf, deze die altijd heeft bestaan.

Aankomend in Monthieux. Zitten twee dames – pelgrims op weg naar Assisi – naast de kerk. We zeggen elkander een goede dag, een delen, een kortstondige fijne en warme ontmoeting op de weg. Zij stappen nog wat verder. Ik hou hier halte voor vandaag.
Kort erna ben ik ten huize Chantal, Alain en Isis, een Jack Russel. Een fijne kennismaking. Even wat de dagboek bijbenen. Een uitnodiging bij de buren. Een avond met zeven rond de tafel, ‘l’Apèro chez les voisins en dessous d’ un ciel ouvert pleine d’étoiles ‘.

 

img_20181012_174417_7945996248998820028497.jpg

Zeven

img_20181014_141909697431602938763033.jpg

Nog even geproefd van wat een film met lichaam en ziel kan doen en zeker wanneer Mr Ripley en Julie te l’Escaut op het scherm kwamen… Een onrustige nacht.

Ik draai me even om… heb ik alles bij… Sluit de deur en déposer de sleutels in de brievenbus. De dvd’s terug dragen en een koffie in de bar.
Een gesprek met drie mannen. Een delen. Een koffie wordt getrakteerd, mijn doos wordt gevuld met verse druiven. In fijn gezelschap. Wanneer de mannen het café verlaten zegt een van hen “Merci pour votre gentillesse”. “Pareiment “. We geven elkander de hand.

img_20181014_1419247424673588000193824.jpg

Le Rhône

img_20181014_1418457897404154559940032.jpg

Een monument, kapel midden het kerkhof van Langieu vraagt mijn aandacht vraagt mijn aandacht… Een bijzondere kapel en de Engels die het gebouw sieren leiken op deze van Monte San’t Angelo. Een bejaarde heer komt af en vraag hem wat info, echter voor hem onbekend. Een graf van des Marquis et Marquise.

Ik kom terug een merkteken tegen van de weg van Compostella. ‘Alle wegen leiden niet naar Rome, alle wegen leiden naar Compostella’, gaat door meheen.
Aan mijn rechterkant een veld reigers… 1, 2, 3, 4….zeven reigers. Daar gaan we weer 😉. Lu een vriendin had me eerder attent gemaakt dat er iets met een zeven was. Pas nu kan ik het zelf ook zien. Ik wandel drie (triskele) van de zeven kloosters van de Heilige lijn van de Aartsengel Michael die van Ierland naar Jeruzalem gaat…En zo kan ik er nog opsommen. En terwijl ik dit nu schrijf tel ik uit nieuwsgierigheid de datum van vertrek, waarop ik vertrok zonder erbij stil te staan 01 -04 -2018. Ik doe een oproep op FB, zes mensen reageren… We zijn met zeven…. Euhhhh… Het spoookttt… Grapje, het doet me wel iets en maakt wel iets wakker in mijn lijf.

img_20181014_1416556421033789413104371.jpg

Langs de rivier l’Ain, een Lac. Afgemaaide maisvelden.. Open landschappen. De geur van koolzaad. De Alpen zijn met de wolken niet meer te onderscheiden, behalve een steekt erboven uit, de Mont-blanc.

In Meximieux probeer ik halte te houden voor de dag. Alles wijst erop dat het hier niet zal gebeuren. Deur zijn uitzonderlijk gesloten, telefoons rinkelen niet… Verder naar Perouges. Een jonge heer van de papeterie van het pittoresk dorp belt wat rond. Een adresje lukt hem. La maison familiale de Bethanie.

img_20181014_1305522234372092045992074.jpg

img_20181014_1303525081092991670710236.jpg

Pérouges

In Perouges bezoek ik de kerk van Marie-Madeleine, ernaast een boom midden het plein. Ik leg mijn hand erop. Een fikse hartklop is voelbaar. Ik leg mijn hand op iets anders… neen… Ik ga terug naar de boom. Boumboum Boumboum…

img_20181014_1304445764263327788837336.jpg

img_20181014_1302477658839801129149970.jpg

Église forteresse Sainte Marie Madeleine

La maison Bethanie. “Roger… Ronron pour les intimes.”, vertelt Roger me terwijl hij me verwelkomt. Hij vraagt mijn naam. Ik zie hem nadenken. Hij kijkt naar mijn gestalte, groter dan hijzelf en vervolgt “Ma fiance elle avez 1m80. Tu vois ce que cela fait comme résultat.” Ik vind hem schattig.

Ik maak kennis met de inwoners. In het bijzonder Louis. Roger toont mijn kamer en maakt me wegwijs in het gebouw. ’s Avonds delen we de maaltijd aan een lange houten tafel.

img_20181011_1718224099476727815091951.jpg

img_20181014_130121372658801849312687.jpg

 

Mist

img_20181010_0830533934786482560482291.jpg
img_20181010_0928287668677902189525509.jpg
Jacques’ de kat, oorspronkelijk ‘Jacqouille’ (de naam die de buurman gaf aan zijn poes, maar niet naar omkijkt) komt aan de deur… honger.
Ik open de deur, hup, recht naar zijn eetpot, even rond mijn benen draaien en hop terug naar buiten.

Ik verlaat het huis na een gezellig ontbijt, afwas en het bed opmaken. Het is warm buiten en muts en trui zijn onmiddellijk overbodig. En hoewel het hier op een paar honderd kilometers noodweer is, blijf ik verder genieten van de nu al meer dan zes maand zon. Het landschap is verbluffend. Vanop een plateau van 850m kijk ik uit op een dal bekleed door wolken, aan de andere kant de Alpen in de verte waar de verschillende dieptes in afstand nog zichtbaar zijn.

img_20181012_1916476874449084082519807.jpg

img_20181012_2322134663362465605665451.jpg

img_20181012_2324241572893224687768428.jpg
img_20181012_2323457061260944494856382.jpg
Ik wandel afwisselend op de GR59 of le ‘Chemin d’Assise’ die ik soms ook wel ‘Chemin de Vézelay’ omdat ik deze weg in de omgekeerde richting wandel en op de asfalt weg.

Ik herinner me nog heel goed mijn eerste pelgrimsdag op 1 april 2014… Een tendinitis (ontsteking) kwam fiks verandering steken in mijn weg. Pff.. wat was dit toen een knoop in mijn hoofd waar ik niet uitgeraakte. Een tal van scénario’s speelde in mijn bovenkamer… De grootste was ‘mislukkeling’. Gedachten die me kwamen uitdagen, die me naar beneden haalden.
Terwijl mijn hart en buikgevoel mijn kwamen vertellen wat me te doen stond… Zorg dragen, mildheid en vooral van mezelf houden.
Deze knoop doorhakken was een van de moeilijkste, wel een van de waardevolste… ik begon van mezelf te houden.
De eerste stap naar mezelf, de eerste stap naar mijn eigen weg te bewandelen. En zo kwam ik zonder kaart, map, GPS 3 maanden later kwam ik aan in Compostella. Wandel je eigen weg, met wat nodig is in het moment. En als de weg wat afwijkt, of kilometers verschillen, .. het is geen afwijking, het is jou weg.
En als ik mijn eigen schaduw niet had ontmoet dan was ik niet in licht het komen te staan.
En ook andersom als er geen licht is, dan kan ik mijn eigen schaduw niet zien.

img_20181013_0732568381058960894832613.jpg

img_20181013_0734278861550433706867240.jpg
Een witte bestelwagen rijd heen en terug en kruist me meerdere malen. Hmm, als hij zo verder blijft rijden – plankgas in het stijgen – dan zal zijn oud bakje het niet lang volhouden.

De bladeren van de bomen beginnen te bewegen. En dwarrelen voor mij. Vreemd. Een geur van oude vochtige kloostergangen komt langs mijn neus heen. Ik kijk rond me heen. Ik zie niets. Geen wind is voelbaar. Het voelt wat frisser. Ik draai me om… Wolken… Ik blijf staan en laat me meeslepen, open mijn armen en bewonder wat aan het gebeuren is. In een mum van tijd bevind ik me van de een wereld in de ander. Het is muisstil. Mystiek. Het bos heeft een totaal andere gedaante, er wordt zelfs gedanst.
Ik draai rond mijn as, hoofd naar achter, armen gespreid…. Dankbaar.

img_20181013_073628479843144738763528.jpg

img_20181013_0737376587752808479837860.jpg
Liefde is werkelijk overal…. overal… men hoeft enkel het te zien en te voelen. Ik daal verder…mist komt en gaat… van omhullen naar het wegtrekken… verdwijnen naar openen… Het tovert voortdurend.
Een bel is hoorbaar… er komt iets aangewandeld op vier poten… een hond… Hij komt en gaat… Draait rond me heen… Zichtbaar, onzichtbaar. Een oude ziel. Hij komt me een goede dag zeggen.

De witte bestelwagen zie ik plots rustig afdalen en uit de mist tevoorschijn komen.
Hij stopt. Prutttpruttt… zegt de motor. Panne.
Ik draai me om. “Je peut vous aider ?”.
“Oh, il va redémarré”, zegt de man terwijl hij aan de sleutel draait en probeer te starten “mes ils faut être patient !”
“Et lui parler en douceur et le caressée, cela peut aider”, voeg ik eraan toe.
De man vraagt wat ik doe. Zijn wenkbrauwen gaan opwaarts na de korte uitleg. Zijn auto doet het nog altijd niet. ” À pied je n’est pas de stress et de voiture qiu tombe en panne.” “Bhein, oui mes ils faut le faire quand même.” “C’est comme aller travailler mes alors sans stress.”
Ondertussen doet zijn auto het terug. Ik steek mijn hand op en zie hem nog een paar keer verschijnen op de weg.

img_20181010_2321135184953969880833915.jpg
De zon is terug en reist met me mee. De vogels zijn terug hoorbaar. De mist is weg.
Ik kom aan in een pittoresk dorp Saint Sorlin-en- Bugey. Ik stap nog verder langs de Rhône naar Lagnieu.
Ik hoor en zie een eekhoorn en blijf er staan. Geen zwarte niet meer, wel de roestbruin met een witte buik. Ik maak een geluid waarbij de eekhoorn nieuwsgierig is en dichter komt. We blijven communiceren. Hij twijfelt.
Een babbel met een meneer….in het dorp vallen er wat regendruppels. Postkaarten staan buiten aan een etalage. Ik ga binnen in de winkel. “Bonjourrrr”. “Bonjour”, zegt een mannenstem. “Monsieur il tombent des goûtés et vos cartes postales sont dehors.” “Ah, oui. J’avais oublier. Merci.” Hij draait zich nog even om, “Merci pour votre gentillesse.” Ik groet met een glimlach.

img_20181010_2318015765915920509790911.jpg

img_20181010_231512831154952129663750.jpg
La cure. Een vriendelijke en hulpzame priester doet open. Doet een belletje. Neemt me mee in de wagen. Zet me af aan de winkel waar ik mijn aankopen kan doen. Komt me terug oppikken en voert me 4 kilometer terug naar Saint-Sorlin. Stopt aan een huis. Een bejaarde vrouw komt buiten met een sleutel. De sleutel waar ik kan overnachten. Ik laat alles gebeuren. Het vloeit. Zalig.
Aan haar deur stond ik twee uur geleden stil nadenken of ik zou halte houden in het dorp. Mijn energie was nog voldoende om verder te stappen wat goed was want anders had ik geen eten. Niets is zomaar, alles heeft een reden.

Een tv en een dvd speler… Aha… Geen DVD… Alle, hup opzoek naar een dvd in het dorp. Een avondje cinema. Op het programma ‘The talented Mr. Ripley en Julie Lescaut’
Koken. Tafeldekken. En een etentje bij kaarslicht.

pixlr_201810130928578394255989643294120345.jpg
img_20181010_2304498753488987954995963.jpg

Raaf

img_20181009_2330283408319064066966461.jpg

img_20181010_0754035276165242420418491.jpg

Ik verlaat Veyrin, met zijn hartelijke mensen, een dorp naar mijn hart. Even terzijde, Lu ik was er de 124 ste pelgrim die er sliep… Heb je hem 😉
Mijn rugzak voelt licht… Hmmm ben ik iets vergeten… Ik voel… Ik denk… Neen niet twijfelen… Hij voelt gewoon vederlicht vandaag…
Ik laat me onmiddellijk onderdompelen in een bad van natuurgeluiden… vogels, eekhoorns, wind, vallende bladeren, een krakkende tak…
De natuur, de grootsheid, de energie, de schoonheid is zo groot dat het ontvangen van deze schoonheid bijna overrompelend is.

img_20181009_092510_6583567190967058005449.jpg

img_20181011_0010205330236825597703360.jpg

img_20181010_2236102840474359114822211.jpg

img_20181009_0911398913830783867717143.jpg

Een klim… Pfff, en ik die dacht dat het voorbij was. Verkeerd gedacht. Een pauze op de Romeinse trappen… Zet mijn rugzak af, trui uit… wat een zicht… Diepe zucht. Ik geraak ontroerd door de wind die me vergezeld. Gewoon ontroerd om de schoonheid en intensiteit van het leven… Liefde stroomt voelbaar door gans je lijf…ruimte. SamenZijnInAllEenheid.

De buxusbossen… natuurlijke ruïnes.
Rustig blijf ik stijgen. Stap voor stap, net juist genoeg wat mijn lichaam nog aankan. Ik voel dat er iets subtiel gaande is, transformatie. De gewaarwording en bewustzijn voelt zo afgestemd dat de transformatie zich plaats vind zonder dat er nog ‘tijd’ is tussen wat was en wat zich aanbied. Waar geen ruimte niet meer is om het vast te grijpen en te begrijpen….en wat ook van geen belang niet meer is.
De plaats, een rots, deze berg, de omgeving…een aanwezigheid. Ik zie het niet, voel het wel… een niet tastelijke bries komt alles wegvegen en neemt met zich… het voelt aan als een andere dimensie, waarin ik alles duidelijk voelbaar kan waarnemen en mag beseffen. Een andere dimensie op deze wonderbaarlijke en bijzondere wereld.
De horizontale en vertikaal wereld mag voelen in evenwicht, waar helen en transformatie verweven zijn met elkaar.

img_20181011_2144395554639279183699369.jpg

img_20181011_2144136378064264217050598.jpg

Boven mij is een raaf heel présent aanwezig, in een bos getekend door de tijd en waar twee werelden samenkomen. Zo intens en lang heb ik er nog niet mogen in… vertoeven. Het voelt zo juist dat vragen overbodig zijn geworden. En dat ik plots heel veel aanwezigheid mag voelen, zelfs dit is OK en voel ik geen enkel angst, integendeel ik voel me beschermd.
Waar ik me bijna als een schim voortbeweegt… Eén met al.

Van een eentonig wat somber onderbos, naar een vollicht kleurrijk hoog en open bos alsof ik in een elfenwereld vertoef… libellen, icarusvlinder, geluiden scheren langs mijn oren… vliegen en kleine vogels. Van vertragen in stappen naar meer energie. Waar de somberheid me probeerde terug te winnen en waar het licht in mij me hielp vooruit te gaan, zonder dat er bij beiden een trekken of duwen was…. Yin-yang…Een eerste symbool die in mijn leven kwam en vereeuwigd werd op mijn huid.

img_20181011_2143008972219433808497862.jpg

img_20181009_0942523947294552933945955.jpg

img_20181011_2217415975005692747932916.jpg

En hoewel ik er wat tegenop zag voor het klimmen. Ben ik heel blij deze in klimmende richting te hebben genomen. Een beloning aan mezelf.
Een groep boomstammen staan in het licht… Ik ga er naar toe en leg er mijn handen op. Strelend ga ik over de stam, nooit gedacht dat een boom zacht kon aanvoelen en ik liefde via een boom kon ontvangen en geven.
Een plaats waar ik zou eeuwig kunnen blijven. Ik kijk op mijn podometer… exact 7 kilometer… 5 uur klimmen. En om me nog wat bij te leren nog een laatste pittige klim… jaja, het is goed, ik heb het door… het word me duidelijk dat ik het woord ‘alsof’ mag laten zijn voor wat het is en dat ik werkelijk mag gaan staan in wat zich manifesteert zonder nog te twijfelen. En niet meer te denken… ‘Het is alsof’… wel ‘het is’.

img_20181011_2145465312725047844159470.jpg

img_20181011_2146245744905192144539738.jpg

img_20181011_2146588148613185566568463.jpg

Na het klimmen, natuurlijk een daling. Heel voorzichtig en aftastend ga ik naar beneden. De rood-witte strepen van de GR 59 zijn verdwenen onder het bladerdek. De stenen zijn gladdig en niet goed zichtbaar. De bos weg begint gevaarlijk te worden.
Een eerste dorp na 13 kilometer. Gelukkig is er een bar… jammer genoeg geen eten… Niet erg een koffie en hup de laatste kilometers naar Ordannaz via een plateau op een hoogte van een 850 meter.
Met een nog warme avondzon kom ik aan. Ik stap het enig winkeltje binnen die er is. ‘La Fruitière’. “Na waar ga je”, vraagt de vrouw. Wanneer ze hoort dat ik hier blijf vertelt ze me dat ze mij een overnachting kan aanbieden.
Oh, tof. Ik doe mijn aankopen en ga naar het huisje. Ik steek de openhaard aan. Een avondje voor het vuur met stukje heerlijke geitenkaas, cracotte en een verse yoghurt.

img_20181011_2148582612920233599749691.jpg

pixlr_20181011222653596451449064644410592.jpg

img_20181011_2153085958610029291793930.jpg

 

Veyrin

img_20181008_2031538018471641379452156.jpg

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als twee verliefden. Verderop een boer op het land in een reuze maaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rode tinten kleuren de horizon.

img_20181008_2026573682309881567754367.jpg

Yenne

img_20181010_2059131686262237551260503.jpg

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostela, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxus rups veranderde de buxus bossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

img_20181008_2013415348253125234000077.jpg

img_20181008_2013116011098787910415657.jpg

img_20181008_200525311214636574744310.jpg

img_20181008_1954278460685771565450934.jpg

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

 

 

 

 

 

Verder thuiswaarts

img_20181007_1138001539381522030693798.jpg

img_20181007_135423_8304398115386040126253.jpg

 

 

img_20181007_2237562871637107830453194.jpg

 

 

Na een terras en een tentoonstelling, 13u30 station Chambéry… Els neemt straks haar trein… richting huiswaarts … Ik terug mijn pelgrimsweg… richting… thuiswaarts.
Na de lichte ochtendregen, komt de zon terug te voorschijn. Mijn regenjas verdwijnt al heel snel in de rugzak.
Ik neem dezelfde weg van gisteren richting le Lac du Bourget.
Zondag, de vele wagens zoeven heen en weer op de autosnelweg. Een leeg fietspad.
Ik draai me even om en zie de wolken wegtrekken, in de verte is de sneeuwlaag dikker geworden.

img_20181008_0254338688301301874597836.jpg

 

img_20181008_0259452286153015519973352.jpg

 

img_20181008_02572549651078233549092.jpg

 

img_20181008_0258041585524008971308321.jpg

Gisteren was het bikini en zwembroek weder… vandaag is dikkere kledij te zien rond de Lac.
Ik wandel nog verder tot valavond. Een lange nieuwe wandeltunnel, deze verbind Bourdeau en Saint Jean-de-Chevelu. 1500 meter met ‘le musée de chat’. Muurschilderijen rond cultuur, typische gerechten, geschiedenis, kunst… in la Savoie.

 

img_20181008_0302464301415860739164101.jpg

Wanneer ik de tunnel uitkom… voelt het vreemd, een heuvelend landschap. De vergezichten op de bergen is verdwenen.
Nog even tot aan het dorp Saint-Jean. Ik bel aan een deur. De buren hiervan hebben ondertussen het licht in de woonkamer uitgedaan. Beiden staan in het donker achter het venster me aan te kijken, tot ze doorhebben dat ze zichtbaar zijn. De dame komt naar buiten, de andere dame waar ik aanbelde is er ondertussen ook. De twee dames helpen me zoeken naar een overnachtingsplaats. Ik voel dat ze er wat onwennig en angstig bijstaan en doen er van alles aan om me 6 km verder te brengen met de wagen. Ik weiger en zeg hierbij “merci beaucoup pour votre aide. Mes je vais continuer à cherchez dans le village. Je suis complètement confiant au chemin”. En ja hoor…. wat verder komt een vrouw naar buiten ‘Claude’ waar ik een gezellige avond met haar deel.

pixlr_201810082048285059059437464559566023.jpg

img_20181008_0303141618654559352112462.jpg

img_20181007_193054_9444201776692801374099.jpg

Saint Jean de Chevelu