Opgeven

 

 

img_20181116_121322557760229235389572.jpg

Via la Voie verte zet ik mijn weg verder. In Saint-Hilaire-du-Harcouët ga ik opzoek naar een wasserette. Kleren uit, andere broek aan. Een man draait vriendelijk en met respect zijn rug naar toe… alles in de… Wasmachine. Hmm, met de camera had ik geen rekening gehouden. Oepsss

Alles terug aan… en terug vertrokken voor een rechte aangename lijn. De zon, warme temperaturen, kleuren en geuren vergezellen me.

 

img_20181116_1214158989274168726754612.jpg

Tegen valavond kom ik aan in Ducey. Het zoeken naar een overnachtingsplaats verloopt niet goed. Angst is voelbaar bij de mensen. En in angst hebben mensen vaak de vreemdste gedragingen en niet altijd de meest aangename.
Wordt ik nu op de laatste avond voor aankomst aan de Mont Saint Michel nog eens op de proef gesteld om te zien of het werkelijk in me zit. Misschien.
Met wat de weg me bijgebracht heeft blijf ik met een open hart en in acceptatie doorgaan, wat het resultaat ook mag wezen. Ook al staat iemand voor me te liegen en is de waarheid achter de deur hoorbaar.

Voor de eerste keer in vier jaar tijd ben ik meer dan twee uur aan het zoeken. Een jonge vrouw komt me tegemoet. Pff, ik geef het op. Tot de jonge vrouw mijn weg kruist, iets me duwt en ervoor zorgt dat draai ik me om…en nog voor ik de jongen vrouw aansprak wist ik diep vanbinnen dat het goed was. “Mademoiselle, …” en ja hoor een deur gaat open bij haar mama. Twee nieuwe engelen op mijn weg.

Later in de avond kwamen dingen duidelijk wat er gaande was en het waarom. Twee andere engelen, via e-mail – ook zij groeien mee met de tijd 😉- brachten duidelijkheid.
Thema, volhouden in zachtheid, zelf-vertrouwen, zelf-waarde versus opgeven (niet meer geloven) en die een omgekeerde spiraal veroorzaakt van de voorgaande items.

‘Tu peux être fière de toi, tu vas réussir. Hier soir, tu as mis de la lumière dans notre vie et dans notre foyer. On est bien content de t’avoir accueilli.’ Annie-Claude

En het andere was een aanmoediging voor een ‘thuis’ bij aankomst.

 

 

 

 

 

Jésus

 

img_20181115_1123566777364399705056133.jpg

Domfront

Midden in de nacht ontwaken voor een breed hoekvenster… zalig… Sterren fonkelen aan de hemel. Ik denk terug aan het hartelijk gesprek die ik gisteren avond had met een priester.
Een gesprek waar voelbaar werd geluisterd vanuit een diepe verbondenheid. Na in het kort het tot stand komen van de weg te hebben gedeeld hoor ik de woorden… “l’arcange Michel, fra François…”een stilte volgde”… et Jesus? “. Zijn vraag raakte me diep. Tranen rolden over mijn wangen. Jesus is iemand waarmee ik me altijd nauw verbonden heb gevoeld en altijd aanwezig is.
Zo die vraag horen… opende wel iets binnenin mezelf.

img_20181115_1319324568169226143407418.jpg

Nadien werd me gevraagd of ik ook verbinding had met de eucharistie. “Non, je resent rien…” Neen, ik heb er geen voeling mee. En dit veranderd ook niets aan mijn verbondenheid en nauw band, ook heb ik er geen nood aan en zie er de meerwaarde niet van in.

img_20181115_1322245088940459893602451.jpg

Ik dommel nog wat in en geniet verder van dit vredig huis en met zijn inwoners. In de morgen verlaat ik Domfront, ik daal de oude vestingen af tot aan Notre Dame sur l’eau een 12°eeuwse kerk. Waar hemel en aarde elkander raken. Ik wandel vandaag op une voie verte. Een lange lijn in de natuur… gedachten op oneindig.

 

img_20181115_1323337948088565708464990.jpg

Domfront

img_20181113_2300155342019630525674972.jpg

‘Bhein, ils faut avoir du courage’ of ‘je vous admire…’, uitspraken die ik vaak hoor.
Nochtans heb ik gedaan zoals vele anderen iedere dag doen. Ontwaken, de nodige zelfzorg en in beweging komen. Een nieuwe dag tegemoet.

 

Wat wel anders is, is dat ik leef op het ritme van wat de mens in werkelijkheid aankan. Een ritme van mijn lichaam samen met het ritme van de natuur. De enige ‘tijd’ die in werkelijkheid bestaat. De rest is iets wat ik mezelf zou gaan dwingen of opleggen tegen mijn nature in.
Ik besef dat ik straks terug in een maatschappij zal stappen die op een ander ritme leeft. Een ritme waar ik me vaak heb in verloren. Waarin ik niet trouw was aan mezelf, omdat ik van het idee was dat het zo moest.
Een ritme die ik als kleine ukkepuk al op de speelkoer niet voor te vinden was. Uitspraken als ‘ze is zo stil, scheelt er iets… blabla, blabla…’ Dus de kleine ukkepuk zei ‘OK, laten we dan meedoen’ . Alleen, dit was ik niet en werd ik al snel uitgesloten, wat ik dan niet begreep en zo komt men al snel in een visieuze cirkel die je jaren met je kan meeslepen.img_20181113_2306162278861541120792085.jpg

img_20181113_2307452198117069077864431.jpg

Mijn leven bestond uit 80% hoofd en mijn lijf volgde maar. Het gevolg hiervan was dat ik niet meer in verbinding was met mijn ‘Zijn’ en niet in verbinding met je ‘Zijn’ is ook niet in verbinding met de ander. Een parasiet zorgde ervoor dat een operatie noodzakelijk werd- na mijn eerste pelgrimstocht– waarbij mijn lijf bijna volledig doormidden werd gesneden, dit bracht verandering en bewustzijn met zich mee.
En wanneer beiden aan de orde zijn kom je al snel oude patronen tegen, waarin je voelt dat dit niet meer bij je hoort. In dit niet meer wensen komt opstand, omdat dit de enige manier is die ik kende om me te kunnen losmaken van wat ikzelf had gecreëerd om te kunnen bestaan in de maatschappij. De weg naar transformatie en ook de opstand transformeert zich. Foert wat was ik kwaad als ik terug in eenzelfde situatie stond, deze keer niet als kleine ukkepuk maar de volwassenen die in haar eigenwaarde en Zijn aanwezig was tijdens mijn laatste opleiding. Terug interpreteerde men wat ik zo vaak had gehoord ‘ik zonderde me af’ . Daar waar voor mij net de plaats was om in een veilige omgeving te groeien en mij te openen. Daar kreeg ik het deksel op de neus. Dit deksel was een ‘STOP’ om ‘neen’ te zeggen tegen mezelf en mezelf niet meer te kneden omdat men het graag zo had gewild binnen een kader.

pixlr_201811140740549603590172883854757778.jpg

Wel… ik geloof in de mens, in het leven.

 

Waar ik niet in geloof zijn die muren, wanden die ontstaan zijn in groepen, instanties en opgetrokken zijn uit angst om zich te beschermen, af te schermen … die ervoor zorgen dat discriminatie is ontstaan, een niet meer kunnen delen vanuit een vanzelfsprekendheid, macht, zelfzucht, eilanden, die er net voor zorgen dat mensen zich afzonderen van zichzelf, jaloezie ontstaat, afkeuren, dualiteit en nog zoveel meer.

Het is meer dan tijd dat de muren mogen dalen en we allen hand in hand door het leven gaan waarin evenwicht en harmonie zijn plaats mag vinden waarin we de mens zien verder dan wat de ogen kunnen zien. Dit is alvast mijn intentie.img_20181114_0738251523228793636008029.jpg
img_20181113_2313509049024455868203865.jpg

Wisselwerking

img_20181112_220815813507015283218963.jpg

Je suis presque à la fin de mon périple..”, hoor ik mezelf zeggen na een vraagstelling waar ga je naartoe. Oehoe…een zindering gaat door mijn lijf. Ontroerd. Hoor ik plots ‘einde’ in mijn denken!
Terwijl al maanden geen uren, dagen, cijfers bijna aanwezig waren enkel Zijn daar waar ik ben.
Plots is het daar… daar waar ik in het begin van deze tocht al lachend zei “et qui c’est peut être je termine au Mont Saint Michel”. Hihi toen wist ik het nog niet.

img_20181112_1549582140326920139643565.jpg

Einde, begin, einde, begin… Blijvend in beweging, één in het oneindig.
Wat deze weg me heeft laten zien, geleerd en wat ik terug heb mogen ontmoeten zal verder in beweging blijven in en rond mij.
Het zal alleen wat gaan vertragen in de komende periode. Een periode waar stilte, rust, naar binnen keren zijn plaats zal krijgen om wat zich geïnstalleerd heeft te gaan verfijnen.

Een zuster van Bagnoles-de-l’Orne brengt me naar La Chapelle Saint Ortaire waar ik een kamer mag gebruiken bij de twee broeders.
Het is al donker wanneer mijn maag begint te knorren.
Buiten zie ik een vrouw. Isabelle. Ik stel haar een vraag omtrent eten. “Venez chez moi. Ce sera à la bonne franquette. Et cela tombe bien je n’ai pas trop le morale…”
Een warmhartige wisselwerking.

 

Pré-en-Pail

img_20181111_2308082393161837318333451.jpg

De geweerschoten maken me duidelijk dat het bos instappen niet aan de orde is. Ik kijk op de super app Mapy.cz (een tip die ik kreeg op de weg van Sylvie van RadioCamino)

img_20181112_1008088845452536350110877.jpg

Op de kaart zijn veel plaatselijke wandelwegen te zien ‘le chemin, une école’ dit klinkt goed in mijn oren. Wat bos, veldwegen, wat asfalt een goed evenwicht.

En zo wordt mijn weg gevormd. Luisteren naar de signalen van buitenaf, luisteren naar mijn eigen noden en mogelijkheden en dit samen voegen. Zo eenvoudig is het.
Geen onnodige ellenlange voorbereiding die me uit het Nu haalt, waar ik me krampachtig aan zou houden om er dan voor te zorgen dat ik op de weg ook uit het Nu zou zijn. Zo heb ik vaak reizen ondernomen nog voor ik begon te pelgrimeren. Wat bracht het me bij frustraties, angst, niet kunnen loslaten… dit bracht me dan naar hardheid.
Le chemin, une école… Le chemin de la vie. Geen spijt, want dit maakte deel uit van mijn weg, mijn leven. Wel waren er situatie achteraf bekeken waar ik onnodig risico’s heb genomen en waar ik geluk heb gehad, in situaties waar onrecht was. Het had zachter gekunnen, want mijn hardheid heeft me onnodig pijn gedaan.
En in hardheid handelen, zijn en staan brengt aan niemand iets bij, ook niet toen ik van het idee was dit nodig te hebben om iets los te maken of zich vrij te maken van… In mildheid en met zorg voor mezelf ben ik veel dieper tot de essentie gekomen… mijn Zijn daar waar het blijvend is.

Pré-en-Pail , een doorreisstad en op een zondag, duurt het wat langer om een overnachting te vinden….tot… een wagen voor me stopt. Een jonge bakker, zijn gezin en zijn moeder. Ze zitten volop in de bouwwerken en binnen 8 dagen opent de bakkerij terug. “Faire une petite place est bien possible, même dans notre bordelle qui est pour l’instant” Een half uur later terwijl de kinderen tv aan het kijken zijn, de vier maanden jonge baby ligt te slapen. De papa staat te schilderen. Steek ik de handen uit de mouwen en zijn we met drie dames de kamers uit het stof aan het halen na het zaagwerk van het weekend.

 

 

 

Alençon

img_20181110_121702_3731390579544636144706.jpg

Van een overgoten kleurenbad naar een weldoend modderbad. Eindelijk is het beginnen regenen na al die maanden droogte.
Een, twee, drie mensen op paddestoelen jacht.

Getoeter… Eén wagen en nog één… rijden aan een snelheid door het bos. Opgefokte Honden. Ruiters in maatpak. “Bonjour madame”, terwijl de jonge heer zijn hoofddeksel afneemt en buigt, zittend op het paard. Paarden in galop. ‘La chasse au courre’.
Ik voel dat wat hier rond mij aan het gebeuren is, me diep raakt. Pijn en kwaad.
Onder de noemer van vriendelijkheid, voornaam zijn, beleefdheid en even galant zijn… met verderop een duidelijk bord ‘prenez soins de nos chiens. Chasse en courre’.
Een hert of andere wild in het nauw drijven totdat het uitgeput is. Met wel meer dan 20 ruiters, auto’s, honden tegen één. Dit noem ik een laffe daad.img_20181111_0730426146059666961672816.jpg
img_20181111_0733236929140288622676681.jpg

In Alençon vergezel ik ’s avonds François en Mildrette, waar ik zal overnachten, naar de St Leonard kerk. Tijdens de misviering gaat mijn aandacht naar een glasraam. Een van de fijnste en prachtigste glasramen tot nu toe rond de aertsengel Michael.

img_20181111_0738366521062604690523159.jpg

img_20181111_0740038247954232191559259.jpg

Sacrum

img_20181109_2125402406642547950632721.jpg

Na een ontbijt met de priester, een uitwisseling en een pelgrimszegen, ben ik al heel snel de natuur in, in deze bijzondere regio ‘La Normandie’.
Zeven maanden de aarde voelen onder mijn voeten, in beweging. Waar ik ontvang, mag dragen, delen en straks verder zal doorgeven.
Een weg van vuur naar licht wandelend naar het water toe. Een weg vol symbolen en tekens.
Van intens werken naar het ontvangen zonder nog te hoeven gaan zoeken en waar ontspanning zijn plaats krijgt.

img_20181109_2128194621625734051590937.jpg

img_20181109_2133361750404715379004226.jpg

Omcirkeld door warmoranje, geel en groen. Bomen bewegen in de wind, hun kracht is voelbaar als armen die me verder duwen richting zee. De zuurstof rijke lucht vult mijn longen. Gedragen door moeder natuur. Ontroerd.
Mijn sacrum… opent en ontvangt. Stroming. Een bron van leven.
Een traan van vreugde.
Een traan van dankbaarheid.

img_20181109_2134031110128251778696465.jpg

Beweging is leven… met evenwicht tussen het aardse en het hogere. En waar beiden elkander raken… daar is voor mij het oneindig vertrekpunt… Het hart.

Met de ondergaande zon, de warmte die de dag met zich meebracht, de vogels met hun avondlied… De sfeerlampen die een voor een sfeer achter het raam brengen. Breng ik een boeiende en leerrijke avond door bij zuster Michaele met als onderwerp evenwichtig.

 

 

 

 

 

 

 

Gastvrijheid

img_20181108_2155307932292881294043377.jpg

Van de ene gastvrijheid in de andere. De eenvoud en openheid van de mensen. Een uitnodiging hier, een uitnodiging daar. Het samen vreugde delen en door in eenvoud Zijn een lichtpuntje voor een andere mogen zijn. Dieren komen me een goededag wensen en zelfs de grootste hond die zijn terrein beschermt komt zich tegen mijn benen wrijven en vraagt om gestreeld te worden. De natuur die me een dagelijks kleurenbad schenkt. De frisse lucht, aarde, zuurstof… De geuren en kleuren. Een lichaam bruisend van leven. Een prikkeling hier, een prikkeling daar.

Mijn lichaam, ziel en geest worden gevoed. Een dankbare evenwichtige wisselwerking.

img_20181108_174312_8783554816680571883261.jpg

 

Koester je waarden

img_20181107_2213082181641090809244647.jpg

Met regen en een hevige wind stap ik langs landelijk wegen.
Mijn paraplu, mijn maatje bij slecht weer zorgt ervoor dat ik droog en uit de snijdende wind blijf.

De kracht van de wind… en er in evenwicht blijven instaan zorgt ervoor dat een zin van gisteren terug komt in mijn gedachten. ‘… tu est une emerdeuse…’. Een zin die er kwam nadat ik vrijuit persoonlijke ervaringen deelde in een open gesprek. Rechtuit was de vrouw en dit was ok.
Het bracht me de kans te voelen dat deze zin niet meer op mijn schouders weegt, ik hierin gegroeid ben, dat pijn ontbrak, ik niet meer onderste boven was en er geen verdediging niet meer was.

” je l’ai tellement entendu cette remarque que je croyais vraiment que j’étais mauvaise et cela m’enlever la confiance en moi même”. Dit vond ik wel belangrijk te melden wat gevolgen van zo een uitspraak kunnen zijn.

img_20181107_2224056137270659142471862.jpg

En ik zal het waarschijnlijk af en toe zijn voor sommigen. En dat is OK.

Daar waar onrecht is.

En als ik het bekijk op de momenten dat ik zo een opmerking kreeg dan was dit op het moment dat de ander niet kreeg wat hij of zij voor ogen had.

… gelijk, waar men macht probeerde te hebben, poging tot manipulatie, tot contrôle, wanneer waarheid aan het licht kwam…

Erin blijven staan was niet gemakkelijk, diep van binnen wist ik waarvoor ik stond dat het ‘goed’ was.

Er zullen altijd momenten zijn waar mensen die door hun manier van doen en zijn een gevoel van schuld kunnen teweegbrengen, het gevoel van klein te houden, Vernederen, De fout te geven, Uit te sluiten.

Ik vind het dan heel belangrijk om eerst naar binnen te gaan en te voelen wat het met me doet. Is daar nog een oud zeer of niet. Mezelf in vraag te stellen. Het onderscheid te kunnen voelen is het iets van de ander of van mezelf.
Verder te blijven groeien in openheid, met respect en mildheid naar mezelf…te geloven en vertrouwen in eigenkracht en waarden. Er in te gaan staan met een blijvend open hart zonder zichzelf uit te sluiten en zonder de ander af te wijzen. Want het gedrag van de ander ontstaat niet zomaar en heeft ook een verleden waar vaak pijn en angst is.

Wees trouw aan jezelf ook al is angst en pijn aanwezig. En vooral zichzelf niet afwijzen en blijvend in Liefde staan.

En wat de ander ook mag zeggen….eenmaal je in je eigen kracht staat, in zelfvertrouwen draag je niet meer wat van een ander is.

Koester je waarden die je hart vullen en waarvoor je mag gaan staan. Want ja je bent het waard.

 

 

 

 

 

 

 

 

Chateaudun

img_20181106_2315306827529681232027287.jpg

Chateaudun

img_20181106_2319324056197568778105198.jpg

img_20181106_2321051767604213832422773.jpg

Wat hou ik van die open stille landschappen, met hun dreigende wolken die om de zoveel tijd, samen met de zon een natuurlijk lichtspektakel brengen.
De contrasten en verschillende tinten in de lucht waar wit en zwart nooit zichtbaar is.
De frisgroene tinten van jonge gewassen, het bijna warm okergeel van de pas bewerkte aarde.

img_20181106_2327535263035521683320323.jpg

Gohory

img_20181106_2332094054406615719210066.jpg

De wind die op mijn rugzak en langs mijn oren blaast.
Dit ene blaadje die zacht wiebelend voor me neerdwarreld.
De geurmengeling van een openhaard, herfstbladeren en de nog niet geplukte appelen.
Ik wordt gewaar… Hmmm ik laat me onderdompelen…
Al fluitend zet ik mijn dag verder in… Mijn lijf meedansend op al wat is.

pixlr_201811062337297516771107893746271990.jpg