Zeven

Posted on 14 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Nog even geproefd van wat een film met lichaam en ziel kan doen en zeker wanneer Mr Ripley en Julie te l’Escaut op het scherm kwamen… Een onrustige nacht.

Ik draai me even om… heb ik alles bij… Sluit de deur en déposer de sleutels in de brievenbus. De dvd’s terug dragen en een koffie in de bar.
Een gesprek met drie mannen. Een delen. Een koffie wordt getrakteerd, mijn doos wordt gevuld met verse druiven. In fijn gezelschap. Wanneer de mannen het café verlaten zegt een van hen “Merci pour votre gentillesse”. “Pareiment “. We geven elkander de hand.

Le Rhône

Een monument, kapel midden het kerkhof van Langieu vraagt mijn aandacht vraagt mijn aandacht… Een bijzondere kapel en de Engels die het gebouw sieren leiken op deze van Monte San’t Angelo. Een bejaarde heer komt af en vraag hem wat info, echter voor hem onbekend. Een graf van des Marquis et Marquise.

Ik kom terug een merkteken tegen van de weg van Compostella. ‘Alle wegen leiden niet naar Rome, alle wegen leiden naar Compostella’, gaat door meheen.
Aan mijn rechterkant een veld reigers… 1, 2, 3, 4….zeven reigers. Daar gaan we weer 😉. Lu een vriendin had me eerder attent gemaakt dat er iets met een zeven was. Pas nu kan ik het zelf ook zien. Ik wandel drie (triskele) van de zeven kloosters van de Heilige lijn van de Aartsengel Michael die van Ierland naar Jeruzalem gaat…En zo kan ik er nog opsommen. En terwijl ik dit nu schrijf tel ik uit nieuwsgierigheid de datum van vertrek, waarop ik vertrok zonder erbij stil te staan 01 -04 -2018. Ik doe een oproep op FB, zes mensen reageren… We zijn met zeven…. Euhhhh… Het spoookttt… Grapje, het doet me wel iets en maakt wel iets wakker in mijn lijf.

Langs de rivier l’Ain, een Lac. Afgemaaide maisvelden.. Open landschappen. De geur van koolzaad. De Alpen zijn met de wolken niet meer te onderscheiden, behalve een steekt erboven uit, de Mont-blanc.

In Meximieux probeer ik halte te houden voor de dag. Alles wijst erop dat het hier niet zal gebeuren. Deur zijn uitzonderlijk gesloten, telefoons rinkelen niet… Verder naar Perouges. Een jonge heer van de papeterie van het pittoresk dorp belt wat rond. Een adresje lukt hem. La maison familiale de Bethanie.

Pérouges

In Perouges bezoek ik de kerk van Marie-Madeleine, ernaast een boom midden het plein. Ik leg mijn hand erop. Een fikse hartklop is voelbaar. Ik leg mijn hand op iets anders… neen… Ik ga terug naar de boom. Boumboum Boumboum…

Église forteresse Sainte Marie Madeleine

La maison Bethanie. “Roger… Ronron pour les intimes.”, vertelt Roger me terwijl hij me verwelkomt. Hij vraagt mijn naam. Ik zie hem nadenken. Hij kijkt naar mijn gestalte, groter dan hijzelf en vervolgt “Ma fiance elle avez 1m80. Tu vois ce que cela fait comme résultat.” Ik vind hem schattig.

Ik maak kennis met de inwoners. In het bijzonder Louis. Roger toont mijn kamer en maakt me wegwijs in het gebouw. ’s Avonds delen we de maaltijd aan een lange houten tafel.

Mist

Posted on 13 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Jacques’ de kat, oorspronkelijk ‘Jacqouille’ (de naam die de buurman gaf aan zijn poes, maar niet naar omkijkt) komt aan de deur… honger.
Ik open de deur, hup, recht naar zijn eetpot, even rond mijn benen draaien en hop terug naar buiten.

Ik verlaat het huis na een gezellig ontbijt, afwas en het bed opmaken. Het is warm buiten en muts en trui zijn onmiddellijk overbodig. En hoewel het hier op een paar honderd kilometers noodweer is, blijf ik verder genieten van de nu al meer dan zes maand zon. Het landschap is verbluffend. Vanop een plateau van 850m kijk ik uit op een dal bekleed door wolken, aan de andere kant de Alpen in de verte waar de verschillende dieptes in afstand nog zichtbaar zijn.

Ik wandel afwisselend op de GR59 of le ‘Chemin d’Assise’ die ik soms ook wel ‘Chemin de Vézelay’ omdat ik deze weg in de omgekeerde richting wandel en op de asfalt weg.

Ik herinner me nog heel goed mijn eerste pelgrimsdag op 1 april 2014… Een tendinitis (ontsteking) kwam fiks verandering steken in mijn weg. Pff.. wat was dit toen een knoop in mijn hoofd waar ik niet uitgeraakte. Een tal van scénario’s speelde in mijn bovenkamer… De grootste was ‘mislukkeling’. Gedachten die me kwamen uitdagen, die me naar beneden haalden.
Terwijl mijn hart en buikgevoel mijn kwamen vertellen wat me te doen stond… Zorg dragen, mildheid en vooral van mezelf houden.
Deze knoop doorhakken was een van de moeilijkste, wel een van de waardevolste… ik begon van mezelf te houden.
De eerste stap naar mezelf, de eerste stap naar mijn eigen weg te bewandelen. En zo kwam ik zonder kaart, map, GPS 3 maanden later kwam ik aan in Compostella. Wandel je eigen weg, met wat nodig is in het moment. En als de weg wat afwijkt, of kilometers verschillen, .. het is geen afwijking, het is jou weg.
En als ik mijn eigen schaduw niet had ontmoet dan was ik niet in licht het komen te staan.
En ook andersom als er geen licht is, dan kan ik mijn eigen schaduw niet zien.

Een witte bestelwagen rijd heen en terug en kruist me meerdere malen. Hmm, als hij zo verder blijft rijden – plankgas in het stijgen – dan zal zijn oud bakje het niet lang volhouden.

De bladeren van de bomen beginnen te bewegen. En dwarrelen voor mij. Vreemd. Een geur van oude vochtige kloostergangen komt langs mijn neus heen. Ik kijk rond me heen. Ik zie niets. Geen wind is voelbaar. Het voelt wat frisser. Ik draai me om… Wolken… Ik blijf staan en laat me meeslepen, open mijn armen en bewonder wat aan het gebeuren is. In een mum van tijd bevind ik me van de een wereld in de ander. Het is muisstil. Mystiek. Het bos heeft een totaal andere gedaante, er wordt zelfs gedanst.
Ik draai rond mijn as, hoofd naar achter, armen gespreid…. Dankbaar.

Liefde is werkelijk overal…. overal… men hoeft enkel het te zien en te voelen. Ik daal verder…mist komt en gaat… van omhullen naar het wegtrekken… verdwijnen naar openen… Het tovert voortdurend.
Een bel is hoorbaar… er komt iets aangewandeld op vier poten… een hond… Hij komt en gaat… Draait rond me heen… Zichtbaar, onzichtbaar. Een oude ziel. Hij komt me een goede dag zeggen.

De witte bestelwagen zie ik plots rustig afdalen en uit de mist tevoorschijn komen.
Hij stopt. Prutttpruttt… zegt de motor. Panne.
Ik draai me om. “Je peut vous aider ?”.
“Oh, il va redémarré”, zegt de man terwijl hij aan de sleutel draait en probeer te starten “mes ils faut être patient !”
“Et lui parler en douceur et le caressée, cela peut aider”, voeg ik eraan toe.
De man vraagt wat ik doe. Zijn wenkbrauwen gaan opwaarts na de korte uitleg. Zijn auto doet het nog altijd niet. ” À pied je n’est pas de stress et de voiture qiu tombe en panne.” “Bhein, oui mes ils faut le faire quand même.” “C’est comme aller travailler mes alors sans stress.”
Ondertussen doet zijn auto het terug. Ik steek mijn hand op en zie hem nog een paar keer verschijnen op de weg.

De zon is terug en reist met me mee. De vogels zijn terug hoorbaar. De mist is weg.
Ik kom aan in een pittoresk dorp Saint Sorlin-en- Bugey. Ik stap nog verder langs de Rhône naar Lagnieu.
Ik hoor en zie een eekhoorn en blijf er staan. Geen zwarte niet meer, wel de roestbruin met een witte buik. Ik maak een geluid waarbij de eekhoorn nieuwsgierig is en dichter komt. We blijven communiceren. Hij twijfelt.
Een babbel met een meneer….in het dorp vallen er wat regendruppels. Postkaarten staan buiten aan een etalage. Ik ga binnen in de winkel. “Bonjourrrr”. “Bonjour”, zegt een mannenstem. “Monsieur il tombent des goûtés et vos cartes postales sont dehors.” “Ah, oui. J’avais oublier. Merci.” Hij draait zich nog even om, “Merci pour votre gentillesse.” Ik groet met een glimlach.

La cure. Een vriendelijke en hulpzame priester doet open. Doet een belletje. Neemt me mee in de wagen. Zet me af aan de winkel waar ik mijn aankopen kan doen. Komt me terug oppikken en voert me 4 kilometer terug naar Saint-Sorlin. Stopt aan een huis. Een bejaarde vrouw komt buiten met een sleutel. De sleutel waar ik kan overnachten. Ik laat alles gebeuren. Het vloeit. Zalig.
Aan haar deur stond ik twee uur geleden stil nadenken of ik zou halte houden in het dorp. Mijn energie was nog voldoende om verder te stappen wat goed was want anders had ik geen eten. Niets is zomaar, alles heeft een reden.

Een tv en een dvd speler… Aha… Geen DVD… Alle, hup opzoek naar een dvd in het dorp. Een avondje cinema. Op het programma ‘The talented Mr. Ripley en Julie Lescaut’
Koken. Tafeldekken. En een etentje bij kaarslicht.

Raaf

Posted on 12 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Ik verlaat Veyrin, met zijn hartelijke mensen, een dorp naar mijn hart. Even terzijde, Lu ik was er de 124 ste pelgrim die er sliep… Heb je hem 😉
Mijn rugzak voelt licht… Hmmm ben ik iets vergeten… Ik voel… Ik denk… Neen niet twijfelen… Hij voelt gewoon vederlicht vandaag…
Ik laat me onmiddellijk onderdompelen in een bad van natuurgeluiden… vogels, eekhoorns, wind, vallende bladeren, een krakkende tak…
De natuur, de grootsheid, de energie, de schoonheid is zo groot dat het ontvangen van deze schoonheid bijna overrompelend is.

Een klim… Pfff, en ik die dacht dat het voorbij was. Verkeerd gedacht. Een pauze op de Romeinse trappen… Zet mijn rugzak af, trui uit… wat een zicht… Diepe zucht. Ik geraak ontroerd door de wind die me vergezeld. Gewoon ontroerd om de schoonheid en intensiteit van het leven… Liefde stroomt voelbaar door gans je lijf…ruimte. SamenZijnInAllEenheid.

De buxusbossen… natuurlijke ruïnes.
Rustig blijf ik stijgen. Stap voor stap, net juist genoeg wat mijn lichaam nog aankan. Ik voel dat er iets subtiel gaande is, transformatie. De gewaarwording en bewustzijn voelt zo afgestemd dat de transformatie zich plaats vind zonder dat er nog ‘tijd’ is tussen wat was en wat zich aanbied. Waar geen ruimte niet meer is om het vast te grijpen en te begrijpen….en wat ook van geen belang niet meer is.
De plaats, een rots, deze berg, de omgeving…een aanwezigheid. Ik zie het niet, voel het wel… een niet tastelijke bries komt alles wegvegen en neemt met zich… het voelt aan als een andere dimensie, waarin ik alles duidelijk voelbaar kan waarnemen en mag beseffen. Een andere dimensie op deze wonderbaarlijke en bijzondere wereld.
De horizontale en vertikaal wereld mag voelen in evenwicht, waar helen en transformatie verweven zijn met elkaar.

Boven mij is een raaf heel présent aanwezig, in een bos getekend door de tijd en waar twee werelden samenkomen. Zo intens en lang heb ik er nog niet mogen in… vertoeven. Het voelt zo juist dat vragen overbodig zijn geworden. En dat ik plots heel veel aanwezigheid mag voelen, zelfs dit is OK en voel ik geen enkel angst, integendeel ik voel me beschermd.
Waar ik me bijna als een schim voortbeweegt… Eén met al.

Van een eentonig wat somber onderbos, naar een vollicht kleurrijk hoog en open bos alsof ik in een elfenwereld vertoef… libellen, icarusvlinder, geluiden scheren langs mijn oren… vliegen en kleine vogels. Van vertragen in stappen naar meer energie. Waar de somberheid me probeerde terug te winnen en waar het licht in mij me hielp vooruit te gaan, zonder dat er bij beiden een trekken of duwen was…. Yin-yang…Een eerste symbool die in mijn leven kwam en vereeuwigd werd op mijn huid.

En hoewel ik er wat tegenop zag voor het klimmen. Ben ik heel blij deze in klimmende richting te hebben genomen. Een beloning aan mezelf.
Een groep boomstammen staan in het licht… Ik ga er naar toe en leg er mijn handen op. Strelend ga ik over de stam, nooit gedacht dat een boom zacht kon aanvoelen en ik liefde via een boom kon ontvangen en geven.
Een plaats waar ik zou eeuwig kunnen blijven. Ik kijk op mijn podometer… exact 7 kilometer… 5 uur klimmen. En om me nog wat bij te leren nog een laatste pittige klim… jaja, het is goed, ik heb het door… het word me duidelijk dat ik het woord ‘alsof’ mag laten zijn voor wat het is en dat ik werkelijk mag gaan staan in wat zich manifesteert zonder nog te twijfelen. En niet meer te denken… ‘Het is alsof’… wel ‘het is’.

Na het klimmen, natuurlijk een daling. Heel voorzichtig en aftastend ga ik naar beneden. De rood-witte strepen van de GR 59 zijn verdwenen onder het bladerdek. De stenen zijn gladdig en niet goed zichtbaar. De bos weg begint gevaarlijk te worden.
Een eerste dorp na 13 kilometer. Gelukkig is er een bar… jammer genoeg geen eten… Niet erg een koffie en hup de laatste kilometers naar Ordannaz via een plateau op een hoogte van een 850 meter.
Met een nog warme avondzon kom ik aan. Ik stap het enig winkeltje binnen die er is. ‘La Fruitière’. “Na waar ga je”, vraagt de vrouw. Wanneer ze hoort dat ik hier blijf vertelt ze me dat ze mij een overnachting kan aanbieden.
Oh, tof. Ik doe mijn aankopen en ga naar het huisje. Ik steek de openhaard aan. Een avondje voor het vuur met stukje heerlijke geitenkaas, cracotte en een verse yoghurt.

Veyrin

Posted on 10 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als twee verliefden. Verderop een boer op het land in een reuze maaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rode tinten kleuren de horizon.

Yenne

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostela, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxus rups veranderde de buxus bossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

Verder thuiswaarts

Posted on 9 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Na een terras en een tentoonstelling, 13u30 station Chambéry… Els neemt straks haar trein… richting huiswaarts … Ik terug mijn pelgrimsweg… richting… thuiswaarts.
Na de lichte ochtendregen, komt de zon terug te voorschijn. Mijn regenjas verdwijnt al heel snel in de rugzak.
Ik neem dezelfde weg van gisteren richting le Lac du Bourget.
Zondag, de vele wagens zoeven heen en weer op de autosnelweg. Een leeg fietspad.
Ik draai me even om en zie de wolken wegtrekken, in de verte is de sneeuwlaag dikker geworden.

Gisteren was het bikini en zwembroek weder… vandaag is dikkere kledij te zien rond de Lac.
Ik wandel nog verder tot valavond. Een lange nieuwe wandeltunnel, deze verbind Bourdeau en Saint Jean-de-Chevelu. 1500 meter met ‘le musée de chat’. Muurschilderijen rond cultuur, typische gerechten, geschiedenis, kunst… in la Savoie.

Wanneer ik de tunnel uitkom… voelt het vreemd, een heuvelend landschap. De vergezichten op de bergen is verdwenen.
Nog even tot aan het dorp Saint-Jean. Ik bel aan een deur. De buren hiervan hebben ondertussen het licht in de woonkamer uitgedaan. Beiden staan in het donker achter het venster me aan te kijken, tot ze doorhebben dat ze zichtbaar zijn. De dame komt naar buiten, de andere dame waar ik aanbelde is er ondertussen ook. De twee dames helpen me zoeken naar een overnachtingsplaats. Ik voel dat ze er wat onwennig en angstig bijstaan en doen er van alles aan om me 6 km verder te brengen met de wagen. Ik weiger en zeg hierbij “merci beaucoup pour votre aide. Mes je vais continuer à cherchez dans le village. Je suis complètement confiant au chemin”. En ja hoor…. wat verder komt een vrouw naar buiten ‘Claude’ waar ik een gezellige avond met haar deel.

Saint Jean de Chevelu

Bezoek

Posted on 9 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Foto:Els Van Bosbeke

Ontwaken zonder wekker…in het gezelschap met vriendin Els die me een bezoek brengt op mijn pelgrimstocht. Ongewassen mijn kleren in en een verse koffie halen beneden, om dan terug kleren uit… terug bed in en genieten van het eerste heerlijke geurende koffie in gezelschap.

Foto: Els Van Bosbeke

Samen wandelen, smakelijk eten, glaasje drinken, picknick… genieten aan het meer, terras, muziek beluisteren… hihi, naar thuis kijken…elk zijn weg delen, luisteren…warmte… Genegenheid… Hartelijkheid… voelen…boeken…film…evenwicht… aannemen…geven…ontwaken…vriendschap…onvoorwaardelijk… groeien… transformatie… Zijn…
Dankbaarheid… Liefde… Leven… Genieten… Verbondenheid… SamenZijn

Een korte opsomming en delen van het deugddoend weerzien… Dankjewel Els …en tot

Ik nodig jullie, lezer graag uit naar volgende link waar je het werk van Els kan bewonderen.

https://www.elsvbphotography.com

Chambéry

Posted on 5 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Zes uur in de morgen… Mijn lichaam wordt wakker… Een zacht liefdevolle Zijn is voelbaar over en in gans mijn lijf. Als een waterstroom die me wiegt… Een zacht ontwaken… lichaam strelend…Onvoorwaardelijk

Ik open de deur van de woonkamer. Een tafel staat keurig gedekt, een verrassing, een verwennerij. Samen met Micheline neem ik het ontbijt. Pas in de late voormiddag nemen we afscheid.

Zalig wanneer ik iedere dag mag ontwaken en de dag mag plukken in rust… Carpe Diem. Wanneer mijn lichaam de tijd aangeeft en ik deze volg. Zonder dat het denken me in stress steekt. Zonder moeten, en toch een zekere structuur inzit, de structuur die de natuur meevolgt.
Geen moeten om nergens aan te komen, want ik hoef niets te bereiken.
Waar mijn doel niet ver voor mij ligt, wel gewoon daar waar ik ben, daar in het nu. Soms zegt men me ‘je hebt toch een doel’. Ja, je zou kunnen zeggen mijn doel is aankomen in Mont St Michèle, alleen hou ik me daar niet vast, kan ik het loslaten want diep van binnen weet ik dat ik daar zal aankomen. Vertrouwen in mijn kunnen. Mezelf bevrijden van alle systemen waar een mens zich kan aan vastklampen uit angst. Mezelf bevrijden van ‘we moeten iets doen, of ge moet toch ern doel hebben’… ja, natuurlijk ‘leven en gewoon Zijn, dan ben je altijd daar waar je mag zijn.
Waarom zou ik me bezig houden met het doel ver voor mij en hierdoor zoveel waardevols in het nu aan me laten voorbij gaan. Waarom zou ik me bezig houden met morgen en daardoor de schoonheid van vandaag naast mij niet zien.

Een buizerd, le Milan Royal, een arend… verbonden.
Het landschap veranderd stilletjes aan en ik verwijder me meer en meer van de Alpen, richting het binnenland. Van deze ene vallei in de andere… een slalom tussen de bergen.
Langs een spoorweglijn omgeven door natuur. Via dorpen en kastelen. De voorsteden van Chambéry. Van de ene ontmoeting in de ander. De wijnvelden in. De temperaturen stijgen terug, de eerste sneeuw verdwijnt. Behalve de Mont-Blanc die in mijn rug gelegen is… ligt al een dikke witte laag.

De wijnboeren zijn volop in de ‘vendanges’ . De wereld leikt er verenigd te zijn. Manden vol druiven verdwijnen in een grotekuip.
Ik hoor een motor… Een vliegtuigje… Neen… Een klein rood stipje… Een bosmaaier om onkruid te verwijderen tussen de ontelbare wijnranken.

Van Bernadette en Jean-Luc waar ik ’s morgens op mijn tas een kleine liefdevolle attentie vind met een waardevolle zin die ik met me meedraag ‘ et ne nous laisse pas entrer en tentation’.
Naar Stéphanie, Stephane en Ludevine die zonder twijfel de deuren opent… mij zoals de vele anderen een warm bed en nest aanbieden. En ’s morgens met me meewandelt…

Sedert ik terug in Frankrijk ben worden klaprozen terug zichtbaar… Langs de weg, een reuze stikker op de weg, een inscriptie, schilderijen…

Ik draai me om…en kijk vanwaar ik kom… de avondzon links van me en terwijl ze me warmte brengt… Een diepe zucht… Ben ik dankbaar om de hoeveel diepe lagen al verdwenen zijn en ik dicht bij mijn kern terechtkom. Met een vanzelfsprekendheid en verheugd stap ik verder het leven tegemoet…

Nu zit ik op een terras in het zonnetje…in Chambéry… te genieten van de gesprekken rond mij, mensen die rustig floreren door de straten… Straks komt een vriendin… en… fotografe naar mijn hart op bezoek. Ik ga er dus eventjes tussenuit voor twee dagen… In verbondenheid Jasmine.

Ébloui

Posted on 4 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Ik verlaat het warme nest van Chantal en remi. Vandaag wandel ik richting Albertville en ga er iemand bezoeken die ik al meer dan dertig jaar niet heb gezien.

Een wittere laag sneeuw is zichtbaar op de bergtoppen boven de 2000m.
Ik kies voor een langere weg in de bergen. In een dorp ga ik op zoek naar een openbaar toilet, niet te vinden. Niet erg, het gemeentehuis dan.

Een boer haalt met zijn traktor dikke boomstronken uit het lager gelegen bos. Aan de andere kant het silhouet van een paard, afgetekend door de zon.

Een houtencabane, een houtstappelplaats…groot genoeg om erin te wonen.

Een man staat in zijn moestuin te praten tegen een andere man. “Bonjour… Beau chalet, elle sert à quoi…” en zo begint een gesprek tussen Fernand, Pierre en mezelf. Van een gesprek volgt een uitnodiging om een glas te drinken en nog voor ik het goed besef zit ik in de keuken een maaltijd te eten in gezelschap van Fernand. Terwijl Anna zijn vrouw met hevige rugpijn gaan rusten is. Fernand is onder de indruk van de ontmoeting. Een hartelijke man. Een goede vriendin van hem, ‘Cecile’ wordt uitgenodigd, ondertussen is het een zoeteinval.
De ene ontmoeting, na de andere. Foto’s worden genomen. “Eh, bhein je n’arrive pas à y croire. Je suis tellement ébloui”, herhaalt Fernand. Ondertussen tikt de klok en zie ik dat ik niet meer op tijd geraak in Albertville. Hi, de eerste vastgelegde afspraak.
Fernand zal me voeren. Ik neem afscheid van deze hartelijke plaats. Bewonder nog eens zijn groot wijnvat en pers… En hup… Auto in.

Aangekomen in Albertville… Opzoek naar ‘la belle étoile’…

Ik draai me om en ja hoor daar wandelt Micheline. Een blij weerzien en ook al zijn er zovelen jaren voorbij gegaan, is het lichaam getekend door de tijd. Het hart en gevoel kent geen tijd.
Fernand haalt wat tomaten uit de wagen voor Micheline. Fernand, “Micheline te passe
un grand bonjour et te remercie beaucoup pour les délicieuse tomates”. Ik neem afscheid van hem… zwaai nog even… weg.

Micheline en ik hebben veel te vertellen, te delen… Een bezoek naar een abdij… Een heerlijk avondmaal… Een deugddoend weerzien.

Eerste sneeuw

Posted on 4 oktober 2018 by Jasmine Marie José

De bel… Françoise doet open… “Avec ce temps je pensez que vous allez rester plus longtemps (Het regende deze morgen). Vous buvez un café ?” “Oh, bhein je ne peut refuser !”

Een half uur later vertrok ik al fluitend met de handen in de broekzak. Donkere grijze wolken, de zon die warmte geeft op mijn wangen, de warme kleuren in de bomen. Op de radio deze morgen kwam de melding ‘les col sont fermer… les premier neige en tomber’.

Terwijl ik het haastig leven naast me laat. Ga ik van het ene dorp naar het andere. Af en toe kan ik een glimp opvangen van de besneeuwde bergtoppen.

Een dorpje…rook…een bos …rust. Stilte… bomen….op een bord staat geschreven ‘un hameau sacrifié’ . Een nieuwe TGV lijn wordt aangelegd. Voor wat… omdat we sneller willen…ten koste van… en omdat stilstaan, vertragen confronterend zou zijn…

Een Arend vliegt een rots uit en vliegt rakelings over de bomen. De wolken spelen tussen de bergtoppen en toveren af en toe een piek te voorschijn.
Kort na de middag verandert het weer, lichte regenbui. Het koelt af. In een autobus hokje neem ik de picknick. Muts op om niet af te koelen.

Aangekomen in Aiguebelle… Ik vraag een vrouw om een slaapplaats. Ik wordt doorverwezen naar ‘L’oiseau bleu’. Compleet. Naar het rusthuis, een telefoontje. Naar het gemeentehuis… ik ontmoet terug de vrouw… we zoeken samen, een koffie wordt aangeboden. Naar het parochie huis… Dames zijn muziekteksten aan het inoefenen. Naar de priester… terug naar de dames… een telefoontje… Gevonden bij ‘Chantal en Remi’ , waar straks iemand meheen zal brengen. Ik zet me bij aan de ronde tafel en zing mee met de dames.
En zo gaat mijn weg sedert ik in Frankrijk ben. Open… behulpzaam… vriendelijk… verbonden… L’hospitalité

Kathedraal

Posted on 2 oktober 2018 by Jasmine Marie José

Mijn denken is wakker… mijn lichaam is nog aan het ontwaken…een diepe nachtrust. Deugddoend.

Drie poezen staan aan een gesloten raam te miauwen en horen het huis ontwaken…een licht is zichtbaar tussen de houten latten van een luik.
Een vrouw in pyjama opent het venster.

De weg… een autoweg… une départementale…ontspannen. Of ik nu op asfalt of afwisselend in het bos wandel, het is van geen belang meer, de lage temperaturen maken het aangenamer en de benen zien er niet meer van af. Ernaast een autosnelweg. Voor mij een elektrisch netwerk, een schuur, metaal…

De zon… de wind…. de elementen. Voelen, gewaarworden… een continuïteit. Wanneer deze elementen op de voorgrond aanwezig zijn en ik met een vol-voelen me laat onderdompelen …
De vallei… bergen… rotsen…Eén worden met de natuur. Er bewust in staan en er deel van zijn,
dan wordt de schuur, de wagens, het metaal…
het wordt bijna nietig. Dit wat de mens heeft gecreëerd verdwijnt ten opzichte van wat het groter geheel creëerde.

In een mum van tijd kan alles met de grond gelijk gemaakt worden. Daar waar wij ons zo vaak zorgen om maken.
Dit ernaast, deze grootsheid daar waar we op staan, waar we in leven, waar we mogen Zijn, daar hebben we zorg om te dragen. Want zonder dit zijn wij niets…

De bomen, de aarde, de dieren, alle levende wezens en nog zoveel meer… die ons zoveel te leren hebben… We dienen samen met hen te leven, in plaats van ernaast of er tegenin. Zich laten onderdompelen door dit ‘Al’ is…

Een roofvogel laat zich horen en vliegt zijn nest uit. In Saint Jean de Maurienne bezoek ik de kathedraal met zijn eenvoudige schoonheid. ’s Avonds kom ik aan in een klein dorpje. Een plaatselijke bar. Een ongeschoren man aan de contoir… een sigaret… Op de tv, wielerkoers. Een biljart. Twee tegen twee, kinderen in de poucet.
Na een koffie, tijd om een overnachting te zoeken. De man achter de contoir vraagt waar ik heen ga en wat ik zoek. “Oh, j’ai fini mon chemin pour aujourd’hui. Temps pour me reposer mon corps. Je cherche un endroit chez l’habitant.” Wanneer de man dit hoort vraagt hij me, “vous payée combien ?” “oh, ce n’est pas ma manière de faire un pèlerinage monsieur. l’être humain le contacte humain, l’hospitalité passe avant la bourse.”

Een andere man vraagt me verder over de weg… Ze kijken me aan alsof het niet volledig tot hen doordringt.
Bij het verlaten van de zaak zegt de man,” je vous est entendu. Si j’aimais vous ne trouver rien. J’ai une chambre de libre.” Ik dank hem,” peut être à toute à l’heure.”
Wat verder spreek ik iemand aan en zonder nadenken krijg ik een volmondig ja en wordt ik naar een tweede verdiep begeleid waar ik na een poetsbeurt en de ruimte te verluchten een nacht zal doorbrengen. Voor het slapen gaan eet ik nog wat kleins in de bar – eigenlijk een auberge en restaurant ook, maar door duidelijke persoonlijke problemen wordt verwaarloost, helaas. De man tovert me een heerlijke omelet met groenten, uit de restante van zijn keuken. “Je vous félicite monsieur, l’omelette étais délicieux.” “Bof, ouais c’était pas grande chose”, zegt de man halfingeslapen. Het was een eenvoudig feestmaal.

Le Coeur de la Rose – Heart of the Rose

Pèlerinage – Pilgrimage

Auteursarchief: Jasmine Marie José