Patrice

Posted on by

Promenade de Feÿr, Château de Feÿr

Le Chemin des Pèlerins en de GR 125 brengen me via ‘Le Tour de Monsieur Sax’, een pavillioen richting de Maas die ik zal blijven volgen tot in Hermeton-sur-Meuse.
Hoewel ik hier nu reeds voor de 3de keer langskom, telkens ziet het er anders uit en geniet ik van de prachtige natuur langs de Maas.
Door dichtbij en me zoveel mogelijk in de natuur te begeven voelt het me soms zo vreemd om mensen met een mondmasker te zien.

Het is de eerste keer dat ik een pelgrimsweg wandel op vijfvingerschoenen en barefoot sandalen. Hoewel mijn voeten terug wat moeten wennen aan de afstand, voelen beide schoeisel zalig aan. Een vrij en veilig gevoel. Wat fijn ook om met mijn voeten de stenen, grond van zo dichtbij te kunnen gewaarworden. En een ander voordeel is hoe ik me er op een vloeiende en stille manier mij kan door de natuur voort bewegen.
Een ijsvogel vliegt razendsnel over het water. Mijn lievelingstuk is, la promenade des Feÿr, waar men het evenwicht niet mag verliezen anders ligt men al snel wat lager…. in het water.
Ik geniet van het zien hoe de klimmers de vele rotsen trotseren. Een organisatie maakt de klimwanden klaar, vrij maken van mossen en jonge planten.
Vissers dobberen op een half bootje op het water. Aan hun voeten dragen ze zwemvliezen en lange caoutchouc botten.

De twee dagen achter me, voelen aan alsof er geen maanden tussen 2 pelgrimstochten zijn geweest. Al heel snel voel ik me één met de weg….
Een ijzige wind is voelbaar. Vliegen zitten te zonnebaden op de Achillea.

In Haziere laat de vriendelijke dame in de bakkerij me toe haar toilet te gebruiken. Haar theesalon is nog dicht, wat kijk ik uit naar de momenten waar ik zal kunnen uitrusten bij een heerlijke kop koffie en er mijn dagverhaal zal kunnen schrijven.

Deze keer heb ik het geluk om de Romeinse kerk van Hastiere te bezoeken. Bijzondere geschriften werden hier terug gevonden in de crypte.

De laatste kilometers wegen wat zwaar. Mijn voeten zijn aan rust toe. Plots verschijnt een man op mijn linkerkant. 2 wandelstokken, een klein rugzakje, een baard. Zijn delen en onze uitwisseling doet me wat denken aan mijn vader. Actief in de vereniging voor pelgrims naar Compostela, vraag ik hem of hij een plaatsje zou vrij hebben voor de nacht.
“oh, mes ma maison est un chantier. Rien est prêt pour accueillir… Mes vient en trouvera bien quelque chose. Tussen verhuisdozen, werkmateriaal, en zijn kunstwerken maakt Patrice een plaatsje vrij in een stacaravan.

Een stukje wild natuur, 3 kleine houten huisjes verscholen in een wijk op een hoogte, uitkijkend op de Maas.
” Bhein, je suis tous troublé de t’avoir ici. Je vient juste de finir ma coupolle dans le toit. Je voulez amener la lumière à l’intérieur. Car c’était trop sombre. Je n’avez pas le moral aujourd’hui. Mes je senti que je devais faire ma promenade, mon chemin, porter mon pain chez mon docteur et voilà que je te rencontre. Et depuis que je t’es vue voilà que j’ai retrouver le moral. Qu’est ce qui ce passe ? Que vient me raconter cette rencontre. Tu est la première personne que je l’aise entrer “, vertelt de Patrice. We vinden elkander al heel snel op dezelfde golflengte.

Nog voor het slapen gaan trek ik Aboriginals kaarten… Hmm.. (glimlach)

Merci Patrice pour avoir ouvert ta porte 🙏

Haziere

De lijster

Posted on by

Yvoir

La Meuze/de maas

4u30….een alarm… Euh… Baf…zo fel in één keer… Wakkerrrr wo— ordennn, komt de lijster me vertellen…. Wat een schoonheid en zo een répertoire
Ik dommel terug in. Mijn laagjes slaapzak houd me heerlijk warm.

Mijn natuurlijke klok… Ik rek me uit en kijk door het klein venster achter me. Grijs met een beetje blauw. Een nieuwe dag. Voorzichtig plaats ik mijn voet op de eerste trede van de lader. Zes jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit ooit zou kunnen verwezenlijken… slapen in alle rust zonder angst op een hooizolder, midden waar ongedierte en knaagdieren zijn.

Richting het centrum van Yvoir. Een bakker. Hmm, just… geen café open. Voor ik volledig mijn dag start gebruik ik nog even de toiletten in het gemeentehuis, want niets is zo vervelend om naar het toilet te moeten in de regen.
Aan de balie vraag ik een pelgrims stempel voor in mijn zelfgemaakte credential (pelgrims paspoort). “oef, ou l’ai je mis. Je l’ai mis de côté aux début du confinement….Tu est la première pèlerine qui passe”, weet de vrouw me te vertellen.

Een druppel hier, een druppel daar…. het begint onophoudelijk te regenen en hoewel mijn voeten al snel doorweekt zijn, mijn sjort kletsnat, het hindert me mee niet, het zou me pas beginnen hinderen als ik me zou focussen op wat het tegenovergestelde is… zon en warmte… Echter het is water, water die de bodem voed wat de natuur dringend nodig heeft. Onder de paraplu wandel ik langs de Maas richting Dinant om daar straks aan te kloppen bij de broeders van Leffe. Ik besef dat door de lockdown situatie ik er niet zal kunnen overnachten. Ik zie wel.

Langs de Maas vind ik een briefje met een steen erop ‘Jésus-Christ est le chemin, la vérité et la vie lisez…. Een steen bedekt het einde van de zin.

De abdij van Leffe is in zicht. Ik bel aan. Geen antwoord. Ik ga via de achterkant en klop aan de keukendeur. Een van de broeders doet open. Een gekend gezicht. Ik vraag of ze mij onderdak kunnen geven voor één nacht. “oh, cela nous donne du travaille pour le linge et le nettoyage”, vermeld de broeder. “c’est pas grave… j’ai mon sac de couchage et je vais faire l’entretien. Comme cela vous n’avez pas de travail.”… “Tu sait, les frères en est âge et en a un peut peur”. “Je comprends mon frère, ne vous inquiètes pas, je prendrez pas de contacte avec vous”, wetend dat de pelgrims zaal los van de broeders hun woning is. “Vous êtes une vrai pèlerine”, deelt hij met een glimlach, “tu sait en fait avec, avec les restaurant et café”. “Oh ça c’est dommage”. Er is een stilte… “Tempi… Je vous souhaite encore une bonne soirée et à une autre fois”, het was fijn geweest hier een nacht te mogen vertoeven. Helaas.

Dankzij de vrouw aan de balie van het gemeentehuis mag ik overnachten in de jeugdherberg, die zich aan het klaarstomen is voor de jeugdbewegingen.

Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw van Dinant/ collégial Notre-Dame de Dinant

Ultreia

Posted on by

Godinne, église Saint-Pierre

Op tafel een huisgemaakt heerlijk ontbijt ‘ à la recette Marie-Pierre’.
Wat later nemen we samen de weg richting de Maas, daar nemen we afscheid… De grote rugzak zit wat in de weg om op een comfortabele manier een goededag te zeggen.
Om het zachtjes aan te doen blijf ik de Maas volgen, kwestie van traag in te lopen en mijn lichaam terug gewoon maken aan een lange afstandswandeling .

Grijze wolken komen te voorschijn. Een frisse bries. In korte broek maar met laagjes op mijn bovenlijf, een paraplu boven mijn hoofd, trotseer ik de eerste regenbui.

Een bakkerij… “Vous avez des toilettes svp”, vraag ik de jonge heer achter de toonbank. “Oui, allez y.” “Je vous fait confiance, je vous laisse mon sac.” “Bhein, madame c’est la plus grande bêtise”, antwoord hij met een grote glimlach. “Bhein, justement cela me fais donner encore plus de confiance”. Een fijn contact.

Op een bankje.. een halte. Een man op de fiets steekt me voorbij. Ik zie hem een ommekeer maken. “Vous allez ou ? À Compostelle !” “Je vais direction les Cathares, les Pyrénées Orientales. Je l’appelle,… sur le chemins de Marie-Madeleine.” De man deelt verder dat hij ooit de weg terug neemt naar Santiago en het nu wat vreemd aanvoelt om de pelgrims niet te zien. Voor hij verdwijnt, steekt hij de hand op en roept” Ultreia!”

In Profondeville ben ik hevig opzoek naar een openbaar toilet. Gesloten. Het gemeentehuis. Vele interne regels zorgen ervoor dat de toiletten niet toegankelijk zijn.” Hmm, bien ambetant. Comment je fais ? Je ne peut pas me mettre dans le jardin public, je vais me prendre une amende.” Ik wacht even. De mense kijken me wat gegeneerd aan en machteloos. “Svp ne placer pas les règles au dessus l’être humain.” Vermits het hoogdringend was vraag ik de verantwoordelijk, vermits daar de sleutel is tot verbod. Plots mag ik in een gebouw verder in de straat, op een andere dienst het toilet benuttigen. Oef, grote opluchting.

Ter hoogte van Godinne wandel ik de natuur in richting la ferme de tricointe. Een grote boerderij die door een multinational is opgekocht en waar conferenties doorgaan, de naam laat ik in het midden. Ik volg een ellenlange omheining met wel vijf barrières. Er een nachtje in het geniep doorbrengen zal niet aan de orde zijn.

Aan een voorgevel hangt een Sint-Jacobs schelp. Een bord ‘in-Finisterre’ ‘Compostella’ l’avenir en Compost- le passer. Ik klop aan, een man doet open ‘Jesus’. De plaats waar Marie-Pierre over sprak. Geen plaats. Hij stopt namelijk als hospitalier en gaat er weg. Mijn ervaring op de weg heeft me geleerd dat welke goede tip ik ook mag krijgen voordien… dit niet kan verwezenlijkt worden. Het is duidelijk dat ik mijn eigen weg dien te wandelen.
Ik eindig de avond aan tafel bij de buren en de nacht breng ik door op hun hooizolder na een avondwandeling en een bezoekje aan 2 ezels en een pony.

Namen

Posted on by

Dino

Door de drukte bij de verhuur van de verhuiswagens kon ik pas mijn inboedel verhuizen op 2 juni. Dit zorgde ervoor dat ik op Pinstermaandag en na onzekerheid door de lockdown situatie toch de derde graad kon volgen om Master in de Reiki te worden volgens de Usui traditie. Verheugd en dankbaar dit te hebben gevolgd en afgewerkt samen met Farah.
Farah heb ik voor het eerst ontmoet in een opleiding rond lichaamswerk. Samen beleven we waardevolle en warme momenten. We zijn als wortels voor elkaar en bieden elkander steun in alle eenvoud en met eerbied voor elkaar.

Met waardevolle symbolen die zo passend zijn in het Nu op mijn weg, in synchroniciteit en eentje die me sterk was opgevallen zijn de twee driehoeken die samen kwamen en de Merkaba vormde. Met een diepe buiging dank ik de Meester die me de inwijding gaf.

2 juni, mijn verhuis. Alles verloopt vlot. Er rest enkel nog mijn rugzak en mijn driehoekig nestje in de tuin.
”s Avonds heb ik nog het bezoek van Tineke en Janus. Janus… amai wat worden kinderen groot… altijd een fijn weerzien. Zo een bijzondere jongen. En deze keer stond ik met mijn mond vol tanden wanneer hij sprak over…’ en deze spatel gebruik je voor dit en dit doe je zo… een creatieve jongen met een groot hart voor de natuur. En onze knuffel… dat is een specialeke… dit is ons geheim… enkel zijn mama geniet mee.

3 juni het is zover. Een goededag bij de lieve buren, een potje koffie, een kort uitwisselen. Mireille die me nog een kaartje brengt en komt uitwuiven en kort nadien komt Véronique en Lena nog eens langs. We delen het fruit, ondertussen is Dino mijn buurtkat om zijn laatste knuffel. Een knuffel hier, een knuffel daar… ja, wij maken de keuze om tenvolle te leven en het leven te vertrouwen.
Een zwaai… en tot…

Mijn eerste 4 km gaan richting Tania en Jef. Hmmm, het is al snel duidelijk dat mijn rug en benen het gewicht in dd rugzak niet kunnen dragen. Ik laat mijn tent achter, een lange wollen onderbroek en een statief voor mijn telefoon. Oef, dit voelt beter. Nog voor ik de trein haal tovert Tania een heerlijke feestmaal. Hmmm… om de pan uit te likken … Een knuf aan Tania en Jef… en hupsakee. De trein richting Dînant. Uiteindelijk beslis ik om in Namen uit te stappen en een bezoekje te brengen aan Marie-Pierre. Een fijn weerzien, een wandeling op de steenmijnen. Mijn eerste onderdak op de weg.

7×7

Posted on by

31 mei… Vroeg uit de veren. Naar de bakker. Amai, het voelt een eeuwigheid aan dat ik nog op een zondagmorgen om broodjes stond aan te schuiven. Zalig. De fiets op… een goedemorgen hier, een goedemorgen daar… en ik fiets vrolijk verder richting Veronique, Christian en Lena. Samen een ontbijt delen in familie voor mijn verjaardag. Spelen met Lena op de glijbaan. Een fikse lachbui na ik de statische electriciteit in de haren van Lena door een aanraking met haar handen deed dalen. Een vuurvonkje… Deugddoend. Na het ontbijt… de haren… De haaarennnn… die werden kortgewiekt en wat is het zacht om over mijn bolleke te wrijven. Dankjewel Veronique, Christian en Lena, wat heb ik ervan genoten en wat ben ik fier op jullie.. Hupsakee, terug fiets op… Heen en terug naar de wasserette en net op tijd terug…. toen Tania aankwam. Een fijne vrouw die ik nu reeds 20 jaar ken… de laatste jaren is er een diepere verbinding ontstaan en kunnen we elkander vinden in de diepgang van wat de weg met zich meebrengt. Wanneer ik op weg ga, onderweg of een nieuw hoofdstuk aankaart, weet Tania telkens een kaartje en een passende tekst ergens uit de mouw te toveren…telkens zo waardevol… ze reizen met me mee.

Een auto komt de oprit oprijden. Rosane en Hubert… ook zei hebben een bijzondere plaats in mijn leven gekregen. De spontaniteit tussen ons, hun bezorgdheid en hun groot hart weet me telkens te raken.
Samen delen we een fijne namiddag in de tuin. Zelfgemaakte Vlierlimonade, verse aardbeien en een meloen. De zon, de vogels, de bloemen, het gras onder onze voeten, de schaduw van de notelaar, het hartelijk samenZijn…

En wat een bijzondere verjaardag… 7×7 worden en dat op de dag van Pinksteren.

De dag werd afgerond met een bezoekje van MiReille, een (h)eerlijke maaltijd werd voor me gekookt. Mireille heb ik vorige zomer terug ontmoet na meer dan 13 jaar. Diep van binnen was er een sterk weten en aanvoelen dat onze wegen terug samen zouden komen. De tijd was rijp. We hebben toen samen een heel intense periode doorworsteld. Twee krachtige dames samen die er bleven staan voor elkaar. Blij en dankbaar dat we elkander terug mochten ontmoeten, een relatie vol symboliek. Ondertussen stonden we wat bij te kletsen. Aan tafel krijg ik voor de 2de keer een telefoontje van mijn vader. Hi, ik dacht even hij zal deze keer mijn verjaardag wensen. Hihi… neeneen…. Ik vind het best grappig… Het belangrijkste is, is de verbinding die er is. Want mijn papa die 2x belt op een dag… is nieuw en voelt fijn aan.
‘Jasmine… j’ ai quelque chose pour toi, tu ne trouveras nul part, c’est spéciale… Une pommade pour tes pieds…. ‘. Ik deel mijn vader dat het heel vriendelijk is. Dat mijn voeten het heel goed doen en ik beperkt ben in bagage.’ Papa, tu sait c’est comme si je l’ai reçue. Merci’…. Cela me touche… ‘. Hij blijft verder een uitleg geven over de zalf. Ik voelde dat er achter de zalf, zich iets anders schuilde. “Papa, tu aurais pas plutôt envie de me voir encore une fois avant que je part ?” “Bhein oui tient… Pourquoi pas.” Helaas, lukte het ons niet voor beiden. En dit was OK. Het feit dat hij belde, ik de vraag kon stellen en waar hij spontaan kon een ‘ja’ opzeggen bracht iets heel kostbaar met zich mee.

”s Avonds kijk ik samen met Mireille naar de film van Maria Magdalena. Na een half uurtje gaan mijn gedachten even terug naar het gesprek met mijn vader en het waarom hij me belde… zalf, voeten… Wat een mooi gebaar, vol symboliek…in vreugde geraakt’ Hij zalft mijn voeten… mijn vader… weg… Ga…

In dankbaarheid sluit ik mijn ogen, dankbaar om de vele wensen die ik via verschillende vormen heb mogen ontvangen. Dankjewel dat jullie er waren, zichtbaar en onzichtbaar. In verbondenheid.

de tijd is rijp

Posted on by

dav

Velen onder jullie stellen mij de vraag waar ik heen ga binnenkort en snel volgt de verwondering  ‘oe, zijn de grenzen open?’ 

Mijn weg wordt al jaren gevormd door wat naar me toe komt in het NU, de signalen die op mijn weg komen, het volgen van mijn instinct, de bron/mijn bron de veerkracht van hoe ik in het leven sta, wens te staan en verder zal staan.  Hihi, als dat niet duidelijk is 😉

Het valt me op hoe snel ik ga twijfelen, in angst ga, in schuldgevoel zou gaan wanneer mensen mij vragen ‘Zijn de grenzen open?’. Geen één van allen hoef ik op mij te nemen en binnen te nemen of te dragen. Dit mag ik bij de anderen laten. Ik vertrouw op de beweging binnenin mezelf en wat mijn weg me aanbrengt, op het aanvoelen en  het evenwicht tussen mijn eigen beweging en deze waar we momenteel in zitten.

Toen ik in 2018 mijn weg met 3 punten had vastgelegd. Assisi  – Rome – (Met normaal gezien daartussen Bugarach) Compostella. Werd het mij al snel duidelijk dat mijn weg veranderde onderweg door signalen. De 3 nieuwe punten werden Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele en Mont-Saint Michel met daarin het leven van Franciscus in verweven (Assisi, Monte San’t Angelo, Sacra di San Michele, Vèzelay)

Vèzelay, een punt die telkens terug komt sedert 2014 (de zegening en magneet ). Een magneet, die vorig jaar ervoor zorgde dat ik op mijn passen terug kwam. En een pelgrimstocht in eigen land en binnenin mezelf aan het afleggen was in relatie tot iemand. Waar Maria Magdalena en Yeshua heel sterk op de voorgrond kwamen. Of laat ik het ook noemen waar het Hart/ Liefde op de eerste plaats kwam. Sedertdien is er een stroomversnelling binnenin mezelf gebeurt. Ik heb er toen niet veel over geschreven , een bewuste keuze, omdat het te Groot was,  kostbaar , uit respect en omdat het niet alleen over mezelf was.

Een paar maanden geleden kwam tal van zaken in synchronsiteit naar me toe. Een bevesting rond een boodschap die ik 25 jaar geleden al kreeg maar in de wind had geslaan, een tante die ik terug heb gevonden na meer dan 20 jaar met een gelijkaardig leven als vrouw maar dan wel met een generatie verschil en ook in verband staat met de boodschap en mijn weg geeft voorbereid. Bugarach, Sainte Beaume, Maria Magdalena, stervenden/levenden. Mijn overleden grootmoeder. Sinds lange tijd een gemis en verlangen naar de franse taal. Al dit zal me brengen naar de regio van de Catharen Pyréneés Orientales.

Dit is de richting die ik neem. Langs waar en tijd is mij onbekend. De beweging zal ook afhankelijk zijn van de huidige situaties. De overnachtingen zullen deels anders gebeuren. Deze keer zal ik de koe bij de horens vatten en mijn angst om buiten te slapen in de natuur trotseren. Wat ik wel weet is dat ik vertrek op 1 juni en mijn weg zal verlopen volgens wat die dag naar me toe zal komen afhankelijk van mijn gewaarwordingen van het moment. Ik ben dus even nieuwsgierig als jullie 🙂 . De tijd is rijp …

Welkom op mijn volgende tocht

 

 

 

 

 

 

Moederdag

Posted on by
img_20200510_2320321710150969398382050.jpg
10u30 de deur van het WZC gaat open. Een naamlijst, handen ontsmetten, mondmasker op. Twee deuren met codes. De afdeling demente bejaarden. Mijn temperatuur. 34,9° . Ik ga naar de zaal. Goedemorgen X. , goedemorgen x. Ik kijk haar aan , ze kijkt me aan ‘zoekend’ , een fijne moederdag x. Haar ogen veranderen. Goedemorgen x…ik raak haar aan op de arm, ik glimlach haar toe… en zo loop ik de zovele bewoners af en wens ik de vrouwen een fijne moederdag. Ik geef x de soep en nadien een maaltijd. Ik spreek haar zachtjes aan, waarbij ze antwoord ‘hmmmm, jaaaaaa’…hoor ik met een wat hese stem. ‘gi zi broave’ volgt er in mijn oor. Ik kijk haar aan en dank haar,we kijken elkander in de ogen. Een glimlach. Een streel op haar kaak, aanwezig zijn, elkander in de ogen kijken, stilte….veel hoeft het niet te zijn om elkander te begrijpen, warmte en verbondenheid te voelen.
Een eindje nadien komt mevr.x de verkeerde zal in. Ik vergezel de vrouw naar een andere ruimte, ze was even haar plaats kwijt. Ik geef haar een arm. “Een fijne moederdag’ , zeg ik haar. Ze kijkt me aan… lacht ‘Ja, danke’ . ‘Hoeveel kinderen heb je?’, vraag ik haar. ‘Vijve’, zegt ze fier en een vraag volgt al snel ‘Zeide gij een moeder?’ ‘Een moeder zoals jij, neen, ik heb geen kinderen. Ik ben wel een beetje een mama. Een mama die voor jullie komt zorgen’. ‘Joh, das woare. da es skone gezegd’. Ik zet haar aan tafel.
In de namiddag bel ik mijn moeder op om haar een fijne moederdag te wensen. Nadien ga ik de tuin in. De laatste weken vragen mijn voeten naar de aarde en is het dragen van schoenen vervelend geworden. Op blote voeten loop ik door het gras die pas gemaaid is, via gecreëerde paden tussen lange grassen. Margrieten beginnen te openen…hmmm deze plant doet me altijd denken aan de periode van mijn plechtige communie, mijn geboorte, pinksteren… toen kwam ik op Moeder aarde terecht. Moeder aarde die me de laatste jaren en de laatste weken me zoveel moois heeft geschonken en binnenkort mag ik haar terug van dichtbij beleven…voor een langere periode. Ik verlang.
Een Roodborstje vliegt van de ene boom naar de ander. Ze blijft me nabij en dichtbij huis. In haar bekje…een rups. Wat is ze vlijtig. Ik wordt nieuwsgierig waar ze eigenlijk naartoe gaat…Ik kijk naar boven…In de hoek diep verborgen achter de zonnewering. Een nest.
Moeder Roodborstje en haar kroost.
Mijn moederdag…ik sluit mijn ogen.

Zorg dragen

Posted on by

In de beperking zal men zichzelf ontmoeten, is dit wat de mens zo een angst van heeft? Zichzelf te leren kennen!

Men vraagt vandaag niet om je hoofd aan te spreken, wel te handelen vanuit je hart.
Er wordt gevraagd om aan zelfzorg te doen… mensen wees hier blij om… Het is eens leren op een andere manier omgaan met jezelf. Niet vanuit… het is enkel voor mij… wel voor het groter geheel.
Iedereen krijgt vandaag de kans om zich los te maken van oude patronen en systemen. Wat kies je?

Al jaren hoor ik negativiteit, verzet tegen het patriarchaal systeem. En ja hoor, ik heb hierin ook een lange weg afgelegd tegen de machtsystemen het niet willen meedraaien in. Omdat alles aan die systemen mij deed huiveren, omdat niet wil begrijpen waarom muren werden opgebouwd.
Vorige week kreeg ik nog eens de kans om te zien hoe ik ermee om ga vandaag. En als ik erbij stil sta heb ik alle instituten zowat gepasseerd. En in het korte draaide het allemaal om hetzelfde… het instituut boven de mens.

Jaren heb ik verborgen gehouden dat er een man in mijn leven enorm veel betekende voor me ‘Jezus’. Waarom heb ik het zolang verborgen gehouden, wel door wat uit de instantie door de jaren heen is gevloeid en door wat er zich ernaast heeft opgebouwd.
En ja ik weet… een weten vanuit een gevoel… diep vanbinnen… het zijn de muren niet die opgebouwd geweest zijn waar macht en praal is ontstaan … maar daar wat gebeurt op straat, daar waar we dagelijks samenkomen daar is het om te doen… door zorg te dragen voor jezelf en je medemens.

Een ontmoetingsplaats die sluit… een landsgrens die afsluit… een vlucht die geannuleerd wordt…

Blijf je verder zitten met de gedachte… En de handeling..
– ik ga alleen zijn
– ze beperken me in mijn vrijheid
– alle, ze verbieden ons
– ik mag nu niet meer gaan waar ik wil
– ik zijn mijn centen kwijt
– ik keek er nu naar uit
– pff, ik moet nu thuis blijven
– *$°***€
– wat ga ik nu doen
-…

Wees creatief, apprécieer terug het kleine, wees tevreden met minder, denk niet aan wat ‘jij’ verliest (er is meer dan jij), denk niet in winst…

Laten we als mens niet handelen zoals de oude systemen, instituten. Doe aan Zelfzorg en draag zorg voor je medemens.

Je kinderen, zijn je kinderen niet

Posted on by

Een zin die vaak als een echo weerklinkt en ik al mijn hele leven meedraag.
‘Je kinderen zijn je kinderen niet’, uit ‘de profeet’ van Kahlil Gibran.
Al op jonge leeftijd leerde ik deze zin kennen via mijn vader. Deze zin heeft me in mijn jeugd geholpen op mijn pad… en nog steeds.
Wanneer ik in moeilijke momenten zat bracht ze me kracht om op eigen benen te durven gaan staan, om beslissingen te nemen. Terzelfde tijd deed ze ook pijn, want op één of andere manier voelde ze voor mij aan als een kloof tussen mijn vader en mezelf.

Door de jaren heen kreeg ze een veel diepere betekenis, waarvoor ze in oorsprong bedoeld was. De zin zorgde ervoor dat het lijntje tussen ons beiden nooit verdween ook al hoorden/horen we of zagen/zien we elkander niet veel. Het is nl. niet de hoeveelheid die telt, wel de diepte van een relatie.

Een zekere diepte kreeg ik via mijn vader mee in de wieg… in verschillende opzichten…spiritualiteit, kruiden en natuur. Door er dagelijks bewust mee om te gaan besef ik hoe dankbaar ik mijn vader ben, wat ik lang niet heb kunnen zeggen omdat er eerst andere zaken dienden gezuiverd en getransformeerd te worden. De diepe verbondenheid is echter nooit weggeweest. Dankbaar om mijn voorouders en dat ik verder de kwaliteiten mag uitdragen op deze wereld.
… Verder op pad…
🙏

Jasmine Marie José

Uit ‘De profeet’ ~ Kahlil Gibran.

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten..
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen
snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Oude angst

Posted on by

Een telefoon, hoe gaat het met je?…

Wat zich vooraf afspeelde, in een paar woorden zonder inhoud, omdat deze geen belang hebben.

Mondelinge agressie, dreiging, fysieke agressie in de rug heeft ervoor gezorgd dat mijn lijf in spanning is gegaan.
Een kapot gesprongen raam in de rug deed de emmer overlopen.
Gevolg een opname in spoed met stroke alarm.

… aan de telefoon voel ik dat het me onrustig maakt door er woorden aan te geven. Met begrip aan de andere kant van de lijn, hang ik op. Dankjewel lieve vriendin.

Ik ben in de situatie gaan kijken wat mijn aandeel was, wat er eventueel in mijn gedrag aanwezig was die iets triggerde bij de andere. Heb ik schuld aan…was mijn eerste vraag.
Telkens kreeg ik een duidelijke ‘neen’. Ik heb geen schuld of hoef me niets kwalijk te nemen aan het feit dat ik trouw ben gebleven aan mezelf, zorg heb willen dragen voor mezelf en niet wens deel te nemen aan geweld in welke vorm ook. Dat ik geen schuld heb aan het feit dat de andere met zichzelf in de knoop ligt.
… Ik voelde dat deze manier niet meer bij me hoorde. Het klopte niet meer.

Toen kwam de gedachte, wat ik zou kunnen doen naar de ander om het te vermijden en anders doen in de toekomst om het niet meer tegen te komen… Ook dit voelde niet meer juist.

En dan. .. wat komt de situatie me brengen, vertellen? Wat mag er los komen en helen? Dit bracht me een totaal andere energie… ik haalde mezelf niet onderuit of cijferde mezelf hierbij niet weg en kon hierin in Liefde met mezelf blijven.

Maar de angst… die was er nog…het was een oude angst die aan het licht kwam. Eentje die ik meekreeg in de wieg en later aan de lijve ervaarde omdat ik niet deed wat de anderen zouden hadden gewild.
Zaken waarmee ik niet kon en wou mee omgaan omdat ik voelde dat het niet ok was. En op de eerste plaats had ik hier geen angst voor, wel wat eruit volgde nl. de zinnen zoals ‘ als je spreekt of tegen iemand iets zegt, dan…, chantage, manipulatie, dreigingen,.. dit bracht me naar angst. Want ik vond het heel normaal als er iets verkeerd gebeurde om daar melding van te maken omdat ik in het melden niets verkeerd zag, integendeel. Want voor mij… melding doen was helpen.
En als ik dan melding deed, dan kwamen er opmerkingen als… ‘dat heb je zelf gedaan om de schuld op de ander te steken… of… Je, beeld het je in… of… maar allé waar ga jij dit gaan halen (omdat men het eigen patroon niet zag)… of… wat verzin je nu… of… maak er geen drama van… er kwam ongeloof of kreeg zelf de schuld voor het gedrag van anderen.

Ik kwam klem te zitten, tussen mijn intuïtie volgen, dreigementen, agressiviteit… Als ik zou gedaan hebben wat mijn intuïtie aangaf, dan liep ik risico. En als ik het niet deed was er ook risico…Misschien hebben we allen wel ooit die uitspraken gehoord als ‘gatlekker’… en hebben we ooit wel eens angst gevoeld aan de lijve om wat het is om uitgestoten te worden of uitgestoten te zijn geweest. (ik hoop van niet)
Dus leerde ik mezelf af te schermen van de angst die ik voelde, want daarin was broos en kwetsbaar. Wat ik niet wist is door mij af te sluiten van mijn angst ik ook mijn hart toe deed, ik verharde en afstand nam van die bloeiende bloem die in mij aanwezig was. Ik leerde me plooien aan wat de andere wou.

Nooit zou er in mij opgekomen zijn dat ik na zovele jaren een gelijkaardige situatie zou tegen komen. Alleen nu krijg ik de mogelijkheid ze anders aan te pakken. Geen vecht – of vluchtgedrag. Wel erin gaan staan voor wat ‘goed’ is.

Wanneer je in een onaangename situatie kan zien dat beiden een pion zijn in elkanders leven, waarbij de één de ander triggerd. Dan kan je ook doorheen de andere zien en zien dat ook de andere een bagage met zich meedraagt.
Dan is er geen sprake van dader en slachtoffer, goed of kwaad.
Keur ik het gedrag af… jazeker.
Keur ik de persoon af… neen.

En dan met knikkende knieën durven ten rade gaan om hulp waarin we samen hebben gezocht naar wat het beste was voor beiden. In Liefde, in de angst en trouw blijvend aan mezelf de angst aanpakken.
Trillende benen, korte adem, knellende fontanellen. .. Het was een voortdurend spelen in angst en ontspanning de voorbije week. En dit gebeurde niet zomaar. Het is er om
de weg vrij te maken om straks mijn kwaliteiten ten dienste te mogen stellen aan hen die ze nodig zullen hebben.

En ik hoop dat het delen van mijn tekst mensen kan aanzetten tot zelfreflectie. Dat mensen kunnen zien welke impact woorden en daden kunnen hebben op langer termijn.

Maar jij die je herkent in mijn verhaal… cijfer jezelf niet weg, draag zorg voor jezelf en laat de bloem die je draagt niet verwelken.

In dankbaarheid voor de situatie, voor de helpende handen en steun,
In Liefde
Jasmine Marie José