Moederdag

img_20200510_2320321710150969398382050.jpg
10u30 de deur van het WZC gaat open. Een naamlijst, handen ontsmetten, mondmasker op. Twee deuren met codes. De afdeling demente bejaarden. Mijn temperatuur. 34,9° . Ik ga naar de zaal. Goedemorgen X. , goedemorgen x. Ik kijk haar aan , ze kijkt me aan ‘zoekend’ , een fijne moederdag x. Haar ogen veranderen. Goedemorgen x…ik raak haar aan op de arm, ik glimlach haar toe… en zo loop ik de zovele bewoners af en wens ik de vrouwen een fijne moederdag. Ik geef x de soep en nadien een maaltijd. Ik spreek haar zachtjes aan, waarbij ze antwoord ‘hmmmm, jaaaaaa’…hoor ik met een wat hese stem. ‘gi zi broave’ volgt er in mijn oor. Ik kijk haar aan en dank haar,we kijken elkander in de ogen. Een glimlach. Een streel op haar kaak, aanwezig zijn, elkander in de ogen kijken, stilte….veel hoeft het niet te zijn om elkander te begrijpen, warmte en verbondenheid te voelen.
Een eindje nadien komt mevr.x de verkeerde zal in. Ik vergezel de vrouw naar een andere ruimte, ze was even haar plaats kwijt. Ik geef haar een arm. “Een fijne moederdag’ , zeg ik haar. Ze kijkt me aan… lacht ‘Ja, danke’ . ‘Hoeveel kinderen heb je?’, vraag ik haar. ‘Vijve’, zegt ze fier en een vraag volgt al snel ‘Zeide gij een moeder?’ ‘Een moeder zoals jij, neen, ik heb geen kinderen. Ik ben wel een beetje een mama. Een mama die voor jullie komt zorgen’. ‘Joh, das woare. da es skone gezegd’. Ik zet haar aan tafel.
In de namiddag bel ik mijn moeder op om haar een fijne moederdag te wensen. Nadien ga ik de tuin in. De laatste weken vragen mijn voeten naar de aarde en is het dragen van schoenen vervelend geworden. Op blote voeten loop ik door het gras die pas gemaaid is, via gecreëerde paden tussen lange grassen. Margrieten beginnen te openen…hmmm deze plant doet me altijd denken aan de periode van mijn plechtige communie, mijn geboorte, pinksteren… toen kwam ik op Moeder aarde terecht. Moeder aarde die me de laatste jaren en de laatste weken me zoveel moois heeft geschonken en binnenkort mag ik haar terug van dichtbij beleven…voor een langere periode. Ik verlang.
Een Roodborstje vliegt van de ene boom naar de ander. Ze blijft me nabij en dichtbij huis. In haar bekje…een rups. Wat is ze vlijtig. Ik wordt nieuwsgierig waar ze eigenlijk naartoe gaat…Ik kijk naar boven…In de hoek diep verborgen achter de zonnewering. Een nest.
Moeder Roodborstje en haar kroost.
Mijn moederdag…ik sluit mijn ogen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s