Veyrin

img_20181008_2031538018471641379452156.jpg

Af en toe komt de zon piepen tussen de ochtendnevel. Een zachte temperatuur. Herfst. De bruine bladeren van de maïs knisperen over elkaar. Twee maiskolven als twee verliefden. Verderop een boer op het land in een reuze maaier.
Dorpen… met zorg gerestaureerde boerderijen worden zichtbaar, de ochtendnevel verdwijnt.
De geur van de ochtend, de geur van herfstbladeren. Oker en rode tinten kleuren de horizon.

img_20181008_2026573682309881567754367.jpg

Yenne

img_20181010_2059131686262237551260503.jpg

Langs de weg een sticker ‘Chemin de Compostelle en Savoie’, een weg die schitterende wegen in de natuur neemt. Niet alleen een weg naar Compostela, ook le ‘chemin d’assise’ die ik nu al sedert Assisi tegenkom.
Le Clos des Capucins, even kijken waren mijn gedachten juist wat dd prijs betreft…wat ik dacht en teveel voor mijn portemonnee.

Op de grond een schaduw die van links naar rechts beweegt… Een eekhoorn boven mijn hoofd met een walnoot in zijn mond.
De buxus rups veranderde de buxus bossen in volledig skeletbossen, daar waar vele dieren in woonden worden nu blootgesteld aan gevaar.

img_20181008_2013415348253125234000077.jpg

img_20181008_2013116011098787910415657.jpg

img_20181008_200525311214636574744310.jpg

img_20181008_1954278460685771565450934.jpg

Vanop een hoge rots is de Rhône zichtbaar. Het blauw-groen van het water staat goed met de geel-rode tinten van de bladeren. Een koffiepauze in Yenne en bezoek aan de kerk Notre Dame de l’Assomption. Via kleine dorpen, een fort en ruïnes.
Er resten me nog twee dorpjes voor Ordonnaz, 25 kilometer verder. Pas in het laatste dorp Veyrin vind ik een overnachtingsplaats in een aangename Ecco woning en warm onthaald door Anne. Een woning waar ik wel langer zou kunnen verblijven… een andere keer.

 

 

 

 

 

Petit bonheur

img_20180930_1311157017245145597443746.jpg

Braman

img_20180930_1312106733155477014585005.jpg

‘Le chemin du petit bonheur’… Zalig om de dag mee te beginnen. De zon verbergt zich nog achter de bergen. Hier en daar brand een houtkachel.
Met mijn stokken onder mijn armen en mijn handen gevonden stap ik ontspannen in de naaldbossen, op een zacht naaldbed. Genietend van de vogels, de zwarte eekhoorns met wit buikje die van ene tak naar de ander vliegen.
Aan de ingang van het bos.. een bord… ‘Chasse fermée’… Oef.img_20180930_1315171362175102620858779.jpg

Verbinding… wat voelt het fijn om in verbinding te zijn met al wat is. Met de natuur, mensen, dieren en vele andere zichtbare en onzichtbare wezens. In verbinding met mezelf… met mijn ziel en geest.
Verbinding met de anderen op een tastbare en niet tastbare manier.
Verbinding met… die op zoveel verschillende manieren kan. Waar niet altijd een reden voor hoeft te zijn.
In het gewoon ‘Zijn’ is al een heel diepe verbinding voor jezelf en de ander… Hiermee wil ik dan ook jullie danken voor jullie verbinding.img_20180930_1316311550807752239495102.jpg

img_20180930_1318387614631661397839957.jpg

De weg blijft verder goed verlopen….de weg naar huis… De weg naar ‘thuis’… De weg naar mijn diepste zelf…en wat voelt dit goed. Ik voel me goed, ontspannen en rustig. Niets moet en het diepe vertrouwen en geloof dat er meer is dan wat met het oog zichtbaar is, is niet meer uit mijn leven te bannen.

img_20180928_1226082603832121852335231.jpg

img_20180930_131757694475535157230017.jpg

Aan de vooravond kom ik aan in een dorpje. Mijn rug wordt moe. Tijd om een overnachtingsplaats te zoeken. Een vrouw wijst me de weg naar het gemeentehuis. Links een huis….mijn innerlijke stem… Ik ga naar rechts. Uiteindelijk eindig ik links… Haha, Jasmine, je was er eventjes uit.
Ik bel aan. Een venster op het derde verdiep opent. Ik zie twijfel. Een man komt naar beneden, rent terug naar boven… Ik wacht geduldig… De man komt terug. “Vient”… Een keuken, 3 dames… Koffie… Ten huize en warme onthaal bij Danila en Guy… Een avond die zich opent in het salon. Genietend van de dagelijkse gewoontes die mensen hebben… Huiselijke sfeer. Praten over de streek, de zelfgemaakte pure streekproducten… Génépi, kéfir… Dit zijn van die momenten die zoveel waardevols brengen op je weg. Verbinding, verbonden… Laten we in verbinding gaan, open je aan andere.

Susa

img_20180925_2023293157112347290917482.jpg

Amai, wat was me dit een nachtje. Plots kwam ik terug in een pelgrims plaats met 5 andere pelgrims. Drie pelgrims die zich ergerden aan elkaar… De ene snurkte… De andere babbelt… de ander wandelt… De fixatie was zo groot op wat hen stoorde dat dit wel 10 maal erger leek te zijn … Tot… tot ik plots zei “e.. O.. Basta perfavore”, het werd stil. Hmmm… en dan… snurkt en babbelde ik zelf in mijn droom… hi…oordoppen is nu eens een goede uitvinding.

Bij mijn vertrek is mijn bril spoorloos. Ik was ervan overtuigd dat hij op mijn bed lag. Na even mijn rugzak uit te pluizen vertrek ik met een paar grammen minder op mijn neus. Ik laat los… Ik vertrouw, wie weet bellen ze deze avond om te zeggen dat hij terug gevonden is. Nog even naar de bar om een koffie. Ik vul mijn dagboek in en klaar is kees. Uit de bar, naar rechts richting Susa. De Alpen… Niet te zien.. Een grijze dag en wat fris, dit was ik niet meer gewoon. Niet erg… het licht schijnt van binnen.img_20180925_2025394031721278865717333.jpg

img_20180925_2026148136913484467760479.jpg

Voor de rest gaat het heel goed met me op een paar spanningen na die voelbaar zijn op mijn lijf. Wat stramheid in de onderrug en het bed van deze nacht heeft er niet echt goed aangedaan. Een paar nieuwe taping op benen en voeten. Voor de rest moraal tiptop… Humeur kan niet beter… Mijn Italiaans met de dag beter… nog twee dagen om te oefenen.

De weinige mensen op straat… een kort babbeltje en een ‘ciao’. Een vriendelijke bakker. Een apotheker die haar opperste best doet in het Frans terwijl ik antwoord in het Italiaans…Mijn lievelingsstripfiguur mogen terug zien van vroeger ‘Sara key’… op een boekenkast… Een fijne herinnering…een plakboek.

img_20180925_2027504386698470093637710.jpg

img_20180925_2027353798204878985127660.jpg

En dan bij aankomst in Susa naar de zusters Franciscanen. De vrouw van het onthaal vraagt me of ik van Antonino kom. “OH… mes lunettes” antwoord Ik onmiddellijk. Yes… terug gevonden. Morgen mag ik ze om 8uur afhalen aan het station.

Naar de avond toe klaart de lucht op, de zon… De eerste bergtoppen zijn zichtbaar. Oehoe… Onder een sterrenhemel mag ik gaan slapen… neen een niet buiten… Achter glas, vanuit een zacht bed.

Nog een fijne avond aan iedereen… toedeloe.

img_20180925_2026345359383586986311816.jpg
img_20180925_2027098924995646703404773.jpg

 

Sacra di San Michele

img_20180924_0821134642236625185451566.jpg

De kerkklokken van Trana luiden op de achtergrond. Met een zalige frisse temperatuur verdwijn ik het bos in, langs de rivier.

Na een helende nacht met twee intense wonderlijke, heerlijke, helende dromen. De één mocht ik reizen door een kleurrijk, lumineuze sterrenhemel. De andere een healing op gans mijn lijf waarbij een 2de chakra in zachtheid mocht ontwaken en mijn lijf subtiel dansend in beweging tot leven kwam in volle overgave en acceptatie. In resonantie van tijd…een wedergeboorte. De angst die gisteren in een fractie van een seconde opkwam en ik in vol vertrouwen en hand hand mee verder stapte, werd de vreugde van deze morgen.img_20180925_0943488470585745701715163.jpg

img_20180924_2116232014398541669878285.jpg

Mijn creativiteit bruist langs de weg. Een tekst ontstaat rond het verhaal van de Hazelnotenbomen in België. Ik beleef er plezier aan en het is alsof alles rond mij een nieuw leven werd ingeblazen. Op het moment dat de woorden uit mij vloeien, komt er een wind in de kruin van een hazelaar alsof hij me dankbaar is en me in feest en vreugde dankt.
Ik stop… een uitnodigend dansend geluid…mijn recorder van mijn gsm… Op het moment dat ik de opname wens op te nemen wordt het muisstil… Spirits kan je niet vangen…

img_20180925_0943241531235812103784463.jpg

img_20180924_1336296007104601613066274.jpg

img_20180925_0953426343147559841941596.jpg

img_20180925_0944152962929664687889934.jpg

pixlr_20180925095036477983572038596175042.jpg

img_20180925_0945448775579354047225511.jpg

Een nieuwe buizerdsveer prijkt tussen mijn huid en bril.
Een wagen stopt en vraagt: “Sacra di San Michèle”. “Sisi, cinque chilometri dritto, à piedi”, deel ik hem met vol enthousiasme. Een bosweg neemt me mee 900m hoger.
Op een top sta ik te kijken naar een getransformeerde bijenkast in boekenkast… ‘Oh, zouden de mensen hier de wijsheid kunnen uithalen en beseffen dat de bijen belangrijk zijn’, gaat door meheen.
Ik draai me om om verder te stappen. Omvergeblazen… het ene wat nog uit mij komt is… ‘OooooOOOOO’
Sacra di San Michèle prijkt hoog op een berg badend in het licht.
In een niet vattende tijd brand het licht in mezelf. Hoewel deze weg geen zoektocht, dat er geen vragen en antwoorden zijn van aardsniveau. Is het me duidelijk dat antwoorden naar me toekomen vanuit een totaal andere dimensie en vanuit dit stuk dien ik deze weg verder te wandelen. Alsof een tweede deur werd geopend.
Wat ik heel bijzonder vind is dat zowel in Monte Sant’Angelo als hier in Sacra di San Michèle ik eraan kom op de vooravond van de Volle Maan en ik de plaats mag verlaten met zijn energie.

img_20180925_0947035793756078821302963.jpg

img_20180925_0947507156617661290160506.jpg

img_20180925_0947315053385701905030434.jpg

img_20180925_0948208516059829806207151.jpg

In de Sacra ontmoet ik Dorothea een vrouw uit nederland. Een fijne ontmoeting, een delen, een samenzijn, een afscheid op elk onze weg.
In volle vreugde, vuur en licht stap ik verder deze weg van Liefde.

img_20180925_0948061918904782416970223.jpg

img_20180925_0949433943875217813881130.jpg

Genua

img_20180915_2222494324383766026862907.jpg
img_20180915_2224385673308580181212523.jpg

img_20180915_2223325331013817943988685.jpg

Ontwaken… een droom. In mijn droom kreeg ik van een Oosterse leraar een dik boek in mijn handen, zonder iets te zeggen…. Dit was de opdracht…het boek… ik stond voor een grote groep mensen. Allen waren aan het wachten. De leraar bleef er rustig bij en vol vertrouwen. Hij had me eerder gemeld dat hij iets had voor me dat hij zekers wist dat het me zou lukken. Maar wat moest ik ermee? Wat werd van mij verwacht? Moest ik dit voorlezen? Neen, in mijn droom voelde ik duidelijk dat het niet om het boek zelf hing. Maar het gebaar, zijn woorden… Door niets te zeggen gaf hij me de mogelijkheid uit mezelf iets te laten ontstaan, te groeien. Hij verwoorde ‘dat het me zou lukken’… dit gaf me de kracht. Hij vertrouwde me… Ik kon creatief zijn, mijn eigen… EN TOEN…. De wekker.

img_20180915_0940221491708755263657370.jpg
img_20180915_0957248732068149164109533.jpg

rommelmarkt. De mensen zetten hun tafels klaar. Anderen zijn al opzoek naar schatten.
In een dorp… op straat, een cursus deegwaren maken. Zeven Engelstalige vrouwen staan naast elkaar. Een man draait met een zachtgebaar, met zijn vingertoppen over de deegwaren heen en weer. Ik sta te kijken en geniet van het samenspel tussen leerling en meester. “Leuk om jullie bezig te zien. Het doet me denken aan ‘eat, pray and love’, zeg ik hen.” En het was fijn te zien hoe zacht je de materie behandelde”, vertel ik tegen de man. ” Ohhh”… gaat er unaniem. De man bedankt op een wat gegeneerd, en ook geflatteerde manier.

Ik breng mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik word gewaar. Er is niet iets op een bepaalde plaats… Het is… een volledige gewaarwording. een leegte… neen, dit is niet het juiste woord…ik kan niet echt een woord vinden. Het is… breder, ruimer, een vol-heid … Ja, een vol-heid aan rust en vrede. Dit ben ik gewaar.img_20180915_151021499739635916128705.jpg

De voorbije dagen wandel ik bewust langs autowegen. Dit om mijn krachten wat te sparen om straks de Alpen over te gaan en om mijn lichaam wat te laten rusten. De auto’s opzich zijn geen last meer, ook al stinken ze, vergassen ze de lucht, zijn het luidruchtige machines. Ik geef geen blijvende aandacht aan mijn ruikorgaan en dit maakt het gemakkelijker, want gedachten zijn krachten. Ik blijf genieten van de klank van de zee en de rust die ze met zich meebrengt.
Ik stap en stap ontspannen, alsmaar verder… trager… trouw aan mezelf en…

Af en toe sta ik stil. De wind speelt op mijn huid. Met mijn handen leunend op mijn wandelstokken… Ik sluit mijn ogen. Het is stil vanbinnen.

Het wordt drukker en drukker.
Chique restaurants hebben de ramen geopend. Tafels zijn gedekt. Het venster kijkt uit op de straat en is op hetzelfde niveau van de uitlaatgassen. Smakelijk!
Links van me de zee, gebouwen… Sommige vernieuwd, andere in een erbarmelijke staat. De straat. Rechts van me gebouwen. Iedere vierkante meter is hier benut. Ieder plat stukje grond is ingenomen door beton. Aan het strand, lange rij betonnen strandhokjes, het dak… asbest… De strandhokjes zijn afgebakend met riet en zijn amper 3m breed en daartussen nemen mensen hun verlof. Het zijn bijna kooien, neen, het zijn kooien. Ik sta soms verbaasd te kijken naar wat ik zie… Te veel om op te sommen… en eigenlijk wens ik er geen aandacht aan te geven. Het is anders heel gemakkelijk om aan iets negatiefs aandacht te geven hier. .. Verzuring verzekerd dan. Ik heb dit genoeg gezien en gehoord in mijn leven. Is dit dan mijn hoofd in het zand steken, neen, dit gaat over het maken van een bewuste keuze. En mij keuze is dan bv. niet met de wagen te rijden, bewust omgaan met al wat is en door mijn eigen handelingen en zijn anderen bewust maken.
Een iets is zeker de mensheid heeft er een behoorlijk zootje van gemaakt.

img_20180915_155346809357426277772257.jpg

Genua.. .. Ik heb de indruk in een andere wereld terecht te zijn gekomen. Rechts lopen ze met z’n allen in één zelfde richting, Links idem maar dan in tegenovergestelde richting. Armen gevuld met zakken. Aan het rode licht… Groen… De tweewielers houden koers voor wie de snelste vertrekt. Massa’s hoge betonnen gebouwen, allen dezelfde vorm en kleur. Het ziet er bijna als een militaire kazerne uit maar dan 100 maal uitvergroot.
Ik stap binnen in een voedingszaak. Het meisje bestelt mij met een open blik en een grote glimlach. Wat aangenaam. Op het einde stap ik naar haar toe, “Grazie mille per il tuo sorriso”. “Grazie, grazie” haar glimlach wordt zo groot dat het de volledige ruimte vult. Ik verlaat de zaak. Een man hielp me naar een slaapplaats en kon er nog eentje vinden in een convento. Dankbaar.

Pruimen

img_20180914_0803033840450307799296545.jpg

img_20180914_0917578489272622567438779.jpg

Gisterenavond moest ik eventjes mijn frustratie kwijt. Het was me even teveel omtrent de onvriendelijkheid, het zuchten, het niet antwoorden, negeren enzovoort enzovoort in Italië. Ik heb al veel landen doorkruist. Zelf ben ik een open persoon en ga met iedereen aan de praat. Maar dit!!! Dit is wel het eerste land waar dit zo extreem is. Ik had er even genoeg van en plaatste ik op FB ‘ik denk dat ik geen pruimen niet meer zal eten in Italië… Ze zijn te zuur’. En ik vind het eigenlijk nog zacht en best kunnen. (Italiaanse vrienden… Gelukkig heb ik waardevolle uitzonderlijke mensen ontmoet en dat zijn jullie).

Opzich is daar niets mis mee en is er niets verkeerd aan het uiten van frustratie. Of even pissig te doen.
En dan was er iemand die schreef ‘ga voor de vijgen’.
En ja die zijn inderdaad zoeter en zachter, en zo werd mijn frustratie getransformeerd in vreugde. Het was voorbij. Meer dan dit had ik niet nodig. Thx Marc.

pixlr_201809141939492609166326617832208431.jpg

img_20180914_1910185089715540526510874.jpg
img_20180914_1912092676042984446260027.jpg

In het uiten van de frustratie vind ik het belangrijk om dan te gaan kijken bij mezelf van het waarom. Wat maakt het dat ik me eraan ergerde aan het gedrag van andere. Waarom wordt ik pissig.

Had ik verwachtingen, verlangens?
Ja… die had ik… op ten minste elementaire beleefdheid. Is dat nu zo moeilijk en veel gevraagd, het maakt alvast de wereld aangenamer ipv bot en onbeleefd te zijn. Maar ja… een Italiaanse vriend antwoordde daarop “c’est gents la ne parle pas l’Italien”. Voilà, duidelijk.

Even terug bij mezelf 😉. Ik vind het belangrijk naar mijn eigen kern te gaan ipv het bij de ander te leggen ook al is de behoefte het ook bij de ander te mogen zien en het verlangen naar een vredige wereld. De vredige wereld begint echter in onszelf.
Telkens weer en weer en weer…. Telkens naar het evenwicht tussen donker en licht. Telkens terug naar mezelf. Telkens zich bevrijden van oude patronen of ballast. Uiteindelijk besefte ik dat door mijn frustratie te uiten ik zelf een zure pruim was.
Hoe meer ik naar mezelf reflecteer hoe gemakkelijker het wordt en hoe korter en minder de frustraties worden.

img_20180914_1924278977879636665770558.jpg

img_20180914_1925212159392318076053919.jpg
img_20180914_1927598479732325161727990.jpg
img_20180914_1927297113831482299065359.jpg

De weg is afwisselend klimmen, plat, bomen, zee.
In zoglia blijf ik even staan op de Via della Costa de weg naar Santiago. Onder mij blauwe ligzetels. Mensen die liggen te dobberen op het water van de rustige baai… Mensen die zitten te lezen en waarvan de hoeken van de krant af en toe bewegen en hun lektuur laat onderbreken. Een frisse wind is voelbaar. Ik dwaal af naar de horizon… Een filter hangt over het landschap. Een cruise schip ligt aangemeerd. De kleine bootjes beginnen wat meer te balanceren. Mijn gehoor verdwaalt in de lichte golven die telkens komen zich komen neerleggen en terug wegtrekken… Als een hand die heen en weer over de huid streelt.

img_20180914_1929236292788271477212724.jpg

 

img_20180914_1936169152740355731235089.jpg

img_20180914_1930153612175604132510708.jpg

Een korte onweersbui zorgt ervoor dat de luchtvochtigheid sterk gestegen is. Aangekomen in Recco ga ik binnen in de eerste kerk die ik tegen kom. Ik vraag de hulp aan een priester. In alle rust, vriendelijkheid en hulpvaardig krijg ik een adres van een monasterium in de buurt.
Daar waar ik nu zit… voor mij een raam… Met uitkijk op de zee… de maan… de golven… Nacht

img_20180914_1936572665628167015755462.jpg

img_20180914_2006123113569364692950102.jpg

Tunnel

img_20180913_1028058220732954237474328.jpg

img_20180913_1027392102961254034566254.jpg

Vroeg uit de veren. De Frans sprekende priester afkomstig uit Cameroun neemt me plechtig mee naar de keuken van de crèche. Terwijl hij deze morgen in pyjama de slaapruimte voorbij stak op weg naar de badkamer. Hoe is de uitdrukking weer ‘De kleren maken de man’ . Op een bord, een banaan, een broodje in plastiek… ‘Que buvez vous le matin’, vraagt de priester. ‘Un Café’. ‘On a pas, que du thé’. Hij neemt de pan van het vuur. Giet een tas vol voor de thee. Zin of niet… het zal thee zijn. Nadien volgt er nog, “dans dix minutes je suis de retour”. Ik laat het ontbijt onaangeroerd aan. Maak mijn rugzak verder klaar, de speelmatrassen en kinderstoelen terug op zijn plaats. De voordeur gaat open. “Vous êtes prêt !”Ik dank de priester en vraag hem of ik een offerte mag aanbieden.” Oh, mes c’est tout normale que je vous est ouvert la porte. C’était avec plaisir de vous avoir u à la maison”, de plechtigheid gaat door en hij neemt de offerte aan. Gisteren zocht de priester met tegenzin een slaapruimte. Ik schud hem de hand en dank hem.

Richting de zee. Ik zal een paar dagen de kustlijn volgen. Benieuwd naar mijn gevoel.
Bepaalde stukken langs de kust blijven doorheen tunnels gaan. De eerste volgende tunnel… rood licht… Ik vraag een man of we totaal niet door kunnen. Hij antwoord van neen. Later hoor ik hen zeggen tegen een landgenoot dat ze de tunnel hebben gesloten omwille van angst na het ongeval met de brug in Genua. OK, ik laat de angst (hier wel soms terecht) bij de ander en overweeg toch de tunnel te nemen. Een lange tunnel in het pekkedonker… Een diepe zucht… daar ga ik dan… in volle overgave niet wetend waar ik zal uitkomen. Geen angst aanwezig. Ontspannen wandel ik er doorheen. Af en toe hoor ik getik van water druppels… Pas na drie kilometer zie ik terug licht.

pixlr_201809141228550568778002663426301412.jpg

img_20180914_1231416987471345386020860.jpg

Deze tunnel doet me wat denken aan de ups en downs in mijn leven. In begin waren de downs lang en zag ik het einde niet, toen onvoorstelbaar dat ik het licht zou zien. Hoe verder in de levensloop hoe korter de downs werden, wel heviger. Het licht kon ik al zien en sedertdien is het licht nooit meer van mijn zijde gegaan. De laatste down is nu reeds al drie jaar geleden het was als één donder en bliksem samen.
Wat ik wel had, ook al zag ik het licht vroeger niet, is dat diep vanbinnen er altijd een kracht was en is, vuur… mijn licht…. die mij telkens eruit hielp. Ik bleef erin geloven, ook al kon ik toen niet bij het woord. De pieken werden golven, werden stille zee. Evenwicht tussen donker en licht… beiden zullen altijd bestaan en kunnen niet zonder elkaar. Het evenwicht zorgt ervoor dat ik uit de duale stap.

img_20180914_1232035754921910104312503.jpg

Het is duidelijk dat het vakantieseizoen voorbij is… De meeste toeristen zijn mensen die het werkveld vaarwel hebben gezegd. Af en toe zijn nog kleine kinderen te zien die staan te kijken en te draaien aan een kauwgombak. Zo eentje uit de ouwe tijd.
Uitgedoste dames zitten naast elkaar op de banken hun leven te vertellen. De wandelstok als steun voor de armen.
Op een andere bank een man. Een donkerbruin gekleurd lichaam getekend door de tijd, aan de hals een goudkleurige ketting, een groot onevenwichtig kruis hangt aan de ketting te blinken.
De strandparasol kleuren van groen, blauw, geel naar rood met een witte lijn.

img_20180914_1232535547982126558511622.jpg

img_20180914_0918323948480455157378466.jpg

Chiavari

img_20180914_1235168782276065325614006.jpg

In vergelijking met gisteren is de kuststreek terug wat verloren van zijn ongerepte natuur.
Ik kom stilletjes aan dichter tegen Genua. De voorsteden zijn voelbaar en doet me wat denken aan het stuk rond Terracina.
Nog een 15 à 20 dagen en ik mag de Franse grens oversteken en daar zal ik niet ontevreden over zijn…

Les cinq terres

Van Sarzana naar Spezia. .. ik was vergeten hoe druk het hier in deze buurt was. Het lukt me meer en meer om afstand te doen van frustraties en wat niet van mij is bij de ander te laten zaliggg.
Deze morgen kreeg ik van een vriendin wat vragen omtrent mijn weg. Ik vind dit eigenlijk heel fijn deze te krijgen en heb ze dan ook met plezier beantwoord. Ik deel ze graag met jullie.

img_20180911_140239_2933432602692769841012.jpg

Hoe gaat je met je diep vanbinnen?
het gaat heel goed. Hoe verder op het pad, hoe verder ik naar bevrijding.
Hoe ver wil je gaan om volledig bevredigd te zijn met leven van nu op aarde?
Ik ben heel tevreden met dit leven,
Wat is je doel?
Naar huis komen
Wat wil ik bereiken in mezelf?
Wanneer je op het Goddelijk pad bent heb je eigenlijk niets te willen. Het wordt je gebracht. Daarin kan ik alleen maar vertrouwen en diep vanbinnen weet ik dat dit de enige weg is. Daardoor weet ik heel duidelijk wat me te doen staat het ‘pelgrimshuis’ en daar zullen de vruchten aanwezig zijn en voor mezelf en de ander, de vruchten van deze weg.
Vind ik op deze weg de antwoorden ?
Ja zeker, de antwoorden op wat zich in het nu aanbied.

Heb jij ook vragen… Laat maar komen!img_20180911_1544094133392616143214287.jpg

img_20180911_1536223071413069524506370.jpg

In Spezia neem ik de boot en vaar ik les CinqTerres af. Ik neem achteraan plaats. Ik blijf rechtstaan en geniet van de wind in mijn haren. Terwijl een en al gebabbel is rond mij geniet ik van wat de zee me brengt. Haar kleur, haar immensheid, haar stilte, haar zachtheid en terzelfde tijd haar kracht. Zelf ben ik geen zeemens, en zeker niet wanneer ik geen bodem zie… Maar nu… Wat kan ik genieten van haar, na vijf maanden op de aarde te bewegen…gewiegd. Ik sluit mijn ogen en voel de beweging in me… gedragen…haar voelen op mijn huid zou het compleet maken.

Wanneer ik een beeld op FB plaats lees ik vaak… ‘mooi, het is er mooi’… Dan kijk ik naar wat ik rondom me zie en probeer het woord eraan toe te voegen of er verbinding mee te maken. Dit lukt me niet meer. Het lukt me niet meer om te zeggen dit is mooi omdat dit zo beperkend voelt voor me… Ik kan genieten van naar een landschap te kijken, het is echter meer dan dat, het is ook gewaarworden… wat doet het met me… Ook al kijk ik ernaar, ik maak deel uit van dit landschap… En kan ik het landschap niet meer zien als toeschouwer. In verbondenheid met alles wat zichtbaar en onzichtbaar is.
img_20180911_2025391086927118006211800.jpg

Aankomen in Monterosso, de laatste halte van les Cinq Terres stap ik van de boot, opzoek naar het infotourisme. Het is al heel snel duidelijk dat ik niet aan de kust een overnachting zal vinden. Eten, winkels, drank, gekleurde parasollen, de ene terras tegen de andere… Grote rollende valiezen … Hoewel ik vroeger – hierbij het gevoel had in een vreemde wereld te zijn, een wereld waar ik me niet 100% thuis voelde. Alsof ik van een andere planeet kwam en waar ik me dan vaak heel diep vanbinnen alleen voelde. Voel ik me vandaag, ook met wat rond mij gebeurt, net als een vreemde eend, wel een vreemde eend die zich niet meer alleen voelt en het buiten zichzelf gaat zoeken om te compenseren, ik kan er gemakkelijk in blijven staan zonder een leegte te voelen.

img_20180911_2029117755859190178680799.jpg

img_20180911_2028488573603850325177136.jpg

img_20180911_202630329444309864680201.jpg

img_20180911_2029295090205212323358746.jpg

Ik wandel terug het binnenland in richting het Santuario di Sovorio.
De zon gaat onder. Een rode gloed is te zien aan de horizon… De maan… een lijntje… rood… De sterren… een uil…img_20180911_2008022225830306085152321.jpg

La Verna

img_20180902_2150102614219023627088102.jpg

pixlr_201809031725516971924795998177721436.jpg
img_20180902_215908717723471166445856.jpg

Na de hevige regen van gisteren is de rust terug in de natuur. De zon laat zich af en toe zien achter de wolken.
Druppels water glijden langzaam als een dominospel van het ene blad naar het andere. Sommigen zijn zo groot dat ik mezelf kan waarnemen. De rozenbottels en braambessen staan te glunderen en zijn klaar om in grootmoeders recept terecht te komen.
img_20180902_2211284046707658637484019.jpg

img_20180902_2210526644756348438617174.jpg

De dag begint stevig en langzaam opwaarts… Hoe hoger ik kom hoe meer valleien ik kan waarnemen vanwaar ik kom.
Af en toe kruis ik pelgrims die richting Assisi gaan, al fluisterend zeggen we elkander ‘Salve’, wat betekent gegroet. De flora verandert naarmate ik nader bij ‘La Verna’ kom.
Ik geniet verder van mijn weg en wat het me brengt. Dankbaar om het leven, dankbaar om wat is.pixlr_2018090309562990663070883556727376.jpg

img_20180902_2157518718470551815565415.jpg
img_20180902_1241228877069203391775738.jpg

Wanneer ik hoog uit een bos kom is het zicht adembenemend en verrassend. Monte Calvano. Vreugde…
Hoe langer ik deze plaats bewonder hoe meer ik besef vanwaar ik kom en wat ik heb bereikt. Niet enkel op fysiek vlak en wat zich rondom mij afspeelt, ook mijn innerlijke weg… Tranen rollen van mijn wangen van vreugde. Ik spreid mijn armen zijwaarts en draai rond om deze bijzonder en luchtige plaats ten volle in mij op te nemen. De zin ontbreekt me om verder te stappen, tot ik in de verte gedonder en bliksem zie. Grote witte volle wolken komen dichterbij. Tijd om verder te stappen…

img_20180903_1736228393544872309400347.jpg

img_20180903_173642882279538936867126.jpg
img_20180903_1738497640093196560184236.jpg

img_20180903_1738338336058428063430313.jpg

Aangekomen in La Verna is het wat wennen aan de luidruchtigheid van de mensen. Het is zondag. ‘Jasmine bij jezelf blijven’, gaat door meheen.
Ik krijg een plaats in het dormitorium en maak mijn nestje klaar. Wanneer ik de trap afdaal om het sanctuarium te bezichtigen, zie ik in een deuropening Luigi en Maria Pia, een verrassing… Ondertussen is het onweer dichter gekomen…regen…hagel…bliksem…donder…De goten en afvoerbuizen kunnen de hagel niet meer aan. In een mum van tijd stijgt het water op de weg, mijn voeten trotseren het ijs….brrr…
Ik denk nog even terug aan wat Luigi zei tegen Michel als we het hadden over de ‘credential’. “Zei heeft geen credential nodig, kijk wat op haar arm staat, dit is haar credential”.
Een eenvoudige zin van iemand die me van haar nog pluimen kent, die mijn tattoo zag en met een paar woorden zie wie ik ben, gewoon zonder meer. Dit moment draag ik verder in mijn hart.

img_20180902_221834453252181505369896.jpg

img_20180902_2222022243028707750343968.jpg

pixlr_201809031743143681899981159460271987.jpg

img_20180902_222644702834928454802953.jpg

img_20180902_1836188818631114055797499.jpg

img_20180902_184314_4593637667684873546509.jpg

img_20180902_190457806743076389611281.jpg
img_20180902_1927448273623907750571521.jpg

img_20180902_223259_0335318133698484443176.jpg

Een lach

Een poes komt me ontwaken… Vijf uur in de morgen… Behalve mijn heup die protesteerde, heb ik behoorlijk goed geslapen. De nacht temperatuur was heerlijk en mijn grootste slaapkamer tot nu toe… De meest zuurstof rijke.
Wachtend op een eerste bar voor mijn ochtend koffie wandel ik wat door de lege straten van Assisi.
Om zes uur opent de Basiliek minori… Deze vult zich met broeders in bruine, zwarte of grijze pij… een paar niet religieuzen en twee zusters. Ik blijf op de achtergrond staan…ik observeer.
Voor mijn vertrek ga ik ook nog eens langs de Basiliek Major. De muurschilderijen zijn de moeite om te zien en vertellen het leven van Franciscus. Een deel binnentuin is zichtbaar voor publiek, een klein museum met de religieuze schatten en een winkel… Ik wandel erdoor en zie hoe de kassa hier draait. Jammer genoeg heeft een groot deel van de basiliek zijn spirituele energie verloren. Behalve de minor.
In Assisi is helaas de rugzak pelgrim hier niet echt in zijn waarde geplaatst. Rugzak wordt gezien als arme toerist, dus zijn hier geen donativo Ostello’s of onder de €20. Begrijp me niet verkeerd als ik hier zou komen op een ander moment dan tijdens een pelgrimstocht, overnacht ik hier zonder probleem aan een duurder prijs. Mijn tijd in dagen is dan ook verschillend.

Maar voor nu, nog liever een arme toerist en mijn dagen doorbrengen volgens de waarden van Sint Franciscus.

Hoe meer ik op de weg ben… Hoe meer ik me herken in zijn leven… Hoe meer ik een gevoel heb van thuiskomen. Het klopt voor mij ook niet om Franciscus aan te spreken met Sint, wel met broeder… Hem herkennen in wat hij was… en voor wat hij stond.

Kort voor de middag zet ik mijn weg verder richting La Verna. Blijkbaar was mijn nacht toch wel wat kort en dat samen met de warmte, doet me bijna slaapwandelen.
In de vroege vooravond kom ik aan het historisch centrum van Valfabbrica.
Op een bank wacht ik een zuster op… wanneer ze aankomt ben ik zo blij om een lachend gezicht te ontmoeten. Wat een verschil met gisteren.
“Je spreekt goed Italiaans” zegt de zuster van een niet Italiaanse origine. “Un poco en jij goed Frans”, antwoord ik terug. We geven elkander een compliment. Een compliment geven en ontvangen, zo deugddoend. Haar intense en pure lach blijven geankerd op mijn netvlies. En niet enkel op het netvlies, het verwarmde mijn hart.