ALS – SLA

Nog tot 25 december kan je op onderstaande link doneren.

Help je ook…

Gratitude,

Jasmine

https://www.dono.be/actie/7000-km-voor-als#.W8MwY6WAyyU

Pour la France

Pèlerinage pour la charité

Je m’appelle Jasmine le 1er avril / jour de Pâques. J’ai quitté Gand (Belgique) pour un pèlerinage à Compostelle pars Assise et Rome. A Pavia le pèlerinage à commencer à changer.
De la Belgique à Rome, à Monte Sant’Angelo, Assise, La Verna, Sacra di San Michaël… Mont Saint Michel (Fr) et retour dans mon pays.
Au moi de décembre 2018 je rentre à ‘la casa’. Un voyage d’environ 7000 km à pied.
Pour m’encourager, je relève un défi.
Je cherche des personnes qui veulent relever ce défi avec moi en collectant 7000 euros pour la maladie SLA, sclérose latérale amyotrofique, la maladie de charcot.

COMMENT!

Aux donateurs des Pays-Bas, la France, l’Italy ou d’autres pays européens. Les dons peuvent être faits directement sur le compte suivant. C’est le compte rendu du projet «la buse» également au profit de la SLA. Ne pas oublier d’inclure la notification correcte. Je vais allez personnellement transférer votre montant avec votre rapport, une fois rentrée en Belgique. Merci pour votre soutien. Avec gratitude, Jasmine

Jasmine Debels
BE95 9731 6667 7558
BIC ARSPBE
avec indication: Assisi + nom ou anonyme

Pour Italy

Pellegrinaggio per beneficent per la malaria de SLA.

il mio nome Jasmine.
1 ° aprile/giorno di Pasqua, . Ho lasciato Gand (Belgio) per un pellegrinaggio a Compostela lasciare Assisi e Roma.
A Pavia il pellegrinaggio per cominciare a cambiare.
Dal Belgio a Roma, a Monte Sant’Angelo, Assisi, la Verna, sacra Michael… Mont Saint Michel (FR) e ritorno nel mio paese.
Al me di dicembre 2018 torno a’ la casa ‘. Un viaggio di circa 7000 km a piedi.

Per incoraggiarmi, mi alzo per una sfida.
Sto cercando persone che vogliono affrontare questa sfida con me raccogliendo 7000 euro per la malattia di SLA, sclerosi laterale amyotrofique.

Ai donatori provenienti dai Paesi Bassi, dalla Francia, dall’Italia o da altre nazioni europee. Le donazioni possono essere effettuate direttamente al conto successivo. Questo è il rapporto del progetto “la Poiana” anche a beneficio di SLA. Non dimenticate di includere la notifica corretta. Trasferirò personalmente il vostro importo con la vostra relazione, una volta che siete tornati in Belgio. Grazie per il vostro sostegno.

Jasmine Debels
BE95 9731 6667 7558
BIC ARSPBE
avec indication: Assisi + nome ou anonyme

Grazie mille

Frankrijk

Susa

De ochtendwolken… geen bergtoppen te zien. Ik verlaat Suza na een fijne babbel met één van de franciscaanse zusters. De eerste kilometers richting ‘Le petit Mont cenis’ 2200 meter hoog, beginnen al onmiddellijk in stijgende lijn. Regelmatig hou ik halte en kijk wat rond me. In de verte schijnt de ochtendzon op de streek van Turino. Een topje van de Sacra di San Michèle is nog te zien…

Hoe hoger, hoe rustiger het wordt, hoe minder voertuigen.
Een brug… omleiding… Ik neem de oever. In de verte komt een vrouw aangewandeld met vier honden.
We zeggen elkander een goede dag en spreken verder in het Frans met elkaar. “Je vais tous les jours marcher. Au moins deux heures cela fait reposer les penser.” “Vous avez êtes à Compostelle”, vraagt Corine me. Waarop ik bevestig. “J’allais faire le chemin avec ma sœur”, deelt ze verder terwijl tranen zichtbaar worden. Haar zus is overleden. In stilte blijf ik naar haar luisteren. We geven elkander de hand. Met mijn tweede hand omvat ik haar hand. Verbinding.. gedeeld… gedragen… hartelijkheid … “Bon retour en Belgique”, roept ze nog. In het diepste van mezelf hoop ik dat ze de nog de kracht mag vinden om de eerste stap te zetten naar Compostella

Novalesa

Rondom zijn watervallen zicht–en hoorbaar. Een eerste klein bergdorp is zichtbaar. Novalesa. In de kerk een paar pareltjes van schilderijen, oa. één van Michelangelo. De Alpen oversteken gaat goed. Eigenlijk had ik niets te vrezen wat de Alpen betreft na zo een lange voorbereidende tocht in de Apeninno. Naar het volgend dorp. Moncenisio. Ik probeer een overnachtingsplaats te vinden. De huizen zijn dicht… en het ene toeristische plaats die nog open is, is ver boven mijn budget. Ondertussen trekken de wolken op, is de zon duidelijk zichtbaar en een intens blauwe lucht komt tevoorschijn. Waw… De bergpieken zijn dichter dan ik dacht.

Moncenisio

Sedert het contact met Corine deze morgen voel ik de noodzaak om mijn diepere gevoelens en gewaarwordingen niet te uiten en te delen, eerder ze me eigen te maken en integreren, zodat ze zich diep kunnen gaan wortelen.

Hup, nog een uurtje richting de Franse grens.
In vreugde en zachte kracht kom ik moeiteloos aan in Grand-croix waar ik de nacht zal doorbrengen in een dortoir. Voor het slapen gaan een korte wandeltocht in de supergrote tuin… De maan belicht wat de toppen van de bergen, de sterren schitteren aan de hemel.

Susa

Amai, wat was me dit een nachtje. Plots kwam ik terug in een pelgrims plaats met 5 andere pelgrims. Drie pelgrims die zich ergerden aan elkaar… De ene snurkte… De andere babbelt… de ander wandelt… De fixatie was zo groot op wat hen stoorde dat dit wel 10 maal erger leek te zijn … Tot… tot ik plots zei “e.. O.. Basta perfavore”, het werd stil. Hmmm… en dan… snurkt en babbelde ik zelf in mijn droom… hi…oordoppen is nu eens een goede uitvinding.

Bij mijn vertrek is mijn bril spoorloos. Ik was ervan overtuigd dat hij op mijn bed lag. Na even mijn rugzak uit te pluizen vertrek ik met een paar grammen minder op mijn neus. Ik laat los… Ik vertrouw, wie weet bellen ze deze avond om te zeggen dat hij terug gevonden is. Nog even naar de bar om een koffie. Ik vul mijn dagboek in en klaar is kees. Uit de bar, naar rechts richting Susa. De Alpen… Niet te zien.. Een grijze dag en wat fris, dit was ik niet meer gewoon. Niet erg… het licht schijnt van binnen.

Voor de rest gaat het heel goed met me op een paar spanningen na die voelbaar zijn op mijn lijf. Wat stramheid in de onderrug en het bed van deze nacht heeft er niet echt goed aangedaan. Een paar nieuwe taping op benen en voeten. Voor de rest moraal tiptop… Humeur kan niet beter… Mijn Italiaans met de dag beter… nog twee dagen om te oefenen.

De weinige mensen op straat… een kort babbeltje en een ‘ciao’. Een vriendelijke bakker. Een apotheker die haar opperste best doet in het Frans terwijl ik antwoord in het Italiaans…Mijn lievelingsstripfiguur mogen terug zien van vroeger ‘Sara key’… op een boekenkast… Een fijne herinnering…een plakboek.

En dan bij aankomst in Susa naar de zusters Franciscanen. De vrouw van het onthaal vraagt me of ik van Antonino kom. “OH… mes lunettes” antwoord Ik onmiddellijk. Yes… terug gevonden. Morgen mag ik ze om 8uur afhalen aan het station.

Naar de avond toe klaart de lucht op, de zon… De eerste bergtoppen zijn zichtbaar. Oehoe… Onder een sterrenhemel mag ik gaan slapen… neen een niet buiten… Achter glas, vanuit een zacht bed.

Nog een fijne avond aan iedereen… toedeloe.

Sacra di San Michele

De kerkklokken van Trana luiden op de achtergrond. Met een zalige frisse temperatuur verdwijn ik het bos in, langs de rivier.

Na een helende nacht met twee intense wonderlijke, heerlijke, helende dromen. De één mocht ik reizen door een kleurrijk, lumineuze sterrenhemel. De andere een healing op gans mijn lijf waarbij een 2de chakra in zachtheid mocht ontwaken en mijn lijf subtiel dansend in beweging tot leven kwam in volle overgave en acceptatie. In resonantie van tijd…een wedergeboorte. De angst die gisteren in een fractie van een seconde opkwam en ik in vol vertrouwen en hand hand mee verder stapte, werd de vreugde van deze morgen.

Mijn creativiteit bruist langs de weg. Een tekst ontstaat rond het verhaal van de Hazelnotenbomen in België. Ik beleef er plezier aan en het is alsof alles rond mij een nieuw leven werd ingeblazen. Op het moment dat de woorden uit mij vloeien, komt er een wind in de kruin van een hazelaar alsof hij me dankbaar is en me in feest en vreugde dankt.
Ik stop… een uitnodigend dansend geluid…mijn recorder van mijn gsm… Op het moment dat ik de opname wens op te nemen wordt het muisstil… Spirits kan je niet vangen…

Een nieuwe buizerdsveer prijkt tussen mijn huid en bril.
Een wagen stopt en vraagt: “Sacra di San Michèle”. “Sisi, cinque chilometri dritto, à piedi”, deel ik hem met vol enthousiasme. Een bosweg neemt me mee 900m hoger.
Op een top sta ik te kijken naar een getransformeerde bijenkast in boekenkast… ‘Oh, zouden de mensen hier de wijsheid kunnen uithalen en beseffen dat de bijen belangrijk zijn’, gaat door meheen.
Ik draai me om om verder te stappen. Omvergeblazen… het ene wat nog uit mij komt is… ‘OooooOOOOO’
Sacra di San Michèle prijkt hoog op een berg badend in het licht.
In een niet vattende tijd brand het licht in mezelf. Hoewel deze weg geen zoektocht, dat er geen vragen en antwoorden zijn van aardsniveau. Is het me duidelijk dat antwoorden naar me toekomen vanuit een totaal andere dimensie en vanuit dit stuk dien ik deze weg verder te wandelen. Alsof een tweede deur werd geopend.
Wat ik heel bijzonder vind is dat zowel in Monte Sant’Angelo als hier in Sacra di San Michèle ik eraan kom op de vooravond van de Volle Maan en ik de plaats mag verlaten met zijn energie.

In de Sacra ontmoet ik Dorothea een vrouw uit nederland. Een fijne ontmoeting, een delen, een samenzijn, een afscheid op elk onze weg.
In volle vreugde, vuur en licht stap ik verder deze weg van Liefde.

De tijd is rijp

Ik wandel langs een terras van bar. Het is 7u30 in de morgen…drie mannen…hun drie hoofden gaan mee in mijn wandelrichting. Ik hoor één van hen zeggen “Arrivo dal mare” … een Sint Jacobsschelp hangt op mijn rugzak.

Na None zie ik plots een heuvel…erachter… ‘un Mirage’… Non, c’est bien les Alpes, verborgen achter een laag vochtigheid en polutie waarvoor de autosnelweg van Turijn naar Frankrijk voor zorgt.

Ik voel een spanning in mijn buik opkomen. Een gelijkaardig gevoel van angst, een gebroken hart van toen ik klein was…als toen er mij iets werd opgedwongen die ik niet wou en waar ik machteloos tegenover stond, het gevoel had alleen in de kou te staan …diezelfde gevoelens had ik ook in mijn nachten… De vele nachtelijke dromen, wat voor mij toen nachtmerries waren… een hel… Van kale ruimtes met een slinger die heen en weer gaat en enkel het geluid ‘tik-tak-tik-tak’… ‘. Gekluisterd aan een bed en een reis met het bed doorheen het heelal aan onmetelijke snelheid…
Oeroude angst. Mijn hart gaat sneller kloppen, mijn ademhaling versneld… rustig Jasmine, rustig Jasmine.

Ik stap een supermarkt binnen. Een lied raakt me. .. verdriet komt aan de oppervlakte…ik loop verder. Ik voel terug angst.
‘Tijd om afscheid te nemen’, gaat door meheen, ik snik. Afscheid van wat was, wie je was, afscheid van een verleden… ik voel door gans mijn lijf… Rouwen… de tijd is aangebroken om afscheid te nemen. Het voelt wat vreemd en toch niet onbekend. Afscheid nemen van wie ik was… angst om al het bekende los te laten en vertrouwen om al het nieuwe te mogen ontvangen.
De tijd is rijp.

Doorheen de jaren heeft men vaak willen sleutelen, me bijbenen, in een richting duwen, gedacht…en soms was de ‘wil’ er om anders te doen en kon ik niet en andere keren wist ik duidelijk van ‘neen’ en rebeleerde ik.
Vaak willen we de andere helpen en bijsleutelen… Zo normaal en intermenselijk. Daarnaast is er nog de vrijheid in groei, de tijd (niet de tijd dat de mens heeft gecreëerd).
De andere de kans geven om te groeien in het tempo die voor het wezen noodzakelijk is en waar wij als mens niets aan kunnen sleutelen…
En toch… Ook al waren bepaalde momenten niet ‘het moment’, ze maakten deel uit van mijn leven. Vreemd hé!

Piossasco

Ik wandel verder en voel spontaan de noodzaak om steun te vragen. ‘Allé Jasmine, stel je niet aan’, zegt een stem in mij… Twijfel…
Jasmine dit is jou stem niet, je hoeft ze niet meer te aanvaarden. Ik neem het hef in handen en vraag hulp, verbinding.
Een afgemaaid velt… een golvende fijne lijn beweegt doorheen het veld terwijl ik schrijf. Het stopt… Terug schrijf ik…. Terug beweegt iets in het veld deze keer op een andere plaats. Laat los Jasmine… Laat los…
Links van me op een paar meter boven het veld… een buizerd…

‘Gij bestaat… daar waar jij hem wenst te zien…’ Op het moment dat deze zin door meheen gaat, begint de zon te stralen in volle kracht en gaar de mais aan het dansen.

13.50 ik wandel door een dorp. Links een waterstroom. Rechts wat huizen….het geluid van couverts en borden… Etenstijd. Hier en daar het geluid van een film…

Mijn dag vult zich met… wandelen… Lange pauzes… Alles gebeurt in een enorme rust, stilte en gedragenheid.
En hoewel ik heel bewust bij mijn weg ben, voel ik de kilometers niet aan mij voorbij gaan. Mijn lichaam voelt vrij… het voelt bijna alsof het klaar is om in volle vertrouwen in overgave te gaan.

Aangekomen in Trana komen mensen spontaan naar me toe om voor me te zorgen. Ik ontvang de sleutel en broodjes worden gebracht.

Trana

Herfst

Een vrouw wandelt voor mij. In haar rechterhand een rieten mand. Links haar handtas. De vrouw komt net van de markt…op weg naar huis. De markt… drie kraampjes… Groenten, kaas, kledij.

Het is rustig in de natuur. Het landschap waar ik doorwandel is heuvelachtig vol met wijnvelden. Er tussen verwilderde gebieden die zorgen voor evenwicht tussen mens en dier.
Bruidsluier, hoppe, hedera, Concolvulvus overwoekeren dan de laag groeiende bosjes. De vos en das hebben hier hun habitat.

De kleine pittoreske dorpen zijn met meer dan de helft verminderd in inwoners. Huizen staan leeg tot een volgende vakantie. Een bejaard koppel zit op een bank te praten. In de verte hoor ik een mannenstem zingen in het Engels… een jogger met een koptelefoon op.

Het is warm… en de warmte zorgt ervoor dat mijn energie wat daalt. Mijn lichaam voelt moe. Terwijl de natuur de herfst ingaat blijft de temperatuur stijgen…te warm voor de periode van het jaar.
En na de hitte van de zomer kijk ik wel uit naar wat afkoeling.
Ik stap een derde seizoen in de herfst.
Ik heb de wijnranken zien groeien en veranderen. Van lege naar stevige ranken vol vruchten die nu worden geplukt en straks zullen worden geproefd. En straks mag ik proeven en laten proeven van mij eigen vruchten.

Mijn schoenen zijn aan een vernieuwing toe. De zool is zijn demping kwijt en zorgt ervoor dat mijn benen sneller vermoeid zijn. Ik kijk uit om straks twee dagen rust te nemen in Chambéry… eerst de Alpen nog.

In volheid

Opzoek gaan naar… Naar wat ben je opzoek… wat zoek je… Een vraag die ik vaak ontvang en het waarom ik dit pad volg.

Op beiden kan ik geen duidelijk eenzijdig antwoord geven… Of toch wel… Ik ben naar niets opzoek en hoe verder ik kom hoe meer ik me compleet over mag geven aan de weg in volle vertrouwen.
In het diepste van mezelf is iets aanwezig die weet… wat is het?… Is het mijn ziel, mijn zijn of wat dan ook, het doet er niet echt toe… wel ben ik gewaar en zou ik het kunnen symboliseren in een vruchtbaar ei. Klaar om geboren te worden. En hoewel ik altijd een nieuwsgierige ben van aard, mag het deze keer zijn eigen leven leiden, op het tempo die het ei nodig heeft, zonder moeten en zal wat aan het groeien is op tijd en stond en wanneer het klaar is om open gaan ontvangen worden met open armen, zonder angst.

Heb ik dan nooit gezocht. Oh, jawel ik heb nooit anders gedaan. Alleen al mijn nieuwsgierigheid alleen deed me al zoeken. Ik was dan zo gedreven dat wat naast mij was ik het niet meer zag. Mijn hoofd stond nooit stil… Ik probeerde te begrijpen, analyseren, binnenste buiten draaien.
Als ik het nu bekijk van op een afstand leefde ik altijd ergens in het verleden of heden, nooit in het nu. Dit was te confronterend.
Want in het Nu kwam ik telkens in confrontatie met iets die me nooit verlaten heeft ‘Op zoek naar liefde’, het hunkeren naar de liefde, graag gezien worden.

Zoeken naar liefde was pijnlijk, het was een bodemloos vat… een leegte… niemand kon dit opvullen. En als iemand me dan wat genegenheid, liefde gaf, deed het dan zo pijn want ik was het onmiddellijk weer kwijt. Het was niet van blijvende aard. Dit was zo tot ongeveer 35 jaar.

Natuurlijk niet, ik legde het bij de anderen. Ik zag of dacht dat liefde enkel maar kon tot stand komen tussen twee mensen. Dat het de ander was die de liefde kon aansteken, zoals men doet met een vuurtje.

Dat bodemloos vat was donker, leeg, bangelijk en toch daar heel diep van binnen zat leven, daar zat liefde, daar zit de liefde. De pijn was die liefde.

De liefde die grond kreeg, wortels, die in vertrouwen en met kracht traag maar zeker na vele jaren zich heeft durven laten zien. Groeiend naar het licht. Die ieder kleinste uithoek van mijn lijf wakker schud en laat geboren worden.
Het zoeken bij de ander, was een vorm van niet te moeten gaan voelen van binnen want het was ondraaglijk, toch als kind en puber. Op deze manier, en zonder ik het wist verwijderde ik mezelf van wie ik in de kern was, daar waar ik naar opzoek was.
Pas op het moment dat angsten verdwenen en ik stopte met zoeken buiten mezelf, kon liefde ontstaan en stak ik mijn eigen vuurtje aan.

Vandaag kan ik die liefde in mezelf voelen bruisen. Onvoorwaardelijk liefhebben. Vandaag laat ik dit vuur schijnen, laat ik mijn licht schijnen zodat het ei straks in zijn volheid mag openen.