Genua

img_20180915_2222494324383766026862907.jpg
img_20180915_2224385673308580181212523.jpg

img_20180915_2223325331013817943988685.jpg

Ontwaken… een droom. In mijn droom kreeg ik van een Oosterse leraar een dik boek in mijn handen, zonder iets te zeggen…. Dit was de opdracht…het boek… ik stond voor een grote groep mensen. Allen waren aan het wachten. De leraar bleef er rustig bij en vol vertrouwen. Hij had me eerder gemeld dat hij iets had voor me dat hij zekers wist dat het me zou lukken. Maar wat moest ik ermee? Wat werd van mij verwacht? Moest ik dit voorlezen? Neen, in mijn droom voelde ik duidelijk dat het niet om het boek zelf hing. Maar het gebaar, zijn woorden… Door niets te zeggen gaf hij me de mogelijkheid uit mezelf iets te laten ontstaan, te groeien. Hij verwoorde ‘dat het me zou lukken’… dit gaf me de kracht. Hij vertrouwde me… Ik kon creatief zijn, mijn eigen… EN TOEN…. De wekker.

img_20180915_0940221491708755263657370.jpg
img_20180915_0957248732068149164109533.jpg

rommelmarkt. De mensen zetten hun tafels klaar. Anderen zijn al opzoek naar schatten.
In een dorp… op straat, een cursus deegwaren maken. Zeven Engelstalige vrouwen staan naast elkaar. Een man draait met een zachtgebaar, met zijn vingertoppen over de deegwaren heen en weer. Ik sta te kijken en geniet van het samenspel tussen leerling en meester. “Leuk om jullie bezig te zien. Het doet me denken aan ‘eat, pray and love’, zeg ik hen.” En het was fijn te zien hoe zacht je de materie behandelde”, vertel ik tegen de man. ” Ohhh”… gaat er unaniem. De man bedankt op een wat gegeneerd, en ook geflatteerde manier.

Ik breng mijn aandacht naar mijn lichaam. Ik word gewaar. Er is niet iets op een bepaalde plaats… Het is… een volledige gewaarwording. een leegte… neen, dit is niet het juiste woord…ik kan niet echt een woord vinden. Het is… breder, ruimer, een vol-heid … Ja, een vol-heid aan rust en vrede. Dit ben ik gewaar.img_20180915_151021499739635916128705.jpg

De voorbije dagen wandel ik bewust langs autowegen. Dit om mijn krachten wat te sparen om straks de Alpen over te gaan en om mijn lichaam wat te laten rusten. De auto’s opzich zijn geen last meer, ook al stinken ze, vergassen ze de lucht, zijn het luidruchtige machines. Ik geef geen blijvende aandacht aan mijn ruikorgaan en dit maakt het gemakkelijker, want gedachten zijn krachten. Ik blijf genieten van de klank van de zee en de rust die ze met zich meebrengt.
Ik stap en stap ontspannen, alsmaar verder… trager… trouw aan mezelf en…

Af en toe sta ik stil. De wind speelt op mijn huid. Met mijn handen leunend op mijn wandelstokken… Ik sluit mijn ogen. Het is stil vanbinnen.

Het wordt drukker en drukker.
Chique restaurants hebben de ramen geopend. Tafels zijn gedekt. Het venster kijkt uit op de straat en is op hetzelfde niveau van de uitlaatgassen. Smakelijk!
Links van me de zee, gebouwen… Sommige vernieuwd, andere in een erbarmelijke staat. De straat. Rechts van me gebouwen. Iedere vierkante meter is hier benut. Ieder plat stukje grond is ingenomen door beton. Aan het strand, lange rij betonnen strandhokjes, het dak… asbest… De strandhokjes zijn afgebakend met riet en zijn amper 3m breed en daartussen nemen mensen hun verlof. Het zijn bijna kooien, neen, het zijn kooien. Ik sta soms verbaasd te kijken naar wat ik zie… Te veel om op te sommen… en eigenlijk wens ik er geen aandacht aan te geven. Het is anders heel gemakkelijk om aan iets negatiefs aandacht te geven hier. .. Verzuring verzekerd dan. Ik heb dit genoeg gezien en gehoord in mijn leven. Is dit dan mijn hoofd in het zand steken, neen, dit gaat over het maken van een bewuste keuze. En mij keuze is dan bv. niet met de wagen te rijden, bewust omgaan met al wat is en door mijn eigen handelingen en zijn anderen bewust maken.
Een iets is zeker de mensheid heeft er een behoorlijk zootje van gemaakt.

img_20180915_155346809357426277772257.jpg

Genua.. .. Ik heb de indruk in een andere wereld terecht te zijn gekomen. Rechts lopen ze met z’n allen in één zelfde richting, Links idem maar dan in tegenovergestelde richting. Armen gevuld met zakken. Aan het rode licht… Groen… De tweewielers houden koers voor wie de snelste vertrekt. Massa’s hoge betonnen gebouwen, allen dezelfde vorm en kleur. Het ziet er bijna als een militaire kazerne uit maar dan 100 maal uitvergroot.
Ik stap binnen in een voedingszaak. Het meisje bestelt mij met een open blik en een grote glimlach. Wat aangenaam. Op het einde stap ik naar haar toe, “Grazie mille per il tuo sorriso”. “Grazie, grazie” haar glimlach wordt zo groot dat het de volledige ruimte vult. Ik verlaat de zaak. Een man hielp me naar een slaapplaats en kon er nog eentje vinden in een convento. Dankbaar.

Pruimen

img_20180914_0803033840450307799296545.jpg

img_20180914_0917578489272622567438779.jpg

Gisterenavond moest ik eventjes mijn frustratie kwijt. Het was me even teveel omtrent de onvriendelijkheid, het zuchten, het niet antwoorden, negeren enzovoort enzovoort in Italië. Ik heb al veel landen doorkruist. Zelf ben ik een open persoon en ga met iedereen aan de praat. Maar dit!!! Dit is wel het eerste land waar dit zo extreem is. Ik had er even genoeg van en plaatste ik op FB ‘ik denk dat ik geen pruimen niet meer zal eten in Italië… Ze zijn te zuur’. En ik vind het eigenlijk nog zacht en best kunnen. (Italiaanse vrienden… Gelukkig heb ik waardevolle uitzonderlijke mensen ontmoet en dat zijn jullie).

Opzich is daar niets mis mee en is er niets verkeerd aan het uiten van frustratie. Of even pissig te doen.
En dan was er iemand die schreef ‘ga voor de vijgen’.
En ja die zijn inderdaad zoeter en zachter, en zo werd mijn frustratie getransformeerd in vreugde. Het was voorbij. Meer dan dit had ik niet nodig. Thx Marc.

pixlr_201809141939492609166326617832208431.jpg

img_20180914_1910185089715540526510874.jpg
img_20180914_1912092676042984446260027.jpg

In het uiten van de frustratie vind ik het belangrijk om dan te gaan kijken bij mezelf van het waarom. Wat maakt het dat ik me eraan ergerde aan het gedrag van andere. Waarom wordt ik pissig.

Had ik verwachtingen, verlangens?
Ja… die had ik… op ten minste elementaire beleefdheid. Is dat nu zo moeilijk en veel gevraagd, het maakt alvast de wereld aangenamer ipv bot en onbeleefd te zijn. Maar ja… een Italiaanse vriend antwoordde daarop “c’est gents la ne parle pas l’Italien”. Voilà, duidelijk.

Even terug bij mezelf 😉. Ik vind het belangrijk naar mijn eigen kern te gaan ipv het bij de ander te leggen ook al is de behoefte het ook bij de ander te mogen zien en het verlangen naar een vredige wereld. De vredige wereld begint echter in onszelf.
Telkens weer en weer en weer…. Telkens naar het evenwicht tussen donker en licht. Telkens terug naar mezelf. Telkens zich bevrijden van oude patronen of ballast. Uiteindelijk besefte ik dat door mijn frustratie te uiten ik zelf een zure pruim was.
Hoe meer ik naar mezelf reflecteer hoe gemakkelijker het wordt en hoe korter en minder de frustraties worden.

img_20180914_1924278977879636665770558.jpg

img_20180914_1925212159392318076053919.jpg
img_20180914_1927598479732325161727990.jpg
img_20180914_1927297113831482299065359.jpg

De weg is afwisselend klimmen, plat, bomen, zee.
In zoglia blijf ik even staan op de Via della Costa de weg naar Santiago. Onder mij blauwe ligzetels. Mensen die liggen te dobberen op het water van de rustige baai… Mensen die zitten te lezen en waarvan de hoeken van de krant af en toe bewegen en hun lektuur laat onderbreken. Een frisse wind is voelbaar. Ik dwaal af naar de horizon… Een filter hangt over het landschap. Een cruise schip ligt aangemeerd. De kleine bootjes beginnen wat meer te balanceren. Mijn gehoor verdwaalt in de lichte golven die telkens komen zich komen neerleggen en terug wegtrekken… Als een hand die heen en weer over de huid streelt.

img_20180914_1929236292788271477212724.jpg

 

img_20180914_1936169152740355731235089.jpg

img_20180914_1930153612175604132510708.jpg

Een korte onweersbui zorgt ervoor dat de luchtvochtigheid sterk gestegen is. Aangekomen in Recco ga ik binnen in de eerste kerk die ik tegen kom. Ik vraag de hulp aan een priester. In alle rust, vriendelijkheid en hulpvaardig krijg ik een adres van een monasterium in de buurt.
Daar waar ik nu zit… voor mij een raam… Met uitkijk op de zee… de maan… de golven… Nacht

img_20180914_1936572665628167015755462.jpg

img_20180914_2006123113569364692950102.jpg

Tunnel

img_20180913_1028058220732954237474328.jpg

img_20180913_1027392102961254034566254.jpg

Vroeg uit de veren. De Frans sprekende priester afkomstig uit Cameroun neemt me plechtig mee naar de keuken van de crèche. Terwijl hij deze morgen in pyjama de slaapruimte voorbij stak op weg naar de badkamer. Hoe is de uitdrukking weer ‘De kleren maken de man’ . Op een bord, een banaan, een broodje in plastiek… ‘Que buvez vous le matin’, vraagt de priester. ‘Un Café’. ‘On a pas, que du thé’. Hij neemt de pan van het vuur. Giet een tas vol voor de thee. Zin of niet… het zal thee zijn. Nadien volgt er nog, “dans dix minutes je suis de retour”. Ik laat het ontbijt onaangeroerd aan. Maak mijn rugzak verder klaar, de speelmatrassen en kinderstoelen terug op zijn plaats. De voordeur gaat open. “Vous êtes prêt !”Ik dank de priester en vraag hem of ik een offerte mag aanbieden.” Oh, mes c’est tout normale que je vous est ouvert la porte. C’était avec plaisir de vous avoir u à la maison”, de plechtigheid gaat door en hij neemt de offerte aan. Gisteren zocht de priester met tegenzin een slaapruimte. Ik schud hem de hand en dank hem.

Richting de zee. Ik zal een paar dagen de kustlijn volgen. Benieuwd naar mijn gevoel.
Bepaalde stukken langs de kust blijven doorheen tunnels gaan. De eerste volgende tunnel… rood licht… Ik vraag een man of we totaal niet door kunnen. Hij antwoord van neen. Later hoor ik hen zeggen tegen een landgenoot dat ze de tunnel hebben gesloten omwille van angst na het ongeval met de brug in Genua. OK, ik laat de angst (hier wel soms terecht) bij de ander en overweeg toch de tunnel te nemen. Een lange tunnel in het pekkedonker… Een diepe zucht… daar ga ik dan… in volle overgave niet wetend waar ik zal uitkomen. Geen angst aanwezig. Ontspannen wandel ik er doorheen. Af en toe hoor ik getik van water druppels… Pas na drie kilometer zie ik terug licht.

pixlr_201809141228550568778002663426301412.jpg

img_20180914_1231416987471345386020860.jpg

Deze tunnel doet me wat denken aan de ups en downs in mijn leven. In begin waren de downs lang en zag ik het einde niet, toen onvoorstelbaar dat ik het licht zou zien. Hoe verder in de levensloop hoe korter de downs werden, wel heviger. Het licht kon ik al zien en sedertdien is het licht nooit meer van mijn zijde gegaan. De laatste down is nu reeds al drie jaar geleden het was als één donder en bliksem samen.
Wat ik wel had, ook al zag ik het licht vroeger niet, is dat diep vanbinnen er altijd een kracht was en is, vuur… mijn licht…. die mij telkens eruit hielp. Ik bleef erin geloven, ook al kon ik toen niet bij het woord. De pieken werden golven, werden stille zee. Evenwicht tussen donker en licht… beiden zullen altijd bestaan en kunnen niet zonder elkaar. Het evenwicht zorgt ervoor dat ik uit de duale stap.

img_20180914_1232035754921910104312503.jpg

Het is duidelijk dat het vakantieseizoen voorbij is… De meeste toeristen zijn mensen die het werkveld vaarwel hebben gezegd. Af en toe zijn nog kleine kinderen te zien die staan te kijken en te draaien aan een kauwgombak. Zo eentje uit de ouwe tijd.
Uitgedoste dames zitten naast elkaar op de banken hun leven te vertellen. De wandelstok als steun voor de armen.
Op een andere bank een man. Een donkerbruin gekleurd lichaam getekend door de tijd, aan de hals een goudkleurige ketting, een groot onevenwichtig kruis hangt aan de ketting te blinken.
De strandparasol kleuren van groen, blauw, geel naar rood met een witte lijn.

img_20180914_1232535547982126558511622.jpg

img_20180914_0918323948480455157378466.jpg

Chiavari

img_20180914_1235168782276065325614006.jpg

In vergelijking met gisteren is de kuststreek terug wat verloren van zijn ongerepte natuur.
Ik kom stilletjes aan dichter tegen Genua. De voorsteden zijn voelbaar en doet me wat denken aan het stuk rond Terracina.
Nog een 15 à 20 dagen en ik mag de Franse grens oversteken en daar zal ik niet ontevreden over zijn…

Les cinq terres

Van Sarzana naar Spezia. .. ik was vergeten hoe druk het hier in deze buurt was. Het lukt me meer en meer om afstand te doen van frustraties en wat niet van mij is bij de ander te laten zaliggg.
Deze morgen kreeg ik van een vriendin wat vragen omtrent mijn weg. Ik vind dit eigenlijk heel fijn deze te krijgen en heb ze dan ook met plezier beantwoord. Ik deel ze graag met jullie.

img_20180911_140239_2933432602692769841012.jpg

Hoe gaat je met je diep vanbinnen?
het gaat heel goed. Hoe verder op het pad, hoe verder ik naar bevrijding.
Hoe ver wil je gaan om volledig bevredigd te zijn met leven van nu op aarde?
Ik ben heel tevreden met dit leven,
Wat is je doel?
Naar huis komen
Wat wil ik bereiken in mezelf?
Wanneer je op het Goddelijk pad bent heb je eigenlijk niets te willen. Het wordt je gebracht. Daarin kan ik alleen maar vertrouwen en diep vanbinnen weet ik dat dit de enige weg is. Daardoor weet ik heel duidelijk wat me te doen staat het ‘pelgrimshuis’ en daar zullen de vruchten aanwezig zijn en voor mezelf en de ander, de vruchten van deze weg.
Vind ik op deze weg de antwoorden ?
Ja zeker, de antwoorden op wat zich in het nu aanbied.

Heb jij ook vragen… Laat maar komen!img_20180911_1544094133392616143214287.jpg

img_20180911_1536223071413069524506370.jpg

In Spezia neem ik de boot en vaar ik les CinqTerres af. Ik neem achteraan plaats. Ik blijf rechtstaan en geniet van de wind in mijn haren. Terwijl een en al gebabbel is rond mij geniet ik van wat de zee me brengt. Haar kleur, haar immensheid, haar stilte, haar zachtheid en terzelfde tijd haar kracht. Zelf ben ik geen zeemens, en zeker niet wanneer ik geen bodem zie… Maar nu… Wat kan ik genieten van haar, na vijf maanden op de aarde te bewegen…gewiegd. Ik sluit mijn ogen en voel de beweging in me… gedragen…haar voelen op mijn huid zou het compleet maken.

Wanneer ik een beeld op FB plaats lees ik vaak… ‘mooi, het is er mooi’… Dan kijk ik naar wat ik rondom me zie en probeer het woord eraan toe te voegen of er verbinding mee te maken. Dit lukt me niet meer. Het lukt me niet meer om te zeggen dit is mooi omdat dit zo beperkend voelt voor me… Ik kan genieten van naar een landschap te kijken, het is echter meer dan dat, het is ook gewaarworden… wat doet het met me… Ook al kijk ik ernaar, ik maak deel uit van dit landschap… En kan ik het landschap niet meer zien als toeschouwer. In verbondenheid met alles wat zichtbaar en onzichtbaar is.
img_20180911_2025391086927118006211800.jpg

Aankomen in Monterosso, de laatste halte van les Cinq Terres stap ik van de boot, opzoek naar het infotourisme. Het is al heel snel duidelijk dat ik niet aan de kust een overnachting zal vinden. Eten, winkels, drank, gekleurde parasollen, de ene terras tegen de andere… Grote rollende valiezen … Hoewel ik vroeger – hierbij het gevoel had in een vreemde wereld te zijn, een wereld waar ik me niet 100% thuis voelde. Alsof ik van een andere planeet kwam en waar ik me dan vaak heel diep vanbinnen alleen voelde. Voel ik me vandaag, ook met wat rond mij gebeurt, net als een vreemde eend, wel een vreemde eend die zich niet meer alleen voelt en het buiten zichzelf gaat zoeken om te compenseren, ik kan er gemakkelijk in blijven staan zonder een leegte te voelen.

img_20180911_2029117755859190178680799.jpg

img_20180911_2028488573603850325177136.jpg

img_20180911_202630329444309864680201.jpg

img_20180911_2029295090205212323358746.jpg

Ik wandel terug het binnenland in richting het Santuario di Sovorio.
De zon gaat onder. Een rode gloed is te zien aan de horizon… De maan… een lijntje… rood… De sterren… een uil…img_20180911_2008022225830306085152321.jpg

Witte raaf

 

In de verte hoge bergen, een ervan herken ik de hoge berg van Carrara. Daar waar ik weken geleden was. Niet enkel de bergen! Het is vroeg in de morgen, de vele mensen die terug werken, de teveel aan wagens waar enkel de bestuurder te zien is, zorgen voor een fikse laag polutie. Zo dik dat de bergen aan de horizon van circa 1200 meter hoog voor de helft worden bedekt door een bruine laag die over het land hangt… En daarin, daarin leven we. Dezelfde bruine laag die tijdens de spitsuren hangt rond Gent en te zien vanop het vierde verdiep, toen in mijn woonst in het centrum van Gent. Deze laag en nog zovele andere dingen zorgen voor huidproblemen en andere kleine kwalen.

img_20180910_1215024973581351361413039.jpg

Ik wandel vandaag verder door een heuvelend landschap richting Gambasi Terme, op de Via Francigena richting Rome. Neen neen ik ga niet richting Rome terug, mijn weg is richting huis… nog beter bij iedere stap dichter bij mezelf daar waar mijn thuis is.

Gisteren ontvangde ik fijne woorden die het hart verwarmen ‘Het was fijn om u op ons pad te kruisen. Brené Brown heeft het over bezield leven…volgens mij ben jij op en top iemand dat bezield leeft’, Nathalie.
Ik denk ook terug aan de woorden van Jean-Paul ‘tu est ma pierre blanche sur mon chemin’ of ‘je bent een witte raaf’, Jeanette. Dit mogen zijn voor de ander zonder het werkelijk te willen, gewoon door te zijn, is een wederzijds geschenk van het leven.

img_20180910_1216585399711407822822494.jpg

Een paar kilometers voor Gambassi Terme neem ik de trein richting Spezia en ga ik overnachten in
Massa waar ik eerder langs kwam. Ik neem de weg verder na Massa daar waar de weg kruist zo kan ik de Alpen (hopelijk) nog te voet oversteken richting de Franse grens. Daarvoor heb ik eerst een belangrijk plaats nl. Sacra Michele bij Turino.

 

 

Loretta

img_20180909_1840538471618959719315176.jpg

Eens ontwaken zonder wekker… zaliggg… Na een gezellige avond, samen een ontbijt brengen Nathalie en Carl me terug waar ze me hebben opgepikt, Pontassieve. Na afscheid met een stevige knuffel wandel ik verder. Vandaag staat Firenze voor de deur… Ennnn…. Ja hoor een volgende uitnodiging ‘Bij Loretta’. Loretta ontmoette ik een paar dagen geleden in Pieve di Romena.
Sedert een paar dagen is er precies iets veranderd, mensen nodigen me uit om te eten, te overnachten… Ik ben er heel blij om, ik had de hoop op gastvrijheid in Italie bijna opgegeven.

img_20180909_1841052269025622393108049.jpg

Mijn weg begint met een stevige klim… De temperatuur is terug gestegen. Het is zweten. Gelukkig heb ik nog altijd de moed. De geluiden van de wagens verdwijnen op de achtergrond.
In een traditionele eetzaak en terwijl de mensen hun aankopen doen, hoor Ik de woorden prosceco, fromagi… Op de achtergrond het muziek ‘Easy like Sunday morning’…het is!… Neen, het is zaterdag… Euh… Of niet… Toch wel…Jah, wat is tijd?
‘ploep’ zegt het kurk… ‘gloegloe’… de klank van een wijnglas die gevuld wordt. Rechtsvoor mij… een bejaarde man, schuin zittend aan tafel. Een muntstuk in de hand. Op tafel een gekleurde kraskaart… Zijn ogen glinsteren, een glimlach… ik geniet van het zien. Oh, wat gun ik deze man het geluk dat de kaart misschien wel iets kan opbrengen… De handeling wordt trager, zijn mimiek veranderd… Zijn geluksgevoel is verdwenen. De vreugde en geluk buiten jezelf plaatsen, terwijl vreugde binnenin onszelf te vinden is.

img_20180909_2107587194450507548962847.jpg

pixlr_201809092110324308222508980040524917.jpgEen verlaten dorp in Toscaanse tinten… Een brievenbus die onderdak is geworden voor de bijen. Een gebouw die niet meer onderhouden wordt. Ernaast een immense bewoonde villa. Poggio a Luco. Af en toe steek ik mijn neus in mijn vers gewassen kledij.

Dankzij Silvie van RadioCamino gebruik ik de app Mappy. Cz. Een geweldige app die me gedetailleerde wegen toont. Geen boek en GPS nodig hiermee. Een mengeling tussen asfalt, boswegen en veldwegen. Tussen stad, dorpen en velden…

In Pieve di San Donnino – Villa magna, buig ik me om te zien wat onder een napje te zien is… Een skelet… Op de buik een witte stof met daarop vermoedelijk het rode kruis van de kruisvaarders.
Achter mij een open kist… Een lijk… een begroeting… Heengegaan.
Om 18u kom ik aan bij Loretta. Een fijn weerzien. Terwijl Loretta de maaltijd klaarmaakt, neem ik een douche. Een gezond avondmaal, heerlijke groenten. Een wederkerig delen over het leven. Een verfrissende avondwandeling. Dankjewel Loretta.

img_20180908_200724858342952284843327.jpg

img_20180909_2109223695901182009123087.jpg

Landgenoten

img_20180909_1326135181286830922898254.jpg

img_20180909_1326274020747561506132392.jpg

Soms ontmoet ik mensen en voel ik vanbinnen dat iets niet in evenwicht is… Ik kan niet uitdrukken wat, wel dat wat ik zie en wat de persoon zegt niet in balans is. Ik vond dit niet gemakkelijk om daarmee om te gaan. Ik heb aan deze gevoelens lang getwijfeld, getwijfeld aan wat ik zag. De twijfel is ontstaan na opmerkingen van derden waardoor ik dan mezelf het verwijt maakte ‘wie ben ik om misschien maar iets negatiefs te denken over de ander’. Dit verwijt zorgde ervoor dat ik mijn gevoel wegduwde ten opzichte van mezelf en van de ander… en kwam ikzelf in disbalans. Daardoor kon ik ook niet verder in mijn puurheid gaan staan, waardoor ik ook de ander niet meer in zijn ‘Zijn’ kon zien met wat was.
Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf hier niet meer heb van afsloten, weggeduwd en hier terug vertrouwen in kreeg.
Uiteindelijk heb ik kunnen inzien en dat pas na mezelf geen verwijt niet meer te maken over mij gevoel, dat het niets te maken heeft met een negatieve gedachte of oordeel over de ander. Daardoor kon ik de mens terug zien in zijn Zijn met was is, in balans of disbalans. Mijn gevoel en kijk kan ik dankzij aan mezelf te werken terug in zuiverheid beleven. Puur en zuiver twee woorden die hoog op mijn lijst staan.

Door de beslissing te nemen om me binnenste buiten te draaien, terug opzoek te gaan naar die puurheid, in plaats van naar buiten te kijken, naar de ander. Door de moed te nemen en in de spiegel te kijken dan is het niet enkel een weg naar vrijheid, zuiver en puur ‘Zijn’, er ontstaat een diepe rust. Mijn vader zei altijd ‘Fais ce que je te dis, mais ne fais pas ce que je fais’. Hoewel deze uitdrukking voor hem van toepassing was. Volg ik deze vandaag niet meer en is zeker niet meer van toepassing in mijn leven. Eerder door aan mezelf te werken kan ik een voorbeeld zijn voor anderen en worden woorden dan ook overbodig.img_20180909_1329294599057746797129288.jpg

img_20180909_1330335232680293676921767.jpg

De druiventrossen hangen rijkelijk aan de wijngaarden… Ik kies om de col de Consuma via de rijweg af te dalen. Morgen is hier een autocross tussen Pontassieve en Consuma. Het hooi wordt geplaatst op cruciale plaatsen. Sommige wagens hebben zich vergist van data. Kilometers lang ligt nieuwe asfalt en kraakt de witte lijnen nog onder mijn voeten. En dat terwijl aan de andere kant bruggen in storten wegens niet onderhouden wegen.
Ik bevind mij ergens midden Toscanië op twee dagen stappen van Firenze.
Langs de baan zie ik drie pelgrims….een goed dag… Een selfie… Waarom niet, als ik een ander daar plezier mee kan doen.

Het landschap is anders geworden. Zachter, de Toscaanse cypressen zijn terug zichtbaar en mengen zich met de bosrijke natuurlijk ogende heuvels. Ik geniet van de geuren, de zachte zon , de kleuren die hier en daar wat aan het veranderen zijn in de verte.

Hoewel mijn onderrug tegenstribbelt. Bij iedere stap voel ik mijn lijf bruisen en voel ik soms mijn lichaam verfijnt bewegen als een slang. Alsof ik met mijn eigen lichaam dans. Het klinkt misschien vreemd, zelfs wanneer mijn lichaam de behoefte heeft om te plassen doet de beweging goed, terwijl ik dit eerder altijd als een mechanisch noodzakelijk iets heb gevonden.

Aangekomen in Pontassieve hoor ik mijn moedertaal. Ik draai me om… Zijn jullie van België… Mijn hart bonst…landgenoten…
Ja… Ik kijk ernaar uit en verlang om naar huis te gaan… De avond eindigt in een uitnodiging, een avondje uit, restaurant, een wasmachine, douche, een kleedje,… Maar vooral een warme hartelijke ontmoeting. Bij Nathalie, Carl, Laura en Mathias uit Mechelen. Dankjewel aan jullie

img_20180909_1331506698221850112408886.jpg

Pontassieve

 

img_20180909_1332266149762612213771826.jpg

img_20180909_1332436656005036901970743.jpg

img_20180909_1337024722481359239936957.jpg

Christus

img_20180906_1940452656204035770803637.jpg

De zon brengt een bijzonder warme gloed over het landschap. Na een ochtendgebed delen twee mensen open hun gevoelens en danken me ivm gisterenavond. Beiden werden geraakt door mijn delen, inzicht, oprechtheid en eenvoud van dingen te zien. Het is fijn te mogen voelen en zien dat mijn levenservaring zonder ik het zelf wil, iets bijbrengt aan anderen, gewoon door te Zijn. Ik dank hen op hun beurt voor hun delen. Hoewel de wederzijdse dankbaarheid oprecht vanuit het hart komt, toch is er een stukje in mij die het moeilijk heeft om, te ontvangen… of is het nog iets anders. Wat ik deelde was niet speciaals en was, is voor mij zo een vanzelfsprekende intermenselijke communicatie. Ik wordt daar zelfs wat rood en beschaamd van wanneer men dank je zegt hiervoor.
We geven elkander een innige verbonden knuffel.img_20180906_2302516817110320371709119.jpg

img_20180906_2303145461782950962870799.jpg

Ik ben nu reeds bijna vier maand in Italië, het land waar de Rooms-katholieke kerk zijn thuiszetel heeft. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik bevestiging krijg op wat ik als puber mocht aanvoelen. Er gebeuren hier zoveel contradictorische handelingen binnen de vier muren van de kerk, dat het werkelijk haaks staat ten opzichte van de waarden waarvoor Christus stond en staat en die zij vertegenwoordigen. Het voelt aan alsof Italië wel dertig jaar achterkomt. En natuurlijk scheer Ik niet allen over dezelfde kam, want ik heb gelukkige nog warme en hartelijke broeders en zusters mogen ontmoeten op mijn weg die deze wel beleven.img_20180906_2303596914615308376396029.jpg

Er is ook een beweging van zusters en broeders die niet wensen mee te gaan in de instantie ‘kerk’… Gelukkig en ik hoop met hen mee dat deze groei groter zal worden. Echter de broeders en zusters die voor mij de waarden van Christus beleven zijn meer te vinden buiten de muren van de kerk-instantie daar waar het leven zich afspeelt zonder de vier muren van afscherming en deze zijn in volle groei en overal.
En ik hoop dat we hiermee de vele muren van verschillende groepen kunnen neerhalen en we naast en met elkaar kunnen gaan staan zonder hoge muren en grenzen en zonder nieuwe op te bouwen.

En plaatsen zoals Pieve di Romena, Abbazia di San Magno in Fondo versterken alleen maar deze de essentie van deze waarden door op hun manier in openheid met respect deze terug in het leven brengen. Zelf hoop ik en ja… voor de eerste keer in mijn leven durf ik te zeggen… Ik hoop zoiets gelijkaardig te mogen neerzetten bij mijn thuiskomst. Ik ga er alvast voor.

Ik verlaat de fraterniteit, neem afscheid… geen vaarwel. Nadien volgt een vreugdevol, liefdevolle dag in contact met mens en natuur.
Geniet ik van de buizerd die me… Jaja de weg wijst…

 

Fraternité di Romena

img_20180906_1151293793307233505797438.jpg

Wanneer je lang te voet op stap bent, wanneer je een lange tijd de moeite neemt om te vertragen of dit nu wandelend is of op een andere manier, dan kom je sowieso in aanraking met wat levenskwaliteit is, met de essentie… Met wat je in werkelijkheid nodig hebt.

Terwijl ik een rustpauze neem zie ik een reklamerek, Taichi, Qi Qong, fitness, massage, yoga, meditatie… Allen gaan door binnen vier muren in een gesloten omgeving. Allemaal cursussen of workshop die de mens in beweging brengt opzoek naar rust en stilte, zichzelf, onthaadten… Terwijl in de verte een bos zichtbaar is waar ik dagen in loop zonder iemand te ontmoeten op de wandelwegen.
Dan zie ik op FB een artikel over de ontevredenheid dat een zelfstandige met de elektrische wagen niet in Gent binnen mag buiten de uren van laden en lossen. (18u en 11u)…. Waarom deze wagen om ‘Snelheid en tijdbesparing’… Zich haasten om dan te onthaasten. Het onthaasten heeft dan wel een duur prijskaartje op het levenskwaliteit.

Het is niet enkel de luchtkwaliteit die belangrijk is. Dit is één van de zovele zaken binnen het levenskwaliteit. Wat met de zovele prikkels die mensen onbewust ontvangen… en voor deze die bewust leven, wordt de binnenstad vaak onleefbaar. Gewoon even proberen midden op het kruispunt Korenmarkt-veldstraat in Gent gaan staan en open je zintuigen en zet je voelsprieten op… geen 5 minuten. En om al die prikkels te verwerken gaan we dan binnen de vier muren ons opsluiten om ontspanning, rust en stilte op te zoeken.img_20180906_1152087600361829233636984.jpg

img_20180906_1153468547593664054767343.jpg

Wie vind het niet zalig om ergens op een plein te gaan zitten waar je je buurman hoort praten, waar je de vogels nog mag horen, waar je nog kan zitten zonder de verplichtte muziek of reklame te moeten aanhoren, waar de kinderen vrij kunnen lopen zonder angst dat ze ergens onder een voertuig terechtkomen…
Omdat de voertuigen geen tijd hebben om te vertragen want de economie moet draaien….Omdat de mens de illusie heeft dat men zich moet haasten tegen de tijd omdat men denkt tekort te komen.
Waar is de samenleving gebleven?!

En natuurlijk moeten we veel geld verdienen want we dienen die stilte, rust en ontspanning te betalen binnen de vier muren. Hoe contraditorisch is dit allemaal niet… terwijl het zo eenvoudig kan… naar de essentie. Onze overgrootouders wisten nog heel goed wat samenleving betekende in de essentie.
En het is niet enkel een voertuig… De keuken… zoveel plastiek en machines. We wensen altijd meer en beter… hoeveel mensen komen nog werkelijk in aanraking met wat van de aarde komt… De groenten, fruit, graan, kruiden…. het vocht die aan de handen kleeft… Je handen die kleuren… je handen sluiten met een vrucht of kruid binnenin en met een dankbaar gebaar de tijd nemen om te ruiken en je lijf laten onderdompelen door wat moeder aarde ons brengt… Ik hoop van harte dat mensen deze waarden terug mogen voelen, ondergaan, beleven en delen…

Vanuit ‘La Verna’ had ik gedacht richting Bologna te gaan… De weg wijst me duidelijk een andere weg en brengt me dichter en dichter bij Firenze.
Een klom naar een gezellig dorpje in Toscanië, Poppi. Een kerk… Muziek… Canon van Pachelbel… mijn lichaam neemt binnenin een dansende beweging, alsof een veld vol bloemen bewegend mijn lijf streelt… Aangename prikkels hier en daar.

Ik sta stil…. draai me om… twee dagen wandelen, La Verna is nog altijd zichtbaar. ‘OK, daar ben je. Ik ben hier… en daar, daar voor mij ligt mijn weg…ik mag loslaten’, gaat door meheen. Het voelt aan alsof ik mij pij mag verlaten. Alsof ik uit een tijd kom die bij me hoorde lang geleden. Ik voel werkelijk de zwarte van mijn lijf glijden.

Met mijn twee wandelstokken in de linker hand stap ik verder… Met een zelfverzekerde stap het leven tegemoet met de luchtigheid van een vlinder, de speelsheid van de eekhoorn, de kijk van de buizerd, de wijsheid van de uil, de kracht van het paard… Op weg naar… Ik mag gaan. Mij openen aan en voor het leven…
Weg van de zogezegde ‘verboden vruchten’ die we al zolang onbewust meedragen door de eeuwen heen.

Mijn weg eindigt na een uitnodiging in Pieve San Pietro di Romena… een bijzondere plaats waar vernieuwing is… Ik blijf hier overnachten en maak kennis met een warme en hartelijke ‘fraternita di Romena’… Hoe bijzonder… ik verlaat mijn pij en ontmoet vernieuwing… Dankbaar om deze plaats, dankbaar voor deze ontmoetingen…
Dankbaar om op mijn weg mensen, ruimtes te mogen ontmoeten en me de weg wijzen naar wat me te doen staat.

img_20180906_1155241733271156574035290.jpg
img_20180906_1157078142143191217842329.jpg

img_20180906_1157391163472760430769118.jpg

Pieve San Pietro di Romena

Bibbiena

img_20180904_1653291441920817550599260.jpg
img_20180904_1655205030145190517842472.jpg
img_20180904_1654167539023465046830732.jpg

img_20180904_1700296688194570687488499.jpg

Nog voor mijn nieuwe wandeldag begint eerst even langs de post. De rugzak wordt anderhalve kilo lichter, waw ‘anderhalve’ nooit gedacht dat ik dit woord zou gebruiken als westvloaming. 😉
Wat zomergerief en een jammer genoeg niet meer functionerende stabilisator om te filmen. Niet erg, hup naar België. Uit de vrije hand is nog zo krachtig. Het wordt meer en meer wikken en wegen in gewicht om mijn lagerug wat te sparen die me wat last bezorgt aan mijn knieschijf. Kon ik nu maar heen en terug naar mijn super osteopaat. Helaas, pindakaas.

Tot drie maal toe wil ik een richting nemen, tot drie maal toe zijn er obstakels en laat ik me leiden. OK, ik heb het begrepen. De mind mag geparkeerd worden en ik mag volgen… In wat… in het hoger, en daar vertrouw ik op. Na vier jaar pelgrimeren en naar binnen gaan in het diepste van mezelf kan het niet meer anders dan erop te vertrouwen, het is zo juist, evenwichtig.
Een paar eekhoorns huppelen, springen voor me weg. Een bruin lijf en zwarte staart, hun staart is net een schilderskwast.
Voor me twee vlinders, ze zitten elkander voortdurend achterna. De ene, ik weet niet of het het vrouwtje is of mannetje zit voortdurend het hof te maken. De vleugels gaan voortdurend open en toe, en de poep op en neer terwijl de ander er omheen fladdert. Het liefdesspel.img_20180904_1704142306763785158187508.jpg
img_20180904_1705323662889877692341555.jpg
img_20180904_1710088857935673381598388.jpg

Een aangename weg brengt me via bossen, veldwegen en vermoedelijk een oude Romeinse weg van La Verna naar Bibbiena. Verschillende stikkers op palen zijn zichtbaar. Zelfs de stikker van ‘le chemin de Vezelay’. Vezelay (Frankrijk op de Lemovicensis, richting Compostella) is voor mij samen met Rocamadour de twee krachtigste plaatsen tot nu toe op mijn pelgrimswegen.
Zelf volg ik geen stikkers meer of vooruitgestippelde pelgrimswegen, en dit doet deugd.
Het is aangenaam om ze te volgen, omdat ze een zeker gemak met zich meebrengen. Het is o zo deugddoend mijn eigen weg te volgen en mij persoonlijke pelgrimstocht te wandelen. Werkelijk de weg die bij me hoort. Mijn leven, zonder deze te volgen van een ander. Kunnen afstappen, je losmaken van de bekende pelgrimswegen is heel verrijkend.img_20180904_1713182215801805847787147.jpg

img_20180904_171512194639764802655498.jpg

img_20180904_1715275064594454078629778.jpg