Ik duw mijn raam open… Wat een uitzicht deze morgen. De heuvels zijn werkelijk een streling voor het oog. Sprookjesachtig. Groen… Bomen… zwevende lichte nevel… Zuurstof.

Een vroeg ontbijt. Een zuster… Twee zusters… Drie zusters… hun vrolijkheid is zo besmettelijk dat ik hen volg naar de kapel. De weg… die gaat niet lopen… Ik laat mij onderdompelen door hun zachte vreugdevolle aanwezigheid en prachtig gezang.

Schapen, de haan, koeien… lang geleden die geluiden. De temperaturen zijn zalig en ideaal voor de wandelaar. De flora is terug wat verscheiden.
Deze nacht sliep ik in een klooster van de Fransicanessen. Wat me hierin aanspreekt is de rust, stilte en sereniteit die meestal aanwezig is in deze plaatsen. Net zoals vele andere plaatsen waar mensen samen kunnen komen met hartelijke intenties. Op mijn eigen manier beleef ik mijn geloof binnen deze muren los van de instantie en met respect voor elkanders keuze.

De laatste weken is het budget voor overnachtingen vaak wel boven het gemiddeld pelgrimsbudget. Dan worden er soms keuzes gemaakt en stel ik me tevreden met minder. Of het andere is durven vragen en durven delen dat het budget te hoog is en je de mogelijkheid niet hebt.

Durven vragen is voor veel mensen een barrière omdat daar meestal ook oordelen opzitten. En nochthans is daar niets mis mee en is schaamte overbodig.
Je hoeft niets speciaals te doen om ergens een onderdak of eten te vragen, je hoeft niet creatief te zijn of droopy ogen op te zetten… neen… gewoon jezelf zijn, in je puurste vorm. Eerlijk zijn met jezelf en de ander. Je eerlijkheid zal veel langer aanwezig blijven niet alleen rond je en met je, ook zal het ervoor zorgen dat het zich verspreid na jou… want vergeet niet dat er pelgrims na je komen en dat jij een voorganger had. De zuiverste verbindende vormen blijven het langst duren.
Dus voor mij geen goocheltrucs…daar neem je niet alleen de ander mee in de maling, ook jezelf. Want daarmee leer je gewoon aan de ander dat de volgende ook iets moet doen om iets terug te krijgen. Jaja, ons brain zit soms raar in elkaar.
Hoevelen kunnen er werkelijk nog iets doen naar de ander zonder een gedachten in het achterhoofd te hebben er iets terug voor te krijgen… Of de opmerking na jaren… Ik heb daar zoveel voor gedaan en zie… Verwacht niets…

Dit klinkt voor velen vaak ‘niet kunnen’… En owee als je durft te melden dat je op stap gaat met weinig op zak… De oordelen vliegen dan de pan uit en dat op plaatsen waar je net zou verwachten dat mensen dit zouden begrijpen… het bekijken als een opsomming, je hebt dit en dit en dit en dit… Dit allemaal voor deze prijs. Dan ben je naar mijn mening niet in verbinding van mens tot mens, maar hebben andere zaken prioriteit op het contact met de mens.
Profiteren… of dat gratis niet kan… Of voor iets hoort iets… terwijl dit niets met gratis te maken heeft… Gratis hebben ze ons geleerd in de supermarkt…

Wanneer iets vanuit het hart vertrekt krijgt de materie een totaal andere waarde. Niet de waarde van geld, wel transformeer je de geldwaarde in de waarde van het hart.
En dan krijgen de cijfers minder belang, wel wordt het tastbare, de materie wordt veel groter, breder, vooral veel rijker in een andere vorm.

Op deze manier ben ik ook beginnen fotograferen. Als de mens werd geraakt door mijn beeld had dit voor mij veel meer betekenis, waarde dan wat ik er financieel voor vroeg … Ik vertrouwde ook in dat vroeg of laat alles wat zuiver vertrok ook zuiver terug kwam… En ik ben blij dat ik daar altijd ben in blijven staan en geloven… Ook al vond men dat ik daar naïf in was…toen ik voor de eerste keer naar de Vipassana meditatie hing en hoorde over de manier van werken op financieel vlak… ‘Je betaalt wat het je waard is en binnen je mogelijkheden’ … Oef dacht ik toen, ik ben niet alleen. Ik ben dan toch niet zo raar op dit vlak. Het was een verademing.

Terwijl ik nu schrijf lig ik in de inkomshal van het diocesaan centrum van Cittaducale. Ze waren fier te melden dat er nog pelgrims voor me waren. Darwine en Jasek uit Polen die ik ontmoette op de weg. Zij sliepen in een ruimte bij de kerststal op een eigen matje. Ik ben opzoek geweest naar een matras en kreeg er een plooibed bij. De vrijwilligers beseften hierbij dat een kampeerbed en matrasje een noodzaak was voor de volgende pelgrims. De ruimte bij de kerststal is te vochtig… dus trok ik al mijn hebben en houden tot in de gang waar ik in mijn bed geniet van een concert met niet anders dan Michael Jackson liederen. Boven mij het huis van een charmante priester… met wel…. kamers.

Het is vandaag mijn voorlaatste dag op de ‘Con I Ali a piedi’ een prachtige maar niet te onderschatten weg. Morgen kom ik aan in Poggio Bustone. Het begin van een andere pelgrimstocht, Franciscus van Assisi, hoewel hij sedert Monte Sant’Angelo al aanwezig was…. En vooral ‘the way of archangel michael’ gaat verder.