Asfalt

Bijna vijf kilometer zijn noodzakelijk om de buurt van Massa te verlaten via drukke en gevaarlijke autowegen. Een ware uitdaging om bij mezelf te blijven en geen aandacht te schenken aan het massa geluid, stank van de wagens en deze te trotseren in rust.

Via de drukte van het Carrara gebied met de talrijke vrachtwagens gevuld met marmer… langs steenbedrijven… Niet echt een dag waar ik veel kan overschrijven of vertellen. Een dag waar contact met mensen minimaal is.
Zelf heb ik het gevoel in een nulzone te zijn, tussen oud en nieuw, alsof zich iets nieuws aan het voorbereiden is. Het is.

Het binnenwandelen van Pietrasanta is een grote welkom….De rust van een autovrij plein. Een plaats waar ik iets verfrissend kan drinken. De vele kunstwerken van Manolo Valdés, een Valenciaanse artiest (dankjewel Annick voor de tip) . Op een terras val ik voor een half uur in slaap.
De nacht breng ik door in Cammaiore in een oude abdij die nu aan de gemeente toebehoord. Ik mag er terug de twee Franse pelgrims ontmoeten. Samen op boodschappen, samen eten.

Ik heb vandaag de beslissing genomen de Via Francigena af te werken, eerst naar Rome voor ik naar Assisi wandel. Zo zal ik de drukte van het komende toerisme vermijden, de vele asfalt en de lange weg langs badsteden onderbreken met de bergen. Dus… Hop naar Rome

Camaiore

Massa

Ik verlaat Caniparola langs een kanaal.
Het is een enorm contrast tussen de weg vanwaar ik kom zowel letterlijk, figuurlijk als de omgeving.

Ik voel dat ik in een diepe rust ben, waaruit ik langzaam mag ontwaken. Als een tweede huid waar ik dien uit te komen… mijn armen de vrijheid geven en in wijdsheid kunnen een dankbaar en ontvankelijke beweging maken…

Mijn benen vinden het niet zo leuk momenteel…asfalt… asfalt… asfalt. Als ik in de verte kijk… aan de horizon de zee, nadien een laag beton (industrie zone, tussen en tegen een woninggebied) bomen… Onder mijn voeten asfalt.. Het geluid wagens, wagens, wagens. Waar ik nu doorloop is absoluut niet een van de mooiste stukken tot nu toe, integendeel. Ik ben dan ook heel blij om ’s avonds de rust, stilte van de pleintjes van Massa te mogen vinden en mijn benen en geest te laten rusten.

Cathedral Sint François – Massa

Regen

Aulla

Aulla, een terras, een ontbijt. Een wederzijds delen tussen pelgrims. Onderwerp dankbaarheid, leven, beleven, geloof…Het woord geloof waar velen zo een afkeer van hebben gekregen en waarin het woord onderscheid, scheiden, nuances, grijs niet meer in kan bestaan.
“J’aimerais à la fin de ma vie savoir regarder en arrière avec gratitude”, vertelt een man. “Pourquoi attendre la fin… La maintenant… La gratitude peut être la a chaque instant”, reageer ik terug.
Uit elk onaangenaam moment kan ik zien dat er iets aangenaam uitvloeit daar kan ik enkel maar dankbaar om zijn. Dertig jaar geleden was ik me daar echter niet bewust van. Toen waren de onaangename momenten langer, dan het gevoel van dankbaarheid. Hoe verder de groei hoe korter de onaangename momenten, hoe langer de dankbaarheid. Bewustzijn is hierbij een dankbaar iets.

Een blaffende hond komt naar me toe. Oh… hij gaat voor me lopen en aan iedere hoek blijft hij staan… hij toont me de weg… Plots verdwijnt hij op een terras. Ik draai me om “Grazie” roep ik hem toe. Zonder hem had ik inderdaad de smalle stijgende weg tussen het groen niet gezien.

Het begint te regenen. Mijn paraplu gaat open. Boven op een heuvel bel ik mijn vader om zijn verjaardag te vieren. Eén gerinkel, antwoordapparaat “Bonjour papa, avec une belle pluie et un magnifique soleil en Toscane je vient te souhaiter un bon anniversaire. Une bonne journée à toi, Jasmine. Ta fille”. Ook vaderdag was verbondenheid niet mogelijk en werd het een leeg contact.

De zon, de regen, veilig onder mijn paraplu. In het midden van een prachtige natuur.
Een helse regenbui breekt uit, de zon verdwijnt, een bruin water stroomt langs de weg. Deze natuur uitbarsting was voldoende om iets in mezelf teweeg te brengen. Een uitbarsting in tranen, pijn.
De woorden ‘Ou plus que tu pleur ou moins que tu pisseras’, draaien in mijn hoofd. Ik laat mijn emotie toe… De woorden verdwijnen… De pijn wordt zachter… Het huilen duurt een eindje… Ik laat toe…verlossend…Halfziend door de tranen stap ik verder.
Iets is anders geworden… De pijn is lichter geworden.. Onaangename en aangename, hand in hand… dankbaar om wat gebeurt.

De regen is wat minder geworden. In de verte op mijn linkerkant een dorp op de top van een heuvel. Het vergezicht is prachtig. Witte mist afwisselend tussen de heuvels. Een donker grijze hemel. De regen klettert terug. Krakkkk. Donder… Bliksem… Krakkkk…Een zin komt door meheen ‘Eli, Eli, lemah sabachthani’. Tranen vloeien terug.

Verbonden

Na wat asfalt stap ik terug op zachte ondergrond… Modder… een weg van amper schouderbreedte… Het druppelt… Mijn kleren zijn nat. Het voelt goed om water op mijn huid te voelen. Het kan mij niet deren….De regen doet deugd. Ik sluit mijn paraplu…woorden… zinnen… Ik hoef niets meer boven mijn hoofd om mij te beschermen. Mijn hoofd mag vrij zijn. Vrij van doornen… vrij van andermans doornen.. Gaat er door meheen.

Een vader en zoon kruisen mijn pad. Prachtig om de samenhorigheid te zien. Vader voorop… zoon achterna… Ik geniet van hen te ontmoeten, ook al zeggen we niets tegen elkander. Dankbaar dat ze er zijn, dankbaar om de pelgrim die ik mag ontmoeten en blijven ontmoeten.

Beneden aan een dorp. Een uithangbord… Michelangelo.

De regen verdwijnt. Het onweer is de andere kant op. Mijn lichaam voelt wat zwaar… ook rustig….een stilte binnenin.
’s Avonds, volg ik een misviering. De Heilige San Antonio di Padua wordt gevierd. De patroonheilige van mijn vader en de kerk waar ik een nacht zal doorbrengen.

Sarzana

Mededogen

Pontremoli

Voor ik Pontremoli verlaat, eerst naar de apotheek om Traumeel (mijn wondermiddel).
Een vriendelijke apothekeres ziet me binnenkomen “I have Traumeel for you, i’ m so happy for you”. Een welgemeende ontvangst en vriendelijkheid. “I’m so happy that you’re happy”. Wat zalig zo de dag mogen inzetten. Twee mensen die elkander gelukkig hebben gemaakt.

In Santissima Annunziata laat ik me verleiden door een open deur. Een donkere gang om nadien uit te komen in een kloostergang. Twee kloostergangen, twee binnen tuinen. Geen kat te bespeuren. Achter een raam een massa oude archiefbeelden gestapeld op elkaar. Stof en spinnenwebben hebben hun plaats ingenomen. Waw… En dit staat leeg zonde. Ik zie het al voor me. De ene kant een woongebied de andere kant werkruimte waar handenarbeid wordt verricht, ruimtes voor lichaam en geest. De binnentuinen, de een groenten tuin, de ander fruitbomen. Mijn fantasie slaat op hol.

De weg brengt me doorheen kleine dorpen met smalle straatjes, verdoken uithoeken. Oude werktuigen die dienst doen als een soort openlucht musea. De geur van rozen, Jasminum weet me telkens te verleiden en ik kan het niet laten om er mijn neus in te steken. Passiflora zoeken hun weg doorheen de Jasminum.

Ik denk nog terug aan het contact met de pelgrim van de voorbije dagen. Hoe ik me voelde, wat het met me deed, wat het bij me wakker maakt. Er zijn blijkbaar nog kwetsuren aanwezig, anders had het mij niet geraakt. En de reactie, gedrag van een ander komt opzich ook vanuit een kwetsuur anders geef je niet constant opmerkingen. Allé, dit is mijn idee.
Mededogen

Schtroumpf mécontent zorgde ervoor dat ik me schtroumpf contento voelde. Ook dit is verbondenheid. Grazie pelgrim.

Passo de la Cisa

Passo de la Cissa

Zes uur in de morgen, klaar wakker. Ik spring uit het bed… Verwonderd van mezelf. De zon zit nog achter de heuvels. In stilte verlaat ik de Ostello. Iedereen slaapt nog. Het is stil buiten. Een Zalige temperatuur.
Twee bars, een kapel op een hoogte. Passo de la Cisa. Een poort van Emilia-Romagna regio stap ik Toscanië in. Een bos of noem ik het eerder een woud… Zo voelt het voor mij aan. Op… neer… Op… Neer… Hmmm… De heerlijke geur van naaldbomen…de vochtige aarde.
Een terrein waar ik me goed in voel en telkens een gevoel van thuis komen.
Slangen die rechtsomkeer maken bij het horen van mijn stappen. Hagedissen en Salamanders die hun poten strekken en snel met piepkleine stappen verdwijnen. Ik vind ze grappig soms hoe ze de weg overlopen.
Tibetaanse vlaggen over een rivier… niet onterecht dat ze hier hangen. Een bijzonder woud.
Een paar bellen zijn terug hoorbaar… Hetzelfde geluid als gisteren… ja hoor boven op een heuvel een kudde paarden met hun veulens.
Ik benader ze… Eén paard komt in mijn richting. Ik spreek haar zachtjes aan en steek mijn hand uit… Ze komt recht op me af. Ze komt met haar snoet tegen mijn buik. Ze duwt… Ik streel haar… Niet in woorden uit te drukken. We blijven heel lang dicht bij elkaar. De rest van de paarden komen dichterbij….omcirkeld…ik voel me één met hen. Mijn camera staat aan… Een onvergetelijk moment wordt vastgelegd.
We nemen afscheid… Een gehinnik een knik…
Ze verdwijnen in tegenrichting… De weg gaat verder….

Ik breng mijn armen zijwaarts en voel de vrijheid, vreugde in mijn lijf.
Boven op een heuvel, rondom mij heuvels. Een opkomende zon. De wind. Ik word gewaar…. Hmmm

Hoewel het niet een van de lichtste dagen is… geniet ik enorm van de omgeving. Voor mij een van de bijzonderste en intense dagen tot nu toe in Italië.
Doorheen kleine dorpen, langs geurende olijfboomgaarden. Fladderende vlinders. Fleurige bloemen. Honden die hun baas verwittigen. Romaanse bruggen en wegen. Onder mijn voeten afwisselend gras, keien, klei… Kortom ik geniet.
Een duik in een rivier… Ik heb er zolang na verlangd. Fris en deugddoend.

Een lange afdaling richting Pontremoli, in de verte zicht op het Nationaal park dell’ Appennino.
De avond eindigt in een abdij van de Franciscanen – die er niet meer zijn- in een eenvoudige en rustgevende kamer. Ik verwen mezelf met een zelfgemaakte heerlijke maaltijd.

Paarden

Een warm afscheid aan Andrea. Wat fijn wanneer iemand jezelf ook aanspreekt met voornaam en dan nog in een prachtig Italiaans accent.
De zware dag van gisteren heeft zijn tol geëist aan mijn voeten. Met genoeg pauzes en zorg voor mijn lichaam wandel ik mijn weg. Mijn lichaam voelt zwaar en pas na een pauze in Bercetto voelt mijn lichaam terug wat vrijer.
Bijna op het einde van de dag hoor ik bellen in de natuur. Mijn eerste gedacht is, koeien.
Mijn verwondering is groot wanneer ik voor paarden sta, vrij in de natuur. De verwondering is zo groot dat mijn tranen de vrije loop nemen. De paarden brengen me verlossing, een waardevol geschenk op mijn weg. Ik werd me bewust wat in mijn lichaam draaide ‘schtroumpfs’…(en dit is liefelijk, speels bedoeld)

Op een splitsing zie ik de Via Francigena staan, naar links en via Ostello van de Via Francigena, rechts. Even voel ik twijfel… Ik luister naar mijn lichaam… het is genoeg geweest voor vandaag en ga naar rechts de weg afdalend in een prachtig bos. De Passo de la Cissa, kan ik eventueel morgen doen.
Onder mijn voeten, modder….zacht en het haalt mijn speelsheid naar boven.
In tegenrichting Susana en Lino, twee Italiaanse pelgrims. Ze hebben nog de moed om naar de Passo de la Cissa te wandelen. Aangekomen in de enige Ostello. Zijn ook de twee andere pelgrims aangekomen. Mompelend over de modder, slechte weg en dat ze de Cissa hebben gewandeld terwijl deze morgen op de weg is naar Rome. Wat ben ik blij dat ik mijn intuïtie kan blijven vertrouwen.

Foto – Susanna, Grazie

Michel

Een halve dag op asfalt… daar houden mijn benen niet van, sneller vermoeid, pijnlijk voeten en warm. Hopelijk deze namiddag wat meer zachte grond.
Terwijl ik een pauze hou in een klein dorpje, hoor ik getik. Wandelstokken.
Een man komt aangewandeld. Net als mij verdient hij een pauze. We geraken aan de babbel. Een fijn gevoel.
Bij het terug starten vraagt hij of we samen wandelen. Ik voel mij twijfel omwille van samen stappen en eigen tempo.
Uiteindelijk wandelen we samen tot het moment van de picknick.
Het voelt goed om iemand te ontmoeten op de weg die op dezelfde manier in het leven staat. Vertrouwt in wat wordt aangegeven. Ik deel mijn ervaring over la triskele een Aertsengel Michael. Hij deelt zijn ervaring over hoe hij deze morgen zijn dag wou plannen en keuze… Hij kijkt me aan en zegt ‘je m’ appelle Michel’.

De rest van de dag was heavy. Fysisch zwaar met fikse stijging over rotsachtige grond. Bij het aankomen in… (de naam ontsnapt me) kreeg ik er geen woord meer uit, niet enkel omwille van de moeheid. Ook omwille dat ik verwonderd stond waar ik terecht was gekomen ‘la caverne d’ alibaba’ of eerder ‘Alice in Wonderland’.
’s Avonds mag ik koken en vond het heel fijn een keukenschort aan te trekken. Zie je mij al staan pink schort en vijftenen schoenen, de pollepel in de hand. Het was niet enkel leuk te koken, het was nog superlekker ook. Een pelgrim kon er super van genieten, de andere pelgrim…. Jah… ‘schtroumpfsmécontant’.

Giuliamo

Tora

Eindelijk heeft de aarde zijn portie water ontvangen en net voldoende zodat de aarde aan de oppervlakte nog vochtig mag zijn. Echter in de buurt van Parma waar ik oorspronkelijk heen zou gaan zie ik op het nieuws dat het daar minder positief was.

Een wat frissere temperatuur, een goede nachtrust en ik voel me totaal anders. Amai, wat een verschil, ik laat mijn longen goed vullen…. Zuurstof.
Ik wandel in het regionaal staatspark del Faro langs de rivier genaamd naar dezelfde naam.
Eindelijk mag ik terug wandelen in de natuur en er niet naast. Hoor ik wilde dieren, vele verschillende vogels, meer vlinders. Mogen mijn voeten wat zachtere ondergrond voelen. Door waterstromen wandelen.
Wat een immens verschil wandelen naast de natuur of wandelen in de natuur. De vrolijke noten van de vogels, de geuren, de kleuren, het contact, de energie… het kan een dagelijks natuurlijk medicijn zijn die aan ons voeten ligt als we het niet verpesten.
Als ik voel hoe verschillend het is van temperatuur om eventjes onder een boom te mogen wandelen… die is enorm.

Fornovo di Tora

In Fornovo di Tora kijk ik of er een sportwinkel is met kwaliteitsvolle wandelschoenen. Geen. Ik keer terug naar de Via Francigena. Een stijgende straat geplaveid met kleine ronde stenen. Een etalage met leder en kleurrijke sandalen trekt mijn aandacht… Leder… een van mijn zwakten. Een traditionele schoenmaker, iemand die zijn vakmanschap nog ter harte weet te nemen. Ik stap binnen en vraag of er een mogelijkheid is om nieuwe hielen te plaatsen. Yes. Ik heb geluk. Ipv nieuwe schoenen, is reparatie mogelijk. Het wordt een halve dag rust. Mijn benen zullen daar niet ontevreden mee zijn.
Rond 18 uur ga ik terug mijn schoenen ophalen. Een fijn contact. De man, Giuliamo, spreekt met zoveel passie over zijn werk dat het een plezier is om naar hem te luisteren. Hij laat me de verschillende leersoorten zien en zijn prachtige, kwaliteitsvolle en vooral comfortabele schoenen zien. Ook centuren. Ik moet mij inhouden… zoniet kom ik met een paar schoenen naar buiten. “Il conti per favori”, vraag ik hem. Hij verbeterd me, “il conto”. “D(o)uze”. We hebben plezier met de uitspraak en ik probeer hem de ou klank te laten uitspreken door het verschil te laten horen tussen dur en doux…” Een moment die ik niet zal vergeten.

’s Avonds mag ik de avond doorbrengen met drie nieuwe pelgrims.

Emilia Romagna

Kathedraal Fidenza

Het was moeilijk ontwaken deze morgen dit na amper vier uur slaap… Een onrustige nacht… Mijn jeukende onderbenen vonden dat ze mij in de nacht mochten wakker houden. De oorzaak is waarschijnlijk mijn afwisselende koude-warme douche op mijn benen gisterenavond voor het slapen gaan. Alleen heb ik fel mijn bloedcirculatie hiermee geactiveerd, wat dus geen aanrader was.

Op zoek naar nieuwe wandelschoenen. Niet te vinden. Ik zal het nog even met deze mogen doen.
Een neerdrukkende warmte, weinig zuurstof, te weinig slaap… Een aantrekkelijk B&B met zwembad op de top van een heuvel…Verleidelijk…helaas volzet.

Na de regio’s van de Aosta vallei, Piémont, Lombardi ben ik in de regio Emilia-Romagna.
Vanop de eerste heuvels een vergezicht op het gebied rond Piacenza en Fidenza waar ik de voorbije dagen was.
Een prachtig landschap. Zachte tinten, golvende lijnen, pastelkleuren… een levendschilderij.
Ik hoor kinderen. Een school. Ik vraag of ze mij kunnen helpen met wat water. De kinderen zijn een toneelstuk aan het spelen met aangepaste kledij en in het Engels. Het toneelstuk heet… jaja… ‘Roméo en Julia’. Op de achtergrond een wit doek waarop Steiner opstaat. Een school, in een huis, midden de heuvels, een klas van vijf leerlingen… Waw.

Ik stap verder… De geur van voeding… een keuken… een restaurant… Ohhh
Ik laat me innerlijk verleiden. Ik ontmoet een koppel die ik gisteren al even had gekruist op de weg. We stellen elkander voor. Julio en Martia. Op hun aanraden eet ik een plaatselijk ravioli gerecht en lamsvlees. We wisselen wat ervaring uit over de weg, over Italië, Frankrijk, Spanje en België. We hebben het over muziek. Voeding. Prijzen. Het leven. Als ik deel dat in onze straten, winkels, bars op veel plaatsen muziek speelt staan ze verwonderd te kijken. We delen een fijn samenzijn. Julio meld iets aan Martia. Ze vertaald in het Engels dat Julio mijn maaltijd betaald. “No no… Grazie”, meld ik. Ik voel dat deze neen uit mijn hoofd en oud gedrag komt, terwijl zijn gebaar vanuit het hart vertrok. “Si, Julio want it. Hi is a gentleman”, zegt Martia. Ik voel dat ik het kan toelaten… het raakt me… Hartelijk… “Grazie, grazie”, terwijl ik mijn rechterhand op mijn borstkas hou. Een traan komt in mijn ogen te staan.
Een heerlijke maaltijd, de compagnie, het gebaar, het samenzijn… Het gaf me terug energie om verder te stappen.
Een onweer is opkomst… ik heb zo een vermoeden dat het deze keer een hevige zal zijn.

Abdij

ls ik nu rechte lijn in mijn kijkrichting zou plaatsen dan ben ik in Genua. Ik zie het al voor me, de zee, wel daar verlang ik nu eens naar, mijn lichaam laten drijven, laten dragen. Maar eerst naar links dieper het land in en de komende heuvels trotseren die het binnenland en zee scheiden.

De pelgrims zijn de deur uit. Ik geniet van de stilte in het huis en van het rustig ontwaken. Ook het rustig ontwaken binnenin mezelf. Om dan vanuit deze stilte te starten… De wereld zou er nog eens anders uitzien als we dit allen zouden doen. Vanuit stilte in aktie schieten.

In de Abdij van Chiaravalle della Colombia, cisterciënzer klooster geniet ik van de grote eenvoudige abdijkerk, binnentuin, kloostergang. Vier kapellen vooraan één voor Petrus en Paulus, Benedictus, Stephanus en Maria Magdalena. In het midden werd een lang tapijt met bloemen gecreëerd, typisch voor de regio Emilia-Romagna.
Een fresco van Maria die de borst geeft in een abdij en dan zijn er landen die moeilijk doen over vrouwen die de borst geven op straat. Een pater gekleed in zijn gewaad bekijkt de rozen en speelt met zijn hond in de binnentuin. Overal waar ik kijk vind ik ergens wel een klein hoekje waar ooit wel een volledige fresco te zien was. Als iemand mij zou zeggen je mag hier verblijven, zou ik geen neen zeggen.

Ik verlaat de abdij. Een vrouw en man op de fiets stoppen voor een babbel. De vrouw nodigt me uit om bij haar te gaan logeren. Ik bedank vriendelijk, helaas ligt haar huis een totaal andere kant op.
De weg… oneindig. De zon schijnt fel. Zodra ik even stilsta komt het zweet op mijn huid. Geen plaats om ergens af te koelen in de schaduw.

Langzaam, voet voor voet de trappen op, afduwend op mijn wandelstokken kom ik aan in het centrum van Fidenza. Een frisse muntwater op een terras voor ik opzoek ga naar een overnachtingsplaats.
Rechts van mij vermoedelijk moeder en dochter, dezelfde neus en mond. Ik schat 75 en 50 jaar. Fijn uitgedost. Juwelen, gelakte vingernagels, een moderne haar coupe. Voor mij een blinde man, op zijn linker zijde een vrouw van kleingestalte een blinde stok in haar handen. Op mijn rechterkant spelende kinderen, vrouwen die elkander ontmoeten, een man leest op een bank, een andere man staat te telefoneren aan een venster van een Gotisch gebouw… In het midden een obelisk, aan de voet spelende kinderen. Een zuster stapt er naartoe en groet hen. Een vogel zingt in een boom. Plaatsen waar mensen samenkomen, geen rennende mensen zichtbaar zijn, waar mensen ontspannen, vrolijke gezichten hebben. Waar geen enkel gemotoriseerd voertuig te horen of te zien is.
Hoe dieper ik Italië in wandel, hoe meer ik denk verliefd te worden op dit land.