Ieder zijn weg

Posted on by

Terwijl ik geniet van de rust die het landschap met zich meebrengt, hoor ik de gezangen van de jongeren tijdens de laudes… Een jonge dame vraagt me wat ik doe. Wanneer ik bij haar de vreugde in haar ogen zie door mijn de weg te delen.. . vermenigvuldigd de gedeelde vreugde. Wanneer ik mijn aandacht vestig naar de melodieuze zang, verheug ik me aan de manier hoe deze jongeren kleur geven aan hun spiritueel leven. Ja, ik verheug me te zien en horen dat er jongeren zijn die nog geloven op hun manier. Uiteindelijk diep vanbinnen geloven we allen ergens in iets, wat of hoe doet er niet toe.

Wanneer ikzelf onderweg soms mijn verhaal doe omdat men er mij om vraagt, voel ik al snel of men ervoor open staat of niet. Uiteindelijk heb ik ingezien dat de inhoud, het ontstaan ervan voor velen onbegrijpbaar is gewoon omdat het een verhaal is die niet tastbaar en niet vatbaar is, voor sommigen toch, of waar ongeloof aanwezig is… En dat is ok, want het gaat niet over of de ander het begrijpt of gelooft, wel hoe men het zelf beleeft.

Doorheen mijn weken door Italië is ‘Divine providence’ wel begrijpbaar… en meer dan dat hoeft niet. En dan zie ik wel dat men zich vragen stelt… het is dan zo…
Zoals ikzelf niet de weg vind in het dagelijks gebed en het dagelijks herhalen van dezelfde gebeden. Dag op dag, jaar op jaar…

We hoeven aan elkander eigenlijk geen uitleg te geven van hoe… laten we elkander respecteren in elk zijn of haar weg. Er is geen beter of slechter. En als het verhaal wordt gedeeld dan zal de ander wel oppikken wat voor hem of haar noodzakelijk is. Moet de ander mij geloven of niet… Neen…niet meer… want diep vanbinnen weet ik dat er nog mensen zijn en ze ergens wel aanwezig zijn.
Is er iets waar de ander niet kan in mee volgen… Het is… Het gaat erover dat we gewoon mogen Zijn, elk in zijn eigen weg. De rest is ballast en verhinderd ons om vooruit te gaan.

Dit mag niet, dit kan niet…dit wel…dit niet… zus of zo… We zijn allen verschillend. En hoe vaak laten we ons hierin niet in meeslepen, zonder we het ons bewust zijn, omdat we als mens er ergens willen bijhoren. Soms in een fractie van een seconde. Op het ogenblik dat je beseft dat je de ander nodig hebt of de mening… dan is er de kans dat je uit je eigen center bent en jezelf verliest.
Bewust bij jezelf blijven, trouw blijven aan jezelf in vertrouwen met wat is. En op het moment dat er onaangename dingen naar je toe komen, ook al is het niet gemakkelijk, zelf dan dankbaar zijn op de persoon die je misschien komt vertellen dat je de broek van de duivel draagt. En waarschijnlijk zal dit voor velen niet vatbaar zijn, bij ieder kwaad is iets goeds.

Twee uur klimmen in een rustige natuur. Wanneer ik op de top ben, heb ik een prachtig zicht op de Rieti vallei. Boven een open groene vlakte met grasvelden, verschillende bloemen, eikenbomen en kastanjebomen… Het rare is dat ik hier af en toe een wagen tegenkom, op dit o zo waardevol gebied. Mensen wandelen er met rieten à den om de arm… De vochtigheid en afwisselende zon zorgen ervoor dat de eerste paddestoelen hier al te vinden zijn.
Iedere stap die ik neerzet is als een meditatieve stap… Wat rond mij gebeurt is alsof ik bijna naar een groot scherm kijk… een vreemde gewaarwording in een bewust aanwezig zijn.
Een omgeving zoals een paar dagen geleden, een omgeving van gedragen worden. Zelfs de hond zit volledig in de energie van wat de omgeving met zich meebrengt…in rust midden op de straat… Een zeldzaamheid in Italië, meestal reageren ze angstig en/of agressief

Op een bepaald moment gaat mijn schedelpan jeuken en een pulserend gevoel is aanwezig. Het voelt als aangenaam en terzelfde tijd is er ook angst aanwezig… Terzelfde tijd voel ik ook mijn bekken in beweging komen…herkenbaar… Ik laat toe….de weg gaat verder…

Poggio Bustone

Posted on by

En op en neer, en op en neer… De ene afdaling en stijging na de andere doorheen een groen dichtbegroeide natuur. Mijn ontmoetingen… een paar honden… Zelf eentje als zijn baasje niet terug was gevonden… waren we waarschijnlijk nu samen. Aan een bar zie ik een hond lopen. Ze komt naar me toe, totaal niet vreemd en weet heel goed de tekens te begrijpen. Op een bepaald moment glipt ze de bar binnen, ik doe alsof ik het niet gezien heb. Onweer, donderslag buiten. Ze heeft schrik. Ik zet me bij haar op de grond… wat schuchter… Na een tijd komt ze bij me. Ze duwt met haar kopje tegen mijn hand, ze vraagt om gestreeld te worden.

Een half uur later mag ze terug naar huis. Wat een lieverd. Na het onweer wandel ik verder richting Poggio Bustone, het convento. Waar Franciscus heeft geleefd. Een behoorlijk pittige en zalige dag om het laatste stuk te wandelen van de via ‘Con I Ali Ai Piedi’. Als ik even achteruit kijk was het geen eenvoudige weg. Een weg waar volharding, kracht, geduld nodig was. Hoe dichter naar Poggio Bustone hoe meer signalisatie er te zien was. Van het ruwe Gargano naar het zachte Lazio. Een weg waar toch enige ervaring noodzakelijk is.

Uit het bos zie ik in de hoogte het dorp en nog wat verderop naar rechts het Convento. De laatste stevige klim van de dag.

Aangekomen… stap ik de kerk binnen… Een kerk die de naam draagt van de Heilige Jacobus. Franciscus en Jacobus samen. In de kerk is een jongeren groep aanwezig… Ik zet me bij… Plots zonder enige aanwijzing begin ik te wenen… Een rust komt over mijn lichaam… Telkens wanneer ik dit heb op deze tocht is het alsof er telkens iets in mij een stap vooruit maakt en ik duidelijke antwoorden krijg. Alsof ik telkens een mantel aflaat en naakter maar rijker wordt. Een bijzondere plaats… Na de mis bezoek ik het sanctuary en vroeger klooster. Het is hier even vredig en met dezelfde energie als in de Abbazia di San Magno. Trappen naar beneden, kom ik in de ruimte waar Franciscus samen met zijn broeders heeft gebeden. Wat verder een kapel gewijd aan aertsengel Michael.

Voor het slapen gaan geniet ik van de rust en stilte in de natuur. Het is er zo stil dat je aan de andere kant de wilde dieren hoor roepen in het bos. Een halve maan is al van de partij… het wordt vroeg donker… Ik voel mijn lijf zwaar worden.. Tijd om te gaan slapen.

Cittaducale

Posted on by

Ik duw mijn raam open… Wat een uitzicht deze morgen. De heuvels zijn werkelijk een streling voor het oog. Sprookjesachtig. Groen… Bomen… zwevende lichte nevel… Zuurstof.

Een vroeg ontbijt. Een zuster… Twee zusters… Drie zusters… hun vrolijkheid is zo besmettelijk dat ik hen volg naar de kapel. De weg… die gaat niet lopen… Ik laat mij onderdompelen door hun zachte vreugdevolle aanwezigheid en prachtig gezang.

Schapen, de haan, koeien… lang geleden die geluiden. De temperaturen zijn zalig en ideaal voor de wandelaar. De flora is terug wat verscheiden.
Deze nacht sliep ik in een klooster van de Fransicanessen. Wat me hierin aanspreekt is de rust, stilte en sereniteit die meestal aanwezig is in deze plaatsen. Net zoals vele andere plaatsen waar mensen samen kunnen komen met hartelijke intenties. Op mijn eigen manier beleef ik mijn geloof binnen deze muren los van de instantie en met respect voor elkanders keuze.

De laatste weken is het budget voor overnachtingen vaak wel boven het gemiddeld pelgrimsbudget. Dan worden er soms keuzes gemaakt en stel ik me tevreden met minder. Of het andere is durven vragen en durven delen dat het budget te hoog is en je de mogelijkheid niet hebt.

Durven vragen is voor veel mensen een barrière omdat daar meestal ook oordelen opzitten. En nochthans is daar niets mis mee en is schaamte overbodig.
Je hoeft niets speciaals te doen om ergens een onderdak of eten te vragen, je hoeft niet creatief te zijn of droopy ogen op te zetten… neen… gewoon jezelf zijn, in je puurste vorm. Eerlijk zijn met jezelf en de ander. Je eerlijkheid zal veel langer aanwezig blijven niet alleen rond je en met je, ook zal het ervoor zorgen dat het zich verspreid na jou… want vergeet niet dat er pelgrims na je komen en dat jij een voorganger had. De zuiverste verbindende vormen blijven het langst duren.
Dus voor mij geen goocheltrucs…daar neem je niet alleen de ander mee in de maling, ook jezelf. Want daarmee leer je gewoon aan de ander dat de volgende ook iets moet doen om iets terug te krijgen. Jaja, ons brain zit soms raar in elkaar.
Hoevelen kunnen er werkelijk nog iets doen naar de ander zonder een gedachten in het achterhoofd te hebben er iets terug voor te krijgen… Of de opmerking na jaren… Ik heb daar zoveel voor gedaan en zie… Verwacht niets…

Dit klinkt voor velen vaak ‘niet kunnen’… En owee als je durft te melden dat je op stap gaat met weinig op zak… De oordelen vliegen dan de pan uit en dat op plaatsen waar je net zou verwachten dat mensen dit zouden begrijpen… het bekijken als een opsomming, je hebt dit en dit en dit en dit… Dit allemaal voor deze prijs. Dan ben je naar mijn mening niet in verbinding van mens tot mens, maar hebben andere zaken prioriteit op het contact met de mens.
Profiteren… of dat gratis niet kan… Of voor iets hoort iets… terwijl dit niets met gratis te maken heeft… Gratis hebben ze ons geleerd in de supermarkt…

Wanneer iets vanuit het hart vertrekt krijgt de materie een totaal andere waarde. Niet de waarde van geld, wel transformeer je de geldwaarde in de waarde van het hart.
En dan krijgen de cijfers minder belang, wel wordt het tastbare, de materie wordt veel groter, breder, vooral veel rijker in een andere vorm.

Op deze manier ben ik ook beginnen fotograferen. Als de mens werd geraakt door mijn beeld had dit voor mij veel meer betekenis, waarde dan wat ik er financieel voor vroeg … Ik vertrouwde ook in dat vroeg of laat alles wat zuiver vertrok ook zuiver terug kwam… En ik ben blij dat ik daar altijd ben in blijven staan en geloven… Ook al vond men dat ik daar naïf in was…toen ik voor de eerste keer naar de Vipassana meditatie hing en hoorde over de manier van werken op financieel vlak… ‘Je betaalt wat het je waard is en binnen je mogelijkheden’ … Oef dacht ik toen, ik ben niet alleen. Ik ben dan toch niet zo raar op dit vlak. Het was een verademing.

Terwijl ik nu schrijf lig ik in de inkomshal van het diocesaan centrum van Cittaducale. Ze waren fier te melden dat er nog pelgrims voor me waren. Darwine en Jasek uit Polen die ik ontmoette op de weg. Zij sliepen in een ruimte bij de kerststal op een eigen matje. Ik ben opzoek geweest naar een matras en kreeg er een plooibed bij. De vrijwilligers beseften hierbij dat een kampeerbed en matrasje een noodzaak was voor de volgende pelgrims. De ruimte bij de kerststal is te vochtig… dus trok ik al mijn hebben en houden tot in de gang waar ik in mijn bed geniet van een concert met niet anders dan Michael Jackson liederen. Boven mij het huis van een charmante priester… met wel…. kamers.

Het is vandaag mijn voorlaatste dag op de ‘Con I Ali a piedi’ een prachtige maar niet te onderschatten weg. Morgen kom ik aan in Poggio Bustone. Het begin van een andere pelgrimstocht, Franciscus van Assisi, hoewel hij sedert Monte Sant’Angelo al aanwezig was…. En vooral ‘the way of archangel michael’ gaat verder.

Moeder

Posted on by

Vijftien augustus, Onze Lieve Vrouw Hemelvaart, ter hemel gevraagd. Het is muisstil buiten. De wolken hangen laag, ah, neen das just ik zit hoog in de wolken.
Een lange weg van bijna dertig kilometer staat me te wachten. Mijn tempo is nog altijd goed. De temperaturen zijn zalig en verdraagzaam. De wat lagere temperaturen en het bosrijk gebied maken het wat draaglijker.

Genietend van de natuur, van de vele vergezichten in de Abruzzo… De laag wolken beweegt met me mee, zoekt zijn weg golvend over de hellingen. Af en toe schijnt de zon op een dorp die ver beneden in het dal ligt.

Vele stronten liggen op de weg… Paarden… Ja… daar zijn ze… boven mij, naar beneden kijkend en ik naar boven. Ik zwaai en spreek hen aan… Bijzondere dieren… Af en toe rijd een wagen langs, het blijft rustig. Helemaal boven geniet ik van het gras onder mijn voeten…
Op een verkeersbord staat geschreven ‘Bienvinuti… provinzia Rieti’, dit voelt goed… Assisi nadert, nog een twaalf dagen vermoed ik.

Al een paar dagen wandel ik ook op de pelgrimsweg ‘Cammino del perdonno’, de geel-zwart-geel tekens die regelmatig te zien zijn.
Na de regio Abruzzo terug in de regio Lazio, waar ik weken geleden was op de Via Francigena.

Moederdag, Mariadag… Moeder-kind… Moederliefde… Vrouw… Ik vier de moeders, de moeders worden gevierd…
Ik voel me stil worden en naar binnenkeren. Er is iets… verdriet… pijn… Ik blijf verder stappen en zie wel wat komt…

Het duurt niet lang… mijn buik… leeg… een immense leegte…
Mijn buik zal nooit een kind dragen of gedragen hebben… Het raakt me. Ik word me bewust dat ik dit al jaren met me meedraag en ergens diep verdrongen heb. Zo diep dat het een gewoonte was geworden. Dat ik me hierin altijd sterk heb in voorgedaan. Het thema zwanger worden is altijd goed omzeild geweest en ik kom er altijd wel ergens aan ontglippen.
Eenmaal ben ik er me bewust mee bezig geweest… Dit was op het moment dat mij werd gevraagd om draagmoeder te worden. Een maand heb ik daarvoor de tijd genomen om tot een beslissing te komen. Ik stond voor de spiegel… buik vooruit… ik voelde vreugde…legde mijn handen op de buik… Wreef in een rondje, en kon het me bijna voorstellen dat ik zwanger was… Het ene moment waar ik er bewust aandacht aan heb gegeven in het openbaar omdat het mij werd gevraagd. Eén iets was duidelijk, draagmoeder worden kon niet, ik zou nooit mijn kind hebben kunnen afstaan.
Waarom heb ik dan geen kind! Deels omdat het anders gewild heeft… Ook angst… angst om zwanger te worden…angst om te ontvangen, ontvangen vanuit een heel diepe laag, een laag die niet tastbaar is (een tristesse komt over me heen)

Het is tijd om hieraan ruimte en tijd aan te schenken om dit een plaats te geven en verder te voelen wat het met zich meebrengt. Ik voel me ingetogen, zacht en nederig worden naar het leven.
De stilte van vandaag op mijn weg deed me goed. Af en toe kon ik huilen, niet doorhuilen want eigenlijk mis ik nu wel een omhelzing. Het gevoel mogen hebben dat iemand me hierin begrijpt…gewoon zonder woorden omhelst te worden in mijn vrouw-Zijn.

In Santa Lucia aangekomen ben ik uitgenodigd geweest bij mensen thuis. Mensen woonachtig in Milaan en op vakantie in het ouderlijk huis van de grootouders, om samen in familie deze feestdag te vieren.
Een heerlijk moeder – maaltijd werd me aangeboden… In een andere familie werd me een kamer aangeboden… Straks nestel ik me en eigen ik me een vroege nachtrust toe.

Fossa

Posted on by

Ik daal de trap af naar de eetzaal van Casa Madonna delle Rocche. Een caritas huis en wat ik fijn vind aan dit huis is dat er zowel bejaarden zijn op rust, mensen met beperkingen, mensen in revalidatie, refugees… en ja zelfs een pelgrim. Allen samen onder één dak… voilà zo gemakkelijk is het en alles draait hier naar mijn gevoel… zalig…
Een huis waar de tijd is stil blijven staan… Een letterbord met magneten. Vintage meubelen, posters aan de muur van de tijd van mijn grootmoeder…

Op tafel een kom met boterkoekjes, biscotte in pakjes, twee confituurkes…. De juffrouw komt mijn tas vullen en nog voor ik de tijd heb om te reageren is hij gevuld met warme melk en een klein scheutje koffie. Ik vraag haar of ze me kan helpen met wat boter. Ze brengt me van die kleine plakjes in papier gedraaid. Bevroren leg ik ze onder mijn billen zodat ze kunnen ontdooien.
Ik kijk naar de koekjes… OK… laat je gaan, Jasmine… Boter op het koekje, de melk in… En… wachten tot… net op tijd…
Hihi, fun… Toen ik klein was vond ik dit super om te doen… Het koekje onderdompelen tot net wanneer hij niet brak…
In de gang een silhouette… Een zwart lang kleed… Don Vincenzo, de priester die hier alles wat draaiend houdt. Ook zijn klederdracht is blijven stilstaan in de tijd. Het zwart is grijs geworden.

De natuurparken van Abruzzo zijn echt de moeite waard en heel aangenaam. Er zijn zelfs…. fietspaden…. Ja hoor… Deze streek is echt betrokken bij de wandelaar en fietser. En als ik ook vakantie zou komen naar Italië, dan zou dit ongetwijfeld in deze regio zijn. Een regio waar evenwicht is tussen mens en natuur. Dorpen die dorpen gebleven zijn, geen souvenir shops. Geen omhoog geschoten prijzen zoals in Toscanië… En de mens… behulpzaam, lachend en hulpvaardig.

Een camionet komt aangereden… de fruitboer… een muziekje… ‘vers la passione’. Ik voel dat het muziek mijn lijf begint te vullen… Oh dat is lang geleden…. dansen… dansen… dansen… Dit is nu wel het eerste dat ik zal doen bij thuis komst… gaan dansen.

Van het hoogplateau daal ik kilometers af van ongeveer 1300m naar 600m. Via een duidelijk zichtbare weg in het bos. De dorpen hebben ontzettelijk veel hoogkranen en als ik goed kijk… Vernielde huizen… In 2009 zijn in de provincie L’Aquila zware aardbevingen geweest… wanneer ik Fossa in wandel kan ik niet naastgelegen kijken een onbewoond dorp op 3 families na. Voor de rest is gans het dorp onbewoonbaar verklaart. De gevels zijn zwaar gestut… Meubelen… Etenswaren… Boeken… alsof iedereen weg gevlucht is en nooit terug gekomen. Vele deuren zijn op slot om inbraak te verkomen… Ik wandel erdoor…. Ik word stil van binnen… heel stil…
Het dorp ligt tussen en onder, links het monastery Santo Spirito, rechts convento San Angelo. Het monastery is een hotel, feestzaal geworden, het convento staat momenteel leeg wel in goede staat.

In ‘le village’ het nieuwe dorp die in 2010 opgericht is voor de slachtoffers kijk ik uit op het leegstaand dorp…De zon gaat onder… het leven gaat verder…

Celano

Posted on by

Met tien euro op de matras verlaat ik het convento. Ik hoop dat de situatie van gisteren verandering mag brengen voor de volgende pelgrims, en in plaats van de kelder, de slaapzaal hun overnachting zal mogen zijn.

De regen van gisterenavond zorgt voor een dikke mist, van zomer plots in herfstsfeer. Hoewel ik het niet zie, maar wel voel aan de kuiten gaat de weg opwaarts. Ik geniet van de fikse afkoeling.
In een volgend dorp voelt het wat vreemd en verlaten. Heel veel huizen zijn deels vernield. Het ziet er net een spookdorp uit.
Hier en daar komt de zon er door en na een bocht kijk ik op een oogverblindend, prachtig schouwspel. De zon komt door de wolken en ik kijk op een wit wolkentapijt in een ruw landschap

Ik laat me meeslepen doorheen de verscheidenheid aan landschappen. De nationale parken en natuurreservaten. Abruzo…de moeite waard.

Geen lange tekst vandaag… Geen inspiratie… Ah ja… mijn teller gaat voor de derde keer terug naar nul… Drieduizend kilometer voorbij.

Vrouw

Posted on by

Ik laat Sulmona achter me… terwijl ik de zusters nog voor ogen zie. Een avondmaal, overnachting en een ontbijt… alles op een verschillende plaats. Ik geef wat aandacht aan mijn gewaarwordingen van gisteren… alles ging plots allemaal zo snel dat ik er de tijd niet voor nam en in een mum van tijd in slaap was gevallen.
Samenhorigheid… verenigde krachten…het vuur die in elk van hen aanwezig was…de diepe verbondenheid zowel in wat ik zag als wat ik voelde… Dankbaar. Ik vertrek met twee bananen en vier perzike rijker in mijn rugzak.

Een man komt uit zijn tuin. “Naar waar ga je? Vanwaar kom je? Solo! Toute a piedi !…Verwondering…” Eh si”… Vreugde…
Wat fijn om te zien hoe door een eenvoudig delen, open te stellen dat er wederzijdse vreugde mag ontstaan. En hoe verwondering en vreugde zo dicht bij elkaar liggen.

Mijn frustratie naar de wagens is wat gaan liggen. Gelukkig. Want ook al is het rijgedrag van sommige behoorlijk gevaarlijk, door mij hierin te frustreren zal het niet minder gevaarlijk zijn, wel meer en behoorlijk vervelend voor mezelf.
Ik zou me dagelijks kunnen frustreren in gelijk wat… en hoe meer ik dit zou doen, hoe meer ik afstand zou nemen van de liefde in mezelf. Is het gemakkelijk, neen absoluut niet.
Frustratie… en ik denk ook principes… die gegroeid zijn uit regels en wetten
Ik heb het idee dat erin de maatschappij zoveel wetten en regels ontstaan zijn om een evenwichtige samenleving te creëeren, dat men vergeten is te leven naar het Hart. En in zijn zuiver vorm kent het hart geen wetten en regels.

Ik haal een perzik uit mijn rugzak. Een beet… gekraak… het sap komt vrij… geslurp… oehoe, ik slurp… te heerlijk om het sap verloren te laten gaan. Mijn smaakpapillen en zintuigen genieten… Het bewust eten van de vrucht en beseffen wat moeder natuur ons bied… een diepe zucht… dubbelgenieten.

Ik steek mijn wandelstokken onder mijn arm. Leg mijn armen op elkaar en stap verder. Ik geniet van de rust en laat mijn lijf vullen met de geluiden van de natuur. Heerlijk…. Ontspannen.
Voor me op weg meters lange laan van mieren… Wat een werk… wat een samenwerking. Het is zo stil in de natuur dat hun beweging hoorbaar is.

Voor het aankomen in Raiano…. Een recht stuk – op een bijna niet te geloven – trottoir bedekt met een tapijt van dennennaalden, die me doen wegdromen naar een bad met esoterische oliën van den, mijn lijf uitgestrekt met een sfeervol muziekje op de achtergrond, kaarslicht… en- wie weet – iemand met wie ik dit mag delen… nabijheid…. En het geluid van de wagens… Wel die zijn verdwenen….Wegdromen.

’s Avonds klop ik aan bij een B&B. Ik vraag of het mogelijk is de prijs aan te passen…. Het gebeurt… “Omdat je een vrouw bent”, deelt de vrouw. Ik bedank haar…. Haar antwoord blijft me achtervolgen, ik heb het idee dat er ook een verband is met de zusters…
Ik vraag haar waarom, wat het verschil uitmaakt….Omdat we beiden vrouw zijn en ik je wens te steunen vertelt ze. “Oh, dankjewel het raakt me” , deel ik met haar.
In de douche stroomt het water over meheen… Mijn handen strelen over mijn hoofd… gezicht naar boven gericht… mijn lijf voelt groot, stevig en lang… haar woorden, het contact met de zusters ….
Het is alsof ik me letterlijk voel groeien, een krachtige zachte lijn stroomt vertikaal door mijn lijf… de eerste keer denk ik dat ik zo intens de verbinding heb mogen voelen met andere vrouwen vanuit een totaal ander niveau. Ik kon het gevoel echter niet thuis plaatsen. Dankbaar dat ze op mijn weg waren, dankbaar om de krachtige verbinding die nu voelbaar is met het vrouwelijk in mezelf… een gevoel die alle uithoeken van mijn lijf mag vullen in zachtheid.

La Pietra

Posted on by

Ik denk terug aan het Christusbeeld van gisteren in de kerk van Pescocostanzo. Een zwaar toegetakelde en uitgemergelde Christus, een zeldzaamheid… Anno 2018…toch meer dan tijd dat dit beeld eens door de parochie in vraag wordt gesteld. Na een deugddoende avond met hartelijke mensen, een zalige nacht en nog voor ik het dorp verlaat ontmoet ik de eerste pelgrims sedert Monte Sant’Angelo. Deugddoend. We wisselen in het kort onze weg uit… even op de foto.

Ik verder Assisi, zij richting Monte Sant Angelo.
Een immense vlakte tussen twee heuvels… hier en daar een grote boerderij… in de wei… koeien, paarden, schapen. Af en toe een hond die aan een deur waakt….en rondom een concert aan bellen die de dieren rond hun hals dragen. Op de heuvel, een herder die zijn kudde samen roept al fluitend… verschillende deuntjes… de hond… zijn rechterhand. Een rust en stilte hangt over het gebied…

Een pauze in een rustig en afgelegen restaurant midden het natuurgebied. Terwijl ik geniet van mij cappucino brengt een vrouw me een stukje cake, wat een heerlijke fijne attentie. Een paar minuten later vraagt de vrouw of ik nog een stukje wens… ik bedank haar en meld dat ik voldoende heb. Nog voor ik vertrek brengt ze me een pakje in een serviette gedraaid “voor langs de weg”, vertelt de vrouw.

Ik sta even stil midden de rijweg, in het nationaal park della Majela. Er heerst hier zo een rust dat ik bijna het gevoel heb dat de natuur in die rust en stilte kan dragen, zelfs wiegen.
De buizerd…zijn geroep …. Een… Twee… Drie… En een vierde buizerd zweven over me heen. Ik open mijn armen en breng ze zijwaarts. Mijn ademhaling wordt dieper. Mijn ogen sluiten, mijn hoofd gaat achteruit. De zon schijnt op mijn aangezicht. Terwijl ze boven me zweven laat ik hun geroep binnenkomen.

Uitkijkend naar een dorp waar ik even iets fris kan drinken. In Cansona het café K2 heeft de man het blijkbaar niet naar zijn zin… tot daar toe… een baaldag kan iedereen hebben. Op het moment ik mijn rekening vraag krijg ik een kassa ticket met één getal, geen detail. Een rariteit. Ik schrik van de prijs die hij me vraagt. “Non è possibile”, zeg ik hem. “Si”. Hij heeft duidelijk de verkeerde persoon vast. Ik vraag hem een gedetailleerd ticket en zeg hem dat de prijs voor het water duidelijk te veel is. Ik blijf in mijn kracht staan en wacht rustig het ticket af. Uiteindelijk krijg ik het ticket. 1 euro goedkoper.
Voor mij is dit gelijk aan diefstal, het is je iets toeeigen die niet van jou is. Als ik zin heb om wat drinkgeld te betalen dan zal dit gebeuren uit vrije wil niet uit macht en manipulatie. En uiteindelijk gaat iemand met zo een gedrag armer door het leven in alle opzichten en vroeg of laat zal deze persoon daar de vruchten van dragen.

Ik haal het pakje van de vrouw uit. Tot mijn grote verwondering zit er tussen het cellofaan papier. Een overheerlijke boterham met heerlijke Italiaanse ham en kaas. De vrouw toverde net een vreugdevolle glimlach tevoorschijn en een bonzen hart. Een klein gebaar van grote waarde. En het broodje… Hmmm

Al vijf dagen op een rij veranderd het weder rond 15 uur, deze keer is het niet anders… Hoge dikke wolken. Geen geroffel…. een bombardement.
Ik stap stevig door… de eerste druppels… Ohoh… ik zal het niet halen… Draai me om… steek mijn duim uit… een bus… Oef. Net ontsnapt. zes kilometer verder ben ik uit het nationaal park en kom ik aan in Sulmona.
Ik ga opzoek naar een overnachting. Beide de eerste convento, caritas bij dd franciscanen wijst de priester grof me de deur. Ik laat het niet aan mijn hart komen en ga terug naar de andere kant van de stad.
Ik bel aan. Twee zusters staan aan het venster Ma en Luz… ze bellen naar hun overste, een priester…neen…ze voelen zich wat verveeld… een fijne babbel samen en ze blijven met man en macht samen zoeken. Het contact ligt supergoed en klikt onmiddellijk. Uiteindelijk is het gelukt en beleef ik een heel warme en aangename avond met zusters van drie verschillende orde, en vier verschillende nationaliteiten (Myanmar, Filipinen, Burundi, Indonésie). Een douche, een avondmaal bij zuster Luz en Ma. Aan tafel haal ik een klein papiertje uit en vouw het open. “Zuster, ik heb iets voor je. Ik weet niet waarom. Ik voel dat ik jullie dit mag schenken”, vertel ik hen in het Engels. “Un Pietra de la grotta de Monte Sant’ Angelo”. Even valt een stilte. Een intense, stevige verbondenheid is voelbaar. We kijken elkander aan… Zuster Ma gaat in de andere ruimte en komt terug met een beige vierkanten doosje. Ze haalt het deksel eraf…. Rozenblaadjes… La Pietra komt terecht op een bed van Rozenblaadjes… Diep vanbinnen voel ik dat dit juist is…. Mille Grazie.

Wortels

Posted on by

Hmmm…. ochtenddauw… Hanen gekraai… Vroeg in de morgen, de zon zit nog achter de heuvels… Een waterstroom… In de verte blaffende honden. Het voelt aan als een vroege nazomer.
De waterdruppels op de metalen balustrade… De eenvoud en de schoonheid van het leven… Het ontroerd me…

De regen van gisteren bracht evenwicht in de natuur. Een rustige sfeer hangt over de heuvels en de bossen.
Ik stel me de vraag bij dit gevoel ‘is de rust werkelijk aanwezig of is dit eerder iets van mij’. Natuurlijk is dit gevoel iets van mij en in samenhang met wat rond mij is. We mogen de mens niet afzonderlijk bekijken mens versus natuur. Wel als een eenheid, een geheel. De natuur is geen object… Iets heel waardevol waar meer eerbied mag voor opgebracht worden.

Ik stuur een vraag via messenger omtrent overnachting en prijzen en deel ondertussen een ervaring. Een over en weer geschrijf… en het gevoel dat er een misverstand ontstaat… Ik sluit af na te zien dat er aanval kwam…het was het mij niet waard.
Hoge bomen vangen veel wind… zeggen ze vaak… die hoge bomen hebben vooral brede en diepe wortels nodig om buigzaam te kunnen zijn.

Nog niet op de helft van mijn kilometers voor vandaag stap ik een bospad in… Een paar honderden meters verder sta ik voor de zoveelste keer voor een muur aan planten, bomen… De weg is niet meer toegankelijk. Ik keer terug op mijn stappen… Een splitsing… Ik probeer nog even een andere ingang… Ik blijf verder stappen in de gedachten dat ik de andere weg, wel vind. Een verkeerde inschatting. Rustig blijf ik verder stappen tussen bramen, onder jonge bomen, op gladde stenen… Mijn lijf kust van dichtbij een wilde rozelaar…auw…Voorzichtigheid geboden niet alleen omdat ik het bos niet ken, ook omdat mijn schoenen geen grip meer hebben. ‘Foei, Jasmine waarom heb je niet geluisterd naar je buikgevoel en gewoon de weg genomen’, gaat door meheen. Twee uur draai ik in een wildernis, in een rondje van amper 1 km. Na twee uur ga ik naar het dorp die ik tegenkwam. Schud alle insecten weg. Ik vraag een man of hij de weg kent… en meld me dat de weg niet meer bestaat.

Ik post een boodschap op FB met een bedenking of ik nu op pelgrimstocht ben of op overlevingstocht. Als buitenstaander kan ik me inbeelden als iemand dit leest dat dit voor velen zo zou aanvoelen. Overleven.
En hoewel ik de bedenking had, voelt mijn pelgrimstocht zo niet aan.
Dat ik rondjes maak van 2 uur in een bos waar het niet vrij is van gevaar. Is mijn keuze.
Nadat ik een ander pad probeerde in te nemen omdat de route die wordt aangewezen niet meer bestaat of ontoegankelijk is. Is mijn keuze. In het bos verdwalen leert me om zorg te dragen voor mezelf, leert me dat ik mijn intuïtie mag volgen, leert me geduld te hebben, niet te panikeren, geen angst te hebben, te vertrouwen, mildheid. Me te leren niet meer in mijn hardheid te gaan, er in liefde en kracht te blijven instaan. Ook al wordt ik hierin uitgedaagd.
Is dit dan overleving voor mij, neen. Wel een leerschool van bewustwording. En in overleving modus liep ik weg van mijn Zijn en was er weerstand. Jah, en misschien denk ik nog altijd die twintiger te zijn op fysiek vlak, haha.

Pas naar de vroege avond kom ik aan in Caroville. Een aangenaam dorp tegen een bergflank. Ik vraag de priester of hij me kan helpen met een overnachting.
Een half uur nadien zit ik in zijn wagen… Laat me de prachtige natuur zien op het plateau… Trakteert me op een koffie en brengt me naar mijn overnachtings plaats.
Een huis waar de jeugd zijn plaats kreeg. Om een thuisgevoel te creëren, wat op te kuisen wat vandaag naar me toe kwam…. Neem ik een emmer water en begin op te ruimen. Ook uit respect en dankbaarheid voor de gastvrijheid die geboden wordt.
Ik zoek wat rond. Vind een vering, een dons… Mijn bed voor deze avond… En geef toe slapen in een bloemenbed…

Sant’angelo In Grotte

Posted on by

img_20180804_2150505177676999486219102.jpg

De vogels zingen in het rond. Een zacht frisse windbries en pastelkleuren boven de horizon verwelkomen een nieuwe dag. De kerkklok tikt 8 uur. Fonca was gisteren heel fier om te vermelden dat ik de eerste Belgische pelgrim was die ze hebben ontvangen. Hun gastvrijheid en hartelijkheid hebben me echt een boost gegeven.

De natuur is prachtig. Eindelijk hebben de droge dorre velden plaats gemaakt voor groen en bossen. Bomen, o zo waardevol…ze brengen me onmiddellijk een thuisgevoel en rust.
Langs de weg een fontein met bronwater.
Vlijtige liesjes, hortensia, rozen, pélargonium kleuren de dorpen. De honden, zitten netjes achter een omheining en diegene die niet te vertrouwen zijn vastgebonden. Op een paar dagen van elkaar en zo een verschillende ingesteldheid. Ik geniet ervan.
De natuur is rijk aan appelen, vlier, braambessen, Vijgen…

pixlr_201808042153222391157947346998546330.jpg

img_20180804_214354633800108848105417.jpg

Langs de weg een wagen die met zijn poep naar de afgrond staat. Erop een jongeman met een borstel. Hij reinigt zijn kofferbak. Ik kom erlangs en blijf stilstaan. “Buongiorno, e la nature ! “, terwijl ik mijn hand uitsteek naar wat hij doet.Ik kon het niet laten. De man was afval aan het dumpen. Karton, plastiek en groen. “Herbe”, antwoord de man. Ik wijs terug “e la cartone !”…. Ik hoor hem mompelen. Ik zet mijn weg verder.
Op de achtergrond hoor ik hem verder pruttelen “… Jésus Christo”. Ik dacht bij mezelf ‘het zal Jezus Christus niet zijn die je handelingen zou rechtvaardigen…”

In Sant’ Angelo la Grotta, de naam van het dorp verteld het al, ga ik op zoek naar de grot van de Aertsengel Michael. Wat gelijkaardig aan deze van in Monte Sant’Angelo. Binnen een waterbron. Een koper tonnetje aan een Lange koord. Ik vul mijn drinkfles. Overheerlijk water. Ik mis iets in deze grot. Ik kan het niet plaatsen… tot… geen enkele kaars. Uit mijn rugzak neem ik de noveenkaars. Ik steek ze aan… Laat me leiden en plaats ze diep in de grot. Ik kijk haar aan… ze staat er alsof ze daar al altijd gestaan heeft… alsof ze terug leven in de grot brengt… Het voelt aan alsof de grot uit een diepe slaap kwam.

Ik verlaat de grot. Een druppel. Geroffel in de lucht. Een bliksem, water. Water en vuur.

img_20180804_1410567562570890681856328.jpg