Luik – Liège

wp-image-1767881780jpg.jpg

6 september 2016 – Luik

De situatie van gisteravond komt terug in mijn hoofd. De familie van Sarah, bij wie ik heb overnacht, zijn ook Jehovagetuigen. Zelf doet ze er afstand van omdat ze zag dat mensen er niet naar leefden en er voor haar bepaalde zaken niet door de beugel konden. Een beetje zoals het beeld dat ik had van mijn grootouders en hun geloof.
Als kind ben ik iedere zondag naar de mis geweest, samen met mijn doopmeter. Het was voor mij altijd feest. Toen ze overleed ben ik nog samen met mijn grootouders gegaan. Ik hoor de woorden nog van mijn grootvader: “Heb je den dezen gezien, die heeft een nieuwe vrouw, wat voor een kleed is dat…”, fluisterde hij in …

6 septembre 2016 – Liège

Je repense à la situation d’hier soir. Sarah, chez qui j’ai logé cette nuit est issue d’une famille de témoins de Jéhovah. Elle même s’en distancie parce qu’elle a vu que les gens ne vivaient pas ce qu’ils prêchaient et que pour elle, certaines choses étaient intolérables. Un peu comme l’image que j’ai de mes grands-parents et leur religion.
Quand j’étais une enfant, j’allais tous les dimanches à la messe accompagnée de ma marraine. C’était la fête pour moi. Lorsque qu’elle est décédée j’y suis allée avec mes grands-parents. J’entends encore mon grand-père dire, “Tu as vu celui-là, il a une nouvelle femme, qu’est-ce que cette robe…”, chuchotait -il à l’oreille de ma grand-mère. Si ce n’était pas ces paroles, c’était son regard, qui scrutait …

Cirkel

De zilveren Sint Jacobstaf - Sint Jacobskerk Gent

De zilveren Sint Jacobstaf – Sint Jacobskerk Gent

25 juli 2015 – Een paar jaar geleden hoorde ik bij het ontwaken “Hoor je het!”. Waarop ik zei “Wat!”. “De koffie roept.” 🙂 Tijd om op te staan. Ontbijten. Het regent pijpenstelen. Hmm, ik overweeg om met de tram de laatste kilometers te doen.  Doorweekte kleren tijdens een misviering vind ik niet fijn.
Terwijl ik mijn slaapzak in de rugzak steek, zie ik het licht veranderen.  Het stopt met regenen. De weergoden zijn me welgezind.  Samen met Jacqueline sluiten we de deur achter ons en vertrekken we richting centrum.
De Sint Jacobskerk. Binnen hoor ik het lied ‘Ultreïa’. Het koor. De stemmen worden opgewarmd. Straks vieren we de Heilige Jacobus. Als vrijwilliger van de vzw Jacobus cultuurkerk help ik nog een handje mee bij de voorbereiding. De klokken luiden en roepen de mensen naar de kerk. Midden de viering vraagt Pastoor-deken Flor me naar voor om te getuigen over de weg.  Midden de getuigenis geraak ik ontroerd door mijn eigen woorden. Nadien brengt Willem een mooi eigen geschreven lied over zijn camino. We sluiten de viering met het gebed tot de Heilige Jacob. Op het einde van de viering bewonder ik de zilveren Sint-Jacobstaf en de zopas gerestaureerde cantorstaf met  Sint-Jacobsbeeldje.
“Dank je wel voor je mooie getuigenis”, komt iemand me zeggen. Ervaringen worden uitgewisseld. Ondertussen komen mensen toe in de kerk en kunnen ze hier genieten van rust en sereniteit tijdens de Gentse Feesten. Een plaats van samen komen, samen zijn, gesprek, gebed, met eerbied en respect voor elkaar en plaats.
Dank je wel aan de kerk en vzw.Jacobus voor deze mooie viering.
Ik verlaat even de kerk, op weg naar huis.
In het Patershol. De kasseikoppen. Ik besef plots dat ik net een cirkel heb gewandeld van veertig dagen lang. Veertig dagen doorheen Vlaanderen op het Jacobskerkenpad. Een weg met mooie landschappen,  goed onderhouden natuurgebieden, prachtige historische gebouwen… . En vooral mooie mensen met elk hun eigenheid en waarden.  Ontmoetingen die wisten te ontroeren.
Een levenscirkel van ontvangen en delen.
Dank je wel dat jullie hier deel van maken.

Sint Jacobskerk-Gent

Sint Jacobskerk-Gent

‘Heilige Jacob,
Patroon van onze parochie,
Gij zijt een ware volgeling van Jezus geweest
Bij u leren wij dat ook wij onderweg zijn in het leven.
Elke wandeling, elke tocht, die wij ondernemen leert ons dat wij ons kunnen bevrijden van alles wat ons bindt en vasthoudt.
Leer ons in het spoor van de vele pelgrims naar Compostella,
die in deze kerk tot u komen bidden,
de vraag stellen waar wij staan op onze levensweg.
Help ons innerlijk in beweging te blijven,
Help ons opdat de weg, die wij gaan werkelijk een weg zou worden, die naar het volle leven leidt.
Heilige Jacob bid voor ons!’

Bijna

image

24 juli 2015 – Een telefoon rinkelt. De slaapkamer naast me. Ik draai me nog even om. Mijn ogen openen. Waar ben ik! Half wakker. Ik herken de ruimte niet. Een droom. Oh ja, ik ben in Heusden. Een korte wandeldag staat op me te wachten. Een ‘tikken’eitje bij het ontbijt, hmm. Ik geniet van de lange ochtend. Samen met Janus proberen we een uiltje te maken met zo een elastiekjes. Zo van die elastiekjes die een rage zijn. In mijn jeugd waren dit scoubidou’s. In het boek ‘de vos en de haas’ help ik Janus met lezen, wat doet hij dit goed. Kort na de middag help ik nog even in de tuin. Tuinieren is al altijd één van mijn favoriete bezigheden geweest, behalve in het najaar, dan zijn de spinnen voor mij te aktief 😉
In de vroege avond wandel ik nog een kleine tien kilometer tot in Gentbrugge. Via de Gentbrugse meersen wandel ik langs de Schelde. In de verte zie ik de historische Gentse torens. Na veertig dagen wandelen terug zo dicht bij huis mogen zijn, het doet wel iets. Het ontroerd me en maakt me ook blij.
Rond negentien uur kom ik aan bij Jacqueline. Mijn voeten vinden dit niet erg, integendeel 😉 . Uitkijkend naar de volgende dag val in ik slaap.
image

Speels

Wachtebeke

Wachtebeke

23 juli 2015 – Heel ver hoor ik de stem van een klein meisje, Leontien. Zachtjes ontwaak ik uit een droom. Ik zie nog een beeld voor me. Het reanimeren van een piep kleine kikker waarbij ik zijn twee armpjes op en neer bewoog. Hmm, een prins een prinses! 🙂
Met de energie van het kind-zijn start ik deze nieuwe dag. Mijn rugzak voelt verderlicht. De speelsheid is voelbaar. Ergens langs het water in Moerbeke sta ik te praten met Danny. Het gesprek loopt vloeiend in elkaar.  Van energie, naar Vipassana, naar Willem Vermandere, naar ELW. Leunend over een deurtje delen we elkanders visie, ervaringen en gevoelens. Wat verder wandel ik via een dreef door en kom ik later langs velden en tussen lanen populieren.

Paard en koets komen in mijn richting. Een wederzijdse glimlach, een goede dag. De dazen vliegen om me heen. “Ahhrrr, laat me met rust”, roep ik hen toe. Hoe meer ik me erger, hoe vervelender ze worden. Ik zie het beeld van een paard voor me, voortdurend flapperen met de oren. De dazen komen telkens terug. Ik probeer het tegenovergestelde.  Geen ergernis, geen wegjagen. Ontspanning komt. Dazen verdwijnen. In de vroege namiddag kom ik aan in het Domein Puyenbrouck.  Een klimparcours. Het brengt me op een idee. Ik bel Tineke, een vriendin. Een uitgestrekte picknick. Laat in de namiddag probeer ik als een aapje te blijven  hangen in het klimparcours. Ik zeg wel proberen.  Hmm, ooit was er eens 😉 . Om achttien uur voel ik terug de kriebels om te stappen.  Samen met Tineke en Janus stap ik het domein verder in. Een uur later heb ik door dat we een rondje aan het wandelen zijn. “Hmm, ik denk dat ik toch zal meegaan naar Heusden voor een overnachting”. Janus, een natuurvriend, plukt nog wat Camille bloemen voor de thee. Mijn weg neemt een andere wending aan en eindigt in Heusden in plaats van Lochristi. Mijn rugzak werd vandaag gevuld met  deze mooie speelse, luchtige dag voor kinderen groot en klein 😉 .

Janus en Tineke

Janus en Tineke

Vooroordelen

image

Gastenboek – Pelgrimsherberg Antwerpen

21 juli 2015 – Er waren dan geen snurkende pelgrims aanwezig, om twee uur begon de nachtelijke disco muziek van de buren. Twee uur later werd het muziek luider. Geroep van mensen op café.  Slapen werd onmogelijk.  Er zijn grenzen, ook voor een pelgrim. Ik bel de 101. Na een half uur kan ik terug inslapen.
Na het ontwaken neem ik het gastenboek en schrijf ik een tekst passend bij een opmerking van een hospitaliero gisteren.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

‘De vakantie staat voor de deur. De auto werd ingeladen. In de koffer een duurzame nieuwe rugzak.  Man, vrouw en kind vertrokken op reis.  Het kind spelend om de achterbank.  De vrouw zingt en geniet van het landschap.  De man rijd aandachtig richting het zuiden.  Een knal, een duw. Het meisje was niet te vinden. De vrouw lag bewusteloos voor zich uit te staren. De man zat gekneld. Eén second was nodig om een leven een totale omwenteling te laten maken. Andere onaangename omstandigheden volgden. Een paar jaar later vertrok de man op weg naar Santiago, met zijn duurzame nieuwe rugzak.
Hij werd pelgrim zoals u en mij. Zijn tocht duurde de tijd dat hij nodig had.’

Het is niet omdat iemand met een nieuwe duurzame rugzak wandelt, dat hij rijk is. Het is niet omdat iemand met een rugzak wandelt van grootvader dat hij arm is. Beiden kunnen een  emotionele waarde hebben.

Oordelen en veroordelen zet een dikke muur tussen twee mensen.

Proficiat met jullie herberg en ik hoop dat iedere pelgrim, kunnen betalen of niet hier onderdak mogen vinden.

Ik verlaat de pelgrimsherberg, gelegen in een gebouw van OCMW.

In de namiddag hou ik halte in Haasdonk op een terras. Een lang gesprek heb ik er met mijn buren. Onderwerp ziekte, goede en slechte mensen.
Bij het afronden vraag ik aan mijn buur wat voor werk hij heeft gedaan. ” Mevrouw ik ben altijd landbouwer geweest. Toen mijn ouders gestorven zijn. Mijn moeder was 99 jaar. Heb ik alles geërfd.  Ik ben 70 en heb geen kinderen.  Ik heb alles verkocht. Ben twee weken geleden verhuist. Het landbouw grond is bouwgrond geworden. Ik heb er vandaag spijt van.” De man begint te wenen. Ik adem diep in en uit. “Meneer mag ik je wat vragen”. “Ja”, terwijl hij zijn oog dept met zijn zakdoek.  ” Mag ik je een knuffel geven”. De man antwoord positief. Ik sta om en we geven elkander een knuffel.  Terwijl ik mijn hand nog op zijn bovenarm liggen heb, vraagt hij me, “heb jij kinderen”? “Neen,  en het is omdat het zo moest zijn”, terwijl ik mijn schouders optrek en mijn armen spreid. “Hoe is je naam”? “Raf”. Ik steek mijn hand uit. We geven elkander de hand. Hij draait zich om en ik zie hem de straat over steken met zijn vrouw.

Moe kom ik aan in Kemzeke en mag ik overnachten bij de Chiro in hun mooi nieuw gebouw.

Koffie: €2

L1016472-2

Antwerpen

Annie

20 juli 2015 – Met de klank van de doedelzak mag ik deze morgen ontwaken bij Hugo en Rosiene. Na het ontbijt brengt Hugo me terug naar Kapellen. Een bezoek aan één van de achttien Sint Jacobskerken in Vlaanderen. Vooraan staat een vrouw de bloemen te schikken voor de vieringen deze week. “We zijn allemaal vrijwilligers die werken in de kerk”, vertelt Annie me. “Mag ik een foto van je nemen Annie”. “Ja hoor”, zegt ze fier.
Na de kerk neem ik afscheid van Hugo en zet ik verder koers via Antwerpen.  Na de prachtige natuurgebieden van gisteren waag ik me via het stedelijk gebied naar het centrum.  De wagengeluiden zijn terug sterk aanwezig,  vanaf de haven zijn ze gelukkige wat minder.

Ik weet de dokken via hangar 27 en het Mas te appreciëren.  De regen wisselt af en toe voor de zonneschijn. In de verte een boot die vertrekt. Het heeft een bijzondere gevoel te weten dat je via deze brede wateren verbonden bent met de grote zeeën. Na de wandeling heb in niet veel zin om de stad te trotseren.  Ik ga onmiddellijk richting de toeristische dienst waar ik een sleutel kan krijgen voor de pelgrimsherberg. Een kwartier nadien ontmoet ik er Luk die er Hospitaliero (iemand die de pelgrim opvangt) is. Het is een heel mooie herberg en de eerste in België waar ik weet van heb en waar ik zal verblijven. Dankzij Hugo die me deze morgen ontwaakte met de doedelzak, is deze herberg ontstaan.  Een heel verzorgde thuis voor de pelgrim. Ik mag hopen dat andere gemeenten op de Compostela weg hier een voorbeeld mogen nemen.
Een vriend komt me ’s avonds bezoeken en trakteert me op restaurant. Een goed stevig stuk vlees om terug op kracht te komen, ik hoor het mijn grootmoeder nog zeggen. Ene gaan drinken in de catacombes van ‘De Pelgrim’, weliswaar geen bier of wijn 😉 . Een goeie cappuccino. Dank je wel Philip.Het was een fijn weerzien.

Zicht op Antwerpen vanuit de haven

Zicht op Antwerpen vanuit de haven

Pelgrim herberg: €3,50

Pelgrims

image

18 juli 2015 – Na een lange onrustige nacht waar ik ieder uur van de nacht zag verlaat ik Lier. Ik voel dat ik me niet vrij kan maken van het gebeuren van gisteren.
Naast mij een donkere wagen die in tegen richting de straat over steekt en bijna naast mij stopt. Het venster gaat naar beneden. ” Compostela”, met een vragende verwonderde stem. “Ik heb die vorig jaar gedaan, nu het Jacobskerkenpad.  Ik ken jou”! “Ik ook”, antwoord de man terug. De volgende vijf minuten proberen we te vinden vanwaar. “Ik ben pas een week terug”. Tot de man zegt “Vézelay! Ik heb je daar gezien. Je was er toen met de fiets”. “Oh ja nu weet ik het weer.  Ja, tuurlijk en we zaten op de binnenkoer van Centre Madeleine”. “Dat is straf, en elkander hier terug tegenkomen. De Camino gaat gewoon verder.  Hoe noem jij weer? Ik ben Geert”, vertelt Geert met tranen in de ogen. “Ik ben Jasmine”. We nemen afscheid en roepen naar elkander toe “Buen Camino”! In Borsbeek bel ik aan, de pastorij . Niemand thuis. Een telefoonnummer staat aan het venster.  Ik telefoneer om te vragen of ik de kerk kan bezoeken.   Ik vermoed dat ik de pastoor aan de lijn heb. Na twintig minuten doet een vrouw de deur open van de kerk en heb ik de vrijheid de kerk buiten de kerkdiensten te bezoeken.  Lief dat ik die mogelijkheid krijg.

Aan de andere kant van de straat zie ik een forse man en zijn hond. Ik zie dat hij me op een nieuwsgierige manier aankijkt.  Onze weg kruist. Zeggen elkander een goede dag. Een lang gesprek.  Een tweede pelgrim.
De volgende pelgrim die ik ontmoet is in een supermarkt.  De verwondering, blijheid en ontroering was zichtbaar bij de man. Een mooi en krachtig moment.  Met een hartverwarmende knuffel nemen we afscheid van elkaar, ook met de vrouw aan zijn zijde.  Ik zie de mensen nog even aan de kassa. Leg mijn hand op mijn hart als teken van dankbaarheid en verbinding en wandel de laatste kilometers van de dag. Via het Rivierenhof, een domein en Park kom ik moe en voldaan aan. Ik zet me op een muurtje aan een bank. Eet mijn laatste boterham op. Ik voel een aanwezigheid in de rug. Een vrouw staat achter me. “Mevrouw woont u hier”? “Neen, ik kom naar de bank”, antwoord de vrouw me met een vragende blik.  Ik leg haar uit dat ik een overnachting zoek. Ik mag mee. De vrouw, Lieve, was recent in contact gekomen met een pelgrim op reis en aangewakkerd voor de camino. “Jah, ik heb het wel moeilijk met de verhalen ‘dat wat je vraagt, je het krijgt op deze weg’. Ik zeg niets. Later op de avond weet Lieve me aan de vaat te vertellen,  “dat is wel straf dat ik je net nu ontmoet”. Ik twijfel even of ik hierop reageer, ” weet je nog wat je zei over het moeilijk geloven over wat je ontvangt op de weg. Ben je nog altijd van dezelfde mening”? “Ja, dat is straf”, met een meer overtuigende stem.

Detail, Sint Jacobus, Borsbeek

Detail, Sint Jacobus, Borsbeek

Eten: €2,25