Gedragen

image

15 juli 2015 – “Pater kan ik u straks hier nog vinden. Ik zou eerst graag mijn kleren gaan aan doen”, vraag ik aan Pater André.  “Ja” en terwijl hij op het gemak verder stapt draait hij zich nog een kwart draai om, “het is je aangeraden”, zegt hij nog met lachende ogen. 🙂 . Ik kom terug van de kamer, gepakt en gezakt. “Hier”, zegt pater André “Nog iets om je dag stevig te starten”. Een groot stuk abrikozen taart. Ik neem afscheid van de Paters en Peter. De taart smaakt. De basiliek. Ik steek drie kaarsjes aan . Eén voor de mooie ontmoetingen. Eén voor de mensen die er mij om vroegen en eentje voor mezelf. 
Donkere wolken vergezellen me. Af en toe een regenbui waarvan ik de nattigheid niet voel. Via een bos en langs de Demer naar Aarschot.  Mijn kledij voelt klam. Een onfris gevoel. In Aarschot,  een wassalon. Geen plaats om mijn reserve kledij aan te trekken.  Er recht over, een café.  De tijd bleef er stilstaan.  In een hoekje kleed ik me om. De wastrommel.  Hups, alles erin. Zeep van mijn buurvrouw.  Een half uur. Mijn dagboek. In gedachten ontsnap ik aan de ruimte.  Een piepsignaal. Mijn was gaat in de droogtrommel samen met een andere was.

image

Na een uur rust kan ik terug fris op stap. Ik verlaat Aarschot langs een verhoogde onverharde berm langs de Demer. Op mijn rechterkant de Demer, links een toonzaal van zwembaden. Een diep verlangen van gedragen worden komt aan het licht. Water. Gedragen. Wiegen. Het doffe geluid. Gedragen.
De maïs staat al hoog.  De granen staan droog. De laatste zes kilometer wegen fysisch zwaar. Mijn doorzetting laat het eventjes afweten.
Voor mij een vrouw. Ze haalt het onkruid tussen de tegels vandaan.  “Mevrouw, het centrum van Tremelo is dit nog ver”? “Nog een kwartiertje”. “Oh”, een zucht van opluchting volgt. De vrouw nodigt me uit om iets fris te drinken. Ze roept haar man erbij. De man staat verbaast te kijken. Drieëntachtig jaar. “Alleen…”, het klinkt voor hem ongeloofwaardig wat ik onderneem. Na een frisse frisdrank en een chocolade praline, ben ik even terug op kracht voor de laatste kilometer.  Ik zoek de pastorij. Die staat er verlaten bij. Aan de overkant komt een vrouw in mijn richting gewandeld. Ik vraag om hulp. Christel zoekt een oplossing.  Een telefoon naar vrienden.  Bij Ria, Jan en de hond Nelson.  Een kamer staat klaar. De avond is gevuld met gesprekken en verhalen. Christel haalt nog een pakje friet voor me. Een mini pakje die er reuze groot uitziet.

De was: €3,50

image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s