Zwaar

Posted on by

image

13 juni – Met de zon en een beetje wind vertrek ik richting Navarette,  met tussenin Logrono. Mijn benen willen niet en voelen zwaar. Mijn rugzak zit niet goed.  Ik voel me niet in mijn nopjes.  Tussen Viana en Logrono een onaangenaam stuk in een industriezone. In Logrono is er de Santiago kerk. Aan de ingang van de kerk een bakje waar je 1 euro kan insteken zodat de lichten kunnen aangaan in de kerk. Dit doet me denken aan een pretpark. Vanaf de kerk deel ik de weg met Jenny. Kort na het centrum van Logrono een drukke wandelweg. Ik wandel verder tot ik een bar kan vinden om te rusten en er wat kan drinken. Nergens schaduw. Het is zwaar.  Ik voel me loom. Na een dik half uur eindelijk vind ik een cafetaria.  Een Café con leche en een bocadillo. Ik krijg wat meer energie om verder te doen. De warmte wordt me teveel. Elk op zijn beurt wandelen we eventjes vóór. Na een kleine helling en een bocht Navarette in zicht. Nog twee kilometer. 12u30 de albergue Municipal. Ik plof me neer op de bank voor de deur.  Mijn hoofd rust in mijn handen.  Ik begin te wenen.  Wat ben ik blij te zijn aangekomen.  Een kreet volgt, de spanning van het doorzetten is eruit. Een douche brengt me er weer bovenop. De rest van de namiddag zit ik op een terras met Jenny, Jung Kyung.  Ik speel wat muziek en zing. Ik ga vroeg slapen, mijn hoofd voelt vreemd.  Ik kan het niet plaatsen vanwaar het komt. Half negen mijn ogen sluiten.

Snikheet

Posted on by

image

12 juni – Snikheet en dit al van ’s morgens vroeg. Geen tikkeltje wind. Ik voel mijn voeten zwellen.  Na een uur, een bar in een piepklein winkeltje.  Mijn rugzak gaat vlug van mijn rug. Ik vraag of iemand een schaar bij zich heeft. “Oui”, roept Dédé die ondertussen is toegekomen.  Mijn mouwen gaan eruit. In Torres de Río ga ik binnen in de achthoekige kerk uit de 12 eeuw met het prachtig authentiek kruis uit begin de 13 de eeuw. Ik verlaat de regio van de Navarra en kom in de regio van de Rioja, gekend om zijn wijn. De velden staan vol klaprozen. Door de warmte,  geen wind heb ik het gevoel bijna te stikken.  Ik ben dan ook heel blij aan te komen in Viana. Samen met Jenny gaan we eten halen, koken. Het begint te regenen.  Zelfs dit heeft de straten in Viana niet afgekoeld.  Een luie namiddag op een terras. Welverdiend 😉

Los Arcos

Posted on by

image

11 juni – 5:45 een onrustige nacht. Een forse man sliep boven me. Telkens wanneer hij bewoog wiebelde het bed zo dat ik mee bewoog. Laat ik nog maar zwijgen over het geronk 🙂  . Mijn nachtrust is voorbij, in bed blijven had geen zin meer ik zou toch maar onrustig geworden zijn. Overmorgen volle maan, zou dit de oorzaak kunnen zijn. Nog voor alle mensen wakker worden neem ik mijn ontbijt. Ik ben vroeg de deur uit. Een kleine omweg naar de post voor een mooi meisje die wacht op de post van haar marraine.  Het ochtendlicht is prachtig. De zon ontwaakt achter de bergen en schijnt op de graanvelden, op de achtergrond een donkere lucht. Het weerbericht kondigt regen aan. Ik hou van deze dreigende lucht. De kleuren krijgen dan extra pit. Ik blijf dezelfde energie aanhouden zoals de voorbije dagen. Een vlotte wandel. In Irache staat een monasterium, jammer niet te bezoeken vroeg in de morgen.  Aan de overkant een fontein van de wijnboer. De ene kraan wijn de ander water. De pelgrims schuiven aan. Met de geur heb ik voldoende. Aan mijn rechterkant een prachtige vallei.  De weg gaat doorheen graan, asperge velden en fruitboomgaarden. In de verte een rode bus met een rood-witte nummerplaat. Een Belgische bus. De mensen uit deze bus wandelen kleine stukjes van de camino. Ik steek de groep voorbij.  Kort erna begint de groep te zingen. Ik stop en laat deze zang op mij afkomen. Mijn ogen sluiten zich. Beetje voor de middag wandel ik Los Arcos binnen waar de Belgische vereniging een auberge heeft. Om 14 u ga ik samen met Jenny naar de Santa Maria kerk.  Wat een rijkdom, wat een schoonheid. ’s Avonds laat ik me verwennen met een zalige voet, been, schouder massage gegeven door Carlos. Een bijzondere man. Deze massage kan ik iedereen aanraden voor wie overnacht in Isaac Santiago. Sluit je ogen en geniet van zijn kunnen en zijn.

Evenwicht

Posted on by

image

10 juni – Op een plein in Estella.  Mijn buikje is net gevuld. Kabeljauw,  pimentas patatas fritas. Aan de andere kant van het plein een grote thermometer met rode cijfers. Vijftien uur, vijfentwintig graden. Af en toe wandelt er iemand over het plein en waagt zich aan de zon. Mijn lichaam is aanwezig, mijn geest en hart voel ik stilletjes wegzakken.  Deze morgen een weg met veel hoogte verschillen.  Open landschappen langs graanvelden. Smalle paadjes met kleurrijke weidebloemen; rood; geel; paars.  Af en toe verschijnt er in de verte een dorp op een hoogte waarbij de kerktoren op het hoogste punt staat. Een pelgrim wandelt voor me en zie zijn rugzak volledig schuin hangen. “Bonjour, j’ai l’impression que votre sac est tous de travers, je peut vous aidez”. “Oui”. De man liep met zijn borstriem op zijn hals. Ik hielp hem al zijn riemen vast te maken op de plaats waar het hoort. Vijf minuten nadien zie ik de man met een glimlach en met een rechte rug vertrekken.  ” merci beaucoup. Il y a beaucoup de difference”. Ik heb het gevoel goed mijn ritme te hebben gevonden op de Camino Frances.  Eigen kracht, eigen tempo met een evenwicht naar andere toe.

Alto del Perdón

Posted on by

image

9 juni – Ik neem afscheid van de Schotse dames en doorkruis Pamplona. De bewegwijzering is heel goed aangegeven. Borden in de hoogte, Sint Jacobsschelpen op de grond. Een halte aan een schoenwinkel. Geen enkel paar schoenen voelt goed, ik vertrek zonder. Mijn schoenen gaan nog even mee. Onderweg steek ik drie pelgrims voorbij.  Een vader en zijn twee zonen van tien en elf. Ik geniet van ze samen de weg te zien wandelen en het valt me op wanneer ze zij aan zij wandelen ze alle drie dezelfde lichaamshouding hebben.  Wiebelend van links naar rechts. Wanneer ik naast de papa wandel vertel ik het hem. Hij lacht en ik zie fierheid op zijn gezicht terwijl hij ze één voor één aankijkt. “Bon Camino” roep ik nog na en zet terug een tandje bij. Het heeft me een aangenaam gevoel om wat ik zie te delen met de betrokkenen. De twee voorbije maanden waren een heel goede voorbereiding  of zijn het de tweeënveertig voorbije jaren 🙂 . Zonder veel inspanning loop ik vele pelgrims voorbij.  Zie ik mensen die ongemakkelijk lopen door blessures. Bij het voorbij wandelen vraag ik dan “alles ok”? Een ja geknik en glimlach volgen. Ik voel stilletjes aan mijn weg veranderen en daar ben ik heel blij om. Na twee uur wandelen bereik ik de ‘Alto del Perdón’. Op de top een kunstwerk. De afdaling die volgt is minder gemakkelijk en niet aangenaam voor de knieën en enkels, dikke keien. Net voor Puenta la Reina ontmoet ik Jenny uit Zweden. Samen houden we halte in Puenta la Reina. De namiddag is nog lang. Een douche,  boodschappen en nadien kook ik een vegetarische omelet en deel de maaltijd met Jenny. Een rustige avond midden een drukte.

81 jaar

Posted on by

image

8 juni – Ik voel beweging rond me. Mijn ogen openen zich. Ik zie gehaaste mensen, bewegen tegen de tijd. Handen die bibberen aan ritsen. Ritsen die vastgeklemd zijn. Wandelstokken die vallen. Rugzakken die meerdere keren worden geopend. Ik draai me om en laat de bewegingen voor wat ze zijn. Gelukkig heb ik van die wax oordoppen in. Wanneer iedereen de deur uit is kom ik uit mijn lakenzak. Een kwartier later is alles ingepakt en vertrek ik voor een korte trip naar Pamplona. Leuk de timing op mijn weg, de korte dagen vallen telkens op een zondag. In Burlata ga ik de kerk binnen. Jimmy en Daniël zijn vriend, zijn er ook. Beiden schuiven opzij zodat we samen de misviering kunnen volgen. Na de misviering wandelen we samen wat op de weg en voor ik het besef kom ik aan in Pamplona via de brug van Magdalena. Eventjes naar links na de brug en ik kom aan in de albergue ‘Casa Paderborn’. Een Duitse dame doet open. Ik ben te vroeg. Mijn bagage laat ik hier achter en kom later terug om twaalf uur naar dit klein en authentiek Spaans huisje. Even wat luieren in de straten van Pamplona. Gelukkig is het zondag waardoor het minder druk is.
Ik deel een kamer met nog drie dames. Laura uit de USA en twee Schotse dames, moeder en dochter. De moeder is 81 jaar. Jammer hun naam ontsnapt. Ik hoop dat ze mijn blog lezen. Samen met hen ga ik ’s avonds naar de stad en eten we samen tapas. In de straat staat een groep te zingen in de Basken taal
Ze zingen voor een onafhankelijk Baskenland. De samenhorigheid ontroerd me. 21 uur en 28° . Ik ben moe en ga slapen in een gelukkig frisse kamer.

Jimmy

Posted on by

image

7 juni – Een gorgel, een sheet, een boer…dit zijn de geluiden die ik hoor tijdens het ontwaken. Als ik deze geluiden kan dulden voor de rest van de Camino, dan verdien ik niet enkel één pluim wel een ganse hoed 🙂 . Vijf uur in de morgen sommige staan al in hun start schoenen,  ik draai me nog even om. Zes uur alle lichten gaan aan. Met trage bewegingen maak ik mijn rugzak en ga mijn schoenen halen in de schoenruimte die bijna leeg is. De weg loopt door de Navarre streek.  Op een hoogte van 900 meter wandel ik door de bossen. Na de middag gaat het bergaf. Door de vele pelgrims op de weg zullen de dieren minder aanwezig zijn. Wat zal ik ze missen.  Vijf minuten later komt een vos (of zou dit Rudjard kunnen zijn) mij vergezellen. We kijken elkander kortstondig aan. Zijn staart is lang en elegant. Zijn pootjes zien er donzig uit. Hik verdwijnt nadien via de velden richting het bos. Een jonge pelgrim vergezeld me. Jimmy. We hebben een boeiend en intens gesprek over imperfectie en deze aan God te geven. Na een uur scheiden onze wegen terug.
Onder mijn knieën zie ik het zweet langs mijn benen druppelen.  Mijn armen zien er glanzend uit. Net zoals gisteren ben ik rond 14 uur in auberge.
*Robin en Rudjard – Ronny Dhulster – isbn 97890-90280-462

Spanje

Posted on by

image

6 juni – Ik voel me net als een klein kind die op schoolreis ga. Niet kunnen gaan slapen en om vijf uur uit de veren, eerder uit de zijde 🙂 . Voor de eerste keer in een dormitoire met 24 mensen. Een meevaller. Wel goed dat oordoppen bestaan. Om 06:45 verlaat ik de rustige straten van Saint Jean Pied de Port.  Onmiddellijk gaat de weg omhoog richting Orison en Col de Bentarte met een hoogte van 1337 meter. Net de refuge van Orison voorbij en ik voel een fikse wind.  Het heeft deze nacht weinig afgekoeld en al snel gaat mijn pull in de rugzak. Hoe hoger op de berg, hoe moeilijker het wordt met de wind. De vlakke en open delen boven zorgen ervoor dat afscherming onmogelijk is. De hevige wind blaast me van de ene kant van de baan naar de andere kant. Wandelen langs de kant van de ravijnis niet aangeraden. Mijn wandelstokken heb ik nog nooit zo stevig vast gehouden. Mijn rugzak maak ik stevig vast zodat deze vlak op mijnrug komt. (Oeps, even te hard anders kan ik niet ademen). Schapen kruisen ondertussen mijn weg. Koeien vechten kop tegen kop en laten zo hun koebel horen.  Paarden nemen een bepaalde houding aan. Niet raar als je hier op de top mag staanin de weide. Ik sta stil en kijk naar hen. Mijn twee benen stevig op de grond. Mijn armen zijwaarts. Ik denk terug aan de oefeningen ter voorbereiding van een vuurproef.  Ik begin te lachen en zet ondertussen de weg verder.  Met een schuine houding naar voor ga ik de wind tegemoet.  Hup, naar rechts, hup naar links. Ik voel mijn buik. De kracht. Ik hoor mijn klank. Yes, ik ga ervoor.  Yes, het mag er  zijn. Ik krijg de slappe lach. Ik ga verder. Rond kilometer 15 een laatste halte op Franse grond en dan terug naar boven tot 1430 meter. Nadien is het een twee uur durende hevige daling naar Roncesvalles.  De knieën zien af.  Al zigzaggend en bijna lopend blijf ik dalen. Ik voel kracht, energie. Ik daal met een spelend ondeugend gevoel.  Om 14 uur heb ik een bed in een schitterende en luxueuze gerestaureerde refuge. Ik ben in Spanje na 66 dagen wandelen.

Saint Jean Pied de Port

Posted on by

5 juni – Zestig dagen om volledig Frankrijk te doorkruisen.  Zestig dagen, op een paar dagen na bijna de ganse tocht alleen. Hup naar Saint Jean Pied de Port. Sedert gisteren zijn de pyreneeën duidelijk zichtbaar.  Het is warm. De gieren vliegen in grote groepen van 20 naast de weg. Af en toe is er een roofvogel te zien.  Mijn voeten beginnen te knellen in mijn schoenen.  Ik maak ze wat los en drink een fikse slok water. De bergen geven me een portie energie waardoor ik vergeet te pauzeren. 14 uur zie ik Saint Jean Pied de Port. Eerst een klim en dan een lichte daling om via de poort van Saint Jacques de stad binnen te wandelen.  Mijn lichaam voel ik inwendig snikken. Ik geef mijn emotie de vrije gang. Met mijn wandelstokken onder ene arm en een zakdoek in de hand wandel ik verder tot het bureau voor pelgrims.  Vier hospitalier wachten op de vele pelgrims die vandaag zullen toekomen.  De credential wordt afgestempeld, overnachting regelen en wat info voor de volgende dag. Na een goede douche, opmaak van het bed, mijn kleren een goede wasbeurt geven, ga ik langs bij de post. Nog 2500gr stuur ik terug naar België en als aangename verrassing ligt er lieve post voor me klaar die me aan het lachen brengt. Ik ga wat eten halen, vul mijn dagboek wat aan en ga dan slapen. Een fikse tocht wacht op me.

Belle histoire

Posted on by

image

4 juni – De maan, de sterren, het geluid van het water. Af en toe hoorde ik de otters die op een paar meters voor me aan het eten waren. Dit was een aangename verrassing.  In het midden van de nacht verdween de maan en de sterren.  Ik voelde wat druppels op mijn slaapzak. De rest van de nacht bracht ik door onder een party tent. Om zes uur vertrek ik. De regen en de modderige wegen geven extra pit aan de weg. Mijn wandelstokken compenseren de sleitage van mijn schoenen.  Op bepaalde plaatsen is mijn profiel volledig weg. Een wit bloemblaadje van de eglantier op de weg. Een vorm van een hartje.  Als ik verder kijk valt het me op hoeveel hartjes er aanwezig zijn in de natuur. Het blaadje van de overwoekerende Convolvulvus, de klimop.  Gewoon zomaar, zo dichtbij. Overal. Gewoon zien.  Het dringt tot me door vanwaar mijn kracht kwam doorheen de voorbije jaren.  Het blijven zien en voelen heeft me gebracht waarik vandaag ben. Eventjes op mijn weg, Laurent, hij zou vandaag heel graag tot in Saint Jean Pied de Port wandelen en hoopt er terug een pelgrim te zien die hij eerder had ontmoet.  Zijn ogen fonkelen terwijl hij het vertelt. Zou er een ‘Belle histoire’ ontstaan.  Ik hoop dat hij er geraakt.  Na een middag maal in Saint Paulin wandel ik vol energie richting Ostabat.  Een heuse stijging tussenin met bovenaan een prachtig zicht op de pyreneeën.  Immens en krachtig. Op een uur van Ostabat,  een kapel ‘Saint-Nicolas d’Haranbeltz’. Prachtig!  Wat me opvalt is het plafond.  De schepper in het midden, ernaast de zon en de maan. In het Baskenland staan ze heel dicht bij de natuur. Hun symbool, het Baskenkruis zijn de vier elementen: water, lucht, vuur, aarde.