Sessa Aurunca

Wat een nacht… koude douche… zweten… koude douche…hardnekkige tijgermuggen… Een ramp dus…allé, een ramp is het nu ook niet. Uitgerust ben ik niet.
Een goede nachtrust op de weg is van groot belang, eigenlijk altijd.
Iedereen slaapt nog in het Oratorio di Don Bosco. Gisterenavond hadden de kinderen een discoavond aan het strand.

Terug de Via Apia op, kilometers lang langs een drukke autoweg… Rechts, afgebakende hotels. Links, grote winkels… Naast mijn voeten, vuilnis. Ondraaglijke urine geur. Gedumpte vuilniszakken.
Zijbermen die niet onderhouden zijn.
Het is heet, geen wind die mijn lichaam kan afkoelen. Mijn huid is net een spiegel. Het zweet loopt van mijn knieën recht in mijn schoenen. Geen boom om af te koelen.

Al deze ingrediënten samen en het onverantwoord agressief grensoverschrijdend rijgedrag van de Italianen maken van deze weg een onuitstaanbare weg.
Aan welke kant ik ook stap van de weg, ik ben onveilig. Alle volle witte lijnen worden overschreden. Overal en gelijk hoe dubbelen de wagens elkaar. De toeter dient hier niet om de autorijder te beschermen, wel om te zeggen ik kom eraan maak maar plaats.
Wat heb ik een goede beschermengel, en de kinderen in de wagen ook, want meneer vind dat bellen en een bocht nemen aan hoge snelheid kon. BOENK… BOENK…mijn hart schrok.
Mijn eigen autodefensie wordt aangesproken… Mijn wandelstokken gaan zijwaarts…gespannen…alertheid…verdedigen…kwaad of eerder woedend. Een emotie die er ook mag zijn… en deze onder ogen zien en erkennen is even belangrijk als de andere emoties.

Ik probeer aandacht te geven aan mijn eigen woede… wat doe ik ermee… wat kan ik eraan doen…
Op een bepaald moment raast een wagen me zo voorbij dat ik me omdraai, mijn voeten zo stevig op de grond voel, een luide kreet laat… Uitlating… Het doet deugd… Nogmaals… Mijn stok gaat de lucht in alsof ik er een vuist meemaak… een kreet, tranen… Oeffff, ik voel me terug wat bijkomen… De eerste bar die ik tegenkom, stop ik. Uitrusten…bekomen…rust.
Ik laat deze weg mijn pelgrimstocht niet verknoeien…
Mij sterk houden daar heb ik geen zin niet meer, heb ik genoeg gedaan in het verleden en op termijn wreekt dit niet enkel op je lichaam, ook op je hele wezen.
Ik maak dan ook de keuze om de Via Appia in de volgende dagen als die er is met de bus te doen. Ik heb op deze weg de laatste drie dagen nu wel genoeg geduld gehad en getolereerd. Basta, zoals ze het in het Italiaans zeggen.

Zo een beslissing is niet altijd eenvoudig tijdens het pelgrimeren. Mentaal wordt je enorm op de proef gesteld. Eraan toegeven vraagt dan ook meer moed dan zich sterk houden.

Moe kom ik aan Sessa Aurunca. Ik stap binnen in een fotozaak, zo eentje waar de tijd is blijven stilstaan. Een vriendelijke dame helpt me aan een overnachting. Met mijn vertaler op de gsm proberen we te communiceren. Ze bied me een stoel, koffie en frisdrank aan. Ik zeg aan alles geen neen… Uitgeput…. Na een half uur kom ik terug op krachten. Ik voel zo mijn hele wezen terug in zachtheid komen. Om 20 uur wordt ik verwacht aan de Duomo meld de dame. Al zoenend nemen we afscheid. De vrouw vraagt me haar mee te nemen op de weg, zonder enige twijfel… ‘Si, si’, zeg ik haar.
Wat bijgekomen wandel ik verder in de stad en luister naar het muziek die er is…Een festival.

Om 20 uur ben ik op afspraak. Een priester en twee mensen van de parochie nemen me mee naar een plaats… Een hotel… Een aangeboden nacht… Mijn hart is geraakt in zachtheid…een warm wederzijds contact in zachtheid, in hartelijkheid ‘Grazie, mille grazie’… Zo dankbaar…traanvocht… En in een mum van tijd ben ik de agressie van de dag vergeten.
… Wederzijdse Liefde… Dit is het enige waar ik nog in geloof.

Vlinder

Vijf uur… mijn rugzak wordt geladen. Het bed opgemaakt. Het was heel aangenaam vertoeven in de abdij.
De paar dagen asfalt is wat voelbaar aan mijn scheenbeen.
Een camonionet rijd voorbij… stopt…en komt terug in achteruit… Zijn vracht… savooien.
Hij vraagt me naar waar ik ga… Ook al spreek ik niet zo vloeiend Italiaans, een kort gesprek lukt behoorlijk. En wanneer mensen elkander met open hart benaderen is veel begrijpbaar.

Een beeld van Sint-Rochus. Een pelgrim, vandaar waarschijnlijk ook zijn schelp. Een man die afstand deed van zijn rijkdom en titel… hij koos voor eenvoud en vertrok naar Rome. Op de weg verzorgde hij de andere pelgrims, zieken met de pest. Vandaag zou je hem een ‘hospitaliero’ kunnen noemen. Uiteindelijk stierf hij zelf aan de pest.

Op het nieuws… Refugees… een weigering. Langs de weg zijn vele Afrikanen en Indiërs op het land aan het werken. Onder de blakende zo’n, zonder afscherming, aan 3 euro per uur… De mensheid. We willen geen vreemdelingen, wel als ze kunnen opbrengen.

Gelukkig wordt de weg wat afgewisseld met de Via appia antica. Rustiger, afwisselend, gezondere omgeving. Onder mijn voeten de grote platte stenen…een niet gladgestreken weg, daar hou ik van. Het maakt het leven boeiend en rijk,
In tegenstelling tot de gladgestreken wegen waar je bijna als een robot gewoon vooruit gaat…

Een vlinder beweegt moeizaam voor me op de weg. Haar énergie is op. Ik neem haar mee en draag zorg voor haar. Wel 5 km stapt ze met me mee. Wanneer ik tempo neem opent ze haar vleugels… Aangekomen in Itry en na wat bijkomen… plaats ik haar in een bloeiende boom. Zodat ze verder op eigen krachten verder kan.

In Itry stap ik een kapsalon binnen, met een kort en luchtig kopje verlaat ik de zaak. Oef…
Olijf, sinaasappelboomgaarden. Granaatappel…. De zon… Geen wind, geen afkoeling.
In de verte de zee…een strand… 10 euro om een uurtje gebruik te maken van een zetel… Ik pas…
Na 32 km vind ik een slaapplaats in een voetbal kleedkamer. Een bed wordt er neergezet.
Op een paar meters…. Een strand…
Eindelijk mag ik na vele kilometers mijn lichaam laten rusten, gedragen worden.

Abbazia

Terracina

Via Apia Antica – terracina

Ik haal mijn oordoppen uit. Onontbeerlijk op de weg en in zuiderse landen, niet alleen voor het straatleven, ook voor de muggen die rond mijn oren komen zoeven.
Ik kijk door het raam. De wat lichte zeebries bracht een heerlijke verfrissing. Een fijn laagje mist hangt boven de zee. De zachte pasteltinten van de ochtend zorgt ervoor dat alles harmonieus bij elkaar staat.
Meeuwen draaien in het rond.

Richting zee… Ik hoop mijn lijf te kunnen laten dobberen… Me laten dragen… Gedragen worden.
Het lukt me niet om tot aan het strand te komen. Privé stranden.
En wanneer ik de eetdozen, conserve blikken, de urine geur en de olie zie op het water is mijn zin naar dobberen al heel snel voorbij.

Via Appia en een stuk de VF del sud… Hier kennen ze blijkbaar heel goed hun tafel van drie en vermenigvuldiging. 30 km/u worden er 60, 90. De witte volle lijnen… WA is DA… En dan wandelen tussen links, een razernij op vier poten en rechts, de gekte op vier wielen.
Ik probeer er mijn rust en geduld niet te verliezen… tot iemand me van achteren kwam langs scheren…. Dubbelen over de witte lijn.

Ik probeer wat trager te wandelen, zodat ik mijn geduld niet verlies en ik rustig kan blijven. Voor de volgende twee kilometer zet ik mijn leven niet op het spel en kies voor auto-stop. Oeps… Tot een wagen kwam aangereden en de mannen hun ogen bijna uit hun oogkas vielen. Je weet wel zoals in tekenfilms waar de oogbollen aan een vering hangen… Bingbingbong.
In tegenrichting een vrouw. Groot, nauw tijgerbroek, hoge smalle hakken, geblondeerde haren… Ze stopt.. Ik vraag haar of een bus komt. Ja… wanneer is onbekend… Ik wacht af. Mannen rijden langs… Claxoneren… Stoppen… Een fietser praat met de dame. De bus… Ik neem hem ze mist hem. Keuzes in het leven.

De warmte, drukte van de wagens vragen enorm veel van mijn lijf. Ik ben dan ook heel blij om aan te komen in een bijzonder plaats. Abbazia di San Magno.
Een vredige plaats… Waar ik na een welgekome verfrissing onder de douche… de zachtheid die hier is, het gevoel kan hebben… Ik kom thuis….
Een bijzondere abdij. Waar mijn inspiratie de volle lading krijgt. Voor misschien wel een plan die ik in 2019 mag realiseren…In de kerk… de eenvoud en rust weten me zo te raken, dat ik neerplof op de bank en in huilen uitbarst. Geraakt in vreugde… Zo eenvoudig kan het zijn. Overgave.
In een verborgen hoekje onder het altaar, een meditatie ruimte… Ik verdwijn er even in, de tijd om terug op krachten te komen. Ondertussen kwam een vrouw overheerlijke groenten brengen. Een plaats om niet te vergeten.

Terracina

In de prachtige Abbadia di Formoso geniet ik van de frisheid en de stilte. Een prachtige abdij met een goed bewaarde kloostergang. Ik blijf er wat rondhangen. Het brandglas in de kerk is gelijkaardig als deze van in de Basilica Sao Paolo in Rome. Het ziet er bijna uit als een vel van een boom met zijn tekeningen en spiegelingen.

In een rechte lijn wandel ik richting Terracina. Richting de kust. Een aangename wind streelt mijn haren achteruit. De zon schijnt recht op mijn neus topje. Ik ben de wind en mijn zweet dankbaar, beiden brengen mij verfrissing.

Het wandelen is bijna als een Mantra. Beweging na beweging in een blijvend zelfde ritme… Mijn hoofd is vrij van woorden… Rust in lichaam en geest… Ontspannend.

Via de ‘Via Apia Antica’ kom ik aan in het historisch centra van Terracina… Vijf dagen verder dan Rome… verbonden via dezelfde Romeinse weg.
Ik zoek een overnachting en kom terecht in het gemeentehuis. Een vrouw helpt me zoeken.
Na een half uur ben ik opzoek een adres in een gebouw van de 18°eeuw… bij Elvira. Een warme welkom. Hospitality.
Elvira kookt ’s Avonds pasta pomodori, met basilicum en olijfolie. Een eenvoudig en heerlijk klaargemaakt. Ik bracht een meloen mee. De kat des huizes krijgt van mij een fikse kam beurt. Lucie, de kat geniet ervan en vraagt telkens naar meer. Met zicht op zee in een serene en rustig appartement midden de historische wijk ga ik dankbaar om wat al geweest is een nachtrust tegemoet.

Fresco

Sermoneta

Ik breng nog een bezoek aan de verlaten kerk. Met een grote lamp ga ik op ontdekking… Fresco’s. Ik voel me net als in de ‘English Patient’ wanneer Juliette Binoche de fresco’s mag ontdekken…. Engelen, sporters, Maria, Jesus, Maria Magdalena…

Ik verlaat de stad deze keer niet dalend, verder stijgend…. een kruistocht… Voor de zoveelste keer… ik kan ze niet meer tellen.
Kilometers lang wandel ik over asfalt met een vergezicht tot aan de zee. Links wandelen de koeien langzaam over de rotsen.
Een man staat zijn heg te snoeien met een heel bijzonder hoedje op…een hoedje van papier.
“Buongiorno… belissimo”, zeg ik hem terwijl ik naar zijn hoofd wijs.
Zijn kranten hoedje is gevouwen net als een militaire hoed. Hij neemt het af en meld dat het fris is op het hoofd en er af en toe wat wind door kan… Hoe… Heel eenvoudig, hij scheurt er een stukje papier uit…

Af en toe springt een krekel op mijn rugzak…soms denk ik dat het rood ervan mij werkelijk insecten aantrek.
In een wei zit een valk, gekwetst. Ik probeer nader bij te komen. Een prikkeldraad houd me tegen. In mijn bovenak van mijn rugzak zit nog wat vers spek. Ik haal het uit, maak het wat los. Schud ermee heen en weer en hoop dat de prachtige vogel tot bij mij kan komen. Helaas, het dier ziet duidelijk de beweging, maar het lukt hem niet naderbij te komen. Ik gooi het spek in zijn, haar richting.

Een donker rood, bruine aardenweg. Een gracht… koeien, stieren, kalveren. Ze schrikken… en zetten het een paar meter op een loopje. Aan de staart van de groep… een stier, de leider… af en toe draait hij zich om en kijkt me aan. Wanneer hij schuin de weg oversteekt, steek ik schuin over in de andere richting. Ik blijf wijs achter hem aan lopen als teken dat ik zijn positie als leider respecteer. Nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen 😉
De talrijke vliegen die op mijn huid kleven horen er ook bij. En zoals hij zijn staart gebruikt, is mijn sjaal welgekomen… Met een gelijkaardige beweging jaag ik de agressieve vliegen weg… Weg.

Een tekst van op FB blijft in mijn geheugen hangen… Onderwerp… Geld, Trump, Inca’s, énergie… Een niet goed gevoel… Macht, manipulatie, rechtvaardiging… Zijn de woorden die bij me binnenkomen… Twijfel, om te reageren… Het laat me niet los…
Plots wandel ik in een dikke spinnenweb… Ik vloek, een vloek… Het is duidelijk… Ik blijf uit de kluwen. Mijn twijfel is voorbij.

Mijn mond voelt droog… Ik dien spaarzaam te zijn met mijn water tot ik een vrouw zie. Op haar hoofd een doekje. Een stuk stof met een knoop vastgemaakt onder haar kin. Ik vraag haar of ze me kan helpen met water. Wanneer ze me aanspreekt, ik bedoel een woordenvloed aan woorden, zie ik dat haar twee voorste tanden ontbreken, vergezeld met een brede glimlach.
Ik vertel haar dat ik naar Monte San’t Angelo ga. Ze wijst naar de berg achter me en doet me verstaan dat hij aan de andere kant ligt en korter is, wat juist is. Aantal kilometers hebben echter geen betekenis meer.
Met een frisse fles water stap ik verder, “Mille Grazie, buona journata”, roep ik haar nog toe.

Wat een luxe… Water

Abbadia

“Buongiorno, mille grazie…”, terwijl ik mijn handen voor me hou, handpalmen tegen elkaar. Eén van de vijf priesters de la Trinité staat in de berm op een paar meters, in de hoogte boven me… Hij maait het gras af. Zes uur in de morgen. Terwijl de ene zijn dag al goed bezig is, hebben mijn benen nog wat opwarming nodig…
Ik slenter eerst wat door Vertelli. Trappen op, trappen af, verborgen tuinen, patio…

En dan is er altijd zo een moment van… ‘Alle hup… Daar gaan we, een nieuwe dag tegemoet’. Dan worden mijn stappen wat groter en forser.
En na een uur ben ik al vergeten vanwaar ik kom.

Uren wandel ik alleen… Allé in wezen ben ik dit nooit… Alles is energie rond mij… één met al wat is, fauna, flora, de mens, de elementen… Zelf met minder aangename zaken. Dan kijk ik eerst bij mezelf, wat zegt het over mij, wat doe ik ermee en dan kijk ik door de muur van de ander. Zo bestaan er voor mij geen onaangename zaken niet meer. En kunnen we op deze manier allen één-zijn. Daarin mogen en kunnen staan kun je naar mijn idee alleen maar Liefde zijn. Geen liefde of geluk die je van buitenaf gaat zoeken. Liefde die je van binninin laat groeien… daar waar de wortels zijn. Voelbaar zowel in horizontale als in de vertikale richting. Pelgrimeren en hoe ikzelf pelgrimeren ervaar en beleef is voor mij een manier om dit in zijn totaliteit te kunnen beleven. Het brengt je een dimensie meer. Je bent voortdurend geaard, wat nodig is om de vertikale richting op een evenwichtige manier te beleven en je openstellen. Dit zonder je iets bijzonder moet kennen of leren. Als ik terug kijk naar het eerste moment toen ik Jean-Paul ontmoette en de laatste dag…het was een prachtige voorbeeld van hoe iemand zei “moi je suis plutôt de terre”, nadat ik hem vertelde over mijn buizerd verhaal. Tot de laatste dag hoe krachtig hij kon aanvoelen en begreep wat de weg inhield. En eenmaal je ermee in contact bent gekomen verlies je het nooit meer.

Onder een boom een kudde schapen…schaduw…
Ze hebben groot gelijk… Dieren, ze kunnen ons zoveel bijbrengen…
Een smal minibusje rijd langzaam voorbij. Twee oudjes. Een dik gerimpelde huid, getekend door de vele levensjaren. Ze vertragen en kijken me verwonderd aan…
Onder mijn voeten asfalt… en met mijn lichte schoenen, is het prima wandelen. Zo zie je maar hoe alles veranderlijk is. Waar ik een maand geleden over aan het neuten was, doet me vandaag niet.
Dat wat was, is niet meer en wat is waarschijnlijk niet zal zijn. Behalve wanneer men vasthoud en in je geheugen en lijf blijft vastspelden zoals aan een prikbord om niet te vergeten.

Abbadia di Valvisciolo

Een bezoek aan een Abbadia di Valvisciolo en na een stevige klim beslis ik om mijn lijf te laten rusten in Sermoneta.
Waar ik in mijn kamer (in de kerk) mag genieten van Engelen stemmen (koor) van een Steiner school.

Ros

Velletri

Rechts van me… aan de horizon, de zee. Links de bergen. Villa’s, olijf en kiwiboomgaarden. Druivelaars. Weelderige oleanders. De zoete soms overheersende geur van de Jaminoides…
De graden blijven stijgen. Op mijn huid minuscule parels…

Ik ontmoet Ros. Ros ontmoette ik eerder in ‘la Storta’. Hij vertrok uit Canterbury al lopend tot aan Sicilie. Ook hij heeft er een goed doel aangekoppeld.
We blijven een eind samen wandelen. Een jonge man met heel veel wijsheid in zich.

Veel pelgrims zien we niet op de weg en dan hoor je al heel snel over wie we hebben ontmoet. Beiden hebben we Olivier ontmoet met en dag verschil. Olivier vertrok 9 jaar geleden op pelgrimstocht. Hij intrigeerde me wel, ook al was zijn verhaal wat tegenstrijdig in wat hij verkondigde en wat hij deed. Zelf heb ik me wat afzijdig gehouden van hem… er was voor mij iets niet zuiver, puur in het contact. Mijn gevoel werd bevestigd door Ros.

9 jaar pelgrimeren dit is naar mijn idee niet gezond. Je neemt afstand van je vrienden, familie… Na zo een lange tijd kan je niet terug naar het sociale leven, ik denk dat je zelf niet meer kan functioneren binnen de maatschappij.
En of je wordt dan een hermiet, leef je eerder afgezonderd, hou je je afzijdig in groep, leef je volledig op jezelf gekeerd of veranderd de noemer ‘pelgrim’ en om te overleven ben je dan soms genoodzaakt dingen te doen die niet binnen het pelgrimeren horen.

Zelf ben ik nu meer dan drie maand weg. Ik geniet enorm van mijn pelgrimstocht en wat het me allemaal brengt. Ik zal evenveel genieten van mijn terugkomst en jullie allen mogen terugzien. Er is een tijd van gaan en er is een tijd van terugkomen. Iemand schreef op mijn blog ‘benieuwd wat dit nieuwe pad je allemaal zal brengen’. Wel… heel veel… namelijk ‘thuiskomen’ . En nu al is het voor mij duidelijk wat me te doen staat… alles mag nu gewoon zijn vorm en plaats krijgen.

Velletri

Nemi

Van Lago Albano naar Lago di Nemi.
Een pad neemt me mee in het bos. Af en toe komt een ochtendloper of fietser voorbij. Plaats genoeg voor twee.

Een man komt in tegenrichting gewandeld met zijn twee honden. Hij valt bijna… en roept hierbij de naam van zijn hond. Hij kruist me en kijkt me aan… Hij struikelt… “hoepla, mama !”,roept hij. Benieuwd of hij nu de naam van zijn hond zal noemen. 😉

Ik voel me vederlicht en mijn voeten doen het prima in mijn nieuwe schoenen. Het is wel voelbaar dat andere spieren worden aangesproken.
De duidelijkheid op mijn weg, de klare kijk erop heeft me veel gebracht…alsof een blad is omgedraaid.
Een gevoel van een nieuwe geboorte.. De rechte lijn van Zuid naar Noord is als een glad gestreken lijn… En zo voelt het ook … glad gestreken… en natuurlijk met beiden voeten op de grond blijven is heel gezond en ik maak me geen illusie dat af en toe nog iets de kop zal komen opsteken.
Gelukkig maar zou ik zeggen, dan kan ik nog bijleren, de beleving zal echter anders en zijn, met tijd wordt alles zachter.
Een halte in Nemi.Een zuider dorpje. Rustig en met heerlijk bruisend water uit de bron.

De natuur is prachtig. Holle wegen. Bronnen… Daar kan je je gewoon aan opladen… In de namiddag kom ik aan in Velletri waar ik ga aankloppen in een seminarie. Een warme en gastvrije ontvangst. Een stukje frisse meloen en fris water wordt aangeboden.
Na het aankomen geniet ik van de dansende jeugd die hier op bezinning is. Wat fijn hen te zien genieten, hun lichaam vrij te zien bewegen…
Met onweer op de achtergrond ga ik slapen.

Appia Antica

De twee voorbije dagen rust waren heel deugddoend. Gisteren heb ik nog samen met Jean-Paul een halve dag in Rome doorgebracht, opzoek gegaan naar een isotherme zak voor mijn drinkfles, die ondertussen deze van Jean-Paul is geworden. Helaas niet gevonden. De vorige zijn we kwijt gespeeld op de tramsporen.
Het zoeken bracht ons bij een sportwinkel… nieuwe wandelschoenen. Mijn trekkingschoenen hebben hun tijd gehad. De ‘vijfvingers’ zijn ondertussen naar België. Heel fijn om mee te wandelen, echter door het synthetisch materiaal rechtstreeks op de huid, veel warmer dan bergschoenen en niet aangeraden met een zware rugzak. Dus… het werden een paar lichtere trailschoenen.
Daarna nog samen gaan eten en richting treinstation…Jean-Paul zijn tocht is ten einde. Een vliegreis wacht hem op richting huiswaarts.
De trein komt eraan… een blik… een voelen… Hij stapt op… De deur gaat dicht… Onze handen… Ertussen… een venster… Een traan…hij verdwijnt…

Vandaag verlaat ik Rome en neem ik de Via Francigena del Sud.
Forum Romanum, Piazza Venezia, Mercato di Traiano, Colosse, Palatino… Ik weet niet waar te kijken… Zoveel geschiedenis…
Ik voel me soms een vreemde eend in de bijt tussen alle mensen die Rome en zijn oudheid komen bezoeken. Mja… Dat ben ik ook en altijd een beetje geweest.

Via de poort San Sebastiàn stap ik de oude lange Romeinse weg in, nu genaamd Via Appia Antica. Ik volg deze weg een vijftiental kilometer.
Op het moment dat ik de poort doorstap voelt het voor mij aan als een nieuwe fase. Ik draai me nog eens om en kijk achter me… Op de muur… Aertsengel Michael… Verwonderd.

Cypressen, verschillende soorten naaldbomen… Catacombes… Het Parco Appia Antica… De moeite waard.
Het Park is voor mij al even indrukwekkend als de binnenstad.
Als ik de lange weg voor mij zie kan ik me goed voorstellen wat een kracht en macht het Romeinsrijk wel heeft gehad. In mijn verbeelding hoor ik de stappen van de sandalen al in de verte, kort gerokt, gespierde benen, kuiten omwikkeld met lederen riemen en metaal op het hoofd en op de borst als bescherming…
De massaal aanwezige krekels zijn soms oververweldigend als ik er mijn aandacht aangeef.
Keizerlijke villa’s groter dan voetbalvelden. Restante van oudheden, geschreven teksten, stenen busten…

Op het einde van de etappe wordt de weg wat smaller, minder bewoond en minder verzorgt.
Een man staat op een rotsblok voorzich uit te kijken, alsof hij iets zoekt, in het oog houdt. Hmm, voelt vreemd… Mijn ‘speurneus’ wordt alert. In tegenrichting twee mannen wandelend op een afstand van elkaar…geen hond te bespeuren… Geen sportkleding… De ene heeft een naaktbovenlichaam, de andere kijkt naar de grond wanneer hij me voorbij wandelt alsof hij zich voor iets schaamt.
Mijn gevoel was juist… Er klopt hier iets niet.
Ik sta stil en draai me zodanig dat ik links en rechts de weg zie… De man van op de rotsblok is achter me. Hij steekt me voorbij, maakt rechtsomkeert… Ik wacht tot ze alle drie verder wandelen en afstand van me nemen…Ik ga verder. Op mijn rechterkant staat plots een fiets midden lange gedroogde grassen… Ernaast op de grond, een man met gedekt bovenlijf, benen wijds open… zijn edeledelen… Jah… Die hebben blijkbaar wat… veel lucht nodig…
Ik wandel snel en stil voorbij… Hij zag me zelfs niet.
Mijn vermoeden was juist… Het niet verzorgde deel van de Via Antica is een plaats geworden waren mannen hun vertier hier komen halen.
Een Adon zonder Aphrodite…

Lago Albano