Abbazia

Terracina

Via Apia Antica – terracina

Ik haal mijn oordoppen uit. Onontbeerlijk op de weg en in zuiderse landen, niet alleen voor het straatleven, ook voor de muggen die rond mijn oren komen zoeven.
Ik kijk door het raam. De wat lichte zeebries bracht een heerlijke verfrissing. Een fijn laagje mist hangt boven de zee. De zachte pasteltinten van de ochtend zorgt ervoor dat alles harmonieus bij elkaar staat.
Meeuwen draaien in het rond.

Richting zee… Ik hoop mijn lijf te kunnen laten dobberen… Me laten dragen… Gedragen worden.
Het lukt me niet om tot aan het strand te komen. Privé stranden.
En wanneer ik de eetdozen, conserve blikken, de urine geur en de olie zie op het water is mijn zin naar dobberen al heel snel voorbij.

Via Appia en een stuk de VF del sud… Hier kennen ze blijkbaar heel goed hun tafel van drie en vermenigvuldiging. 30 km/u worden er 60, 90. De witte volle lijnen… WA is DA… En dan wandelen tussen links, een razernij op vier poten en rechts, de gekte op vier wielen.
Ik probeer er mijn rust en geduld niet te verliezen… tot iemand me van achteren kwam langs scheren…. Dubbelen over de witte lijn.

Ik probeer wat trager te wandelen, zodat ik mijn geduld niet verlies en ik rustig kan blijven. Voor de volgende twee kilometer zet ik mijn leven niet op het spel en kies voor auto-stop. Oeps… Tot een wagen kwam aangereden en de mannen hun ogen bijna uit hun oogkas vielen. Je weet wel zoals in tekenfilms waar de oogbollen aan een vering hangen… Bingbingbong.
In tegenrichting een vrouw. Groot, nauw tijgerbroek, hoge smalle hakken, geblondeerde haren… Ze stopt.. Ik vraag haar of een bus komt. Ja… wanneer is onbekend… Ik wacht af. Mannen rijden langs… Claxoneren… Stoppen… Een fietser praat met de dame. De bus… Ik neem hem ze mist hem. Keuzes in het leven.

De warmte, drukte van de wagens vragen enorm veel van mijn lijf. Ik ben dan ook heel blij om aan te komen in een bijzonder plaats. Abbazia di San Magno.
Een vredige plaats… Waar ik na een welgekome verfrissing onder de douche… de zachtheid die hier is, het gevoel kan hebben… Ik kom thuis….
Een bijzondere abdij. Waar mijn inspiratie de volle lading krijgt. Voor misschien wel een plan die ik in 2019 mag realiseren…In de kerk… de eenvoud en rust weten me zo te raken, dat ik neerplof op de bank en in huilen uitbarst. Geraakt in vreugde… Zo eenvoudig kan het zijn. Overgave.
In een verborgen hoekje onder het altaar, een meditatie ruimte… Ik verdwijn er even in, de tijd om terug op krachten te komen. Ondertussen kwam een vrouw overheerlijke groenten brengen. Een plaats om niet te vergeten.

Een gedachte over “Abbazia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s