Abbazia

Posted on by

Terracina

Via Apia Antica – terracina

Ik haal mijn oordoppen uit. Onontbeerlijk op de weg en in zuiderse landen, niet alleen voor het straatleven, ook voor de muggen die rond mijn oren komen zoeven.
Ik kijk door het raam. De wat lichte zeebries bracht een heerlijke verfrissing. Een fijn laagje mist hangt boven de zee. De zachte pasteltinten van de ochtend zorgt ervoor dat alles harmonieus bij elkaar staat.
Meeuwen draaien in het rond.

Richting zee… Ik hoop mijn lijf te kunnen laten dobberen… Me laten dragen… Gedragen worden.
Het lukt me niet om tot aan het strand te komen. Privé stranden.
En wanneer ik de eetdozen, conserve blikken, de urine geur en de olie zie op het water is mijn zin naar dobberen al heel snel voorbij.

Via Appia en een stuk de VF del sud… Hier kennen ze blijkbaar heel goed hun tafel van drie en vermenigvuldiging. 30 km/u worden er 60, 90. De witte volle lijnen… WA is DA… En dan wandelen tussen links, een razernij op vier poten en rechts, de gekte op vier wielen.
Ik probeer er mijn rust en geduld niet te verliezen… tot iemand me van achteren kwam langs scheren…. Dubbelen over de witte lijn.

Ik probeer wat trager te wandelen, zodat ik mijn geduld niet verlies en ik rustig kan blijven. Voor de volgende twee kilometer zet ik mijn leven niet op het spel en kies voor auto-stop. Oeps… Tot een wagen kwam aangereden en de mannen hun ogen bijna uit hun oogkas vielen. Je weet wel zoals in tekenfilms waar de oogbollen aan een vering hangen… Bingbingbong.
In tegenrichting een vrouw. Groot, nauw tijgerbroek, hoge smalle hakken, geblondeerde haren… Ze stopt.. Ik vraag haar of een bus komt. Ja… wanneer is onbekend… Ik wacht af. Mannen rijden langs… Claxoneren… Stoppen… Een fietser praat met de dame. De bus… Ik neem hem ze mist hem. Keuzes in het leven.

De warmte, drukte van de wagens vragen enorm veel van mijn lijf. Ik ben dan ook heel blij om aan te komen in een bijzonder plaats. Abbazia di San Magno.
Een vredige plaats… Waar ik na een welgekome verfrissing onder de douche… de zachtheid die hier is, het gevoel kan hebben… Ik kom thuis….
Een bijzondere abdij. Waar mijn inspiratie de volle lading krijgt. Voor misschien wel een plan die ik in 2019 mag realiseren…In de kerk… de eenvoud en rust weten me zo te raken, dat ik neerplof op de bank en in huilen uitbarst. Geraakt in vreugde… Zo eenvoudig kan het zijn. Overgave.
In een verborgen hoekje onder het altaar, een meditatie ruimte… Ik verdwijn er even in, de tijd om terug op krachten te komen. Ondertussen kwam een vrouw overheerlijke groenten brengen. Een plaats om niet te vergeten.

Terracina

Posted on by

In de prachtige Abbadia di Formoso geniet ik van de frisheid en de stilte. Een prachtige abdij met een goed bewaarde kloostergang. Ik blijf er wat rondhangen. Het brandglas in de kerk is gelijkaardig als deze van in de Basilica Sao Paolo in Rome. Het ziet er bijna uit als een vel van een boom met zijn tekeningen en spiegelingen.

In een rechte lijn wandel ik richting Terracina. Richting de kust. Een aangename wind streelt mijn haren achteruit. De zon schijnt recht op mijn neus topje. Ik ben de wind en mijn zweet dankbaar, beiden brengen mij verfrissing.

Het wandelen is bijna als een Mantra. Beweging na beweging in een blijvend zelfde ritme… Mijn hoofd is vrij van woorden… Rust in lichaam en geest… Ontspannend.

Via de ‘Via Apia Antica’ kom ik aan in het historisch centra van Terracina… Vijf dagen verder dan Rome… verbonden via dezelfde Romeinse weg.
Ik zoek een overnachting en kom terecht in het gemeentehuis. Een vrouw helpt me zoeken.
Na een half uur ben ik opzoek een adres in een gebouw van de 18°eeuw… bij Elvira. Een warme welkom. Hospitality.
Elvira kookt ’s Avonds pasta pomodori, met basilicum en olijfolie. Een eenvoudig en heerlijk klaargemaakt. Ik bracht een meloen mee. De kat des huizes krijgt van mij een fikse kam beurt. Lucie, de kat geniet ervan en vraagt telkens naar meer. Met zicht op zee in een serene en rustig appartement midden de historische wijk ga ik dankbaar om wat al geweest is een nachtrust tegemoet.

Abbadia

Posted on by

“Buongiorno, mille grazie…”, terwijl ik mijn handen voor me hou, handpalmen tegen elkaar. Eén van de vijf priesters de la Trinité staat in de berm op een paar meters, in de hoogte boven me… Hij maait het gras af. Zes uur in de morgen. Terwijl de ene zijn dag al goed bezig is, hebben mijn benen nog wat opwarming nodig…
Ik slenter eerst wat door Vertelli. Trappen op, trappen af, verborgen tuinen, patio…

En dan is er altijd zo een moment van… ‘Alle hup… Daar gaan we, een nieuwe dag tegemoet’. Dan worden mijn stappen wat groter en forser.
En na een uur ben ik al vergeten vanwaar ik kom.

Uren wandel ik alleen… Allé in wezen ben ik dit nooit… Alles is energie rond mij… één met al wat is, fauna, flora, de mens, de elementen… Zelf met minder aangename zaken. Dan kijk ik eerst bij mezelf, wat zegt het over mij, wat doe ik ermee en dan kijk ik door de muur van de ander. Zo bestaan er voor mij geen onaangename zaken niet meer. En kunnen we op deze manier allen één-zijn. Daarin mogen en kunnen staan kun je naar mijn idee alleen maar Liefde zijn. Geen liefde of geluk die je van buitenaf gaat zoeken. Liefde die je van binninin laat groeien… daar waar de wortels zijn. Voelbaar zowel in horizontale als in de vertikale richting. Pelgrimeren en hoe ikzelf pelgrimeren ervaar en beleef is voor mij een manier om dit in zijn totaliteit te kunnen beleven. Het brengt je een dimensie meer. Je bent voortdurend geaard, wat nodig is om de vertikale richting op een evenwichtige manier te beleven en je openstellen. Dit zonder je iets bijzonder moet kennen of leren. Als ik terug kijk naar het eerste moment toen ik Jean-Paul ontmoette en de laatste dag…het was een prachtige voorbeeld van hoe iemand zei “moi je suis plutôt de terre”, nadat ik hem vertelde over mijn buizerd verhaal. Tot de laatste dag hoe krachtig hij kon aanvoelen en begreep wat de weg inhield. En eenmaal je ermee in contact bent gekomen verlies je het nooit meer.

Onder een boom een kudde schapen…schaduw…
Ze hebben groot gelijk… Dieren, ze kunnen ons zoveel bijbrengen…
Een smal minibusje rijd langzaam voorbij. Twee oudjes. Een dik gerimpelde huid, getekend door de vele levensjaren. Ze vertragen en kijken me verwonderd aan…
Onder mijn voeten asfalt… en met mijn lichte schoenen, is het prima wandelen. Zo zie je maar hoe alles veranderlijk is. Waar ik een maand geleden over aan het neuten was, doet me vandaag niet.
Dat wat was, is niet meer en wat is waarschijnlijk niet zal zijn. Behalve wanneer men vasthoud en in je geheugen en lijf blijft vastspelden zoals aan een prikbord om niet te vergeten.

Abbadia di Valvisciolo

Een bezoek aan een Abbadia di Valvisciolo en na een stevige klim beslis ik om mijn lijf te laten rusten in Sermoneta.
Waar ik in mijn kamer (in de kerk) mag genieten van Engelen stemmen (koor) van een Steiner school.

Ros

Posted on by

Velletri

Rechts van me… aan de horizon, de zee. Links de bergen. Villa’s, olijf en kiwiboomgaarden. Druivelaars. Weelderige oleanders. De zoete soms overheersende geur van de Jaminoides…
De graden blijven stijgen. Op mijn huid minuscule parels…

Ik ontmoet Ros. Ros ontmoette ik eerder in ‘la Storta’. Hij vertrok uit Canterbury al lopend tot aan Sicilie. Ook hij heeft er een goed doel aangekoppeld.
We blijven een eind samen wandelen. Een jonge man met heel veel wijsheid in zich.

Veel pelgrims zien we niet op de weg en dan hoor je al heel snel over wie we hebben ontmoet. Beiden hebben we Olivier ontmoet met en dag verschil. Olivier vertrok 9 jaar geleden op pelgrimstocht. Hij intrigeerde me wel, ook al was zijn verhaal wat tegenstrijdig in wat hij verkondigde en wat hij deed. Zelf heb ik me wat afzijdig gehouden van hem… er was voor mij iets niet zuiver, puur in het contact. Mijn gevoel werd bevestigd door Ros.

9 jaar pelgrimeren dit is naar mijn idee niet gezond. Je neemt afstand van je vrienden, familie… Na zo een lange tijd kan je niet terug naar het sociale leven, ik denk dat je zelf niet meer kan functioneren binnen de maatschappij.
En of je wordt dan een hermiet, leef je eerder afgezonderd, hou je je afzijdig in groep, leef je volledig op jezelf gekeerd of veranderd de noemer ‘pelgrim’ en om te overleven ben je dan soms genoodzaakt dingen te doen die niet binnen het pelgrimeren horen.

Zelf ben ik nu meer dan drie maand weg. Ik geniet enorm van mijn pelgrimstocht en wat het me allemaal brengt. Ik zal evenveel genieten van mijn terugkomst en jullie allen mogen terugzien. Er is een tijd van gaan en er is een tijd van terugkomen. Iemand schreef op mijn blog ‘benieuwd wat dit nieuwe pad je allemaal zal brengen’. Wel… heel veel… namelijk ‘thuiskomen’ . En nu al is het voor mij duidelijk wat me te doen staat… alles mag nu gewoon zijn vorm en plaats krijgen.

Velletri

Posted on by

Nemi

Van Lago Albano naar Lago di Nemi.
Een pad neemt me mee in het bos. Af en toe komt een ochtendloper of fietser voorbij. Plaats genoeg voor twee.

Een man komt in tegenrichting gewandeld met zijn twee honden. Hij valt bijna… en roept hierbij de naam van zijn hond. Hij kruist me en kijkt me aan… Hij struikelt… “hoepla, mama !”,roept hij. Benieuwd of hij nu de naam van zijn hond zal noemen. 😉

Ik voel me vederlicht en mijn voeten doen het prima in mijn nieuwe schoenen. Het is wel voelbaar dat andere spieren worden aangesproken.
De duidelijkheid op mijn weg, de klare kijk erop heeft me veel gebracht…alsof een blad is omgedraaid.
Een gevoel van een nieuwe geboorte.. De rechte lijn van Zuid naar Noord is als een glad gestreken lijn… En zo voelt het ook … glad gestreken… en natuurlijk met beiden voeten op de grond blijven is heel gezond en ik maak me geen illusie dat af en toe nog iets de kop zal komen opsteken.
Gelukkig maar zou ik zeggen, dan kan ik nog bijleren, de beleving zal echter anders en zijn, met tijd wordt alles zachter.
Een halte in Nemi.Een zuider dorpje. Rustig en met heerlijk bruisend water uit de bron.

De natuur is prachtig. Holle wegen. Bronnen… Daar kan je je gewoon aan opladen… In de namiddag kom ik aan in Velletri waar ik ga aankloppen in een seminarie. Een warme en gastvrije ontvangst. Een stukje frisse meloen en fris water wordt aangeboden.
Na het aankomen geniet ik van de dansende jeugd die hier op bezinning is. Wat fijn hen te zien genieten, hun lichaam vrij te zien bewegen…
Met onweer op de achtergrond ga ik slapen.

La Storta

Posted on by

Zes uur in de morgen en je voelt al zo de warmte op je afkomen. Gelukkig komt er af en toe een fris briesje langs.

In Formelo schatten we ons verkeerd in wat een drankgelegenheid betreft. Helaas geen eten of een pauze. We blijven doorstappen en hopen op ergens nog een waterkraan te mogen zien. Heel spaarzaam gaan we om met het water. Pas ver op het einde van onze etappe vinden we in midden van velden, drie grote bassins met fris water. Zonder twijfel ga ik uit de kleren en stap een bassin in. Door het enorme verschil van temperatuur doe ik het voorzichtig aan.

Een welverdiende en deugddoende pauze. Als dit geen luxe is, een bad midden de velden, de wind en water op je huid mogen voelen.

Liefde zijn

Posted on by

Terwijl de hospitaliero nog slaapt verlaten we in stilte de slaapzaal. Voor we de stad verlaten nemen een ontbijt. De serveerster tovert een bloem en dubbelhart op de cappucino’s.
Wat fijn om mijn wandelvriend terug aan mijn zijde te hebben.
Een diepe hechte band en een gevoel alsof ik hem al veel langer ken dan een paar dagen geleden. Een hechte band die ik binnenkort zal verlaten of terug verlaten. Alsof we dit al hebben meegemaakt. Echter voelt het voor mij niet meer als een niet meer zien of afscheid, eerder als een nieuwe kans om het beiden anders te doen. Mijn weg is de laatste jaren zo gegroeid dat afscheid geen afscheid niet meer is. De liefde die ik mag dragen kent geen grenzen of verlies. En wanneer je Liefde bent weet je dat er geen afscheid niet meer is, want diep vanbinnen weet je dat je voor eeuwig verbonden blijft.

Capranica

Eentje waar ik minder graag mee verbonden ben… Is de mug… Echter lusten die mij veel te graag.
De weg gaat via bossen, hazelnoot plantages, ruines van de eerste eeuw na Christus.
Het doorkruisen van Capranica waar in de straten overal theelichtjes, sterren en spreuken worden opgehangen. Vermoedelijk om de verjaardag te vieren van Antoine de St. Exupery.

We eindigen in Sutri waar je het centrum bereikt na een stevige klim. Na een douche wandelen we wat door de straten. Een vrouw… In haar linkerhand een hond, rechts een enorme boodschappen tas. In het Frans vraag ik haar of we kunnen helpen. Ze knikt van neen. We wandelen verder en draaien ons om. De vrouw sleurt nog altijd met haar zakken. We lopen naar haar toe en nemen de zak – die behoorlijk zwaar is-van haar over. Ze dankt ons.

Bolsena

Posted on by

Ondertussen ben ik vergeten hoeveel dagen ik samen met Jean-Paul wandel. Notie van tijd gaat vaak verloren op de weg….en dan nog eens in fijn gezelschap heeft het totaal geen belang niet meer.
Van Aquapendente naar Bolsena.
Bij het verlaten van de stad staat aan de andere kant van de straat een camera, een man en vrouw. De tv.
Men roept en vraagt of men nog eens zou willen terug wandelen.
Zonder zich vragen te stellen, keren we ons om en op een paar honderd meter worden we gefilmd voor TV.

De natuur is veranderd… het heuvellandschap met cypressen – wat typisch is voor Toscanië – is wat minder geworden.
Een lange kronkelende weg langs maïs en aardappelvelden. Een rustpauze.
Een prachtig zicht op het meer van Bolsena.
Een weg die ik in een mum van tijd heb afgelegd en al heel vroeg aan kwam in Bolsena.

Terwijl Pascal en Laurent naar het reisbureau zijn. Doen Jean-Paul en ik de boodschappen voir het avondmaal. En hoewel ik niet echt een verhalenverteller ben met wat eten we, hoeveel kilometer en de snelheid… Even een uitzondering.
Op het menu… Meloen en ham, salade met croûton en Geroosterde spek. Tomaten salade… Terwijl ik kook, dekt Jean-Paul de tafel ik tover nog een kaarsje uit mijn rugzak. Een gezellig diner in de Ostello.

Gebed

Posted on by

Abbadia San Salvator

Geen pelgrim die met zijn belletjes de andere pelgrims wakker maakt. Geen deuren die dicht bonzen door geen gebruik te maken van de klinken. Gewoon spontaan mogen ontwaken, zalig. Lang geleden.

In de loop van de dag deel ik aan Jean-Paul dat ik een engel zag deze nacht. Hij kijkt me aan.

“Je m’adresse à vous, mon Dieu
Car vous donnez Ce qu’on ne peut obtenir que de soi.
Donnez-moi, mon Dieu, ce qui vous reste,
Donnez-moi ce qu’on ne vous demande jamais.
Je ne vous demande pas le repos
Ni la tranquillité,
Ni celle de l’ âme, ni celle du corps.
Je ne vous demande pas la richesse,
Ni le succès, ni même la santé.
Tout ça, mon Dieu, on vous le demande tellement,
Que vous ne devez plus en avoir !
Donnez-moi, mon Dieu, ce qui vous reste,
Donnez-moi, ce que l’on vous refuse.
Je veux l’insécurité et l’inquiétude
Je veux la tourmente et la bagarre,
Et que vous me les donniez, mon Dieu,
Définitivement.
Que je sois sûr de les avoir toujours
Car je n’aurai pas toujours le courage
De vous les demander.
Donnez-moi, mon Dieu, ce qui vous reste,
Donnez-moi ce dont les autres ne veulent pas,
Mais donnez-moi aussi le courage,
Et la force et la foi.
Car vous êtes seul à donner
Ce qu’on ne peut obtenir que de soi.”

Vertelt Jean-Paul terwijl hij me aankijkt.” Tu c’est que c’est l’archange Saint-Michel le patron des para!”” c’est vrai ?! ”

Ontroerd door het gebeuren en wat ik te horen krijg.

(Een gebed voor de para geschreven door André Zirnheld.)

Abbadia San Salvatore

Posted on by

San Qiurico d’Orcia

Ik open het raam van de kamer… De straat lampen zijn nog aan. Kleine wolken hangen boven San Quirico d’orcia. Samen met Jean-Paul verlaat ik het dorp. Een lange tocht staat ons te wachten… 33 km richting Abbadia San Salvator.
Droge granen, klaprozen, malva, korenbloem en nog iets met een geel (plantnaam ontsnapt me), kleuren de border.
Een warmkleurige opkomende zon…de aarde kleurt werkelijk Sienna…
De weg is heuvelend afwisselend. Kleine dorpen.

In Bagno Vignoni nemen we even rust. Laurent vergezeld ons bij het ontbijt en verlaat ons ook snel. Ik geniet van het landschap en het samen zijn. We vinden elkaar in wat we delen en dit heeft een fijn gevoel. Het voelt goed.
Af en toe valt een stilte… “Elle est pas belle la vie !”, vraagt Jean-Paul. “Oh que si…!” We kijken elkaar aan. Een glimlach.
En zo gaat de dag verder en vliegen de kilometers voorbij…

Op een bepaald punt op de weg kiest Laurent- ondertussen terug bij ons – voor de oude Via Francigena. Jean-Paul en ikzelf kiezen deze van de app, een recente.
Een enorme wolk in de verte. Onweer opkomst.
Een afdaling… Een helling van jewelste… Zo eentje als je vooruit kijkt je gewoon op een muur kijkt…. een twee drie… een twee drie… En zo tel ik tot ik boven ben.

Een fors geblaf… Een witte grote hond rechts in de zijberm. ‘Un Patou’ een herdershond. Op mijn rechterkant schapen. Drie andere honden op mijn rechterkant… Wawwwww… Even voel ik mijn hart bonzen. “Ils faut j’aimais se mettre entre les chiens et troupeau”, zegt Jean-Paul. Oeps, Jah wat doe je dan als ze jezelf tussen hen plaatsen. Rustig blijven… Amai, wat ben ik fier op mezelf dat ik niet in paniek ben geschoten. De honden gaan richting de schapen… Het ontroerd me… Krachtig… De vier honden staan beschermend rond de schapen, eentje likt in de oren van een schaap. Een boeiende en leerrijke ervaring.

Ondertussen bijna tien kilometer in stijgende richting door bossen, langs velden… Mijn krachten geraken op… Eenmaal boven nog een drie kilometer in dalende richting naar Abbadia San Salvatore. Het onweer is opkomst… we beslissen om de weg te nemen en nemen geen risico. Aan de andere kant van de weg staat een wagen. “Tu vois la… Une voiture, elle nous attend”, zeg ik tegen Jean-Paul. Een man stapt uit en vraagt of we naar de Ostello gaan. Net op tijd… het onweert.

We komen aan in de Ostello. Plaats voor drie ipv voor vier, de hospitalière vond dat de vierde persoon op de grond moest slapen. Jean-Paul beslist om niet te blijven. Ik vergezel hem bij het zoeken naar een andere plaats. Uiteindelijk kiest hij voor een hotel. “Et si je prends aussi l’hôtel c’est peut être moins cher à deux, une serviette fraîche me ferais du bien”. We delen samen een hotelkamer. Verse lakens en handdoeken, dit zal genieten zijn. Ik ga even om mijn gerief in de Ostello… Bij het terug keren stap ik eerst even de crypté binnen van Abbazia San Salvatore.
’s Avonds praten we nog wat over het leven, de weg, het mystieke… Laat op de avond… gaat het licht uit. ..